Meningen

Fim heeft een hele slechte regie. Er zitten een aantal subthema's doorheen verweven die superirritant zijn. Het begint al met dat gezeur op dat booreiland in de oceaan waarbij Willis zijn dubbelloops pakt om op zijn a.s. schoonzoon te gaan zitten vuren. Bovendien nog waanzinnig cliché ook nog, vanaf dat moment weet je gelijk al dat je naar een stomzinnige film zit te kijken. (Hoe ik de rest van de film heb kunnen doorbrengen is mij een raadsel, want het bleek nog uit te komen ook).
Zoals anderen wellicht al opgemerkt zullen hebben is er een geweldige overdaad aan identieke tijdsdruk-actiescenes te zien, die naarmate de film dichter naar het einde toekruipt de film finaal begint te overheersen en het laatste restje krediet die de film zou kunnen hebben wegspoelt met een malloterig aandoende vaderlandslievendheid. Weer anderen zeggen dat de film een geweldige musicscore heeft. Dan moet het toch even van mijn hart te zeggen dat het jammerlijk is dat alweer een film het gewaagd heeft een Beatles-song compleet te vernaggelen, in dit geval was het 'Come Together'. Tijdens de actiescenes was er misschien redelijke muziek. En omdat Liv meedoet had Stephen Tyler's Aerosmith natuurlijk ook weer wat in de melk te brokkelen met weer zo'n proleten-ballad. Bovendien duurde deze stringent lamgeslagen amerikaanse patriotten-film (ik weet zeker dat George Bush de DVD iedere avond voor het slapen gaan afdraait.. ) dan ook nog eens veel te lang en verviel het voortdurend in herhalingen. Jammer dat goede acteurs zich voor deze film geleend hebben. 0,5

Ik vond het een geweldige film. Met het rustige begin had ik het totaal niet verwacht. Het camerawerk was echt prachtig. Je begon als toeschouwer echt het idee te krijgen dat je je er zelf middenin bevond bij de actiescenes. Buitengewoon opwindend. Ook het plot vond ik schitterend. Zelfs de dramatiek vond ik op het laatst een goede afwisseling vormen met die goede actiescene in de Moskouse tunnel. Onverwacht mooie film: 5 punten.

Prachtfilm. Uitstekende acteurs en actrices met Depardieux op zijn best en een beeldschone Ornella Muti. Prachtige opnamen, schitterende aankleding, een befaamd en interessant script gecombineerd met prima dialogen. En dat weet mij maar liefst 400 minuten lang te boeien.

Al die andere versies van Count of Monte Cristo hoef ik na deze gezien te hebben niet meer te zien. Vakwerk! 4½.

De film is zeker een plaatje, de cinematografie is super, de musicscore erg stemmig. Maar de uitwerking vond ik niet erg origineel. 't Gaat natuurlijk uiteindelijk weer over de liefde tusen man en vrouw. Beetje te sentimenteel en voorspelbaar. Hier had ik echt meer van verwacht. Ik denk dat fans van films als 'The Notebook' deze film zeker moeten gaan zien.

Gelukkig zijn de beelden zoals gezegd vaak bijzonder mooi en dat gaat de hele film zo door en dat redt de film voor mij zo'n beetje want het was een erg lange zit. Brad Pitt en Cate Blanchett en ook de rest van de cast acteren naar behoren. Daar is geen discussie over wat mij betreft.

Weinig humoristische momenten waar naar mijn smaak echt meer uitgehaald had kunnen worden. Ik heb iets van twee keer geglimlacht ofzo. Dat is toch echt te weinig voor een film die zo lang duurt. 3*

Deze film is één lange truc. Voor technische onvolkomenheden en verklaringen van andere gebeurtenissen in de film die om verklaringen vragen, daar wordt door de makers bewust geen verklaring voor bedacht of zelfs maar een poging ondernomen om maar een tip van de sluier op te lichten. Het werkt in populariserend opzicht uitstekend : zoveel mogelijk mysterie over je eigen creatie laten blijven bestaan. De filmkijkers blijven met vragen zitten, gaan met elkaar discussieren over de antwoorden en gaan dan weer opnieuw naar de film kijken. Zo haal je nog aardige verkoopcijfers.

