Meningen

Een demon neemt bezit van een familielid en vernietigt de rest van haar disfunctionele familie Euh...er is dus een wraakzuchtige demon...die mensen die hun zonde laat opbiechten, en ze dan verlossing schenkt. Spreekt dat de religieuze boodschap niet tegen? Enfin het is niets eens het grootste probleem....aan deze exorcismefilm. Het probeert spanning op te bouwen, maar doet dat met frustraties tussen de familieleden en het voelt uiteindelijk vlak en repetitief aan. Het leunt op ideeën die je al honderden keren heb gezien en doet er nooit iets interessants mee. En oké...er is een plotwending maar die is ronduit belachelijk en direct te voorspellen! Tot overmaat van ramp weten ze ook Eric Roberts erin te monteren door hem zogenaamd interviews met personages te laten houden, die de enige spanning die er nog had kunnen zijn over wie het einde haalt volledig verpesten. Laten we maar houden op onkunde...OH Sonja Kinski is de dochter van actrice Nastassja Kinski en producer Ibrahim Moussa, en kleindochter van acteur Klaus Kinski.

Eindelijk de legendarische cultklassieker met zijn ongebruikelijke mystieke sfeer gekeken. Een film met een mix van stijlen; deels horrorfilm, deels satire op de seksuele revolutie, deels musical en in de kern een whodunit. Door vermoeidheid ( in slaap gevallen) en de slechte remake schoof ik het steeds voor mij uit! Niet dat het slecht film was, nee integendeel. Ook de ontstaansgeschiedenis van deze cultfilm is al even boeiend als de film zelf want als acteur Christopher Lee en B-filmproducent Roger Corman er niet waren geweest had hete met de film slecht afgelopen. De film is zeker ook een product van zijn tijd: de swinging sixties waren afgelopen, het land zat in een zware economische depressie en logischerwijs schuiven mensen dan meer in richting van conservatisme op economisch, moreel en seksueel vlak. In de film neemt dat de vorm aan van een clash tussen twee religies. The Wicker Man is geïnspireerde en gepassioneerde cinema. Waar van alles op een hoop gesmeten wordt dat niet echt samen hoort, maar juist die prachtige kettingbotsing van stijlen en genres maakt die onvolmaaktheid eindeloos meer interessant.

Queer-vampiers in het nachtleven van Amsterdam. Met een Vlaamse vampier in dit geval. Blijkbaar bestaat er zoiets als de Videoland Academy. Een project van de streamingdienst van RTL die nieuwe makers de kans biedt zich te ontwikkelen en ervaring op te doen. Nobel maar helaas balanceert de film bijna de gehele duur op het randje van een goed maar veilig uiterlijk en het script is vooral (ouderwets) voorspelbaar. Krappe voldoende voor het beetje bloed en het onverbloemd tonen van het bij elkaar in bed belanden. Iets wat zelfs nu nog bij een deel van het (social media) volk de nekharen overeind laat schieten.

‘Ik stónd erbij en ik kéék ernaar.’

Die boodschap krijgen de nieuwe ‘hulpagenten’ mee. Ondersteun de Duitse bezetter maar blijf zoveel mogelijk aan zijkant staan. Zo kom je een oorlog door. Algauw ondervinden vrienden en collega's Wil en Lode dat dit een onmogelijke opdracht is.

In de film volg je Wil en Lode vanaf ergens in maart of april 1941 terwijl ze bij politie beginnen (het Antisemitisch geweld wat uitbreekt naar de vertoning van de propagandafilm "Der ewige Jude", wat in de film is te zien, was op Paasmaandag (14 april) en het eindigt op 28-29 augustus 1942. En vooral dat einde wat lijkt in één shot te zijn gefilmd maakt grote indruk en was een flink slik-moment.

Het verhaal is prima, maar niet direct het meest opvallende, Duitsers en opportunistische Vlaamse collaborateurs ‘zwartzakken’ zijn alleen fout en er is eveneens een liefdesverhaaltje om zo het verzet erbij te betrekken. Echter maakt regisseur Mielants de keuze om Wil voornamelijk met de camera te observeren. Je ziet hem vaak zwijgzaam, duidelijk een binnenvetter, met waarschijnlijk heel wat opgekropte woede.

Het productiedesign verdient ook een pluim, qua interieur maar ook qua buitenlocaties waan je echt in het Antwerpen tijdens de tweede wereldoorlog.(het was echter regelmatig Polen) Waarbij de belichting ook voor een nog meer heerlijke grimmige sfeer zorgt. Daarnaast zijn er regelmatig shots waar de camera op een cruciaal moment langzaam ernaartoe beweegt. Daardoor duurt het dus even voor je ziet wat er gebeurt en je zo als kijker in het ongewisse blijft, creëert het fijne unheimisch spanning Gelukkig bezat de film wel een lekker flink tempo.

Helaas is er wel gekozen voor het vierkante ratio, wat enigszins afbreuk doet aan de film. Die twee zwarte balken aan de zijkant zijn vooral hinderlijk en bederven ook gedeeltelijk de impact van de handheld shots Ze deden me een beetje denken aan Saul Fia (2015), echter liet die door het ontbreken van die banden net meer indruk achter. Al met al is wel een intense en goede film die (zoals het ook hoort!) alles zo rauw en hard mogelijk in beeld bracht.

