Meningen

Zeer vermakelijke (tiener) horrorfilm. Zoiets als het bijna volwassen (en betere) zusje van Goosebumps. De rebellerende tiener Ben. Ouders in een echtscheiding. Zomervakantie in een kustplaatsje aan de oostkust waar vader woont. Strandfeest, alcohol nuttigen, lokale pestkoppen en flirten met de meisjes. Tja en als je buren getatoeëerde, alternatieve-types zijn moet dat natuurlijk wel misgaan; bloemen verwelken, kinderen verdwijnen en volwassen lijden aan geheugenverlies. Arme Ben niemand wil hem geloven dat er een kwaadaardige woudgeest bezig is.

De make-up en visuele effecten van de heks zijn de grootste trekpleister van deze prima horrorfilm. Al had het schrijfwerk wel iets beter gemogen. Het personage van Ben toont weinig interactie en de krachten van de heks waren vrij random en ook het waarom werd niet geheel duidelijk. Cinematografie was het zeker oké en bevatte een aantal leuke angstverhogende scenes; gaaf was het shot vanaf de trap naar beneden terwijl Abbie bij Ben's voordeur stond. Ja de schrik/angst waren zeker effectief! De film doet heel veel goed, helaas waren er ook dingen die me een beetje teleurstelde. Uiteindelijk was dit voor mij toch een erg positieve kijkervaring.

Nadat ik al eerder de absurdistische horrorfilm ‘Rubber van regisseur Quentin Dupieux had bekeken en hem kende van zijn muzikale alter ego Mr. Oizo waarmee hij een wereldhit met Flat Beat scoorde was het nu weleens tijd om wat meer van zijn maffe filmoeuvre te bekijken.

In feite is dit een film over een man die zijn hond probeert te vinden, maar het is ook zoveel meer dan dat, en op sommige momenten overstijgt de film dat uitgangspunt om je een scala aan maffe dingen te geven om van te genieten, of juist niet? Want kan je mee gaan met de droogkomisch dialogen? Wil je mee gaan met het onlogische? Met palmbomen die veranderen, kantoorruimtes met aanhoudende regen of iemand die auto's rood schildert? De vraag is dus eerder of je kan lachen om de surrealistische en het zwartgallige gevoel voor humor. Kan je deze film met een open geest bekijken en al die gekkigheid gewoon over je heen laat spoelen.

Voor mij was dit een geweldige film, een super hilarisch gestoorde wereld. Dupieux is absoluut een filmmaker naar mijn hart. Ik ben vanaf deze tweede film, dan ook helemaal Fan!

"Can you feel it! This is where music happens, do you understand what I'm saying! In your guts! In your organs! AFRICA! Do you understand!"

Wie de films van Dupieux een beetje kent weet dat ze gepaard gaan met een hoop onzin, vage dialogen en droge humor. Deze is doet dan ook niet veel onder voor de rest van zijn oeuvre. Wel lijkt het of de film rechtstreeks na of tijdens de regisseur zijn voorgaande (Wrong) is gemaakt. Ook omdat veel van de acteurs uit die film hier weer zijn te zien! Aangevuld met wat andere waaronder Marilyn Manson, als een verlegen, honkbalpet-dragende tiener. Wel komt de film een beetje gehaast (op komisch gebied) en doelloos over, maar toch is het absoluut de moeite waard! De aanwezige politiek incorrecte humor over vrouwen, donkere medemens, homo's, transseksuelen, mensen met een handicap vond ik toch zeker wel fijn! Quentin Dupieux frommelt daarnaast in deze film veel met zijn elektronische housemuziek. Er is iets met de personages en de stijl van filmen van Dupieux waardoor ik toch ook hier weer enorm genoot van zijn film!

