Wolves at the Door (2016)

Gebaseerd op de Sharon Tate moorden in 1969. Erg korte, maar vlotte en goed gespeelde film die helaas weinig gore en veel off-screen moorden bevat. Het sfeertje is wel aardig en de muziek was ook prima

Nipte 3*

Ben wel benieuwd.

De filmmaatschappij moet haast wel hebben gedacht dat met regisseur John R. Leonetti, schrijver Gary Dauberman en producent Peter Safran, die ook verantwoordelijk waren voor de film Annabelle (2014) dat het succes verzekerd was. Ah, iets met een sekte net als in die film. En over de beroemde moorden van de Manson-familie. Dat moet aanslaan! In de nacht van 8 op 9 augustus drongen vier aanhangers van sekteleider Charles Manson het huis van Polański en Tate binnen. Ze vermoorde 5 mensen plus een ongeboren baby. Genoeg gruwelijkheden om een spannende film van te maken! En daar faalt de film helaas in. Ten eerste zien we domweg gewoon vier mensen. Wat, wie of waarom worden amper uitgelegd, hierdoor krijg je dus geen goede band met ze. Daarnaast krijgen we de killers niet te zien, er wordt dus ook niet op hen beweegreden ingegaan. Ten tweede als je laat inspireren door de Sharon Tate-moorden is wel prettig als je belangrijke feiten juist interpreteert en niet zomaar wat aanrommelt om het te veranderen in een domme slasher. Waarvan ook nog eens de meeste moorden off-screen plaatsvinden. Het meest lijkt het nog op een soort herhalingsoefening van de regisseurs zijn vorige film gemixt met de Tate-moorden. Wat een slap geheel oplevert met jump-scares hier en daar en verder wat spannende geluiden en opzwellende muziek. Echter maakt dat het nog geen effectieve film. Voor de oplettende kijker is er trouwens ook nog acteur Eric Ladin te zien in een cameo als Detective Clarkin uit jazeker... Annabelle. Het acteerwerk en de aankleding zijn verder nog zeer redelijk.

Tot slot nog een saillant detail: in de film zien we het woord "Pig" op de voordeur achtergelaten, dit is een verwijzing naar Piggies van The Beatles, een satirisch lied tegen de bourgeoisie. Nu was Manson toch al geobsedeerd door The Beatles en toen in november 1968 het White Album uitkwam, sloegen de stoppen door. Met name in de nummers Revolution 1 en Helter Skelter zag Manson de bevestiging van zijn apocalyptische voorspelling van een ophanden zijnde rassenoorlog en nucleaire aanval.

Eerlijk gezegd ben ik de film helemaal onbekend ingegaan, m.a.w. alleen verhaaltje gelezen, geen trailer gezien of iets anders gelezen en dus ook niet dadelijk de link gelegd naar de gebeurtenissen van de Sharon Tate moorden door sekteleider Charles Manson. Daarom valt de film uiteindelijk ook tegen, zeker als de link is gelegd, want het verloop is bekend en de uitwerking weet niks nieuws te bieden.

Daarom maar een vijfje.

Na de brute The Manson Family heb ik het verhaal eens bekeken vanuit oogpunt van de slachtoffers met deze Wolves at the Door.

Had ik gehoopt op nog meer gore, vooral in de huidige tijd waar de gore schijnbaar telkens weer topt, viel dat al zeker tegen. De kills zijn eerder suggestief en het beetje dat te zien is, is eerder braaf, helemaal niet zoals de werkelijkheid was. De sfeeropbouw daartegen vond ik super goed en was voor mij een kijkbeurt waard. Voor de rest, eerder matige spanningsboog (het verhaal is uiteraard al gekend) en de te verwachten verschijningen en verontrustende gebeurtenissen in huis die me wat aan het betere Ils (Them) deden denken.

3*

Redelijk povertjes, ondanks dat het een zeer korte film is, verveelde die me regelmatig.

Een film die licht gebaseerd is op een moord van Charles Manson.

Het is jammer dat de film vrij slecht is want dit had zeker een betere film kunnen zijn.

Er gebeurd te weinig om te blijven boeien maar daarnaast is de speelduur lekker kort.

Hier en daar wel wat spannende momenten en een aardige sfeer maar over het algemeen niet zo best.

2,0*

Tegenvallende film die gebaseerd is op de Manson moorden.

Een betere cast, beter scenario zou goed geweest zijn.

Over dit thema zijn ondertussen al veel betere films gemaakt zodat u deze zeker kan laten liggen.

Al hoewel geen origineel geheel, is deze korte film van 69 minuten zeker niet onverdienstelijk. Het verhaal kabbelt, met name in het begin maar wat aan, maar ontpopt zich tot een redelijk spannend kat en muisp