Meningen

Deze soft-erotische film waar ook wat afgezaagde goedkope horror in te zien was, was nog eens zo slecht niet. De effecten zijn goedkoop en worden selectief gebruikt, zodat we nooit weerwolf- of honden transformaties zien. Er zijn wel een paar close-ups van grommende honden die dit moeten vervangen.Het verhaal is vrij mat en het achtergrondverhaal is op zijn best wazig.De film heeft dus grote tekortkoming, maar het slaagt er tegelijkertijd in om wel de aandacht vast te houden. En dat is best een prestatie van regisseur Donovan Kelly, die zelfs assistentie kreeg van pulp-meester Jim Wynorski. "Wolfhound" is daarmee leuke low-budget, video-trash en de allerleukste traktatie was Miss Playmate van het jaar 1995, Julie Cialini.

De filmmaatschappij moet haast wel hebben gedacht dat met regisseur John R. Leonetti, schrijver Gary Dauberman en producent Peter Safran, die ook verantwoordelijk waren voor de film Annabelle (2014) dat het succes verzekerd was. Ah, iets met een sekte net als in die film. En over de beroemde moorden van de Manson-familie. Dat moet aanslaan! In de nacht van 8 op 9 augustus drongen vier aanhangers van sekteleider Charles Manson het huis van Polański en Tate binnen. Ze vermoorde 5 mensen plus een ongeboren baby. Genoeg gruwelijkheden om een spannende film van te maken! En daar faalt de film helaas in. Ten eerste zien we domweg gewoon vier mensen. Wat, wie of waarom worden amper uitgelegd, hierdoor krijg je dus geen goede band met ze. Daarnaast krijgen we de killers niet te zien, er wordt dus ook niet op hen beweegreden ingegaan. Ten tweede als je laat inspireren door de Sharon Tate-moorden is wel prettig als je belangrijke feiten juist interpreteert en niet zomaar wat aanrommelt om het te veranderen in een domme slasher. Waarvan ook nog eens de meeste moorden off-screen plaatsvinden. Het meest lijkt het nog op een soort herhalingsoefening van de regisseurs zijn vorige film gemixt met de Tate-moorden. Wat een slap geheel oplevert met jump-scares hier en daar en verder wat spannende geluiden en opzwellende muziek. Echter maakt dat het nog geen effectieve film. Voor de oplettende kijker is er trouwens ook nog acteur Eric Ladin te zien in een cameo als Detective Clarkin uit jazeker... Annabelle. Het acteerwerk en de aankleding zijn verder nog zeer redelijk.

Tot slot nog een saillant detail: in de film zien we het woord "Pig" op de voordeur achtergelaten, dit is een verwijzing naar Piggies van The Beatles, een satirisch lied tegen de bourgeoisie. Nu was Manson toch al geobsedeerd door The Beatles en toen in november 1968 het White Album uitkwam, sloegen de stoppen door. Met name in de nummers Revolution 1 en Helter Skelter zag Manson de bevestiging van zijn apocalyptische voorspelling van een ophanden zijnde rassenoorlog en nucleaire aanval.

Het is een deel 2 dus toch wel iets minder maar nog steeds zeer mooi gefilmd. Aandacht voor detail en veel dingen die we in deel 1 zagen komen weer terug. Eigenlijk is het een soort van deel 0 (prequel) aangezien deze voor de eerste ligt. De film moet het niet hebben bloederige taferelen maar van het de ouderwetse suspense en schrikmomenten. De film ademt vaak de oude Hammer- films sfeer uit. Wat ik alleen maar een pluspunt vind. Ben altijd gek van die Hammer-studio productie geweest. Kan dus ook daardoor zijn dat ik het zo heerlijke film vind. Nostalgie maar dan wel in een nieuw jasje!

Het boek "The Woman in Black" past naadloos tussen de gotische romans van weleer maar gek genoeg werd het pas in 1983 geschreven door Susan Hill. Hoe kan het ook anders dan dat in 1989 dat boek al werd verfilmd voor de Britse televisie! Op kerstavond werd het uitgezonden door ITV. Het scenario kwam van Nigel Kneale (schreef voor de BBC, Hammer Film Productions en ITV voor meer dan 50 jaar o.a. Bernard Quatermass komt van zijn hand)

Het verhaal draait om advocaat Arthur Kidd die naar het kleine badplaatsje Crythin Gifford reist om de nalatenschap van een onlangs overleden weduwe Alice Drablow te regelen en het Eel Marsh landhuis te koop te zetten. Echter aangekomen blijken de bewoners ontwijkend te zijn en ziet hij een spookachtige dame in het zwart. Erg verontrustend want op ze is daar gewoon op een klaarlichte dag...Het mysterie ontvouwt zich maar Kidd gaat ook mentaal steeds verder achteruit.

Wel opvallend is dat het erg op iets uit de jaren '70 lijkt! Maar de tv-film heeft de de tand des tijds aardig doorstaan. Vermoedelijk komt dit ook doordat ​​dit zich afspeelt in 1925, in het tijdperk dat auto's en elektriciteit nog een bijzonderheid waren. Er zijn ook weinig jump-scares, zodoende moet de horror komen van het camerawerk, griezelige geluiden (brr die paard en wagen of het schreeuwend kind) en de belichting (dichte zee-mist) versterken allemaal de spanning en opvallende sfeer. Heerlijk gedegen werkje!

Vergelijken met de in 2012 uitgekomen Hammer Film Productions doe ik niet want beide zijn op hun manier gewoon goed! Wel een leuk feitje; acteur Adrian Rawlins die hier de hoofdrol speelt is vader Weasley in Harry Potter en die Harry (Daniel Radcliffe) zal dus 23 jaar later ook in de huid kruipen van Arthur Kidd.