Ik weet eigenlijk niet zo goed, wat ik hiervan moet maken...? De film draait om Lily Pierce die op zoek is naar antwoorden op de zelfmoord van haar moeder, die haar sinds haar kindertijd achtervolgen... dus zijn het weer eens de metaforische monsters die zijn opgelopen door een kindertrauma...Oké we gaan op de "Het onder ogen zien van je persoonlijke demonen … " toer.

De film laat aan het begin het leven zien van Lily; ze videobelt met haar therapeut, haar liefdesrelatie met vriendin, Willow en de schermlessen die ze geef aan een mannelijke leerling. Hierna gaat ze naar het ouderlijke huis, waar haar vader tuiniert en de paarden verzorgt. Dit alles bij elkaar duurt minstens een uur en al die tijd, zijn de horrorelementen maar zeer mager. Doordat langzaam tempo...is het vooral wachten.

Sowieso zijn de horrorelementen best standaard (jeweetwel...er zit iets in het donker of in de lens van een camera of toch niet?) En dan moet Lilly natuurlijk de uitdaging met de demon aangaan. Hier was wel iets opvallends...Ze gaan een ridderuitrusting smeden, vóór de grote krachtmeting. Euh tja...echt waar er is letterlijk een Demon-slayer …! De hoofdrolspeelster, Molly Kunz, weet voldoende charme aan de film te geven. En de rest van de cast was ook solide genoeg. Ach de film heeft lovenswaardige momenten, maar mist uiteindelijk iets van impact, (angst, spanning of bloed) die nodig is voor een horror!

Hm, oké ik keek deze film omdat Raquel Welch op de poster stond maar dit was vooral teleurstellend! Nu zijn er niet veel films die zijn gebaseerd op een gedicht, en...misschien is dat ook met een reden? Deze film blijkt een bewerking te zijn naar een werk (de inhoud werd als onzedelijk beschouwd) uit 1926 van Joseph Mancure March door songwriter Walter Marks (ook verantwoordelijk voor de muziek) en het suggereert naar het beruchte Fatty Arbuckle schandaal van 1921 Toch mag dat geen excuus zijn voor de puinhoop van een film die het is.

De film toont een ouder wordende stomme film-komische ster met een jongere mooie vriendin die probeert een comeback te maken door een wild feest te organiseren dat verandert in een seksuele uitspatting. Oké... er is dan wel een feest in de film, maar zo wild of losbandig als de titel suggereert werd het nooit. En dat terwijl de film in het Verenigd Koninkrijk werd verboden tot 1982 maar ik vraag me echt af of het nu zo controversieel was?

De film lijkt meer op een stilleven van een tijdsperiode van Hollywood maar zonder de nodige energie of opwinding. Zelfs als de film komisch is, is het niet grappig. Best chaotisch was de film ook; met soms een voice-over die verteld. Personages die worden opgevoerd maar die je maar iet leert kennen en plots was er dan een klein beetje bloot maar het voelt gek genoeg niet op zijn plaats.

Hoewel de cast nog zo zijn best doet, kunnen ze niet compenseren dat het een slecht geschreven script is en de aanwezigheid van waardeloze muzikale nummers hielp daar ook niet aan mee! Was het de bedoeling dat deze film oorspronkelijk een musical werd? De film slaat de plank gewoon mis en vangt nooit de juiste toon. Ach als je Raquel Welch nog verleidelijk ziet rondlopen in nachtjapon en jurkje was er nog iets leuks in een verder zeer matige film.

Geen idee waarom dit eigenlijk zulke lage waarderingen krijg....? .(dit is heel wat beter dan die andere 2025-actiefilm met Beckinsale, dat gedrocht Stolen Girl) Natuurlijk is het niets bijzonders of nieuws. Toch vond ik het consequent leuk en lekker vlot. Het verhaal speelt zich af in een alternatief Londen, waar bendeleiders vechten om de controle over de stad. Ada heeft hier weinig mee te maken, totdat haar dochter wordt ontvoerd. Tja, Kate Beckinsale is gewoon leuk om te zien rondrennen met een machinegeweer. Let wel...rondrennen want hoewel ze er nog steeds goed uitziet (voor 52) zijn er ontzettend veel shots van achteren, wat sterk wijst op een stunt-dubbel! Ze hadden net zo goed Laura Vörtler, Beckinsales stuntdubbel, kunnen inhuren om de rol te spelen. En ook Lewis Tan krijgt momenten om te schitteren (bv een uitstekend magazijngevecht met gereedschap en een spijkerpistool).De regisseur, bekend van de One Shot-films met Scott Adkins, weet duidelijk hoe hij actie moet filmen. Oké misschien is het niet perfect maar ik vond dit toch erg leuk, ook omdat ik de kurkdroge Britse humor die door het hele verhaal heen werd verspreid, goed kon waarderen!