‘The Wrong Man’ (1956) is, vanwege zijn realistische karakter, een vreemde eend in het oeuvre van de master of suspense. En gaat over het tragische echt gebeurde verhaal van Christopher Emmanuel Balesteros, die ten onrechte in de cel belandde omdat hij toevallig sterk leek op een gezochte crimineel. Henry Fonda speelt deze doodgewone man Manny Balesteros. Zijn vrouw

Rose wordt gespeeld door Vera Miles. (een persoonlijke favoriet van de regisseur) Dit is tevens ook de kracht van de film want beide leveren voortreffelijke acteerwerk. Deze film is ook de enige film die Hitchcock baseerde op waargebeurde feiten, waarbij hij deze feiten zo sec mogelijk en met documentaire precisie brengt. Hierdoor is het laatste gedeelte in de rechtbank nogal aan de saaie kant. Het echte leven blijkt toch niet zo spannend als het soms klink. Ook technische hoogstandjes en originele camerastandpunten blijven beperkt tot pakweg twee of drie scènes. Hitchcock wil de kijker zo min mogelijk afleiden van de boodschap van de film. Iets wat je vooral aan het einde wel gaat missen. Waarschijnlijk de meest serieuze Hitchcock. Echter net niet overtuigend genoeg.

Komedie met David Spade, uit het productiebedrijf van Adam Sandler, grossiert in de gebruikelijke flauwe seksgrappen en de nodige slapstick. Doordat de film zich af speelt onder de prachtige zon van Hawaii en ook sidekicks Rob Schneider, Nick Swardson en vrouwlief Jackie Sandler hier van de partij zijn voelt het alsof we meer naar een vakantiefilm van de andere acteurs zitten te kijken. Vooral Schneider speelt weer zijn gebruikelijke (tenenkrommend) personage. Een vakantie bedoeld om tot rust te komen maar Lauren Lapkus was dat niet verteld en onderbreekt dan ook steeds de rust. Want het is zij die deze film gaande weet te houden. Ze praat openlijk over seks, doopt haar haar in haar wijn voordat ze erop zuigt en draagt ​​een mes dat ze Sheila noemt. Het is dan ook niet Missy, die in deze film, verkeerd is maar alles en iedereen om haar heen.

Acceptabel genrewerk! Neem een stel tieners, zet ze in een verlaten omgeving en laat er vervolgens één of meer psychopaten op los en voilà. Het is al zo vaak voorbij gekomen in de horror. Uiteraard zijn er genoeg klassieke voorbeelden en ook die munten niet allemaal uit door hun geweldige plots, goede acteerprestaties of schitterende camerawerk. In dat opzicht is deze film niet heel veel anders. Een effectieve rechttoe-rechtaan benadering en natuurlijk zo voorspelbaar als wat! Maar heeft dit nadelen voor deze film ? Dat is de vraag? Die graad van voorspelbaarheid kan in ieder geval de fun niet bederven, integendeel, hij is op sommige momenten echt zeer genietbaar. Wrong Turn pretendeert gelukkig ook niet meer te zijn dan een van-dik-hout-zaagt-men-planken horrorfilm. Niets nieuws onder de zon dus maar dat maakt de film wel tot fijn (horror)genot om te kijken.

In 2003 kwam de eerste 'Wrong Turn' een film waar een kleine cast, zoals de titel al aangeeft, een verkeerde afslag nam en in bloedigere botsing kwam met kannibalen in het bergachtige achterland van Appalachia. Opvallend door zijn vele frontaal in beeld zijnde goede moorden en de stoere Eliza Dushku die nergens voor terugdeinsde .

En zoals het bij zo'n beetje elke gerespecteerde franchise hoort kwamen er vervolgen!! Zodoende zijn we nu bij de zevende Wrong Turn-film. Geen vervolg maar eerder een Reboot (met een magere binding) Ook dit hoort bij langlopende horror-reeksen. Tja... en nu achttien jaar na die film was de folk-horror van Ari Aster (Midsommar) een succes dus scenarioschrijver Alan McElroy, ook verantwoordelijk voor oorspronkelijke verhaal, probeert er ook zoiets in te passen!