Elfde in de serie van Sherlock Holmes-films met Basil Rathbone als Holmes en Nigel Bruce als Dr. Watson. Ditmaal onderzoekt het tweetal een reeks moorden in Londen op jonge vrouwen, die met afgesneden wijsvingers worden aangetroffen. Actrice Hillary Brooke (ze speelt driemaal in een rol in de serie) is de vrouw uit titel. Echter is het vergeefs wachten op een dame in groen: de film is in zwart-wit. De acteur Henry Daniell is ditmaal Professor Moriarty (speelde ook driemaal een rol in de serie) Inspecteur Lestrade werd vervangen door inspecteur Gregson. Ondanks het mooie psychologische spel tussen Lydia Marlowe en Holmes en doordat er bij de hypnose-sessies op visueel vlak een hoop te genieten valt, blijft het nog een redelijke film. Maar het script laat het hier toch een beetje afweten. Professor Moriarty die een heel ingewikkeld constructies opzet voor simpele afpersing was niet heel overtuigend.

Vlak langs de Route 66 tussen Flagstaff en Prescott op de flanken van de Cleopatra Hill ligt het voormalig mijnbouwstadje Jerome. Het is beroemd vanwege de vele spookverhalen die hier te ronden gaan. Deze spookstad ‘de grootste spookstad van Amerika’ Mocht je van dit feit niet op de hoogte zijn, geen probleem de film herinnert je er voortdurend aan!

Een vrouw werkt voor een projectontwikkelaar en krijg opdracht om een ​​geschikt vastgoed te verkennen. Hiervoor heeft ze een verblijf in een landhuis gehuurd en daar merkt ze algauw dat het huis zelf tegen haar is. Wat resulteert in een paar CG-effecten om aan te tonen dat dit een vervloekte huis is. Zeg maar een soort low-budget Stephen Kings Rose Red.

En dat is eigenlijk wat er de hele film gebeurd; Gabbi Reynolds (Meredith VanCuyk) blijft dingen ervaren in het huis, bezoekt samen met Owen toeristische plaatsen, hoort een paar spookverhalen en shopt wat en maakt gebruik van de plaatselijke gastronomie. kortom er was niet echt veel aan de hand, althans niet veel voor een horrorfilm.

Beginnend actrice Meredith VanCuyk (alleen wat werk, waar ze niet genoemd wordt) moet de hele film dragen, wat best dapper was en ze doet het niet eens zo heel slecht. Maar tja...het is een film met een laag budget, houterige dialogen en een script dat niet echt heel goed te noemen was! Uiteindelijk was het dus in het beste geval oké, maar tegelijkertijd is het voorspelbaar, fatsoenlijk, maar niet veel meer. Het is een beetje middle-of-the-road-horror met enige spanning, maar niet te veel.

Deze horrorfilm, al is het eerder een spannend drama, is niet slecht, Niets bijzonders maar gewoon fatsoenlijke en oké. Maar hé, wat wil je het is Blumhouse. Je kan ook niet verwachten dat die opeens iets geheel anders gaan doen...ik bedoel, deze… deed het ook gewoon weer met een metafoor over verdriet, (de personificatie van de depressie van de moeder), enkele schrikmomenten en de vrouw in de tuin is niet te eng. Dit om een ​​zo breed mogelijk publiek aan te spreken. Diepgang, originaliteit en schokkende horror kan/mag je hier dus niet verwachten. Het is dan ook opvallend dat er is gekozen voor een niets verklarend einde. Daarvoor rond ik het af naar boven maar meer dan oké was het niet en je bent ook zo weer vergeten.

Laat het maar aan Hollywood over om met het verleden aan de haal te gaan. Het Afrikaanse koninkrijk Dahomey was een belangrijke regionale macht met een goed georganiseerde binnenlandse economie die was gebaseerd op verovering, vruchtbare grond (palmolie) en slavenarbeid. ook bezat het koninkrijk een zeer militaristische samenleving (op kleine vergrijpen stond al de doodstraf) Helaas worden omdat het publiek sympathie moet krijgen voor de hoofdpersonen alle schaduwkanten van hun samenleving weg-gepolijst.

De Dahomey kennen dus een geschiedenis van ongekende wreedheid. Om de paar jaar werd er een oorlog gestart om zo aan nieuwe slaven te komen; voor eigen gebruik (werken of mensenoffer) of die als handel aan Europese slavenhandelaren werden verkocht. Slavenhandel was een middel om meer macht te verwerven of te vergroten. In de film beweerd men dat de Europeanen deze praktijk naar Afrika hebben gebracht, de slavenhandel vond al plaats vóór hun komst! Het waren dus echte vechtersbazen die zich bezig hielden met slavenhandel.

