Meningen

Middelmatige seventies film. Ik denk dat deze film wilde mee liften met de exploitation-horror films. Maar eigenlijk zie totaal niets? Twee kills waarvan één ook nog buiten beeld en de andere zo nep! Verder zijn er wat blote dames. Het enige wat als schokkend kan overkomen is de vermeende incest. De witch van de titel verwijst naar de mythe over Venus, welke uit het zilveren schuim van de zee is ontstaan op het moment dat de golven van de zee bevrucht werden door een God. Ook is het schilderij De Geboorte van Venus door Botticelli te zien. De poster is mooier dan de film.

Ver voordat ze in horror in zwang raakte, maakte Ouija-borden hier en daar weleens hun opwachting in films. Zelden lag de focus van het verhaal op deze Ouija-borden, totdat in 1986 dan deze Heksenbord werd uitgebracht. Enfin, ondertussen weten we wel hoe zit met die borden. Toch is dit een zeer vermakelijke horrorfilm en wat het mist aan verfijning en spanning, maakt het goed doordat het een zeer sympathieke film is met een fatsoenlijke cast en een leuk plot. Veel bloed of naakt is er in deze film niet te vinden. Regisseur Kevin Tenney benadering van het verhaal is dan ook net even anders dan wat anderen in de jaren '80 deden of zouden hebben gedaan en dat maakte deze film toch best interessant. Al weet hij, door de opvoering van het medium, het niet de hele film vasthouden. En dan bezit film natuurlijk Tawny Kitaen, zij is de perfecte kruising tussen het buurmeisje en een sekssymbool, en de demonische wending is zelf bewonderenswaardig. Een groot aanwinst voor deze film! Tot slot nog een leuk weetje: Het huis in deze film was ook te zien in Willard (1971) en Waxwork (1988)

Ook al was het misschien de bedoeling om een remake van de film Witchboard (1986) te maken, is het totaal geen remake geworden, (er zijn wel een paar elementen terug) behalve dat dit nog dezelfde naam draagt. Vergeet dus het demonische Ouija-bord van de "Witchboard"-films! Chuck Russell (van enkele jaren 80 horrorklassiekers "Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors", remake "The Blob" en het goofy "The Mask" uit 1994) kiest voor zijn versie voor een "pendulumbord", en verplaats een gedeelte van de film naar Frankrijk tijdens de heksenvervolging.

Het andere gedeelte met Emily, haar verloofde Christian, verleidelijke Brooke en Babtiste speelt zich af in hedendaagse New Orleans. Het is zeker geen perfecte film, eerder een onevenwichtige film, het lijkt gemaakt voor tieners maar er is een verbijsterd hoeveelheid computer-gegenereerd bloed. Die bloederige scènes zijn dan weer veel minder geschikt voor wat je doorgaans ziet. Ook het acteerwerk is...tja het zijn enigszins capabele spelers maar ze doen alsof ze in een Shakespeare-verfilming staan...

Grootste probleem is ook hier weer dat Russells film met zijn bijna twee uur speelduur te lang is. Het voelt een beetje als de ongedwongen midbudget-horrorfilms die erin de jaren 80 en 90 waren. Leuke horrorfilms voor een pizza-avond zonder dat je ​​complexe visuele metafoor moet ontcijferen. Deze neemt zichzelf gelukkig niet al te serieus, heeft een paar bloederige kills en er is een gemene kat die af en toe opduikt om de boel te verzieken.

Regisseur Kevin Tenney maakte zeven jaar later een sequel op de film uit 1986. Helaas is dit heel erg een product van zijn tijd, een typische jaren '90 horror dus. Wat betekent dat er één of ander detective-verhaal wordt vermengt met wat horror-dingetjes. Niet dat het saai of heel slecht is, het is gewoon onopvallend en veilig. De R-rating die deze film bezit is meer voor het taal-gebruik dan dat er sensationele of schokkende elementen in zitten. Ami Dolenz moet van stijf tutje veranderen in een sexy bitch, dit lukt maar net doordat haar borstomvang toereikend was. Een paar droombeelden, waar ze te zien is in een sexy nachtjapon, overtuigde een stuk meer! Ook de moorden waren gewoon slecht. De eerste was buiten beeld, en was zelfs vrij lullig. Zeker als je bedenk dat de aanzet er na toe, best goed was! Tja en op de volgende moord moet je een uur of zo wachten. Wel is er nog een poging om te moorden maar dan blijkt de geest niet zo heel doeltreffend te zijn. Doorsnee en maar net prima entertainment.

"I'm not going to kill you. I'm going to F*CK you!"

Twee jaar naderhand, kwam er ook nog een deel 3 in deze serie, opnieuw geschreven door Kevin Tenney en eveneens opnieuw is er geen verband met de andere films Ditmaal zat er wel een andere regisseur in de regiestoel maar het behoudt wel zijn basisidee van bezetenheid door een Ouija-bord. Al zijn de O zo bekende spiegels ook van de partij! Dit is veruit de mafste van de serie en ik moet bekennen dat ik het toch wel erg genietbare Schlock vond. De film heeft soft-core scenes en er is meer bloed in de eerste 20 minuten dan dat er in heel deel 2 was te zien. En daar stop het niet bij! Al had er nog wel iets meer bloed en ook naakt mogen wezen! Daarnaast bezit de film ook een paar bizarre ideeën. Ooit een kill gezien met opgezette vlinders? Of een hitsige demon, die tot het bittere einde paringsdriften heeft? Uiteraard zijn de 90's digitale effecten door het lage budget, wat trashy (gedateerd).Het is belachelijk. Maar zo verschrikkelijk belachelijk dat ik ervan heb genoten!