En daar zit ook het manco want alhoewel het weliswaar een interessant invalshoek biedt, dan de gebruikelijke soort boemannen die door het bos struinen, struikelt de film over zijn eigen pretenties om meer te zijn. Voor je echter eindelijk daar ben aangekomen mag je eerste een dramatische (B-)verhaallijn volgen over Jen's vader, Scott die blijkbaar wanhopig op zoek is naar zijn dochter omdat die hem niet meer elke week sms't of belt. Hoe zal dat aflopen?

Vervolgens schakelt de film zes weken terug naar de bekende groep vrienden. Het sextet van jonge wandelaars die in de bossen de weg kwijtraakt. Uiteraard een politiek correct groepje. Onder hen natuurlijk ook de Jen, die door papa werd gezocht en overduidelijk de 'final girl' Charlotte Vega herken je misschien ook van de Netflix-serie Warrior Nun (2020-) of de horrorfilm The Lodgers (2017) Helaas verstrijken er rond de 45 minuten als er ook maar iets begint te gebeuren.

En dan blijkt dat de Wrong Turn-valstrikken en verrassingen hier ook maar mager en braaf zijn. En dat de film het geheel laat afhangen van de twist. Dit was voor mij wel waar de film mij het meest intrigeerde. Maar helaas kies de film ook hier voor matige gruwel en angst en gaat meer voor het standpunt; "wat zijn de echte monsters, de mensen in een zichzelf gekeerde samenleving of degenen die de hele dag selfies maken?" Het brengt de film naar gekke logica ?

Ook in de climax had wel wat meer uitgepakt kunnen worden! De film bezit nu zeg maar drie soort van eindes en alle zijn teleurstellend? De ontsnapping, de terugkomst met de cliché; ze beeld het maar in en een conclusie die doorloopt in de aftiteling. Als de film ingekort, gestroomlijnd en brutaler was geweest, had de film misschien de eerste geëvenaard. Nu blijft het bij een lovenswaardige poging. Maar die teveel problemen bezit (te lang en te weinig brutale scenes) Jammer...

Ondanks dat deze meer tekortkomingen heeft dan zijn voorganger levert met regisseur Joe Lynch met zijn debuutfilm toch een vermakelijke anderhalf uur af. Nergens is er genrevernieuwing maar er zijn genoeg onderhoudende scènes. Vooral doordat de film rechtstreeks op dvd belandde hadden de makers het voordeel dat ze zich flink konden uitleven wat de gruwelijkheden betreft. En dat is duidelijk de redding van de film! Meer bloed! Alhoewel het vloeit niet als er ingewanden vallen of lichamen doormidden worden gekliefd? Het uitgangspunt van reality-survival TV was een leuk idee, alleen gaf dit ook aanleiding om vervelende andere camera-beelden (denk aan found-footage) erin te verwerken. Dit maakt de eerste helft een stuk minder leuk. De acteerprestaties zijn slecht maar als kijker in dit genre neem je dat voor lief. Een aantal van de acteurs en actrices deed nog wel ervaring op in horror-sequels zoals ‘The Hills Have Eyes 2′, ‘The Ring 2′ en ‘Final Destination 3′ maar een goede leerschool was dit niet. Henry Rollins als ex-marinier Dale die ontpopt tot een pseudo-Rambo was dan ook de enige uitzondering. De personages wekken verder maar weinig sympathie op en daardoor was ook de toevoeging van de humor veel minder geslaagd. Je hoopt maar op één ding dat ze gauw mogelijk het loodje leggen!