Opmerkelijk in het koninkrijk was, een volledig vrouwelijke militaire eenheid genaamd de Agojie ‘Dahomey Amazonen’ De, in de ogen van mannen, "Ongehoorzame vrouwen" (te koppig en niet willen trouwen) belanden onder dwang, in de vrouwelijke paleiswacht. Later groeide dit uit tot een strijdmacht Tja hier maakt men dus van een moedig maar oorlogszuchtig vrouwenleger (er bestaat zelfs een discussie of ze wel getraind waren) een vrijheidslievend pro-feministisch gezelschap. Het komt niet verder dan de romantische cliche van ‘vrijheidsstrijder’ (zpoals in Braveheart, the Patriot of 300)

Men kiest hier denk ik ook bewust voor het bewind van de koning Ghezo (1818-1859). Deze was minder bloeddorstig dan eerdere koningen. Deze voerde veranderingen door in het rijk, verhoogde de aantallen van de Agojie, door oorlog bezorgde ze het Oyo-koninkrijk een nederlaag toe, schafte het mensenoffers van slaven af ​​en de doodstraf voor minder ernstige vergrijpen. Wat de film niet laat zien was dat de palmolie handel mislukte, waardoor Ghezo en zijn koninkrijk blijven handelen in slaven. In 1833 schafte Engeland de slavernij af maar florerende sluikhandel naar Brazilië en de toenemende vraag in Afrika zelf. Pas toen de Britten in 1851 door middel van zeeblokkades het rijk dwingen te stoppen, kwam hieraan geleidelijk een einde.

Veel historische context wordt in de film dus heel kort aangestipt (soms in een ernstig misleidend beeld) om vervolgens te verdwijnen in een typisch underdog-verhaal. Visueel gezien is de film nog best aardig de opnamelocaties en sets in Zuid-Afrika zien er mooi uit. Ook het acteerwerk is goed en de actiescènes zijn zeer vaardig gefilmd. Dus als standaard Hollywood actiefilm slaagt het nog aardig maar als historische film (met enig inzicht) schiet het tekort. (hiervoor een halve punt aftrek!)

Door een gratis proefabonnementje van Netflix toch nog een Horrorfilm mee kunnen pakken op de camping. Ondanks dat het aanbod erg mager was( maar tja wat wil je met mijn kijk- frequentie) toch deze fijne film gevonden. Hier en daar waren er wel schoonheidsfoutjes in de film maar goed genoten van het mysterieuze sfeertje rondom het gezinnetje. Vooral papa was nogal prettig gestoord. Maar ook zoontjelief deed niet voor hem onder. Aan het eind gingen alle remmen los, wat heerlijk was! De juffrouw was in de film een beetje een rare verschijning maar wat was ze een mooie vrouw! Originele, verontrustende en soms heftige film die een horrorfan als mij goed beviel

De film heet; "Vrouwen praten" Is dat niet een vooroordeel? Zijn vrouwen praatziek? Enfin, de plaatselijke vrouwen-bewustmakingsgroep komt samen in een schuur. Grote vraag is natuurlijk of de film voor de Bechdel-test zal slagen...? Twee dagen lang zijn deze groep vrouwen van een mennonietengemeenschap namelijk bezig om een antwoord te vinden en te verzoenen met hun geloof op het onrecht dat hen is aangedaan door mannen. Gelukkig wordt dat voor ons teruggebracht naar 104 minuten maar dan is er nog steeds veel geklets. Een groot deel van de Oscar-jury moet een fijn dutje hebben gedaan tijdens de vertoning, dus twee nominaties (beste film en gewonnen voor beste bewerkte scenario) was dit zeker wel waard! Oh nog even dit voor de makers is het misschien een idee om de volgende keer gewoon een podcast te maken?

Filmische gekte van de beste soort!

Dit is Kwaliteit '70 actie-exploitatie! Een film die veel van zijn stijl ontleent aan 60's Euro spionage-tegenhangers. Waar moet je eigenlijk beginnen? Deze film heeft namelijk ALLES en meer, elke B-filmliefhebber moet hier toch van kunnen genieten? De film begint met een ontvoering die wordt afgewisseld met shots van vrouwen die topless zwemmen. (zeer Bond-achtige) En er is een heerlijke, ultra-jaren zeventig porno-funk. Je vergeet gewoon volledig het lage budget en het soms ondermaatse acteren.

Er is een vrouwelijke arts, de exotische schoonheid Nancy Kwan (de Aziatische die met Sharon Tate vecht in The Wrecking Crew) aka gekke wetenschapper ("100 jaar vooruit op haar tijd") die een orgaantransplantatiekliniek leidt. Haar favoriete bezigheid: hersenseks (Ja echt... HERSENSEKS) en andere vormen van vage sci-fi-dingen. Hulp krijg ze hierbij van een schare van korte jurkjes, laarzendragende, en machinegeweer-dragende badass babes (raak schieten is natuurlijk iets anders!) van verschillende rassen en haarkleuren. Hoofdattractie zijn twee blondines, een roodharige,(Maria De Aragon, wiens bekendheid een aanzienlijk minder sexy rol betreft - de buitenaardse premiejager Greedo in Star Wars Episode IV !) een zwart meisje met een afro en een Aziaat.

Dit zijn de jaren '70 dus iedereen deed aan kung fu-vechten, of is het She-Fu: het is tenminste van de meest onhandige soort. Er is een lange, werkelijk verbazingwekkende achtervolgingsscènes, door de straten van Manilla en een moord bij een bizar vertraagd hanengevecht. (opmerkelijk want het jaar erop zou 'The Man With the Golden Gun' een vergelijkbare scène met moord vertonen!) Aan het einde van de film krijgen we nog een verleidelijke schaakwedstrijd. En ja natuurlijk, als je ooit een spionagefilm hebt gezien, weet je waar deze naartoe gaan (de eerder genoemde ontsnapping en ontploffing), maar Wonder Women doet er extra exploitatie-punten bovenop met een stel freaks! En een flamboyant uitgedoste Sid Haig, ver voor het Purple Rain-tijdperk! En al die heisa door een ontvoering van een Jai-Alai-speler?

Deze film heeft het ALLEMAAL, en oké het hele ding is misschien belachelijk, maar ik kan hier reuze van genieten!?