Met een heksenkring die nog steeds actief is, een heks die terugkeert uit de dood en een eeuwenoude vete tussen de rivaliserende families van Lanier en Whitlock is er genoeg te beleven in deze verder wel erg Britse film (een onderdrukte en tamme manier) Het blijkt een erg fijne, bijna volledig dialoog- en verhaal-gedreven mysterie met fijne acteurs die interessante personages neerzetten. Vooral Lon Chaney Jr is, ondanks zijn beperkte schermtijd, nog steeds een charismatisch figuur.

De film is erg vakkundig gemaakt door Don Sharp met vaak prachtige, knappe zwart-wit-beelden om naar te kijken. Scènes van de heks die over een regenachtig kerkhof loopt of de heksenkring met capuchon die in een rij door het bos loopt zijn erg mooi en versterken de griezeligheid. Ik vind dit dan ook een sfeervolle solide Britse film. Met effectief gebruik van licht en schaduwen. Misschien te ouderwets voor sommige maar ik hou wel van dit soort film! Ondanks dat ik ook best wel wat gewend ben, kan ik erg genieten van deze mooie weergave van iets engs.

‘The Witcher lore’

In afwachting van het tweede seizoen van de serie 'The Witcher' verscheen er deze animatiefilm. Dit spinoff/oorsprongsverhaal speelt zich lang voor het eerste (en tweede) seizoen van de serie af, en richt zich op Vesemir, de leermeester van Geralt of Rivia, die nog een jonkie is... van 70 jaar. Géén Geralt of Rivia, alias de witte wolf dus! Al heeft hij wel een klein bijrolletje! Wel zie je de uitleg over waarom er vijandigheid bestaat tussen de inwoners van Kaedwen en de monsterjagers, en waarom de monsters kunnen evolueren.

Dat doet men met Vesemirs verhaal, wat begint bij zijn jeugd als arme gretige page tot zijn tijd als brutale en avontuurlijke hekser en de aanval op Kaer Morhen, waarvan hij één van de weinige overlevenden is. En deze nieuwe animatiefilm is niet zomaar een extraatje: “Het is meer dan alleen maar een aanvulling op de serie" Het voegt iets toe aan wat er in The Witcher boeken van Andrzej Sapkowski verteld wordt. Vooral voor fans van de (boeken) serie is deze film dus welkom, tevens ook omdat Vesemir een tof en belangrijk personage is in de ontwikkeling van Geralt. En dit was verrassend goed geschreven!

Op het vlak van bruut geweld gaat, in vergelijking met de live-action serie, echt alle remmen los. Yup je mag je vingers en duimen aflikken want de ledematen en oogballen vliegen er lustig in het rond. Naast vette actie en bruut geweld is de animatie één van de sterke punten. Studio Mir, die onder andere verantwoordelijk is voor Avatar: Legend of Korra zorgt voor knappe animatie. Een Castlevania-achtige animatiestijl, met de hoekige koppen, flitsende actie en het bloed spuit er uit als er iets doormidden wordt gekliefd. Wel jammer dat de erotiek duidelijk een paar tikken is teruggedraaid. Als dit maar een zoethoudertje was, dan was het meer dan de moeite waard!

Amateuristisch Brits werkje met nog enige charme. Het lijkt iets van zijn inspiratie te halen uit films als Underworld (2003) en Blade (1998) en series als Buffy the Vampire Slayer en Nikita maar dan zonder een A-budget. Genetisch gemanipuleerde vampiers. Heksen of tovenaars. Geheime overheidsinstanties. Moordende dwergen. Klinkt als het recept voor een goede vampier-actiefilm, toch? Helaas is dat niet helemaal het geval!

Wel zijn er verschillende intermezzo's waarvan er twee in een andere stijl best leuk waren. Op het boek uit de eerste intermezzo baseert de verdere film zich. Volgens dit verhaal zal een Russisch boerenmeisje Kitanya de 'eerste heks' worden en de Malleus Maleficarum (dat is de Heksenhamer in het Latijns) schrijven. Nu is dat een echt bestaand boek uit 1486 geschreven door Heinrich Kramer en Jacob Sprenger, twee katholieke monniken, en is een soort gids hoe men heksen kan identificeren en executeren.