In de jaren '00 waren er meerdere Britse regisseurs (o.a. Neil Marshall, Christopher Smith, Adam Mason) die kekke horrorfilms maakte. Regisseur MJ. Bassett was er daar één van. Deze is leuk vanwege dat je eerst op een soort van zijspoor werd gezet. Aan het begin maak je kennis met een groep jonge criminelen die hun straf uitzitten. De harde omgeving van de gevangenis, pestkoppen die andere terroriseren, de mysterieuze nieuweling...dat soort dingen. Vervolgens verplaats het zich naar een straf-eiland en dan plots zijn er grafische en vakkundig uitgevoerde gore-effecten. Het zal geen prijzen winnen voor originaliteit, de identiteit van de moordenaar is niet eens verassend, maar als een survivalhorror die rechttoe rechtaan en bloederig is, is het precies het soort film waar een horror-fan zit te wachten.

De film is inderdaad wat voorspelbaar! Je bent binnen tien minuten erachter waar het naar toe wil! Ook zijn er de laatste tijd al meer films geweest die coming-to-age combineerde met horror (bv. Grave (2016) of Thelma (2017) enz.) Is dit erg? Voor mij niet want ongeacht dat feit, bouwde de film vanaf het allereerste moment een fijn en spannend sfeertje waardoor ik gefascineerd ben blijven kijken. Beginnend met papa (Brad Dourif, horror-fans kennen hem natuurlijk als de stem van; “Chucky” maar met zoveel meer rollen) die zijn dochter Anna een griezelig verhaaltje voor het slapengaan vertelt. Als Anna ouder is geworden neemt actrice Bel Powley de rol op zich en zij doet dit met prima overtuiging, de film werd zelf wat beter door haar acteerwerk. Laatste opvallende is Liv Tyler, ze is leuk om naar te kijken en nam de productie op zich maar haar stemgeluid dat constant dezelfde toon bevatte, was minder. Op originaliteit kan je de film niet betrappen maar de film weet met zijn middelen genoeg op te vallen om te entertainen. Zeker als regisseur Fritz Böhm met deze film zijn eerste film aflevert.

‘Nieder!’, ‘Auf!’.

Woorden die je regelmatig mensonterend voorbij hoort/ziet komen in de film. En alhoewel ‘Wilkolak’ in het Pools ‘weerwolf’ betekent, is dit geen horrorfilm.(of toch...wel) De regisseur Adrian Panek mengt namelijk oorlogsdrama met coming-of-age en brengt dit op zo'n manier dat het sterk op horror doet lijken. De film laat zich dus niet makkelijk in één hokje plaatsen. Maar dat is totaal niet erg want het levert een prima film op!

De helden van het verhaal zijn de jonge overlevenden van het Groß-Rosen concentratiekamp: kinderen en tieners die bijna zelf zijn gereduceerd tot angstige dieren. Het blijkt dus vooral een metaforische en gedegen film over de verschrikkingen die mensen elkaar aandoen. Kleine momenten, zonder veel dialoog, laten soms een veel groter verhaal zien.

Tuurlijk, er gebeuren ook een paar gruwelijke dingen en het wordt een aantal keren heel erg spannend. Maar de kern van het verhaal draait om de kinderen welke weer zichzelf moeten zien te vinden nu de oorlog voorbij is. Het zijn dan ook die kinderen die het hart en de kracht van de film vormen. Helaas zijn ook een paar onevenwichtigheden in de film en niet alles werkte even goed!

Bijzonder was deze film met een Nederlands tintje (hij is mede-geproduceerd door ‘House of Netherhorror’, gerund door Herman Slagter en voormalig Mr. Horror Jan Doense) absoluut! En vandaar dat ik toch meer dan vrij positief oordeelt over deze film!

Lekker!!!!

Met deze film was het puur genieten! Cage schittert als de zwijgzame, Conciërge (hij zeg niet veel dan één of twee keer een "ah" nadat hij van een blikje van zijn mysterieuze energiedrank, Punch drinkt), , een mysterieuze Camaro-rijder die het slachtoffer wordt van een sinistere zwendel in een stad zonder internet, Hayesville genaamd. Het duurt niet lang voordat hij zit opgesloten en dat de animatronische bewoners misschien mobieler en minder gezinsvriendelijk zijn. Maar...Cage blijf schoonmaken want "He's not trapped in there with them. They're trapped in here with him" Dat het geen oscar-waardig film zou worden, leek mij wel duidelijk... we hebben het over Nicolas Cage die killer-animatronics tot moes slaat. Dat was het concept van Willy’s Wonderland en het slaagt erin om deze belofte waar te maken! Nicolas Cage had blijkbaar zelf ook vertrouwen in deze film want hij treed zelf op als producer. Emily Tosta's sidekick-achtige personage Liv brengt iets van een hart in de film, en gezien het lage budget waren Willy Weasel en zijn dierenvriendjes toch een sterke bedreiging! En oké het SyFy- verhikel Banana Splits van twee jaar geleden had misschien de kills maar kan verder nergens tippen aan deze! Al was het alleen maar omdat NicCage al dansend op een flipperkast speelt! Niet dat de kills hier slecht zijn maar het budget was er niet naar om al te groots uit te pakken! Och de acteerprestaties of effecten verminderen op géén enige wijze de lol van deze film! Willy's Wonderland's bedoeling is om belachelijk en vermakelijk te zijn. Het slaagt in beide! Meer wenste ik ook niet! Yup!

Helemaal niet verkeerd!