Een prachtige en weldadige ode aan de zwijgende (stomme) film.

Enige binding met die films kan dus wel een voordeel opleveren. Al is de film echter voor zowel jong als oud toegankelijk genoeg om te bekijken. Wonderstruck is gebaseerd op het gelijknamige boek van Brian Selznick, wiens schrijfwerk al eerder de basis vormde voor de film Hugo. Maar verwacht hier geen tweede Hugo daar verschillen Scorsese en Haynes (gelukkig) te veel van elkaar met hun aanpak. Ook het budget van Hugo was vele malen groter, al zijn er natuurlijk ook wel een paar overeenkomsten te vinden.

De plot draait om twee prille tieners in twee verschillende tijdperken. Het dove meisje Rose komt uit het New York van 1927, vlak voor de uitvinding van de geluidsfilm. Ze is van huis weggelopen en op zoek naar haar moeder. Haar belevenissen doorkruisen die van de jongen Ben die in 1977 in een hectisch New York verzeild raakt en tevens van huis is weggelopen op zoek naar zijn vader. Beide zijn doof. Deze twee parallelle verhaallijnen die naadloos met elkaar verweven worden, mede dankzij de muziek, komen uiteindelijk samen in een boekwinkel in New York.

Regisseur Todd Haynes laat 1927 aanvoelen als een stille (stomme) film, door dit ook zonder spraak en in zwart-wit gefilmd te hebben. Het voelt ook als het New York uit die tijd. Hetzelfde weten ze in kleur te creëren voor de jaren ’70. Dat de regisseur de tweede verhaallijn als een stille film toont is moedig en vooral erg geslaagd. Daarnaast is het acteerwerk van de jonge kinderen erg indrukwekkend te noemen, net als de dubbelrol van Julianne Moore die hier voor de derde maal verschijnt in een film van Todd Haynes.

Voor sommigen is het wellicht wat te traag, maar voor wie een beetje geduld heeft, krijgt met Wonderstruck pure filmmagie.

Zucht...doordat de VHS-camcorder halverwege de jaren '80 bereikbaar was voor meer huishoudens, ging mensen ook zelf proberen films op te nemen. Tja er was geld mee te verdienen! Het resultaat was in de meeste gevallen ongeveer vergelijkbaar met van die thuisvideo's die je vader, of oom schiet tijdens vakantie of heugelijk gebeurtenis. Tja, de productiewaarden zijn nul...

De verantwoordelijke van dit doe-het-zelf-gedoe was Jon McBride. En geloof het of niet dit was zijn tweede film... Door wat gore-element in Cannibal Campout, uit hetzelfde jaar, had hij wat bekendheid gekregen. Echter ondanks zijn titel vermijdt dit "hout-versnipperaar bloedbad" bloedvergieten ten gunste van...tja wat...?

De effecten...ze zijn er niet! Hoewel er een hout-versnipperaar in de film zit, komt deze nauwelijks in actie. Komedie? De grappen zijn eenvoudig en zo voor de hand liggend dat je eerder rol met je ogen dan lacht. Spanning is er ook niet en doordat de hele cast rondweg bestond uit irritant personen was de film ook niet vermakelijk!

Acteerwerk? De cast....euh waren het niet gewoon de kinderen van de buren...? Ze klinken alsof de regels opzeggen. Oef...gevalletje, eindejaar-schooltoneelstuk kwaliteit...En de volwassen...die waren niet eens geschikt voor amateurtoneel. Oh...het geluid komt van de ingebouwde microfoon van de camera, dus verheffen de acteurs hun stem, en toch zijn regelmatig niet eens te horen!

Voor mij zijn Folk horrorfilms de meest interessantste films binnen de horror. Echter is dit subgenre eveneens het meest moeilijkste te classificeren. Want wat is Folk-horror? Gedurende een looptijd van meer dan drie uur duikt deze documentaire opgedeeld in zes hoofdstukken, in op die vraag...uiteraard beginnend met de onheilige drie; Michael Reeves' Witchfinder General (1968), Piers Haggard's Blood on Satan's Claw (1971) en Robin Hardy's The Wicker Man (1973)

En van de films en televisie (o.a. Lawrence Gordon Clark, A Ghost Story for Christmas serie, en de serie Dr. Who) uit Groot-Brittannië over de opkomst van het heidendom in de late jaren zestig vervolgt het zijn weg naar Amerikaanse films over de vroege koloniale geschiedenis tot Southern Gothic en urban legends. Het heksenfiguur komt aan bod en wordt in verband gebracht met het feminisme van de tweede golf. H.P. Lovecraft wordt aangehaald. Men behandelt de ecologische beweging van de jaren zeventig, toen de nadruk lag op emotie en gedrag van de geografische omgeving. Politieke gebeurtenissen.Voodoo en Hoodoo komen aan bod. Er is een gedeelte dat laat zien dat het subgenre niet alleen zijn roots in het westen heeft maar dat ook in de rest van de wereld een verscheidenheid aan folk-horror kent.

Je ziet films uit Zuid-Amerika (de Duitse koloniale, La Llorona), Australië (o.a. de folklore van aboriginals) voormalige Oostbloklanden (Viy, wurdalak of verdilak) IJsland (gedaante verwisselaars White Reindeer, The Juniper Tree) en natuurlijk de Aziatische (bakeneko (transformerende kat) en onryo (geesten) Als laatste kijk de regisseur Kier-La Janisse ook nog naar de revival, naar films die uitkwamen in recentere jaren. Een drie uur durende documentaire met pratende hoofden(meer dan 50 geïnterviewde) die een lofzang houden over de Folk-horror zou natuurlijk op den duur tegen de film werken.