Nee dit direct naar dvd-voer viel mee! Gelijk bij de start valt al het eerste slachtoffer geheel volgens de gouden regel van de horror (de slettebakken zijn het eerst de klos) Een van de weinige nog aardige kills. De meeste special effects zijn computereffecten en die zijn hier echt waardeloos. Uiteraard begaan de personages in de film de ene naar de andere stommiteit. Echter als de hele film gaat draaien om zo'n stommiteit (ze slepen zakken vol geld mee) is de lol er algauw af. Ook zijn er genoeg elementen uit andere films te herkennen maar hommages lijken het echter niet te zijn, meer een soort luie, halfbakken verzameling van clichés. Ook het einde is één groot cliché en werd door de verschrikkelijke computereffecten nog slechter. Regisseur Declan O'Brien die de derde in lijn is om een Wrong Turn-film te maken, weet wel een eigen stempel op de serie te drukken. Hij is namelijk de eerste regisseur die een compleet niet geslaagd deel in de serie maakte!

Een goede film kun je ‘Wrong Turn 4: Bloody Beginnings’ niet noemen. Maar tegenover regisseur Declan O'Brien eerste WT-film is er wel een lichte verbetering. De proloog waarmee de film van start ging was een prima opener. Ook was het mooi om te zien dat de broertjes Three Finger, Saw Tooth en One Eye weer herenigd waren (in de vorige film zagen we alleen Three Finger) Door de titel en de start pretendeert de film een prequel te zijn. Echter na die proloog blijkt daar maar bar weinig van te kloppen! Het is niets minder dan hetzelfde verhaal in een andere omgeving. Er zijn gelukkig ditmaal ook vele mooie dames (al dan niet naakt) te bewonderen. Helaas blijkt het plot ook heel veel ongerijmdheden te bevatten. Tevens zijn er weer elementen uit andere films overgenomen. Waarbij dit keer TCM, een invloed die altijd al wel op de loer lag, wel heel schaamteloos wordt gekopieerd. Vooral op het punt van de gore is er in deze film een verbetering, al zijn er nog steeds goedkope computereffecten die de boel naar beneden halen.

Plotsklaps worden de moordende broers in dit vijfde deel vergezeld door een intelligente leider, Maynard.(Hellraiser-ster Doug Bradley) Waarbij één zinnetje uitleg geeft dat we hier te maken hebben met een directe opvolger van deel 4. Wat dan ook de leukste film was van de drie WT -films die regisseur Declan O'Brien maakte. Maynard belandt in de cel en het is aan zijn handlangers om hem daaruit te bevrijden. Dit deed me een beetje denken aan de films Rio Bravo en Assault on Precinct 13. Alleen was slachtvee te dom om in het gebouw te blijven. Het plot deed er verder ook maar weinig toe want de film lijkt alleen maar aan elkaar te hangen van op verschillende manieren mensen vermoorden. Waarbij het drietal boerenkinkels niets anders hoeven te doen dan te wachten tot ze weer aan de slag kunnen om de volgende moord te bewerkstelligen. En met die kills was dan ook niet veel mis. Het was dan ook jammer dat er geen meer ambities waren want nu blijft het maar bij een beetje aanmodderen. Leuk was het dat ik in het meisje Lita Roxanne McKee herkende zij speelde namelijk Doreah in de serie Game of Thrones .

In 2003 kwam de eerste Wrong Turn film over de broertjes Three Finger, Saw Tooth en One Eye uit. Een redelijke Horror -Thriller verrassing. Elf jaar na het origineel zijn we alweer bij nummer zes. Afgezien van het olijke drietal boerenkinkels hebben de films maar weinig overeenstemming. Ook zijn die moordende inteelt niet de meest indrukwekkende karakters uit de horror. Enfin, je weet tenminste bij een WT-film wel wat je krijg! In deze film draait het om de introverte Danny die samen met zijn vriend(inn)en-club naar het huis dat hij geërfd gaat in Hobb Springs. Het gaat hier om een kuuroord op een vergeten plaats diep in de heuvels van West Virginia. Het verdere verhaal heeft wel een leuke invalshoek over verloren familie en het puur houden van die verwantschap. Het acteerwerk is zoals je mag verwachten in een B-film. Een geluk dat de spelers dan ook niet irritant zijn. De actrices zijn duidelijk gecast vanwege hun bereidheid om uit de kleren te gaan. Dit doen ze dan ook allemaal! Er zit dan ook behoorlijk wat seks in deze film. Frontaal naakt komt er niet in voor, maar voor Amerikaanse begrippen gaat men behoorlijk ver. Een pluspunt! Qua ‘gore’ stelt deze productie enigszins teleur. De paar goede kills hadden helaas last van low-budget-special effects. Maar volstaan verder wel! Ondanks dat de film (vaak om budgettaire reden) gebreken vertoont, is regisseur Valeri Milev er wel in geslaagd om een aardige rolprent te maken. De film heeft vaart en de moorden en seksscènes komen altijd op het goede moment (net als de boel lijkt te vertragen).