Deze spookhuis-film is opgebouwd rondom het echt bestaande en indrukwekkende laat-Victoriaanse landhuis en zijn toenmalige bewoner weduwe Sarah Winchester. De dertien spijkers in de film zijn bijvoorbeeld een knipoog naar haar. Sarah Winchester was geobsedeerd door het getal dertien en in het gehele huis is dat getal dan ook te zien. Verder is dit een redelijk klassiek spookverhaal waarin een ‘buitenstaander’ een tijdje in een huis logeert en langzamerhand de onbehagelijke waarheid tegen het lijf loopt. Niet bepaald vernieuwend, maar levert al met al prima vermaak op. Waarbij de locatie het meest in het oog springt. Het is jammer dat we niet wat meer van deze architectonische eigenaardigheden te zien krijgen. Evengoed creëert het huis, samen met de begin twintigste-eeuw aankleding, een prettige pittoreske atmosfeer. Hier haalt de film dan ook de meeste spanning uit. Er zijn wel een stel redelijk bekende "jumpscares" die zo nu en dan best doel konden treffen.Maar voor het overgrote gedeelte bestaat de film uit redelijk bekende elementen die we in menig horror kunnen verwachten, maar door de aankleding van de decors, het klassieke uitgangspunt en de algehele sfeer was deze film toch een vermakelijke zit!

Een low budget-horrorfilm met het Wendigo-wezen dat de bergen van West Virginia bewoont.. Dit was niet eens zo heel erg, maar ik zeg ook niet dat het heel goed is. Helaas lijkt het alsof het script nergens heen ging...Het lijkt erop dat er eerst wat bekende elementen van slasher-films zijn. Het start iets anders doordat je eerst het personage Sierra ziet en dat ze daarna zich pas aansluit bij een groep tieners of twintigers die besluit op het platteland te gaan kamperen. Natuurlijk loopt deze reis snel mis en moeten ze proberen aan de verschrikking te ontsnappen. Wat ze vervolgens te weinig doen en enkel beginnen te schreeuwen tegen elkaar. Als dan ook sommige verhaallijnen verwarrend waren, er regelmatig zwart beeld tussen twee scenes is, het einde een beetje als onopgelost aanvoelt en het ergste voor een horror....de kills niet veel voorstellen blijft er niet veel over om het hoger te waarderen maar het is behoorlijk voor zij budget.

Dit Spookverhaal in de sneeuw werd financieel gesteund door het productiebedrijf Section Eight. Niet dat nu zo heel belangrijk is maar dat werd opgericht door Steven Soderbergh en George Clooney. Niet minsten...! Regisseur Gregory Jacobs, was al een tijdje assistent-regisseur van Steven Soderbergh. Nadeel was wel dat de twee eind 2006 besloten om Section Eight te sluiten.

De film klinkt nou ook niet echt spannend in de oren. Toch hebben de makers er een onderhoudende horror/thriller van weten te maken die de volledige 87 minuten weet te boeien. Wat niet meevalt als het gaat om twee naamloze studenten die grotendeels van de speelduur in een auto zitten, in een besneeuwt landschap. Waar de kracht dus ligt, is het erin houden van de spanning. Prettig en slim doen ze dat door niet alles voor te kauwen, er wordt veel aan de verbeelding en interpretatie van de kijker overgelaten.

Toch een fijn filmpje waar je van thriller van onschuldig stalken naar bovennatuurlijke horror met onheilspellende priesters en een spookachtige politieagent uit de jaren 50 gaat. Gefilmd in zowel de veilige, omgebouwde studio als op een buitenlocatie. Gewoon een prima horrorfilm!

"Poop-poop!"

Het geliefde kinderboek "De wind in de wilgen" (The Wind in the Willows 1908) van de Schotse schrijver Kenneth Grahame over de vier personages Water-Rat, Mol, Das en Pad behoeft denk ik geen introductie! Er zijn talloze bewerkingen geweest; Animatiefilms, een stop-motion-serie, soort van Disney-bewerking, spin-offs en een kerstspecial. Echter is er slechts één keer eerder, in 1996, een volledige speelfilmbewerking geweest. Als je een of meer versies hebt gezien, is het verhaal je bekend.

Deze versie werd gemaakt voor de BBC door de Amerikaanse regisseur Rachel Talalay. Een regisseur die net iets te eigenzinnig is om een groot publiek aan te spreken. (ondergetekende heeft ook een voorliefde voor de film Tank Girl (1995) Ze maakt er dan ook een mooi grillige productie van. Het bos en het veld waar de dieren rondlopen is schittert mooi in beeld gebracht door een CGI-realistische bewerking. Talalay is verrassend trouw aan het originele verhaal. De nachtelijke ontmoeting met de god Pan (al was dat niet verder uitgewerkt) en de overpeinzingen van Pad in de gevangenis. Dat gezegd hebbende, lijkt het verdrijven van de wezels uit Toad Hall aan het einde gehaast.

Ondanks dat er CGI als ondersteuning voor de achtergrond is gebruikt. Doet ze dat voor het uitbeelden van de personages niet. Dit zijn menswezens met een minimale hoeveelheid make-up om hun dierlijke aard te suggereren. Voor mij werkte dit erg in het voordeel! Mark Gatiss levert een prima prestatie als Rat, Bob Hoskins deed het sterk als Das en de centrale rol Toad was Matt Lucas en die speelt hem heerlijk irritant! Wat naar mijn menig helemaal top was! Ik ben opgegroeid met de animatieversie hiervan (welke kan ik niet achterhalen) maar dit is een wel heel erg fijne live-action film waar de cast lijkt op het dier dat het moeten uitbeelden. Heerlijk!