Daarom zijn er naast clips van over 200 filmfragmenten ook tussendoor animatie te zien van Ashley Thorpe en speciale collagekunstscènes van filmmaker Guy Maddin, begeleidt door gave passende muziek van Jim Williams. Zodoende brengt de docu-film op uitstekende wijze verschillende gesprekken bij elkaar, terwijl het in de lengte en breedte het brede subgenre laat zien. Nu dacht ik redelijk goed thuis te zijn in horrorfilms, maar ook voor mij waren er genoeg titels, waar ik niet bekend mee was! De passie voor folk-horror was zo merkbaar te voelen dat dit een must-see is voor iedereen die van het (moeilijk te definiëren) subgenre houd en voor wie erin geïnteresseerd is!

Is het misschien mogelijk dat Kijkwijzer of zijn Amerikaanse tegenhanger ook een waarschuwingspictogram voor religie kunnen toevoegen aan hun lijst? Onder valse voorwendselen je lokken is namelijk nogal frustrerend. Dit is namelijk 'alweer' een christelijke film die zijn prediken verhuld als horror en is dus helemaal geen folk-horrorfilm.

In plaats daarvan krijg je ideeën die rond de oude oudtestamentische verhalen ( met name Het boek Job) en geloofselementen draaien gesitueerd in een bos. Het boek Job behandeld een lastig paradoxale theologische vraagstuk. Voor niet-gelovige is dit niet interessant of boeiend. Hm...en kijkers die niet bekend zijn met de bijbel-verhalen zullen zich misschien afvragen..."Wat is dit?" Nu is het sowieso een beetje een wazige film met veel onzin.

De film draait om Joba en Quincy een bevoorrecht, vooruitstrevend koppel ((diversiteit, gelijkheid en inclusie) uit Brooklyn. Maar oh, oh, het "boek van Job" he? Nou als Job die "vooruitstrevend fouten" zou erkennen, dan zal zijn hij de tegenspoed kunnen omkeren. Daarmee is dit een zeer discutabele film over dat je die verlichting bereikt door de vier stadia: berouw, onderwerping, aanvaarding en opoffering, doorloopt. En uiteraard eindigen met een verjaardag waar als traktatie, papa voorleest uit het boek Job. ZUCHT....

Keek dit op 13 maart 2025 en aangezien de film niet heel gedenkwaardig was, weet ik er al niet veel meer van. Toentertijd niet op MM maar nu ik wat tijd heb, tijdens het werken, toch proberen wat erover te schrijven! Het is een soort van thriller met bovennatuurlijke element. Ook een film dat een laag budget en lage productie bezit Daarom is er wat bedacht om een stel mensen (broers en zussen) naar bos te krijgen. Het gaat om een ontvoering en de wens van een stervende zus te vervullen. Ze belanden natuurlijk niet zomaar in een bos Nee...het is een betoverd bos waar heksen/nonnen in verschijnen. Helaas mist dit, elke spanning, en omdat het een thriller is, is het ook niet erg eng. Tja en dan werken een lager tempo en een vaag verhaal ook niet echt mee! Afgezien van misschien een paar mooie shots van besneeuwde bossen en de coole poster, is er hier niets dat ik interessant vond.

Regisseur Lucky McKee mocht het, naar zijn verrassende, en tamelijk briljante, culthit "MAY" proberen om voor een studio ( Sony Pictures) een film te maken. Het eerste wat me opviel; de film was meer gepolijster en schuurt meer tegen ander werk, dan zijn vorige film. Daarnaast kon hij bekende namen aantrekken; zoals Patricia Clarkson en natuurlijk de grote held van B-horrorfilms, Bruce Campbell. In 1965, New England, een opstandige pubermeisje moet van haar wanhopige ouders naar een geïsoleerde meisjesschool middenin de bossen, algauw vinden er mysterieuze gebeurtenissen plaats.

Afgezien van een meisjesschool en vreemde gebeurtenissen maar ook de manier van het filmen met Technicolor effect doet denken dat er een referentie is naar Dario Argento's meesterwerk "Suspiria" En McKee doet ook wat hij kan om erbij in buurt te komen maar met zijn kleine budget is dat natuurlijk lastig. Het andere onderwerp (moorddadige bomen) is vrij uniek. De enige die ik zo weet is het minder goede The Guardian (1990) Maar het beste van deze film is het verhaal dat wordt vertelt als een klassieke Val Lewton-film uit de jaren 1940, waarbij de nadruk lag op het zonder veel ophef vertellen van een goed verhaal en dat binnen een korte tijdspannen. Deze is net iets langer en met het einde (de toverij-mumbo jumbo) lijkt het er een beetje op; of dat de studio gedeeltelijk blij werd gemaakt.

Hoewel het dus niet de oogstrelende stijl van Argento is, laat McKee in verschillende mooie scènes zijn vakmanschap zien. Vooral in de paar slow-motion scenes met op de achtergrond Lesley Gore’s “You Don’t Own Me” zijn prachtig! Duidelijk werd ook dat McKee (na drie films te hebben gezien) een voorkeur heb voor bijzondere actrices. Want ook bij Agnes Bruckner (na Angela Bettis) haalt hij het beste naar boven en ook zij is iets anders dan andere Hollywood-actrices. Maar wat hem zo ​​interessant filmmaker maakt, is dat hij ons ook nieuwsgierig kan maken. En ik vind dat niets anders dan een talent.