Wat ik er van vond : de film heeft inderdaad een aardig donkere sfeer om zich heen hangen, daarin zijn de makers dus wel geslaagd. Maar bij de tweede keer kijken heb je intussen wel door dat de makers je ietwat proberen te belazeren met hun creatie en gaat het je vervelen. Blijft over nog wat prettig aandoende kritiek op de amerikaanse samenleving. Vooruit 3 punten.

Ik heb deze gisteren in de bioscoop gezien. Dwayne "The Rock" Johnson speelt hier als Sarge (Sergeant) een goede rol in. Zijn inhumaan-militaire gedrag groeit al snel naar een tweede parallel lopend thema van de film uit en zorgt ook voor de laatste twee belangrijke plottwists. Zijn aanwezigheid en gedragingen zijn mede oorzaak van het drama wat zich in deze film laat bewonderen. Het eerste thema van de film is natuurlijk dat science-fiction verhaaltje van chromosoom 24 waardoor sommige besmette individuën wel tot supermens uitgroeien en weer andere juist tot monsters. Opgezet in een wetenschappelijk research centrum op mars. Dwars door de film heen veel actie, spanning en gelukkig ook nog behoorlijk wat schrikmomenten. De man zonder onderlijf in dat snelle automatische aangedreven rolstoeltje, Pinky, is op zich al een prachtig special effect om zo te zien. Naar het einde toe is daar inderdaad dat gedeelte dat in First Person perspectief is gemaakt (alsof het cameraman zelf is die de tegenstanders uitschakelt), dit lijkt dan ook het meest op het PC-spelletje 'Doom'.
Gewoon kijken en genieten. 3*

Film heeft vele slaapverwekkende momenten. Een paar rustieke plaatjes van het mooie landschap en wat goede filmmuziek was het enige dat aanvankelijk kon boeien. Gelukkig had ik naar het einde toe nog steeds mijn ogen open om te kunnen constateren dat het toen pas echt een pakkende film werd: een toneelopvoering voor de even later aan kanker stervende Sylvia Davies (Kate Winslet) zorgt bij mij voor de nodige ontroering. Acteurs/actrices mogen dan wel een goede prestatie neergezet hebben, maar dat kan de film in zijn geheel toch niet redden. 2½*

Tegenvallende film met slechts hier en daar een klein lichtpuntje. Het gedril in het eerste gedeelte van de film gaat echt snel de keel uithangen! Zeker als je hem voor de tweede keer bekijkt, de eerste keer vond ik hem iets grappiger. 2e gedeelte van de film was bijzonder saai, slap, onzinnig en emotieloos. De regisseur mag er dan een boodschap mee willen geven, ik vond het een enorme droogkloterij bij elkaar. Misschien dat de acteurs daar ook debet aan waren. Dit was dus echt stukken minder dan A Clockwork Orange. 1*

Verhaal was op zich niets bijzonders. Sommige scenes waren te lang uitgerekt. Film had dus wat mij betreft korter mogen duren en ik zie hem nu voor de tweede of derde keer. Geen humor, geen mooie vrouwen, maar dat schijnt bij een mafiosi-film te horen. De spanning was echter vaak om te snijden. Muziek vond ik ook mooi en vaak waren ook mooie beelden te zien. 3½

CGI en camerabeelden waren behoorlijk goed vond ik, acties soms irritant over de top en onorigineel. Daar had wel eens wat ingesneden kunnen worden vooral bij die achtervolgingsscene met de jeeps in het oerwoud. Dat duurde gewoon veel te lang. En dat zwaardgevecht was werkelijk tenenkrommend irritant.
Humor momenten vielen mee en dat is het grootste pluspunt, want dat vond ik de grote tekortkoming van de vorige indies waar naar mijn smaak erg weinig in te lachen viel. Maar ik zeg erbij dat ik niet echt een Indiana Jones fan ben. In tegenstelling tot anderen vind ik hem daarom iets beter dan de vorige Indiana Jones films, die vond ik echt matig. Verhaaltje kon er mee door maar bevatte ook weinig originaliteit. En waarom zetten ze daar niet een echte Russin neer in plaats van Cate Blanchett?
Kortom : leuk om een keer te zien maar niet meer dan dat.