De opkomst van het Ierse Republikeinse leger toen het In de jaren 1919 tot 1921 vocht in de Ierse Onafhankelijkheidsoorlog tegen de onderdrukkende Britse Black and Tans. Echter wordt het op zo verschrikkelijk droge manier en met een langzaam tempo, gebracht dat het moeilijk is om er twee uur naar te kijken. Het leek wel een semi-fictieve docudrama die er uit ziet als een aflevering van Downton Abbey. Het acteer- en regiewerk was niet noodzakelijk slecht, maar het voelde zo pijnlijk middelmatig aan dat geen enkele uitvoering er echt uitsprong. Ondanks dat erin de cast veel bekende gezichten waren te zien. De uitbeelding van de Britten...oef...die was erg en karikaturaal Waarom gedroegen de Engelsen zich alsof ze niets anders konden dan hersenloos schreeuwen. Om zo sympathie op probeerde te bouwen leek de film behoorlijk eenzijdig te maken. Er zijn een paar vuurwapengevechten maar die zijn zonder enige opwinding . Aan het einde van de film voelde ik me verveeld en teleurgesteld door het gebrek aan kracht in deze film. Sorry , maar ik vond deze film helemaal niet leuk.

Het westerngenre heeft in de loop van de jaren al heel veel films opgeleverd. Het is dan ook knap dat regisseuse Emma Tammi best verfrissend uit de hoek weet te komen. Lizzy leeft met haar man Isaac afgezonderd van de beschaving en ingesloten door het weidse landschap. Het leven van Amerikaanse pioniers was zwaar. Ditmaal zien we dit uit een min of meer feministisch oogpunt; we volgen de vrouwen die thuisblijven in plaats van de mannen die erop uittrekken. Dat wordt gecombineerd met folkloristische horror, waarbij suggestie belangrijker is dan werkelijkheid. Is er een demonische aanwezigheid op de prairie in het spel of creëert het isolement waanzin? De paar echte horror-elementen die er waren wisten me wel goed de rillingen te geven. Helaas werd er gebruik gemaakt van non-lineaire vertelstructuur, die de film onnodiger gecompliceerd maakte en mij soms ietwat wat uit de film haalde. Toch had de film een erg fijne verontrustende sfeer die mijn horror-hart wist te raken! Uiteraard waren de hoofdrollen ook weggelegd voor de dames zo zien we Caitlin Gerard (Insidious: The Last Key) die erg sterk voor de dag kwam en Julia Goldani Telles (Slender Man) Dit is geen film waar veel bloed en gore is te zien. Het is een film vol paranoia en het verliezen van de realiteit in een western-jasje.

Degelijke low-budget horrorfilm. Niet echt iets wat we nog niet eerder hebben gezien, maar wel prima gedaan. Een broer en een zus krijgen het aan de stok met drie lokale drugsdealers. Broer is een beetje een doetje en als wraak roept hij met zijn grootmoeder een best wel coole Windigo op. Wat een aantal aardige en bloedige sterfgevallen tot gevolg had. Er zitten een paar onnauwkeurigheden in script oftewel onlogica; last hebben van de vloek en toch de Windigo oproepen, politieagent die eerst een aardig gast is, dan weer niet enz. Deze film heeft ook wat last van een middelmatige mannelijke hoofdrolspeler, maar als je niet meer verwacht dan een vrij standaard monsterfilm krijg je met deze precies wat het belooft! En een man-in-pak in plaats van beroerde digitale effecten is een pluspunt! Een solide film!

Het had op zijn minst een prima oorlogsfilm kunnen worden. De film bevat vele van de vaste ingrediënten die je ook ziet in de meeste oorlogsfilms. Dappere Navajo-indianen die door het Amerikaanse leger in de tweede wereldoorlog tegen Japan worden getraind, tot codeerders. Spanning door een speciale code die onmogelijk te ontcijferen blijkt voor de Japanse tegenstander. Een romance tussen Joe Enders en verpleegster Rita. Maar nee deze film wordt letterlijk en figuurlijk verknald door de gevechtsscènes. Gek genoeg van een regisseur die meestal er wel mee uit de voeten kan Was deze verdwaald of kan hij niet anders? Werkelijk scènes van oorlogshandelingen die meer lijken op een actiefilm? Het voelt totaal onrealistische aan. Enfin je krijg niet heel veel meer dan ongeloofwaardige maar degelijke actie, aangevuld met de Indiaanse rituelen. Het lag niet aan Nicolas Cage, Adam Beach, Christian Slater of de rest van de acteurs want die deden het echt prima!

Wat een recensies weer! Natuurlijk zit deze film vol clichés! Nee het is geen A24 zemel-drama verpakt als horror! Natuurlijk zit de cast vol met domme gillende meiden met bordkartonnen persoonlijkheden, waarvan het acteerwerk dubieus is. Het zijn geen top acteurs! Inderdaad mankeert er het één en ander aan de montage (de regisseur deed het zelf) en uiteraard is, nadat de rechten op de gele knuffelbeer in het publiek domein kwamen, dit een marketingtrucje! Duh... het is een Britse low-budget horrorfilm!