Theresa doolt geëmotioneerd rond na een verlies. En de kijker... nou die doolt ook rond. Compleet verdwaald tussen toffe visuals en fantastische acteerwerk van Kirsten Dunst. Je kan er domweg niets mee! De hypnotiserende, paranoïde gemoedstoestand veroorzaakt door een krachtige drug moet het uitgangspunt van de film zijn. Helaas blijven de personages leeg. Het troosteloze leven van Theresa kabbelt de gehele film rustig voort. Alles is heel erg Zen. Er is zelfs begeleiding door van die ontspanningsmuziek die niet zal misstaan op een Yoga/Zen sessie. En als de climax zich dan aandient, bemerk je hoe weinig deze film de kijker te bieden heeft. Woodshock heeft wel mooie beelden; maar is de essentiële onderdelen vertelling en personages vergeten. En is hierdoor dus alleen maar oninteressant.

Romantische kleurrijke en onderhoudende avonturenfilm. Met op de achtergrond het fictieve verhaal over de aankoop van Alaska. Nog voordat dit in 1867 plaats vond en dus uiteraard in de film ook niet doorgaat. Vermoedelijk was deze locatie gekozen omdat in 1952 de Koude Oorlog in volle gang was en Alaska was met zijn aanwezige militaire bases hierin belangrijk. Zeehondenjager Jonathan Clark (Gregory Peck) is het die Alaska wil aankopen en ondertussen wordt hij verliefd op een Russische gravin Marina Selanova, die haar adellijke afkomst voor hem verzwijgt alsmede het feit dat de tsaar haar beloofd heeft aan prins Esmond middels een verloving. Hoogtepunt in de film is de opwindende zeilrace tussen de schoeners van Peck en Portugees Quinn. Regisseur Raoul Walsh weet de film aantrekkelijk te maken door een goede combinatie van actie / avonturen met romantiek. Actrice Ann Blyth was 23 jaar oud toen ze in deze film verscheen en was een mooie verschijning in haar jurken. Prima film met Actie in de vorm van knokpartijen en natuurlijk mocht de (nu) cliché fade-out kus niet ontbreken. De film is zeker genieten voor degene die weet wat hij kan verwachten van een film uit jaren '50.

Leuke hillbilly-drama film. Geen idee waarom maar films over het zuiden van Amerika hebben voor mij altijd een soort aantrekkingskracht. Al die hillbillys die in de drugs bizz zitten of het gebruiken. De houthakkersblousen en baarden. Pick- up trucks en de onvervalste country- muziek. Het staat garant voor een lekkere weg kijk film. Alhoewel deze film wel een lange speel tijd heeft is het niet hinderlijk! Wie de serie Justified wel eens kijkt weet dat afkomst belangrijk is en vetes idd generatie lang blijven hangen in deze contreien. Noah Wyle is een prima acteur. De films en serie`s waar de acteur in zit zijn vaak gaaf. Denk aan: The Librarian- serie,Falling Skies, Donnie Darko en zelfs zijn rol in E.R. Ook de andere rollen worden goed vertolkt!

Voor wie van het zuiden van Amerika houd is dit een toffe film!

Een matige maar amusante low-budget "B" sciencefictionfilms uit de jaren vijftig. Na hun Marsmissie komen vier astronauten op weg terug naar de aarde in een ruimte-anomalie terecht. (Planet Of The Apes 1968 was er nog niet...) Ze landen op een post-apocalyptische Aarde bevolkt door mutante holbewoners en ondergrondszijn er jaloerse impotente nerds met rare hoofddeksels en schoonheden in korte jurkjes Een dystopie die wel wat doet denken aan Edgar Rice Burroughs' Opar-verhalen. Geweldige oude decors, kostuums en special effecten. Wel wat gedateerde meningen (tenminste dat hoop ik, al heb ik daar tegenwoordig mijn twijfels over?) en inconsequenties wie neemt er nu geweren en bijlen mee aan boord van een ruimtevaartuig? Weinig budget maar het is in Technicolor/Cinemascope-productie. De andere special effecten zijn wel beperkt: het raketschip bestaat bv. uit hergebruikte beelden uit 'Flight to Mars' (1951), en de 'climax' niet groots, met de klassieke "je hoeft alleen de leider te verslaan" uitvlucht. Maar ach had er nog best een leuke tijd mee! (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a 1950s science fiction movie)

Gewoon oké, niet heel bijzonder maar niet elke film kan hoogstaand zijn maar dit was nog wel een oké post-apocalyptische survivalthriller. Zoals ze ook wel eens noemen een "opvuller". De film richt zich meer op overleven dan op het vechten tegen monsters of 'hybriden'.Tja…ze hebben er echter ook een open einde aan gegeven...en dat trekken veel kijkers niet! Waarschijnlijk ook met de bedoeling dat er ooit eens een vervolg kan komen. Als het inderdaad als cliffhanger was bedoeld, dan was dat niet zo handig. En eerlijk gezegd was wat meer Milla Jovovich ook prettiger geweest! Echter zou wel willen dat elke B-film er zo uit zag! Ach misschien heeft de film niet het grote budget om de film beter te maken, maar met de acteurs die erin spelen, de degelijke special effects en een niet onaardig plot, doet hij het verder prima. Gewoon prima doorsnee film.

