Meningen

Tjonge wat was dit een geweldige andere kijk op het body-swap-verhaal ... we verwisselen een verlegen tienermeisje met een seriemoordenaar ... NOT! Zucht wat een uitgekauwd standaard Hollywood concept was dit..? Tja meneer Jason Blum we hebben een erg goed idee... we zouden graag ditmaal Disney's Freaky Friday willen combineren met Friday the 13th. Ach ja na het ‘High concept’ van seriemoordenaar gecombineerd met 'Groundhog Day' waarom niet...een ‘body swap’-film met seriemoordenaar? Oké het begint nog aardig en vloeit er nog wat bloed, maar na de gedaanteverwisseling neemt voorspelbare humor de overhand. En in de climax is het bloed dan ook geheel opgedroogd. Nee als het op griezelen en gore aankomt, dan is de film tergend fantasieloos. Het script verspilt daarnaast tijd en vaart in het uitdiepen van clichépersonages en komt niet verder dan een reeks flauwe grappen. Niks kan een lengte van twee uur rechtvaardigen, ik heb die tijd dan ook veelal gapend doorgebracht. Terugkijkend op de film dan waren er slechts een paar moorden hier en daar verweven met middelmatig dialoog en acteerwerk en de traditionele en verwachte en vervelende jump scares en humor. Ik vind het eigenlijk een verschrikkelijk woord om te gebruiken maar bij deze film kan ik niet anders want dit was gewoon saai!

"Dude, that goalie was pissed about something"

Uiteindelijk kwam de film toch...! In 1993 aan het einde van Jason Goes to Hell (part 9) zag je dat de handschoen van Freddy Krueger het masker van Jason Voorhees de grond in trok. Pas 10 jaar later is het zover als Freddy Krueger (Robert Englund) de hulp in roept van Jason Voorhees (geen Kane Hodder maar Ken Kirzinger) om Elm Street opnieuw te terroriseren. Dit loopt uiteraard uit de hand omdat beide killers immers op dezelfde 'doelgroep' jagen. Tja, en uiteindelijk met twee concurrerende slachtmachines leidt dat tot een confrontatie!.

De surrealistische droommoorden van Freddy worden afgewisseld met het recht-toe-recht-aan-hakwerk van Jason. Dit werkt erg goed! Tussen die actie door is er ook ruimte voor aardige humor en nostalgische verwijzingen uit beide reeksen en...naar andere horrorfilms. Jason bezat altijd meer moorden dan Freddy en die formule wordt ook hier behouden. TOP! Veel van die moorden bestaan wel uit mindere CGI-momenten (OMG de CGI van Kelly Rowland die haar neus verliest) Maar goed uiteindelijk levert de film ruimschoots af wat de titel belooft en zorgt de film voor veel kijkplezier!

Voor mensen die denken dat dit een hapklare actiefilm allá John Wick is, zal heftig teleurgesteld zijn! Nee, het gaat om de nieuwste en zesde film van de eigenzinnige Britse filmmaker Ben Wheatley. In zijn vorige film High-Rise beperkte hij zich nog tot een flatgebouw nu in zijn nieuwste zoekt hij het nog kleiner op: een verlaten pakhuis. Niet alleen het speelveld is ingeperkt, ook het verhaal wordt teruggebracht tot de absolute basis: één lange schietpartij. Als een groep mannen, gekleed in jaren zeventig pakken, bijeenkomt voor een wapendeal in een afgelegen loods in Boston, dan weet de doorgewinterde kijker het wel: dat wordt schieten. Dat gebeurt dus ook. Al zet deze mislukte deal niet, zoals gebruikelijk is in dit soort misdaadkomedies, een hele reeks gebeurtenissen in gang. Nee, dit is het: negentig minuten lang schieten de twaalf personages op elkaar, in een oude fabriek. Soms misschien iets te langdradig maar die schietpartijen zelf zijn ook niet de opzet van de film, alles ertussenin wel. Dat blijkt soms ook uit het feit dat raak schieten van korte afstand niet lukt. Uiteindelijk zijn het de heerlijke gitzwarte duivelse grappen, van die fijne typische Britse humor, waar het omdraait. Hierdoor is ook de vergelijking met Quentin Tarantino’s ‘Reservoir Dogs’ (1993) nooit ver weg. Misschien niet de meest ambitieuze of beste film die Wheatley heeft gemaakt. Maar een vermakelijk anderhalf uur aan bizarre-entertainment blijft Free Fire zeker.

Historische drama dat het verhaal vertelt van Newton Knight die in de staat Mississippi een vrijstaat sticht en aldus weerstand biedt tegen de vechtende partijen tijdens de burgeroorlog. Regisseur Ross nam het niet zo nauw met de geschiedenis. Newton Knight heeft weliswaar echt bestaan en is de boekjes ingegaan als een voorvechter van rassengelijkheid, maar de weg ernaartoe is in deze film grotendeels uit de dikke duim gezogen of op zijn minst geromantiseerd. Het loopje met die werkelijkheid kan Ross nog wel vergeven worden, maar de rommelige verhaalvertelling, waarbij strijd en drama elkaar opvolgen en aanvullen, zonder dat er echt een goed ritme inkomt is hem echter wel aan te rekenen. En dan waren er nog de flashforwards waarin één van de nazaten van Knight wordt gevolgd tijdens een proces. Deze waren volstrekt zinloos en haalde je zelfs meerdere keren uit het verhaal. Aan hoofdrolspeler Matthew McConaughey en de rest van de cast ligt het allemaal overigens niet. Zij laten solide acteerwerk zien. Als Ross met meer subtiliteit de mentaliteit van het door oorlog verscheurde Amerika van de negentiende eeuw had getoond was dit waarschijnlijk een zeer goede film geweest. Nu is het vooral een sfeervolle film die zwaar leunt op een te dramatische plot. Gelukkig blijft de film wel gevrijwaard van de meeste patriottisme.