Met deze deel 6 eindigt voor nu de reeks en afgezien van deel 3 (CGi was te slecht) heb ik ondanks dat het misschien niet de beste films waren toch wel erg genoten!

Misschien ging ik met de verkeerde verwachting kijken maar voor mij was dit een stupide horror-komedie die erg veel lijkt op een deel uit de 'American Pie' reeks. Het is stijlvol, maar stijl alleen maakt een film nog niet de moeite van het kijken waard. De titel vat samen wat er gebeurt, maar vóór deze irritante personages op verschillende manieren worden vermoord, is de film net zo goed een seksklucht. Het is niet bijzonder grappig of zelfs maar heel interessant, Het probleem met de film is dat de personages niet bijzonder sympathiek zijn. De film barst van de muffe, stereotiepe personages die passé zijn sinds de tienersekskomedies van de jaren tachtig uit de mode raakten. Het duurt daardoor ongelooflijk lang voordat ze eindelijk het loodje leggen. Positief was dat het praktische en make-up effecten zijn maar ze waren eveneens erg beperkt! Enfin er zijn ook wat ontblote borsten en Katarzyna Chojnacka als Angelika heeft aan het einde een opvallende lange seksscène. Maar dat is voor mij onvoldoende om dit goed te vinden!

Leuke en luchtige avonturenfilm! Het zal de filmwereld niet in vuur en vlam zetten, maar het geeft je vaak een gevoel van; "Zo maken ze, ze niet meer" Een beetje een mix van Indiana Jones en de martial arts van de jaren 90. De verhaallijn was wel heel erg eenvoudig en het is ook gemakkelijk om de invloeden van Indiana Jones in 'Wu Dang' terug te zien. Echter is er een pluspunt dat de film heeft en dat is de locatie. Het Wudang-gebergte en het beroemde klooster met dezelfde naam! Over het algemeen zijn de gevecht-scenes niet heel spectaculair en wauw. Alles is normaal maar toch zijn er een paar leuke ideeën. Deze gevecht-scenes met slow motion en wire-fu, komen van oude Jet-Li-actiechoreograaf Corey Yuen, niet de minste natuurlijk. Het belangrijkste van "Wu Dang" is dat, hoewel de actie wat aan kwaliteit mist, er zeker kwantiteit is: de looptijd van de film vliegt dan ook voorbij. Helaas ook wat visuele effecten, die niet heel erg goed waren en een veronderstelde griezelige relatie tussen Fan Siu-Wong (39) en Xu Jiao (15) De film is als licht-nostalgische, vermakelijke en slordige HK-wegwerp-vechtsportfilm natuurlijk niet perfect, het maakt geen sterke indruk, maar aan de positieve kant gaf het me ook niet het gevoel dat ik mijn tijd verspild had!