De film heeft een interessant uitgangspunt maar faalt omdat ze dit voor het grootste gedeelte niet tonen. Daardoor is het allemaal te clichématig geworden om ook echt een goede film te zijn. Cinematografisch was het nog best redelijk en ook het acteerwerk was verder prima om te zien. Er zijn een paar leuke kills, waarbij het bloed lekker in het rond spat. Maar dat is niet genoeg om de film zelfs maar boven doorsnee uit te laten komen. Dit komt dan vooral door de uitwerking van het verhaal. Dat verhaal richt zich teveel op familiedrama en clichés. Ik kon zelfs niet het gevoel onderdrukken dat ik naar serie zat te kijken. Hoofdrolspeler Christopher Wiehl en Danny Kolker, die de rol van Dr. Schiff op zich nam, waren verantwoordelijk voor dit vervelende verhaal. Verder had ik zelf nogal last van het uit elkaar houden van de drie verschillende blondines, die leken best veel op elkaar?

Deze Arabisch-Roemeense dystopische toekomst survivalthriller is één van de eerste producties uit de Verenigde Arabische Emiraten. De film had voor mij een sterke Fallout-game vibe. In de post-apocalyptische setting is er een tekort aan voedsel en drinkwater, en de hoofdpersonen hebben hun toevlucht gevonden in een vervallen vliegtuigfabriek. Op een dag nemen ze twee vreemden op in hun groep, waardoor er wantrouwen en spanning ontstaan. Er volgt in deze grotendeels op één locatie opgenomen film, een dodelijk kat-en-muisspel waarbij personages één voor één bloederig worden uitgeschakeld. Het levert zowel een vermakkelijke film als een film met een politieke metafoor op. Is het een kat-en-muisspel of is het een strijd tussen het seculiere en het religieuze. Welke wereld wil je? Maar zelf zonder dat, biedt de film voldoede spanning en heelijke bloedvergietende kills. De film bezit verder een vrij snel tempo, ziet er professioneel uit en was verrassend, aangename en lovenswaardige Emiratische cinema (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Horrorfilm die gesitueerd was tijdens een etentje waarbij de gasten worden onderworpen aan een sadistische versie van het vragenspelletje ‘Zou je liever’ Het introduceren van alle spelers via een informeel gesprek is een leuke manier om kennis te maken. Je volgt eigenlijk hoofdpersonage Iris (Brittany Snow, Pitch Perfect, is hier beetje grijze muts) echter lijkt ze te verdwijnen gedurende het spelletje. Ex-soldaat Travis en de nihilistische Amy (ex-pornoster Sasha Gray) waren qua personage veel interessanter en vallen veel meer op! Het feest werd geleid door de excentrieke miljonair Shepard Lambrick, gespeeld door Jeffrey Combs (Re-Animator, From Beyond) in heerlijk over-the-top vorm.

De opzet is dus eenvoudig. We gaan allemaal rond deze tafel zitten om op een leuke manier de tijd te doden...Alleen hier dus iets letterlijker; elektrocuteren, ijspriemen, zweepslagen, verdrinkingspogingen. Allemaal dingen waar niet veel speciale effecten voor nodig (een laag budget) waren maar die wel voldoende sadistische en spannend waren! Het is namelijk meer wrang en verwrongen dan dat het bloederig is. Tja, niet te overdreven bloederig maar wel met een goed tempo en in elkaar gezet verhaal, ik kan dus niet zeggen dat dit verveeld was om naar te kijken!

"Date gone wrong from hell"-film. Dat dit een verhaal over een seriemoordenaar was, is geen grote verrassing want naast dat het al in het plot wordt vermeld, wordt het ook vlak na de opening onthuld. De film opent op een veiling waar het sculptuur van "The Wrath of the Erinyes" wordt geveild. Na de moord ontmoet je Meredith (Sarah Lind) en haar vriendinnen in een museum, waar ze niet heel toevallig voor het schilderij "Het berouw van Orestes" door William Adolphe Bouguereau zitten. Enfin wie zijn Griekse mythologie kent weet wat er gaat gebeuren.

Edit; Erinyen of Furiën; de drie vrouwen: Alecto, (de onverzoenlijke), Megaera, (de afkeurende) en Tisiphone, (de straffende), zijn wraakgodinnen, en achtervolgden en kwelden degenen die iets misdaan hadden.


Regisseur Travis Stevens en zijn co-auteur Nathan Faudree combineren dus een eigentijdse thriller met de oude Griekse mythologie en bestaat uit een proloog en twee acts. Het eerste bedrijf is min of meer het 'normale' kennismaken en het wachten wanneer het losgaat met hints naar die Griekse mythologie, en het tweede is lichtelijke surrealistisch, bloederiger en verontrustender van aard. Daarnaast zijn er ook meerdere verwijzingen naar de surrealistisch schilder Leonora Carrington (1917-2011)

Ondanks dat bepaalde zaken dus misschien vrij duidelijk waren, weet de film toch te verassen door zijn verfrissende benadering en het zit vol coole beelden! Acteur John Ruben (zelf ook regisseur van Scare Me(2020), Werewolves Within (2021) speelt Bruce Ernst (verwijzing naar geliefde van Leonora, Max Ernst, daarnaast heet zijn eerste slachtoffer ook Leonora) en deed dit best goed! Ook Sarah Lind was een aangename verschijning.

Ik zeg niet dat deze film baanbrekend is; maar doordat het elementen van slasher en Grieks drama, (uitgevoerd met een licht Giallo-tintje) samenbrengt, maakt het wel een genot om naar te kijken. En niet geheel onbelangrijk; het vergeet de horror niet want er is bloed, van rode Argento-achtige soort. Er zijn zelfs een paar jump-scares en wat gespannen muziek. Dit is dus geen slasher maar wel een goede te bekijken film!

“Echoed loudly within him because he was hollow at the core.”