Ik vond het geen slechte film. Een thrillerachtige mysterieuze film met wat acties er doorheen verweven. Op zich erg goed in beeld gebracht. De hoofdrolspeelster Linda speelt erg goed. Als psychologe verklapt zij tijdens een spreekbeurt het motto van deze film : " The people who commit these acts are in many ways no different from you and me. But they are no longer able to control their urges. They disassociate themselves from their own actions, often experiencing an hysterical blindness. They are blind to the darkness within themselves." Dit zien we dan ook terug in de film. Best grappig allemaal. Het einde is onverwacht prachtig.

Drie en een halve punt.

Ik ben inmiddels in de gelegenheid geweest om hem voor de tweede keer in de bios te mogen aanschouwen. Ik ging er nu toch eens opletten, op al die kritiek op de CGI van de dino's , bronto's en andere reptielen. Er zou iets niet goed aan zijn, maar ik vond het er toch perfect uitzien. Speciaal ook heb ik gelet op die scenes waarbij mensen en dino's door elkaar heen naar beneden kukelen. Ook dit zag er fantastisch uit. Deze scene wordt weer gevolgd door een scene waarbij mensen over de rotsrand de dino's aan het vooruitrennen zijn, waarbij de rotsrand wegbrokkelt onder het gewicht van de dinosaurussen. Magistraal mooi spectakel om te zien. Qua verhalisch aspect denk ik toch een beetje aan 'Tom and Jerry' maar nu levensecht nagebootst met mensen en dinosaurussen. Aardig staaltje van regisseur Peter Jackson.
Wat vooral blijft hangen na afloop is natuurlijk de relatie van Kong met Ann Darrow en het dramatische einde van Kong.
Het laatste stukje 'New York', heb ik even gecheckt, duurt toch nog zo'n veertig minuten. Waardering voor de film blijft ongeveer hetzelfde.

Prachtige zweverige film van David Lynch. Je hoeft idd de film niet eens helemaal te begrijpen om hem goed te vinden en dat is ook juist illustratief voor het ware filmgenot. De film groeit wel na een tweede keer zien. Dat kan haast niet anders of dat komt dan weer door het intrigerende verhaal wat erachter steekt. Weergegeven op een manier waarin realiteit en fantasie vaak met elkaar verweven zijn. Ik moet toegeven dat Lynch dat op een erg stilistische manier in elkaar heeft gedraaid. Ik verhoog mijn waardering voor deze film daarom met en half punt tot 4½*. Kan nog meer worden.... Ik ga vast en zeker meer films van deze regisseur bekijken.

Leuke en aardige film. Niet cliché – dit soort films kom ik niet echt vaak tegen met zo’n boodschap. Niet overdreven zoet. Integendeel zelfs. Veel tegenslag voor de hoofdpersonen in de film, dat kan ik nu echt niet zoetsappig noemen. Ik zou zelfs kunnen zeggen dat het einde van de film te dramatisch is. En zeker geen saaie film met dergelijke acteerprestaties en verhaallijn. Deze film doet zijn genre, het drama, alle eer aan.

Dit is de eerste film die ik van John Woo zie. Ik moet zeggen het viel mij alleszins mee. Geinig plot. Prima verhaallijn (de boeken van P. K. Dick heb ik niet gelezen) afgewisseld met goed uitziende actie en degelijk acteerwerk. Dat het allemaal in werkelijkheid minder goed zou kunnen maakt de film er voor mij alleen maar beter op. Een filmmaker dient zich in eerste instantie met films maken bezig te houden en dient niet de o zo ijdele wetenschapper uit te hangen die geen ruimte laat voor fantasiën. De realiteit op zich is vaak al saai genoeg. 4