Met The Promise probeert regisseur Kaige Chen zijn voormalige cameraman Zhang Yimou en diens spektakelfilms Hero en House of Flying Daggers naar de kroon te steken. Dat mislukt nagenoeg op meerdere fronten. De computer geanimeerde beelden laten te wensen over (vaak te amateuristische voor woorden), de personages krijgen te laat vorm en ook de actie biedt maar weinig nieuws. Daarnaast is er hakkelige montagewerk wat ongetwijfeld komt door bemoeienissen van de Amerikaanse inbreng. Maar het is niet allemaal kommer en kwel. De cast, al waren ze niet in staat om de film beter te maken, deed het verder prima. En aangezien het een multi-Aziatische productie is, zien we opmerkelijk sterke acteurs uit verschillende oosterse landen. Korea wordt vertegenwoordigd door Dong-Kun Jang die de slaven-rol van Kunlun op zich neemt. Zijn meester, generaal Guangming, werd vertolkt door de Japanner Hiroyuki Sanada, die lekker arrogant en egoïstisch uit de hoek mag komen. De mooie Chinese Cecilia Cheung, vertolkt geloofwaardig de rol van “liefdesobject” de bevallige prinses Qingcheng die een volledig leger de wapens laat neerleggen door de belofte om haar jurk uit te doen. Daarnaast is er nog meer Chinese inbreng; van de slechterik Wuhuan, Nicolas Tse die dat met enig sadisme doet, en Ye Liu als zijn persoonlijke slaaf Sneeuwwolf (het leukste personage in de film) Ondanks dat het verhaal te weinig uitgewerkt is, bevat de film wel een handvol geslaagde vecht-scènes, gedetailleerde kostuums, aardige ideeën en soms hangt er een fijne visueel poëtische sfeer. Daarom is deze film met zijn hoge kitsch-gehalte ook geen volledige ontgoocheling maar zijn belofte weet het helaas niet waar te maken.

De Shaw Brothers studio hadden in de jaren zeventig succes met talloze kungfu-films, echter in de jaren tachtig nam de belangstelling voor dit soort traditionele kungfu af. In de hoop om toch weer succesvolle films te produceren, voegde ze fantasie, SF of horror-elementen en speciale effecten toe aan hun films. Dit leverde een stel vreemde films op! De film zet dan ook alle logica aan de kant om het verhaal te vertellen over twee weeskinderen die wraak willen nemen op de moordenaars van hun ouders, wat alleen kan worden bereikt door yin- en yang-zwaarden te verwerven. De actie is non-stop en over-de-top; indrukwekkend zwaardvechten en Wire fu, roze en blauwe tekenfilmgeesten, een gevecht met Chinese karakters, tekeningen die tot leven komen, een Engelssprekende mummie of een slangenbeetlaservinger niets is te gek! Er gebeurt veel, er zijn veel gekke speciale effecten die duidelijk een lager budget laten zien, maar zelfs met die paar kleine problemen is dit een heerlijke puinhoop van plezier!

Regisseur Andrea Arnold bekend van de sociaal-realistische films Red Road, Fish Tank en American Honey Die films gingen erbij mij in als koek. In deze film probeert ze het met haar kijk op Emily Brontë’s klassieke roman ‘Wuthering Heights’ Ze toont lef met haar aanpak en kiest niet voor de meest gangbare weg maar die lef pakte bij mij helemaal niet goed uit, waardoor de film een uitermate lange zit werd. De film is door het op ruwe platteland uit het begin van de negentiende eeuw te plaatsen, wel een stuk realistischer De omstandigheden zijn zwaar en deprimerend; er is continu regen, sneeuw of mist en de personages zitten vaak vol modder. Echter leent de ‘ouderwetse’ 4×3-formaat en het handheld camerawerk zich helemaal niet goed om dit verhaal te vertellen. De film komt in dit kleine formaat totaal niet tot zijn recht. Daarbij komt nog dat de volwassen acteurs de film niet kunnen dragen, Er is vooral gebrek aan chemie tussen deze volwassen Heathcliff en Catherine (wel een erg prachtige dame) De aandacht voor talloze beelden van de natuur of levenloze dieren (konijnen, honden, ganzen) vielen ook niet mee. Beetje saai waren die! Dapper om het anders te proberen, maar helaas pakt dat jammerlijk niet zo goed uit.