Het tweede is leuk maar voegt minder toe aan de film en is het oorsprong verhaal van de vrouw van de dwerg. Ondanks dat het niet echt een hele vreselijk film was, biedt het te weinig op de meeste gebieden. Er is maar weinig echte spanning, of zorg voor de personages, of originaliteit, of humor, of bloed, of zelfs coole vechtscènes. De CG-effecten zijn daarnaast ook niet heel erg goed. (Als ze door het hart worden gestoken, vallen de vampieren uiteen in een regen van vonken) De film die veel dingen probeert te zijn; een horrorfilm, een komedie en een actiefilm. Het weerhoudt het er helaas van om beter uit de verf te komen. Dit lag duidelijk aan het te lage budget

Een beetje een onderwaardeerde en vergeten geraakte film uit de Hammer studio's. Toch was dit een zeer leuke en onderhoudende film. Het verhaal is geschreven door niemand minder dan Nigel Kneale, de man die ook de klassieker Quatermass heeft geschreven. Niet zomaar iemand dus. We ontmoeten Gwen Mayfield (Joan Fontaine) een schooljuffrouw in Afrika, alwaar ze te maken krijg met voodoo. Echter naar deze inleiding verplaats het hele gebeuren zich naar Engeland. Wat aan het begin wel even een groot contrast geef met de setting in het dorpje Heddaby maar wel direct de juiste sfeer zet. Miss Mayfield krijgt dus een baantje in dit dorp van dominee Alan Bax (Alec McCowen) die samen met zijn zus Stephanie Bax de plaatselijke adel vertegenwoordigen. Nu is Alan wel dominee maar is er nergens in het dorp een kerk te bekennen, een teken dat er dus het één en ander niet in de haak is! De film is zeker een aanrader voor mensen die van suspense houden. De film heeft wel wat weg van die fijne detective waar Engeland om bekent staat. Het acteerwerk is zeer goed. Wat onderstreep wordt door de aanwezigheid van een zeer sterke cast met Joan Fontaine, (Oscarnominatie voor haar rol in de Hitchcock-film Suspicion) Martin Stephens, (Village of the Damned en The Innocents) Michele Dotrice, (The Blood on Satan's Claw) en Alec McCowen (Hitchcock-film Frenzy enz.) Soms is het nog best spannend en er zijn zelf een paar leuke enge momenten. Een leuk saillant detail is dat het dorpje vaker is gebruikt in Engelse films waaronder bijvoorbeeld: Chitty Chitty Bang Bang. Een ouderwetse maar heerlijke film.

Weer een Vincent Price, ditmaal als de boosaardige inquisiteur Matthew Hopkins. De film heeft weg van een avonturenfilm ala de musketiers. Maar gaandeweg blijkt het een zeer harde en vrouwonvriendelijke film te zijn, waar vooral vrouwen het slachtoffer zijn van misbruik, afranselingen en martelingen. Deze dagen zullen ze misschien allemaal explicieter in beeld brengen, maar voor een film van 47 jaar oude film is het zeer hard. Een sterke heksenjagers-film die zich tot één van mijn favoriete Price films mag rekenen. Ook de filmposter is fantastisch!

Met dit korte verhaal begint de tv-serie "Hammer House of Horror". Omdat ze voor de Britse tv zijn gemaakt, betekend dat er gewerkt wordt met een lager budget dan gebruikelijk was voor Hammer-films, (wat bijna bijna onmogelijk moet zijn geweest) en als zodanig is er hier geen historische setting De componist David Winter (Jon Finch) denk dat zijn vrouw, de actrice Mary (Prunella Gee), hem ontrouw is. De heks Lucinda Jessup (Patricia Quinn) uit de zeventiende eeuw neemt bezit van David en vecht tegen Mary. Dat scenario en ook de personages zijn maar mager uitgewerkt Een andere tv-beperking is dat het exploitatieniveau hierdoor ook betrekkelijk laag is; naaktheid en bloedvergieten, als ze er al zijn, staan daarom op een zeer laag pitje. Met voldoende sfeer is het onderhoudend genoeg, voor wat het is!

“What are we going to do? Fight!”

Oei... nadat ik Necromentia (2009) van regisseur Pearry Reginald Teo erg goed vond, wilde ik meer van hem zien. Zodoende pakte ik deze film die hij een jaar later zal maken. Echter was dit een Syfy Channel Original Movie…

Syfy staat nu niet bepaald bekend om hun hoge budget-investeringen wat dus betekent dat de film gevuld is met goedkoop en knullig uitziende kostuums, buiten-scènes (in China opgenomen) die eruit zien alsof het documentaire-beelden betreft en speciale effecten die middelmatig zijn.

De film speelt zich af rond Ex-Bros drummer Luke Goss ( Blade II, Hellboy II: The Golden Army) die als koning het opneemt tegen heksen. Vermoedelijk doordat er ook was bijgedragen aan het budget door China, kwamen er ook nog wat Aziaten in de film rondhangen. Maar voor mij deed het vooral de beeldschone MyAnna Buring (tv-serie The Witcher, Kill List) die ook nog eens verreweg de beste acteerprestatie neerzet.

Inderdaad, is het gebrekkig maar het is zeker het bekijken waard als je van dit soort sword and sorcery-films geniet!

Ergens tussen de jaren 2017-2019 dreigt een verdwaalde maan genaamd Galileo's Child in te slaan op de aarde. Nu redt Bruce Willis de aarde alleen van asteroïde en meteorieten dus sturen ze wetenschapper Dana Shaw (Caroline Barclay) en een bemanning van ruimtemijnwerkers om een tunnel in de maan te graven en explosieven te planten. Echter als ze een met regenererende botten gevulde buitenaardse sarcofaag vinden blijkt dat ze verstrikt te zijn in William Malone's film Creature (1985) Kortom hun taak wordt bemoeilijkt door een man in een rubberen pak met de bedoeling om ze te doden. . .