Nu ging ik ook kijken met lage verachtingen doordat ik weet wat de eerdere films (niet gezien) van de producent en regisseur zijn en werd nog best verrast door deze rechttoe-rechtaan slasher film. De film is namelijk een uitblinker in de low budget-categorie! Het is knap dat er niet is gekozen voor komisch maar voor een serieuze slasher! Er zijn zelfs een aantal sfeervolle shots (hoewel de Dutch angle-shots echt wel een tandje minder hadden gemogen)

Vraag me toch af...wat kijkers hadden verwacht van een film waarin Winnie The F*cking Pooh de hoofdrol speelt? Oscarwaardig materiaal? Tja er zijn geen ellenlange introducties met background story's voor elke persoon. Winnie en Knorretje zijn bloeddorstige mutanten met moordlustige neigingen geworden... punt, uit! Gillende meiden en achtervolgingen! Check! En het belangrijkste bij een slasher-film....moorden. JA de film heeft flink wat bloederige scènes De ene van iets betere kwaliteit dan de ander. Maar het bloed druipt als honing!

Blood & Honey gaat voor lomp slasher-genot en nee het is niet slim, gelaagd, diepgaand of oprecht eng. Hóéft ook helemaal niet! Ik geloof de anti-hype dus NIET! Regisseur Frake-Waterfield heeft inmiddels een vervolg aangekondigd. Daarnaast wil hij horrorfilms met Bambi en Peter Pan (beiden ook in het publieke domein) maken. Geef de man maar wat meer budget zodat hij de gore nog vuiger kan maken en mij zege heeft hij helemaal!

De low-budget Britse producer Scott Jeffrey en regisseur Rhys Frake-Waterfield kregen redelijk wat media-aandacht toen ze een horrorversie uitbrachten van de twee beroemdste bewoners van Honderd BunderBos. Pooh en Knorretje veranderde in brute moordenaars .Wat was het voor vele kijkers een deceptie, toen bleek dat de hype een film op een budget van $100,000 betrof.

Wat meteen duidelijk is, is dat het succes van de eerste film Jeffrey en Frake-Waterfield het grotere budget van $1,000,000 heeft opgeleverd voor deel II. Maar meer budget betekent niet direct een betere film! Ja oké het productieniveau van de film was echt veel hoger. Iets betere acteur en men was ook creatiever met de flinke hoeveelheid bloedvergieten en moordpartijen. Nadeel is dus dat deze film, anders dan de vorige, meer wil zijn met zijn verhaallijn.

Oké de verklaring was zeker interessant dat het mens-dier-hybride waren door genetische experimenten. Alleen had die dan ook getoond! Waarom doen dat er een film is gemaakt van wat er is gebeurd en vervolgens scènes uit de eerste film op een tv vertonen en die een personage in de film laten bekijken? Redelijk afgezaagd! Echter he minste van de film was Janneman Robinson die op de sofa van een psychiater lig of praat met zijn begrijpende ouders. Wie zit daar nu op te wachten?

Door deze keuzes gaat de film af-en-toe slepen. En voor film die eigenlijk nooit veel meer kan te bieden dan een lompe killer is dat best. Het hielp ook niet dat de producer Scott (hij gebruik Chambers voor zijn acteren, en Jeffrey voor zijn producentwerk) zelf de hoofdrol is gaan spelen! Moet dan ook eerlijk bekennen dat ik iets meer lol had bij de voorganger. Gelukkig krijg de bloeddorstige beer hulp van Uil en Teigetje en mogen ze enigszins los gaan in de finale! Waardoor ik de film maar dezelfde waardering geef!

Typische een gevalletje; we hebben ergens van gehoord maar door eigen onkunde en tekort aan budget weet men er maar weinig uit te halen! Men gebruikt hier vaag de sage van Frau Perchta door haar op te voeren als een soort geestverschijning of boeman, inclusief jump-scares. Het was tevens de derde keer dat de regisseur mij teleurstelde...!

Vrouw Perchta is bij ons beter bekend als Vrouw Holle, (uit het sprookje van Grimm) deze vrouw(en) vindt haar oorsprong in de Germaanse (of Ásatrú) mythologie Zij is de Godin Holda (of Percht) die in Yule-periode soms de "wilde jacht" leidde. Deze Godin van de schemerglans, van de morgen- en avondschemering, van zowel vruchtbaarheid en leven als duisternis en dood, werd gedemoniseerd (tja het Christelijke geloof) en de tegenwoordig welbekende Krampussen heten bv. ook Perchten.

Enfin...Frau Perchta zelf komt ook maar heel kort in beeld. Dit is direct ook het probleem van de film er wordt veelal alleen maar gepraat over een vloek die de familie van journaliste Ingrid Hoffman kwelt. Er zijn kinderen die vermoord/afgeslacht zijn...uh dit is een horrorfilm dat wil ik dus zien! Nee hier werd het niveau van grafisch geweld tot een absoluut minimum beperkt! Wel nog een paar leuke oud-ogende zwart-wit flashback-scènes. Maar regisseur Richard John Taylor had duidelijk meer lol erin om met zijn drone te kunnen spelen. Er is namelijk meer luchtfotografie dan dat er angstaanjagende beelden zijn te zien! Het klinkt uiteindelijk interessant maar is het niet!