Ik kan er niets aan doen! Maar deze film is SUPER! Vanaf het begin wordt je meegesleurd in de zombie- apocalyps En dit gebeurd in het land van down-under. Veel gore,raken en hilarische opmerkingen en over de top karaters het kan niet op! En dit alles in een tempo of dat je een rit van een achtbaan zit. (zal ik de film daarom zo goed vinden omdat ik ook gek ben van kermissen en pretparken). Fantatische gevonden auto`s die niet meer rijden! Maar dat zombies (door waarschijnlijk rotting) gas uit stoten. En die dan te gebruiken. Heerlijk!!

In 2014 was het speelfilmdebuut 'Wyrmwood' van regisseur Kiah Roache-Turner en zijn broer Tristan (voor mij) één van de verrassingen van het jaar! Nu in 2021 (en na de niet-verwante, hoewel enorm vermakelijke Nekrotronic(2018) is er dan eindelijk het beloofde vervolg Door al die “Elevated horror” die je de laatste jaren ziet was het ook broodnodig! De film is misschien iets minder verassend maar bezit wel dezelfde heerlijke non-stop wervelwindactie, geluidseffecten, humor, en niet-zo-subtiel geweld. Kortom no-nonsense onzin!

Na de terugkeer Barry (Jay Gallagher) en zijn zus, de hybride-zombie Brooke (Bianca Bradey) maak je kennis met de nieuwe hoofdrolspeler Rhys (Luke McKenzie), niet heel toevallig de tweelingbroer van de kapitein uit de eerste film. Hij ontvoert routinematig mensen voor de in een geel hazmat-pak geklede Surgeon General, in ruil voor mysterieuze gele pillen die hem tegen infectie beschermen. Uiteraard volgt er een bloedige confrontaties. En ja de enige beschikbare bron van brandstof/stroomvoorziening komt nog steeds van de zombies!

De film weet ook een goed evenwicht te vinden tussen praktische make-up en protheses en computer gegenereerde graphics. En de laatste actiescène is iconisch, knap als je in het overvloedige aanbod van zombies iets bijna nieuw weet te brengen. (cyborg-zombies bestaan al in computerspellen maar aangestuurd door VR niet!) Het is het soort genrefilm dat geheel gaat voor plezier en fun en vereist niet veel hersenactiviteit. Voor mij is dit hersenloze zombie-entertainment direct ook een lekkere dikke middelvinger naar al die te zelfbewuste arty farty. Heerlijk moderne Ozploitatie!

Deze tv-film is een bewerking van een roman uit 1869 van J. Sheridan Le Fanu, een Ierse schrijver uit de Victoriaanse tijdperk die Gothic-verhalen, mysterie-romans, en horror-fictie schreef. Zijn bekendste werk is het verhaal over vrouwelijke vampier Carmilla (1872) De schrijver nam het verhaal van Charlotte Brontë 's Jane Eyre (1847) en bewerkte en breidde dit uit tot dit mysterie van Wyvern (1869).

Het verhaal is dat van een jonge vrouw in een griezelig oud herenhuis die bang is door een vreselijk familiegeheim. Een verhaal dat stamt uit het verleden, daarnaast vanuit Brontë 's verhaal ook wel bekend, dus kijkers verassen zal het niet gauw doen! Regisseur Alex Pillai voegt daarom veel opdoemende dreiging toe. Jump- scares van een vliegende kraai, kakkerlakken of de plotselinge verschijningen van de halfblinde, gestoorde Vrau. Maar verder is er alleen maar veel impliciet geweld.

Toch benadrukt de tv-film meer het realisme van de periode. In plaats van je op het puntje van je stoel te houden met horror, wiegt het je vaak terug op je kussen met gotische romantiek. Ondanks dat is het nog wel een stijlvolle tv-productie met een interessante cast, waaronder Naomi Watts, Iain Glen en de Britse acteerlegende Derek Jacobi. Tja als je zin hebt in gotische romantiek met een vleugje horror of een klein beetje griezelige reuring in een oud donker huis, kan er maar weinig mis gaan met deze stijlvolle tv-productie.