Er zijn veel van dit soort sci-fi B-films en het enige wat telt is hoe cool het buitenaardse monsterkostuum eruit ziet. Hier is eigenlijk behoorlijk goed gemaakt! Niet verwonderlijk als de regisseur (en schrijver) Gary J. Tunnicliffe een veteraan is in make-upeffecten (onder andere de Hellraiser-films, Pulse, Feast maar ook The Exorcist: Believer 2023) Het verliest ook zijn niet effectiviteit omdat het precies voldoende wordt gezien. Er is zelfs één scène waarin hij zich in het volle zicht verbergt en je hem pas ziet als hij beweegt. Het is dan ook jammer dat de rest van de film vol cliché onlogische acties en zwakke karakters zat. Voor een straight-to-video-goedkoopje helemaal niet slecht!

Vaardig gemaakt en er is een beklijvende soundtrack, echter dat was voor mij niet voldoende om deze film hoger te waarderen (ben zelfs nog gul) . Een folk horrorfilm met een sterke nadruk op het visuele aspect. De film voelt dan ook alsof het geleerde op de filmacademie nu in praktijk werd gebracht, inzoomen op onbeduidende dingen, (beestjes, takken, het gras onder je voeten) zwijgzaam hoofdpersonage, stroboscoopsequentie aan het einde. De film bezit wel een geweldig in sfeer opbouwen maar vergeet om maar iets griezeligs te tonen. Dit gebeurd wel vaker bij debuutfilms met ambitie. En nee een hoop flitsende lichtjes en een vaag silhouet zijn niet eng! Het verhaal heeft geen haast, je kijk naar het eeuwenoude bos Gan Ainm (Zonder Naam/Without Name) dat stil in de wind wiegt. Daardoor was het zelfs op een vreemde manier eerder rustgevend (misschien door al die natuur). Enfin een man gaat naar zijn werk en neemt paddenstoelen. Er gebeurt dus eigenlijk vrijwel niets, dan dat er de suggestie wordt gewekt dat hallucinogene paddenstoelen hun werk doen. Daardoor ook meer een stoner-mysterie over dat bomen eng zijn. Hoewel soms de kenmerkende stijl van regisseur Lorcan Finnegan wel voelbaar was, ontbreekt het deze film aan iets eigens. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Eind jaren '70, begin jaren ''80 waren er twee grote filmtrends; sciencefiction zoals Star Wars (1977), Alien (1979) en de slasher-film Halloween (1978), Friday the 13th (1980) Deze film is een combinatie van die twee. Een groep van tieners gaat naar een afgelegen gebied om te feesten en plezier. Ze worden gewaarschuwd door een gekke oude man bij een benzinestation. Ze gaan toch...maar in plaats van bijlen of machetes treffen ze een buitenaards wezen (in jaren '50-stijl) dat mensen vermoordt voor de sport met behulp van vliegende, plasma-slurpende buitenaardse flapjacks. Effecten van de later Oscar-winnende make-up-effectkunstenaars Rick Baker en Greg Cannom. Het werd een film zonder pretentie, maar met maximaal plezier die ze uit minimale middelen wringen. Meer dan de helft van dat krappe budget werd vermoedelijk ook nog opgeslokt door toekomstige Oscarwinnaar Jack Palance en Martin Landau. Daardoor misschien dus niet een verrassende film, met een middenstuk waar minder in gebeurd maar het slaagt erin om goed werk te leveren. En voor een film gemaakt voor laag budget, liet het blijkbaar ook indruk achter op de schrijvers van de SciFi-hit Predator (1987) Er zijn hier voldoende connecties met die film en niet alleen maar omdat Kevin Peter Hall ook hier in het pak van de intergalactische jager rondliep. Een van de jonge acteurs in de film zou later in zijn carrière bekendere dingen gaan doen; die acteur is David Caruso. Ja hiervoor heb ik veel liefde, films die zich niet inhouden en er gewoon voor gaan!

Deze film is geregisseerd door Didier Konings onder het kader ‘Koolhoven Presenteert’. Konings is natuurlijk niet zomaar iemand want hij was al betrokken bij Hollywoodproducties Star Track en Pirates of the Caribbean en werkte als concept en Visual effect-artist mee aan onder andere aan Wonder Woman, Tomb Raider en X-Men: Dark Phoenix. Geen kleine jongen dacht ik zo!

Nederland ergens in de vroege middeleeuwen. In een kleine nederzetting waar mannen de touwtjes in handen hebben en vrouwen slechts gezien worden als voortbrengers van kinderen, wijkt Frieda enigszins af door haar kinderloosheid. Als ze op een dag noodgedwongen het dwaalbos in gaan maar er weer levend uitkomt is dat voldoende voor de godvrezende gemeenschap om haar als obstakel te zien. Frieda moet om te overleven wel keren tot de mysterieuze schimmen in de mist.

De film is grauw en bezit weinig kleur...zoals het hoort in de donkere middeleeuwen. Met kaarsje en vuur als spaarzame lichtbron creëer je natuurlijk een prima angstsfeer. Ja ik smul daarvan! Gek genoeg is het wel opgenomen in de bossen van Lommel in België Wat de film ook bijzonder maakt, is dat de film volledig in het historisch Nederlands-Saksisch dialect is opgenomen. Het acteerwerk in de film is namelijk op hoog niveau en de speciale effecten zijn erg goed gelukt. Groots dit!