Ik waardeer de films van regisseur Charlie Steeds best wel! Als er één ding is dat de inspanningen van het Charlie Steeds-genre kenmerkt, is het hoe goed ze eruitzien, voor het lage budget waar ze voor zijn gemaakt. Dat is bij deze film niet anders.

Het begint met een pre-titelreeks van een familie die wordt afgeslacht door iets dat in hun hut inbreekt voordat het in het hoofdplot komt. Ene Billy en zijn vader zijn op jacht, wanneer Billy afdwaalt om een ​​hut te bekijken. Hij wordt neergeschoten en ontwaakt binnen bij de sinistere oude dame Agnes.

Maar...ze komen daarna niet meer uit die hut en hoe mooi de opzet van de film ook is, veel tijd wordt verspild aan een hoop gepraat. Dit maakte dat het nogal op een toneelstuk lijkt maar waarvan de cast nu niet het grootste talent is. En een spraakzame horrorfilm is bijna altijd dodelijk; gevalletje erover praten maar niet laten zien!

Het duurt nogal wat luttele minuten voordat 'The Red Man' van het begin weer verschijnt. Nu begrijp ik dat wanneer je met een laag budget werkt, de middelen beperkt zijn maar alleen aan het begin en einde los gaan...? Hierdoor zit je als kijker met een enorm lang tussenstuk waar weinig in gebeurd!

Dat is jammer want de SFX van Kate Griffiths waren top en redelijk bloederig. De liefde voor het horrorgenre is in deze film zeker wel te zien...maar soms probeer je wat en valt het tegen en dan kunnen zelfs de beste bedoelingen er nog geen echt goede film van maken!

Wir Sind die Nacht is een snelle stijlvolle maar lichtgewicht film met een script wat zich het beste laat omschrijven als; “been there, done that” De film combineert Duitse Krimi met Tony Scotts The Hunger en een vleugje The Devil Wears Prada en maakt het tot onschuldig entertainment. De film kijkt wel heel lekker weg maar het verhaal wordt nergens echt diep of zinvol. De vampieren Louise Nora en Charlotte brengen hun tijd door met dansen, shoppen, eten en rond rijden in snelle auto's. Ze leven een leven van luxe en decadentie en voeden zich zonder spijt. In dat universum van de vampirella's bestaan er geen mannelijk vampieren. De reden wordt verklaart in de film. Deze vrouwelijke vampieren zijn verder traditioneel van aard: ze werpen geen reflectie, kunnen overdag niet naar buiten en bijten mensen om zich te voeden. Lena wordt de vierde vampier en als zij is getransformeerd, gaat de film langzaam maar onverbiddelijk over in een sentimenteel liefdesverhaaltje. Wat in de “Twilight” serie niet zal misstaan. Deze films niet gezien dus misschien moet één van hen ook kiezen tussen geliefde. Van de vampieren vond ik Charlotte (Jennifer Ulrich) de leukste niet alleen leuk om naar de kijken maar zij kreeg ook de meeste achtergrond. De film ziet er verder goed uit en het acteerwerk is ook erg goed. Het is dan ook jammer van het voorspelbare script en de afwezigheid van wat meer pit (er is bijna geen bloed)

Oh. Dit was nog een best aardige tienerhorrorfilm, weinig origineel maar vakkundig werkt het de bekende momenten af. Middelbare scholier Brett Bumpers ontvangt een gemummificeerde stierenpenis per post, die de ontvanger drie wensen zou laten vervullen. Ja je lees het goed! Een wens-vervullende ​​stierenpenis-totem en geen apenpootje!

Tja... hormonen van een puber jongen dus de verlegen tiener wenst dat Samantha, het mooiste meisje van zijn school, op hem verliefd wordt! (geef hem geen ongelijk want Alexandra Holden is hier een schatje) Na zijn eerste wens beginnen tieners rondom het verliefde stel op inventieve wijze aan hun einde komen. Wat de film helpt is een luchtigheid en speelsheid die vaak ontbreek in dit soort subgenre-pogingen. Neem daarbij een moordenaar die enigszins interessant was, een paar goede sterfscènes, een wending die enigszins werkt en het gebruik van praktische effecten in plaats van CGI.

Oké de film is gericht op tieners dus de kills die we krijgen zijn wel beperkt en tam qua gore. Het snijdt weg net na dat er teveel bloed gaat vloeien met een witte flits maar ze zijn wel pittiger en vermakelijk inventief! Het wordt ook allemaal geholpen door enkele leuke uitgebreide cameo's van Meatloaf als de detective die de moorden onderzoekt en Zelda Rubinstein als een brutale lijkschouwer. Best aangenaam stukje tienerslasher-onzin!

"Thee met een vloek"

Mysterieus drama-film die worstelt om enig samenhang te behouden. Het is niet iets wat je niet eerder heb gezien: een jonge vrouw die haar obsessieve ex, die haar stalkt, ontloopt en haar leven weer op de rails probeert te krijgen. Oeps een trauma dus waardoor de grens tussen realiteit en hallucinatie begint te vervagen en objecten uit zichzelf bewegen of gefluister door de gangen galmt. Een minimalistische benadering van horror want dit is kun...euh nee laat ik het maar ambities noemen.