De film viel mij een beetje tegen. Ik zie hem nu voor de tweede keer. Ik heb hier en daar wat gelezen over goede dialogen en de 'nouveau'-style van benaderen van het item 'misdaadfilm' door Tarantino, zonder al te veel bloed en actie, maar met meer diepgang en intelligentie. Nou dat kan best kloppen want pas na zo'n 40 á 43 minuten gebeurt er voor het eerst wat : de vrouw van Wallace (Mia) neemt een overdosis, dan moet je tenslotte wachten tot ongeveer 1uur 28 minuten voordat er weer iets gebeurt. Is het de bedoeling dat wanneer een film in een bepaalde verhaalstructuur is gegoten de beelden/actie/dialogen dan ook boeiender worden? Die dialoog in het begin bijvoorbeeld over die voetmassage vond ik vrij slaapverwekkend. Dan denk ik je dat die dialoog eindelijk eens is opgehouden en dan gaan ze toch weer verder. En zo zijn er meer suffe 'soap-reality' dialogen. En andere 'dialogen' die zowel in het begin als op het eind te zien zijn hebben eigenlijk meer weg van monologen, anders kan ik het niet uitleggen. En dan bedoel ik vooral die met dat gezwam van de ene gangster over Ezechiël. Één richtingsverkeer is het dan. Als die dan wat originele gangster vocabulaire zou hebben gebruikt, dan had ik het misschien wat grappiger gevonden. Tarantino zou daar toch wat beters op hebben kunnen verzinnen. Nu is het van die zwaar irritant Amerikaans, tegen de cristianity-moet-of-ik-schiet-sfeer aanleunend, taalgebruik geworden. En dat was wel jammer. Ik denk dat George Bush, als hij de film weer eens onder ogen krijgt er met veel plezier en aanhankelijkheid naar zal hebben zitten kijken. Misschien heeft hij wel inspiratie opgedaan met deze film. Het zou me niet verbazen. Nochtans ik vond het merendeel van de acteurs en actrices best wel goed spelen. Bij elkaar genomen toch te veel saaie momenten in deze film. 2½

De eerste 70 á 80 minuten van de film zijn inhoudsloos : er gebeurt vrijwel niets. Alleen maar een hoop trainingsvluchten en heen-en-weer gezwam tussen trainingspiloten met een cliché affaire er tussendoor. Pas als collega Goose sterft wordt de film interessanter, het einde van de film is nog redelijk te doen. Maar alles bij elkaar is het toch zwaar onvoldoende. Het enigste wat een beetje blijft hangen na afloop zijn een paar aardige songs waarvan 'Take my breath away' van Berlin het meest vermeldenswaard is. 1½

Inderdaad : Genieten.

We snappen wat je bedoelt, karakituraal is het woord daarvoor trouwens. Ja, die grappige ober was inderdaad superdeluxe. Zo zitten er wel meer grappige momenten/karikaturen in (Hoe kan iemand dit nu naargeestig vinden, het zijn toch allemaal karikaturen?.. , ja, of je moet in een wel erg droevige bui gekeken hebben). Enne.., ja.., de stijl van tekenen/ontwerpen, die zachte kleurtjes, de prachtig weergegeven tafereeltjes zagen er zo gaaf uit. Prima geinig simplistisch-absurdistisch verhaaltje, dat je alleen in tekenfilms kunt tegenkomen. Geen wonder dat dit filmpje zo weinig woorden bevat : de beelden doen het werk! Ik wou dat meer films van diverse genres de beelden eens wat meer lieten spreken. De laatste tijd heb ik nogal veel van die voice-over films gezien, dat heeft toch niet mijn voorkeur. Door al die karikaturen worden woorden vanzelf overbodig, het spreekt allemaal al voor zich.
Voorlopig even: 4*.

Tijdreizen is op zich een geinig thema. Daarom liet ik mij deze film dan ook weer eens, inmiddels voor de derde keer, aanzien.

12 Monkeys is zo'n film waarin het verleden juist niet beïnvloedbaar is. Dat was op zich best origineel. De reden dat andere regisseurs voor een wel beïnvloedbaar verleden kiezen is omdat het voor onverwachte c.q. komische situaties kan zorgen. De eerste benadering leidt tot enige saaiheid wat mij betreft in deze film. Die saaiheid wordt nog versterkt doordat de hoofdpersoon al in het begin in een psychiatrisch ziekenhuis ernstig gedrogeerd wordt en later door zijn opdrachtgevers nog eens meerdere malen. Dit leidt juist bij elke tijdsverandering bij de hoofdpersoon voor dezelfde soort trage reacties. Daardoor blijft deze film toch een beetje te veel op een grauw puzzel niveau hangen. Jammer er had best meer ingezeten. Ik heb ook erg weinig mooie beelden gezien moet ik zeggen. Al is het wel zo dat Brad Pitt erg goed stond te acteren. Alles bij elkaar toch een beetje een overgewaardeerde saaie film. 1½.