"What is real? Are you certain you know what reality is?"

Als je "The Wizard of Gore" in één woord moest omschrijven dan was dat het woord; "Fun"

Want ondanks dat er genoeg vragen onbeantwoord blijven, er onmogelijk grote plotgaten zijn en de snelle montage, jump-scares of goed acterende cast ontbreken, is dit vooral dikke pret! Het is een een typische Herschell Gordon Lewis film en mensen die bekend zijn met het werk krijgen vanaf het eerste moment waar ze op hoopte. De film schakelt daarna veelvuldig heen en weer tussen de hoofdrolspelers Sherry Carson, een host van een talkshow, en haar vriend Jack die proberen meer te weten komen over de moorden en Montag the Magnificent die tijdens zijn optredens de ene na de andere vrouw verminkt. En die Gore is verdorie erg indrukwekkend, zeker als je bedenkt dat de film al uit 1970 komt. Dit is duidelijk Godfather of Gore op zijn best! En dan het einde... tjonge, wat een einde...Alle vragen die jij als publiek wil stellen over de plotgaten en zo, komen rechtstreeks uit Sherry Carson mond. Lewis toont hiermee dat hij dus best wel weet dat er dingen niet kloppen! En dan heeft hij ook nog een andere verrassing!

Dit is ronduit briljant stukje jaren 80-incompetentie waar zelfs liefhebbers van de trash-cinema volledig sprakeloos van kunnen raken! Hoe verzin je het... Om een ​​fantasie-avontuur te maken heb je nodig: naast een ring en dwergen, een super-kwaadaardige schurk (bij voorkeur met een zwarte cape), een jonge held in opleiding, nog meer dwergen, een eenzame krijger (Bo Svenson als Kor, een Conan wannabe met bierbuikje en overduidelijk de "ster" in deze film want hij is als enige wiens stem niet wordt nagesynchroniseerd, voor de zekerheid nog meer dwergen en een beminnelijk harig huisdier euh...tja een huisdier want er is een Gulfax, een soort wit wezen dat wat lijkt op albino-versie van Chewbacca, maar is lang niet zo nuttig. Optioneel; De obstakels die je wil toevoegen tijdens de reis moeten hilarisch irrelevant zijn voor het 'plot' en dienen als opvullend beeldmateriaal om het gebrek aan daadwerkelijke inhoud te verdoezelen. Zodoende heeft een dwerg/goblin die in het bos leeft, mot met een stel monsters en hun grote broer Zijn er een insectenvrouw en een zeemeermin. Een 'zelfmoordgrot' waar je je alleen maar uit kunt zingen. Briljantste in de film; zombiestrijders doen herrijzen om ze een paar stappen te laten doen, waarna ze klagen over hoe moe ze zijn en ze weer terug naar hun graf keren. Om aan acceptable speellengte te komen werd er aan het begin beeldmateriaal van andere Roger Corman -films met zwaard en tovenarij (Deathstalker &Sorceress) gemonteerd om een ​​proloog van 20 minuten te creëren die niets met de rest van de film te maken heeft. Resultaat een enorm verprutste "zo slecht-het-is-goed" film met genoeg inconsistenties en wat gekheid, maar best plezierig.

Deze debuutfilm van regisseur Matthew Goodhue opent zeker intrigerend; Een onverzorgd uitziende man, loopt met ​​wat lijkt op een ingepakt lichaam de tuin in en begint te graven. Nu wordt de film aangeprezen als "van de producent van Cabin Fever" maar dit is beslist minder mainstream en bloed is er de film zo goed als niet te vinden!

Ook is het een beetje een vreemde film, het is deels horrorfilm en deels drama. Dat is op zich niet zo vreemd, maar alles is cryptisch en mysterieus, tot het punt waarop het moeilijk wordt om erachter te komen wat er precies aan de hand is. Toch was er iets griezeligs dat ik als horror-fan kon waarderen! Helaas, door het ietwat trage tempo en het opzettelijke vreemde metaforische plot, eindigt het eerste uur ergens tussen griezelig en frustrerend.

De frustratie zat vooral in het feit dat er helemaal geen verklaringen kwamen voor de donkere schim en de wezens met rode ogen die er te zien zijn! Toegegeven, een film hoeft niet altijd alles uit te leggen, maar ik had het gevoel dat meerdere dingen gewoon geen verklaring lijken te hebben! Zelfs ook al ben ik over de film wat minder tevreden, hield Woe mijn aandacht wel de hele tijd vast. Ja intrigerend was de film wel maar het mist veel om heel erg goed te zijn!