De film opent met een "Heart of Darkness" -citaat, een boek met als thema zelfbeheersing, is gebaseerd op een roman van The Visible Filth van Nathan Ballingrud en heeft als plot een interessant gegeven over een barman die stuit op een ogenschijnlijk bezeten smartphone, waarna zijn leven verandert in een nachtmerrie. Maar ergens gaat er iets mis!

Deze nieuwe film van de Iraanse regisseur Babak Anvari (Under the Shadow) is vooral een onsamenhangende horrorfilm. De regisseur wil teveel! Hangt te lang bij een liefdesdrama en lijkt de horrorelementen en passant er in te voegen. De mobiele telefoon wordt bijna gedegradeerd tot een MacGuffin. De in horrorkringen welbekende kakkerlakken zijn er te vroeg en niet geheel verklaarbaar. Een laptop bezit plots occulte beelden maar hoe ze in het verhaal passen?? Als losstaande scenes zijn ze nog best goed maar als geheel is het vooral mager.

Er moet een aardig budget zijn geweest want we zien de bekende namen van Dakota Johnson (Fifty Shades,Suspiria) Zazie Beetz (Joker,Deadpool 2) en Armie Hammer (Call Me by Your Name,Sorry to Bother You) Echter die laatste overtuigd, ondanks dat hij de film moet dragen, niet echt goed! Er was een minimale verbetering met de regisseur zijn eerste film maar als je in het middelste gedeelte de horror-elementen vergeet en komt met een anti-climax einde (zwart beeld) kan niet heel enthousiast over het resultaat zijn!

Doordat er in de film Once upon a Time... in Hollywood een (aangepast) stukje van deze film was te zien, kwam ik op het spoor van deze erg leuke Matt Helm-films. Dit was helaas dan alweer het vierde en laatste deel, naar het gelijknamige boek van Donald Hamilton Hoewel erbij de eind-credit nog een vijfde Matt Helm-film ("The Ravagers") wordt aangekondigd, deze is er nooit gekomen omdat de laatste twee films te weinig geld opbrachten.

De film bevat uiteraard nog steeds Dean Martin als de playboy-fotograaf-spion Matt Helm. En ook hier weer een erg makkelijk plot. Ditmaal; een complot waarbij een miljard dollar in goud wordt gestolen. Desondanks is toch het weer erg genieten van Dean Martin als een soort 'James Bond-light', rustig achteroverleunend, 'n sigaretje, 'n whiskeytje en een knap meisje binnen handbereik. Erg leuk was hier dat elke keer als het tijd voor wat romance, Freya Carlson (gespeeld door de tragische Sharon Tate, zes maanden later zal ze worden vermoord) dit verstoord! En één van de hoogtepunten van deze film was haar gevecht met Nancy Kwan, een andere stoere schoonheid. Al met al is de gehele serie simpel maar prettig filmvermaak!

Eigenlijk had ik helemaal geen hoge gverwachtingen van deze film. Jason Momoa en Dave Bautista zijn nu niet meteen acteurs waarbij ik denk ja die moet ik zien! En de meeste actiefilms moeten tegenwoordig blijkbaar Komedie bezitten maar daar zit helemaal niet op te wachten! Maar de chemie tussen Mamoa en Bautista werkte bovengemiddeld goed en overdreven actiescènes smaakte mij ook erg goed. Dus ja, een vermakelijke kijkervaring die doet denken aan buddy-actie uit eind jaren 80, begin jaren 90.

Regisseur Darren Aronofsky grossiert bij mij vanaf zijn debuut PI via Requiem for a Dream en The Fountain naar Black Swan en Mother! alleen maar in hoge waarderingen en likes. Alleen Noah is altijd een beetje een vreemde eend geweest. Dit was de laatste film (op zijn nieuwere werk na) die ik nog niet had gekeken. Dit kwam omdat de film zich afspeelt in de worstelaar-wereld iets waar ik weinig affiniteit mee had. Maar goed het is Darren Aronofsky en ballet had ook niet direct een grote aantrekkingskracht .

Nu viel het wereldje van show-worstelen uiteindelijk wel mee maar is het juist de film die een teleurstelling werd! Het hele verhaal draait meer om braaf persoonlijk drama Het leven van een professionele worstelaar die zijn beste dagen op professioneel vlak wel heeft gehad. Het doorsnee traditionele verhaaltje van rise en fall. Deze hoofdpersoon ontziet zichzelf niet en verkoopt zijn lichaam voor zijn werk. Hopla gooien we er als love-intrest een erotische danseres in met de overeenkomstige problemen! Nog een klassieke, vervreemde vader-dochterrelatie en de boel is compleet.

Maar goed regisseur Darren Aronofsky is de reden dat ik keek en hoewel het hier allemaal vrij braaf was, bestaat er vanuit technisch oogpunt geen twijfel over dat de film redelijk goed is gemaakt. Met de documentaire-achtige manier van filmen, (cinema vérité) lijkt het bijna op een soort realityshow, en was zeker geen slechte manier. Het camerawerk bij de worstel-/actiescènes was eveneens goed en lekker rauw! Tja en de vertolkingen waren voldoende, vooral erg passend in de wereld waar het zich afspeelt!

Ach, het was ook niet eens een heel erge slechte film! Het kent zo ook zijn leuke momenten. Het is een film die eigenlijk weinig dingen verkeerd doet maar ook weinig dingen echt goed. Maar door het gepresenteerde ontroerende realistische melodrama van een gebroken kerel gewoon te middelmatig werd om interessanter te zijn. Van Aronofsky verwacht ik gewoon beter!