Wat ook wordt benadrukt door slow-burn-vertelstructuur, de ouderwetse lelijke zwarte banden aan de zijkant, beelden van niets toedoende dingen, aanhoudende lange takes om de kwetsbaarheid van het personage te benadrukken en het bewust vaag houden van de verhaallijn. Het lijkt echter ook meer een afstuurprojectje met een minimum aan budget. Wat het er niet beter op maakt! Gemiste kans of gebakken lucht...? Aan ons die keus...en dat is het wel zo’n beetje.

Prachtige lappendeken van bekende gezichten en scenes uit andere horrorfilms. Met regisseur en special effects maker Robert Kurtzman zat het met de Gore wel goed, Alhoewel niet alles de tand des tijds heeft overleeft! Een puur vermaak voor genre-liefhebbers. Na het lekkere bloederige begin zien we de Djinn (Andrew Divoff) gevangen worden door een tovenaar in een edelsteen, daarna zijn we in Amerika van de twintigste eeuw en wordt de Djinn bevrijdt door Alexandra (Tammy Lauren)

Het uitgangspunt over een geest die wensen vervuld, die vooral slecht uitdraaien, is simpel maar zeer goed gevonden. Het is niet diepgravend en het plot is ook niet altijd even nauwkeurig met het wensen. Ach, als ik moet kiezen tussen deze en Wes Cravens eigen Scream, Dan koos ik voor deze veel betere entertainende film.

De film is erg twijfelachtig in hoe ik het moet beoordelen. Technisch gezien was het in meerdere opzichten niet eens zo heel slecht. Geen idee of het aan het lage-budget lag...maar met de historisch context was het dan weer niet al te best gesteld. Zoals bv. de druiven...niet alleen zijn ze van plastic, de kans is klein dat ze bij gewone burgers op tafel staan. Enfin de film kent dus nogal wat anachronisme...maar gezien de ambitie met een bescheiden budget van de makers wil ik dat ze vergeven. Ook is het positief dat de inspanning duidelijk met liefde zijn gedaan. Het acteerwerk is niet heel slecht. En die liefde komt ook terug in het verhaal, er werd met veel enthousiasme een verhaal verteld. Maar helaas was dit nogal rommelig gefilmd. Bovendien leveren het tempo en de tijdsduur ook een groot struikelblok op! Het is helaas moeilijk om dit aan te bevelen om te gaan kijken, tenzij je vergevingsgezind of Die-hard low-budget horror-fan bent. Ik waardeer de moeite die ze namen om er iets van te maken maar heel goed...hm, helaas niet!

In het Amerika van deze film is hekserij volgens amendement 11 van de grondwet illegaal en agenten van het Bureau of Witch Investigation (BWI) sporen beoefenaars van magie op. In hun boerderij vlakbij de Mexicaanse grens vangen Claire, haar tweelingbroertjes en moeder Martha in het geheim heksen op, De heksenrij als overduidelijk en weinig subtiele metafoor voor de sociale problemen van nu! De film doet zijn best om zijn wereld op te zetten. Maar dit lukt niet goed! Wat heksen wel of niet kunnen doen, blijft echter nogal duister. Het laat nooit zien waarom hekserij nou zo verschrikkelijk was, dat moet worden uitgebannen. Heksen moeten zich verbergen maar ze kunnen wel op een uitje naar een bar voor een drankje? Naarst die enkele misstappen was deze tweede lange speelfilm van schrijver-regisseur Elle Callahan relatief conventioneel en rechttoe rechtaan (Haar eerste film was Head Count'(2019), een opvallende bovennatuurlijke mind-Bender) Het had waarschijnlijk geholpen om het horrorelement van de film wat meer pit te geven. De film bezat wel een competente cast, de productiewaarden zijn meer dan OK en de feministische traditie van heksen in cinema blijft in leven; aangename mannen zijn schaars. Maar om de een of andere reden wordt het nooit echt beter dan dat het nu is.

Fantasie-horror met heksen, wat zombies en draken, gedaan door The Asylum. Dramatisch gedaan natuurlijk maar ik kan wel van deze films genieten. Ja het is enigszins amateuristisch, maar in de beste zin van het woord, (niet iedere film kan een hoog budget bezitten zoals The Rings of Power of House of Dragons) het streeft er ook nooit naar om iets anders te zijn. Denk dat het een mockbuster moet zijn van Netflix's The Witcher. Het verhaal is verder vrij rechttoe rechtaan; een middeleeuwse stadje wordt geteisterd door demonische beesten, die komen van een een machtige heks. Een groepje onverschrokken helden vertrekt om haar duistere magie te trotseren en de vrede te herstellen. De acteerprestaties in de film waren redelijk, maar ook niet memorabel...euh…. althans koning Koenraad was niemand minder dan Doug Bradley. De kostuums en rekwisieten in de film waren redelijk, de effecten archetypisch Asylum. Als je een diehard fantasy-avonturen of D&D-fan bent. kan je deze film misschien nog leuk vinden. Ieder ander zal hieer niets vinden!