Een horrorfilm geplaatst in de Romeinse tijd in Britannia, dat klonk erg gaaf. Helaas viel dit enorm tegen. Dit is namelijk een film van regisseur Stuart Brennan. En voor wie zijn vorige film The Necromancer (2018) heeft gezien, zal hier zeker veel overeenkomsten ontdekken. Ten eerste plaatst hij zijn film in een coole, enigszins ongebruikelijke periode voor horrorfilms. Daarna steek hij het grootste gedeelte van het budget in het huren van goede drones, een degelijke camera en de periode kostuums. Vervolgens laat hij de acteurs door een landschap trekken en laat deze veel middelmatige dialogen uitkramen. Helaas vergeet hij dat er voor een horror ook bloed, spanning en special effecten nodig zijn. Nu is er ten opzichte van Necromancer wel een kleine verbetering. Het is bijna alsof die vorige film een blauwdruk was voor deze film, of misschien had hij meer tijd, meer geld, of beide. En warempel er waren wat bloed en monsters. Echter nog steeds zijn er teveel dialogen en zijn ze erg dubieus, is de film voor minstens 25% gevuld met drone-beelden en in een film genaamd wolf hoopte ik tenminste één wolf te zien. Hier leken ze meer op snelle-zombies. Het is jammer, Wolf had best meer kunnen zijn! In plaats daarvan oogt de film amateuristisch en is het een film van 85 minuten die veel langer aanvoelt. Uiteindelijk voelt dit als een verspilling van een interessant verhaal.

Geen perfecte horrorfilm, maar het ziet er best goed uit. Voor een Western-horror zag het tijdgetrouw uit, het acteerwerk was niet heel erg en de cinematografie was goed. En er zijn enkele aardige griezel-dingen. Echter is het plot soms onnodig ingewikkeld en het van B-film-probleem teveel dialogen, is hier ook aanwezig. Maar dit lijkt een debuut te zijn, dus het is niet verrassend dat het ruw is. De film weet ondanks de tekortkomingen toch een behoorlijke tijdverspilling te zijn en dat is best knap!

Zoals in de aan- en aftiteling al wordt verklaart, is de film lichtelijk gebaseerd op de Backpacker Murders En een slechte film is deze prent zeker niet. Wel begint Wolf Creek nogal traag en neemt het de tijd om de personages te introduceren. Dit draagt er wel aan bij, dat als er eenmaal gemarteld en gemoord gaat worden, je iets meer met de hoofdrolspelers meeleeft. Drie twintigers komen dan ook midden in het Australische binnenland in de problemen en krijgen het aan de stok met Mick Taylor. Er vloeit wat bloed, er wordt gegild en de hoofdpersonen maken af en toe hele onlogische keuzes. Tja... we hebben het allemaal al eerder gezien! Maar de vaart zit er goed in, krijgen we prachtige shots van het betoverende landschap te zien en als geheel blijft het goed spannend. Ook zijn er enkele smerige scènes en heeft daardoor dus eigenlijk bijna geen zwakke punten. Genoeg materiaal voor in ieder geval een leuk avondje voor de liefhebber van films als The Texas Chainsaw Massacre of Wrong Turn.

Na negen jaar kwam er toch nog een vervolg op Wolf Creek. En zoals bij vele vervolgen gaat het in de overtreffende trap. Meer slachtoffers, meer bloed, en in dit geval meer Mick Taylor (John Jarratt) een soort "Crocodile Dundee" killer en vooral meer humor.

De film heeft hetzelfde basisplot als van veel andere post-"Texas Chainsaw Massacre" slasher films. In deze film wordt dat gecombineerd met recht-aan rechttoe achtervolgingen die nog het meest doen lijken op Rutger Hauers "The Hitcher." Naast dat de film veel meer leunt op humor is het andere grote verschil met deel één, de rustige opbouw. In die film werd er langzaam opgebouwd naar wat een stel backpackers overkwam.Terwijl deze bijna direct start met een auto-crash en bloed. Het is kenmerkend voor het hele verdere verloop van de film. Wegrennen/rijden van een killer.

Alhoewel er meer gore aanwezig is, overtuigd deze toch minder. Dit wordt veroorzaak door het gebruik van minderwaardige CGI. Al is deze nog wel steeds lekker bruut en grafisch! De in deel één leuk gevonden kill; "Head on a Stick" ( met een jachtmes wordt er in een ruggengraat gestoken, zodat je niet meer kan bewegen) is hier gedegradeerd tot een domme kill, die een paar keer ongepast wordt getoond.

Verder is er blijkbaar in die negen jaar ook maar weinig gebeurd want de aan-Titeling vermeld nog steeds over vermisten backpackers en deed me afvragen of dat ik niet de verkeerde film had opgezet. De killer Mick Taylor was gebaseerd op seriemoordenaar Ivan Milat Echter in deze film werd er ook dankbaar gebruik gemaakt van het relaas van de moordenaar Bradley John Murdoch

Hoe goed je de film uiteindelijk vindt, hangt (meer dan anders) af, van je persoonlijke smaak. De gore is nog wel aardig maar het plot is ditmaal niet veel meer dan het honderd in een dozijn geren van moordenaar zit slachtoffers achterna. De bedrieglijk goedzak heeft plaats gemaakt voor een grapjurk met een geweer en mes. Echter kan je de vele grappen waarderen, heb je nog een aardige tijdverdrijf. Helaas behoor ik daar niet toe en was het voor mij dus maar een zwakke film.

Ik keek deze film al op donderdag 8 Juni, 2023 maar toen, stond deze nog niet op MM. Dit was het speelfilmdebuut (one-man-show) van regisseur Wayne David, uiteraard low-budget en zodoende speelde hij ook de hoofdrol en schreef het script van deze trage horrorfilm. En och het is geen vreselijke film!

