Wolves at the Door (2016)

De filmmaatschappij moet haast wel hebben gedacht dat met regisseur John R. Leonetti, schrijver Gary Dauberman en producent Peter Safran, die ook verantwoordelijk waren voor de film Annabelle (2014) dat het succes verzekerd was. Ah, iets met een sekte net als in die film. En over de beroemde moorden van de Manson-familie. Dat moet aanslaan! In de nacht van 8 op 9 augustus drongen vier aanhangers van sekteleider Charles Manson het huis van Polański en Tate binnen. Ze vermoorde 5 mensen plus een ongeboren baby. Genoeg gruwelijkheden om een spannende film van te maken! En daar faalt de film helaas in. Ten eerste zien we domweg gewoon vier mensen. Wat, wie of waarom worden amper uitgelegd, hierdoor krijg je dus geen goede band met ze. Daarnaast krijgen we de killers niet te zien, er wordt dus ook niet op hen beweegreden ingegaan. Ten tweede als je laat inspireren door de Sharon Tate-moorden is wel prettig als je belangrijke feiten juist interpreteert en niet zomaar wat aanrommelt om het te veranderen in een domme slasher. Waarvan ook nog eens de meeste moorden off-screen plaatsvinden. Het meest lijkt het nog op een soort herhalingsoefening van de regisseurs zijn vorige film gemixt met de Tate-moorden. Wat een slap geheel oplevert met jump-scares hier en daar en verder wat spannende geluiden en opzwellende muziek. Echter maakt dat het nog geen effectieve film. Voor de oplettende kijker is er trouwens ook nog acteur Eric Ladin te zien in een cameo als Detective Clarkin uit jazeker... Annabelle. Het acteerwerk en de aankleding zijn verder nog zeer redelijk.

Tot slot nog een saillant detail: in de film zien we het woord "Pig" op de voordeur achtergelaten, dit is een verwijzing naar Piggies van The Beatles, een satirisch lied tegen de bourgeoisie. Nu was Manson toch al geobsedeerd door The Beatles en toen in november 1968 het White Album uitkwam, sloegen de stoppen door. Met name in de nummers Revolution 1 en Helter Skelter zag Manson de bevestiging van zijn apocalyptische voorspelling van een ophanden zijnde rassenoorlog en nucleaire aanval.

Eerlijk gezegd ben ik de film helemaal onbekend ingegaan, m.a.w. alleen verhaaltje gelezen, geen trailer gezien of iets anders gelezen en dus ook niet dadelijk de link gelegd naar de gebeurtenissen van de Sharon Tate moorden door sekteleider Charles Manson. Daarom valt de film uiteindelijk ook tegen, zeker als de link is gelegd, want het verloop is bekend en de uitwerking weet niks nieuws te bieden.

Daarom maar een vijfje.