Maar als het verhaal mysterieus moest zijn.... is dat zeker niet gelukt, omdat het antwoord gewoon duidelijk is, min of meer al vanaf het begin. Euh…hallo... de titel en er zijn genoeg toespelingen in de film Zelfs de niet-lineaire structuur (de film is opgebouwd met een reeks flashbacks) helpt niet voldoende om van die onthulling een verrassing te maken!

Tja als je probeert om een horrorfilm te zijn, terwijl je eigenlijk meer drama hebt, over wat je zou doen om degene van wie je houd te behouden. Dan is het misschien niet raadzaam om maar een klein vleugje aan horrorconventies te laten zien! Toch is het behoorlijk sfeervol, bezit charisma en zijn er een paar tintelende ideeën.(een halve punt meer daarvoor) Het is jammer dat het niet helemaal was zoals het had kunnen zijn.

"Even a man who is pure at heart, and says his prayers by night, may become a wolf when the wolfbane blooms and the autumn moon is bright."

Zo luid de zin die de rode draad vormt in deze film. En wat voor een film? Want als er één film is die qua sfeer zo perfect past bij de oktobermaand dan is het wel deze! De meeste tijd zien we namelijk Lon Chaney Jr. rondlopen in griezelige bossen terwijl het rondom hem mist. Oké voor mensen die nieuwere films gewend zijn kan de wolf-man er wat cheesy uit zien. Maar bedenk wel dat dit allemaal met de hand (Yak-haar) is gemaakt inclusief de transformatie die we zien. En dat de film onder de geldende censuur-code werd gemaakt. (vraag me toch af hoe hij eruit had gezien zonder censuur?) Terwijl er niet eens een heel hoog budget moet zijn geweest. Dan is dat in vergelijking met de CGI-weerwolven van nu wel heel wat anders! Make-up artiest Jack Pierce levert hier dus best goed werk af!

Anders dan bij andere monsters zoals Dracula of de Mummie, is de Wolf-man geen boosaardige schurk. Nee, hij is veel meer het tragische slachtoffer, wat hem uiteindelijk ook menselijker maakt. Hij weet dat hij moord maar kan dit niet voorkomen. En wordt daar door gekweld door schuldgevoelens. Dat thema van goed en kwaad of tederheid en geweld zagen we ook bij Jeckyll en Hyde. Maar de Wolf-man heeft er nooit voor gekozen om zo te worden.

Het budget mag dan wel op B-film niveau zijn geweest, de cast was dat behalve! We zien louter sterren zo zijn daar Claude Rains (The Invisible Man, Casablanca) en oudgediende Ralph Bellamy (Ghost of Frankenstein) en Bela Lugosi.

Ook nu nog is deze zwart/wit film,een spannende en leuke horrorfilm. Hij is redelijk snel en zeker niet saai, er hangt een geweldige sfeer en de prestaties zijn sterk. Heerlijk.

Lollig doen met een lycantroop... voor een low-budget film is het niet volkomen onaangenaam. Met slechts 85 minuten zou dit nooit lang kunnen worden genoemd, vooral omdat de aftiteling daadwerkelijk na 70 minuten al rolt, waarna er nog een reeks post-credits volgt. Echter is het onvoldoende met zowel zijn komedie als horror. Veel scènes worden uitgerekt wat de spanning niet ten goede komt. De grappen vallen plat, en je kunt niet anders dan denken dat het bloediger (over-de-top) had moeten zijn. Regisseur Dominic Brunt die in het Verenigd Koninkrijk bekendheid geniet door zijn rol dierenarts Paddy in de soap Emmerdale Farm werkt al langer aan horror- en thrillerfilms (voor horrorliefhebbers was Attack of the Adult Babies uit 2017 een ware verrassing en één van de verpleegsters uit die film heeft hier een kleine terugkeer voor een droomsequentie) Dit is zijn vijfde film Het is niet eenvoudig om een ​​goede weerwolf-horrorfilm te maken, veel hangt af van de kwaliteit van die weerwolf. Tja een laag budget dus er is geen grote transformatiescène maar de gezichtsprotheses van het beest zijn best in orde met een geheel eigen look. Brunt verdient zeker eer want hij is niet verlegen om de weerwolf te laten zien En maakt slim gebruik van gerichte verlichting en mist tijdens de buitenscènes, want een weerwolf met tegenlicht ziet er (bijna) altijd wel cool uit! Ondanks die bekwaamheid en enkele momentjes die opvallen is de film onbevredigend en eenvoudig vergeetbaar.

Dit viel voor mij toch wel tegen! De film is nog aardig eigenzinnig maar verlies hoe meer je naar einde gaat zijn kracht. Het kleine bergstadje Snow Hollow bevindt zich in de kille greep van terreur, na een reeks aanslagen en brute moorden. Is de moordenaar, een man of een monster? Isolatie, een kleine gemeenschap en sneeuw doen het altijd wel goed in een horror, pluspunten voordat! Maar dat gezegd hebbende, dit is een komedie! Alhoewel de humor van het betere soort! Een verhaal met veel punchlines en interacties tussen personen. En waar de humor, de horrorelementen van de film ondermijnt. De film is vooral Jim Cummings want hij doet het drievoudige als schrijver, regisseur en hoofrolspeler. En hoe meer je officier John Marshall ziet hoe meer zijn personage begin te irriteren. Oké hij heeft het moeilijk als herstellende alcoholist die worstelt om een ​​tienerdochter groot te brengen terwijl hij kampt met een boze ex-vrouw en voor zijn zieke vader zorgt. Maar om een hele film naar een steeds harder schreeuwende agent te moeten kijken? En dan is er nog de keuze om verschillende scenes door elkaar (voor en terug op hetzelfde moment) te laten lopen. Het verpestte een beetje de spannende momenten. Deze film is dan ook veel meer een komische thriller die bang is om zijn handen vuil te maken aan geweld en bloedvergieten Verder plezier hangt waarschijnlijk af van hoe ontvankelijk je bent voor Cummings en zijn 'eigenaardige, karaktergestuurde whodunit. Laat ik het doordat dit de laatste film is waar acteur Robert Forster (RIP) in meespeelde voorzichtig naar boven afronden!

Al sinds het allereerste begin van bewegende beelden zijn er enge films. Echter in al die vroege stille horrorfilms werden Weerwolven nauwelijks gezien. De Weerwolf zoals we die kennen, kwam pas in 1935. Er zijn echter een paar soort van weerwolf-film die eerder gemaakt zijn. De vroegste weerwolf-film bevatte een vrouwelijke weerwolf en heette 'The Werewolf' (1913) en dan was er deze oudste nog bestaande film uit 1925. Hoewel weerwolf-film daar komt het nauwelijks voor in aanmerking. Het plot gaat meestal over twee rivaliserende groepen houthakkers in het Canadese bos (regelmatige herhalende beelden van een zagerij) en een driehoek liefdesverhouding. Deze zaken escaleren uiteraard. Er zijn opvallend veel buitenopnames. Maar veelal beelden van vallende bomen en die zijn niet echt interessant. Wel aan het einde leuke beelden van een fantoomgroep wolven. Het weerwolf-gedeelte is een transfusie van wolvenbloed en daardoor de veronderstelde bijgelovigheid van de houthakkers dat hij misschien 'le loup garou' is, de weerwolf! Van een stille film kan je natuurlijk geen bloedvergieten of zelfs maar metaforische speciale effecten van de wolf verwachten. Die zijn er dan ook niet! Echter is allemaal wel erg armtierig, er is zelfs niet eens een beetje extra haar of een ​​nep-hoektand. Nog wel een paar scènes met opvliegende man. Enfin ik kan dit stille oudje ook weer van het lijstje schrappen en ik zal het niet te hard beoordelen maar voor mij was het verre van goede film!

Met opschriften als "Dirty Harry... Only Hairier" en "He's a cop, and he's also a werewolf. Together they fight crime" is het niet moeilijk te raden dat deze film gaat over een agent die lijdt aan lycantropie. Mocht je nog twijfelen dan wordt het met een naam als; Lou Garou ook wel duidelijk! Wat je nog niet weet is dat deze wolf-man, die veel weg heeft van Cobra (Sylvester Stallone) eigenlijk een vreemd soort superheld is die extra krachten opdoet als hij liters alcohol drinkt en donuts eet en rondrijdt in een wolf-mobile.

Schlock met een heerlijke jaren '80 stijl. Old-school, practical effecten en gore. Hoogtepunt is de ongelooflijke goede transformatie-scene. Verantwoordelijk voor die FX's (geen CGI) was Emersen Ziffle bekend van films als Ghostland en The Tall Man. Verder is het vooral plezier wat je met de film kan beleven. Het plot is niet te zwaar maar het achtergrondverhaal is wel enigszins bijzonder want films over een weerwolf die door een occulte sekte is ontstaan, zijn er volgens mij (bijna)niet. Al is deze legende van de Rougarou in Canada alom bekend en is meegebracht door de Franse kolonisten.

Daarnaast is er ook een goed portie humor aanwezig. Erg genoten van een (weer) wolf die drie overvallers met varkensmaskers uitschakelde of het romantisch onderonsje heeft met de rondborstige Sarah Lind, in roodkapje-outfit. Tegenvallend was dan weer de climax die veel weg had van de actie die we ook zien in de A-team.Al zien we wel iets meer bloed. Daarbij komt dat het gevecht tussen de snoodaards en de Wolf-cop maar vrij mager waren. Ik had toch wel gehoopt op een fijne monster-gevecht. Ach we kunnen niet alles hebben!

Toch vond ik het over het algemeen een heerlijke film met goede gore, aardige grappen, wat bloederige taferelen, enkele borsten. Voor genre-fans die Schlock een warm hart toedragen is dit een prima traktatie.

Deze langzaam op gang komende politiethriller, met ahum, (weer)wolven ziet er redelijk mooi uit dankzij goed camerawerk en een aantal prachtige shots. Maar mooi camerawerk is geen garantie voor een goede film. Ten eerste faalt het wanhopige als Horror. Drie slappe kills aan het begin en het gebruik van irritante filters zijn niet voldoende om een angst uit te beelden. Daarnaast had ik steeds het gevoel of dat de film meer over de politieke angst of boodschap had van het New York van de jaren tachtig, de dreiging van terreurgroeperingen en dat dan gemixt met Indiaanse folklore. Kortom een te lange en dodelijk saaie film.