Blindelings (horror)films in gaan levert een hele reeks "niet zo goede" films op, maar één keer in de zoveel tijd, kom je dan zoiets als deze Australische film tegen! Met een redelijk geloofwaardig verhaal over hoe een freelance filmeditor wanhopig werk probeert te vinden om de rekeningen te kunnen betalen. Zodoende doet ze de montage van "pornofilms" totdat ze een lucratief ander aanbod krijg. Maar zijn het goedkope horrorfilms of echte "snuff-films" ? In zijn basis is het een langzaam op gang komende psychologische afdaling in wanhoop en waanzin. Daarom moet deze film gedragen worden door goede hoofdrolspeelster, en Nicole Paster doet dat inderdaad bewonderenswaardig. Een ​​klein minpuntje is dat de speelduur net iets te lang aanvoelde. Maar ach...verder is het een goede film die je vanaf het begin tot aan de laatste seconde boeit. Misschien eenvoudig in zijn idee, maar ruimschoots memorabel in de uitvoering.

Regisseur Charlie Steeds heeft al een redelijk oeuvre en reputatie opgebouwd met zijn genrefilms. Hij weet met een beperkt budget toch leuke of geode dingen te doen. Voor zijn nieuwste project waagde de filmmaker zich naar Noorwegen om een Lovecraftiaanse creature-feature te filmen.

Degenen die Lovecraft een beetje kennen, zullen de vele referenties niet ontgaan! Het bevat Deep Ones en een schip genaamd de HMS Innsmouth, dat op zoek is naar een ander verloren schip genaamd HMS Eibon. (Hyperborea -Clark Ashton Smith) en er zijn viswezens (ichthyoïden) en een vreemd Arabische boek.

Is het een geweldige Lovecraftiaanse horror ? Nee. Is het leuk? Ja. En voor een kleine studio met lage productiewaarden was het een vrij solide eenvoudige monsterfilm. Het scenario weet voldoende spanning te brengen, met aanvallen van wezens, verraad en waanzin. Het acteerwerk varieert van behoorlijk tot Beatrice Barrilà die met haar dikke Italiaanse accent niet heel veel indruk maakt!

Tja, door budgettaire en niet voldoende onderzoek waren er ook slordigheden; Er zijn namelijk geen bergen in het Noordpoolgebied, er is een driemaster te zien maar van binnen zie je ijzeren balken met bouten of musketten in dezelfde tijd als de grammofoon??? Ach de ichthyoid-beesten zijn tenminste wel van de ouderwetse mannen-in-pakken (Helemaal te gek!) en meer dan uitstekend

Alleen wou ik dat Steeds het gore-gehalte wat meer had verhoogd! De Ichthyoids hebben vervelende tanden en klauwen, maar de resultaten van hun aanvallen zijn niet al te bloederig of goed te zien! Het zou interessanter zijn geweest als de filmmakers wat meer budget hadden gehad maar zoals het er nu uitziet, was het wel een solide manier om negentig minuten door te brengen!

Het grauwe New York van eind jaren '60 (begin jaren '70) met zijn pornobioscopen en groezelige bars, waar hoeren en dealers rondhangen en waar dode bedelaars in de portalen bleven liggen. Tegen die achtergrond werken Jimmy "Popeye" Doyle en zijn partner Buddy "Cloudy" Russo als rechercheurs van de narcoticabrigade. Gene Hackman en Roy Scheider vertolken daarmee rollen die zijn gebaseerd op de politiemensen Eddie Egan and Sonny Grosso, die in het echt het onderzoek naar het onderscheppen van een heroïnelevering uit Frankrijk te maken kregen. Elk facet van politiewerk komt langs; aanwijzingen zoeken, observeren van een verdacht pand, afluisteren en het schaduwen. Niet altijd het spannendste werk. Daarom werd voor de film de vrijheid genomen om achtervolgingsscènes en schietpartijen toe te voegen. Wat uiteindelijk resulteerde in een van Hollywoods spectaculaire achtervolgingsscènes. Een ander opvallend aspect van de film is dat het er door een documentaire-stijl er realistisch uitziet. Dit kwam ook omdat men onder het budget van 2 miljoen moest blijven en daardoor regelmatig direct op locatie werd gefilmd zonder figuranten of soms zelfs zonder (of maar gedeeltelijke) toestemming. De film is misschien daardoor ook niet altijd even goed uitgewerkt (flink aantal maffialeden bij elkaar brengen voor een schietpartij?) maar het is een prima misdaadthriller.

Bloederige romantiek

De film begint een beetje zoals elke andere romantische komedie, een meisje Noa (Daisy Edgar-Jones) heeft een vreselijke date met een man met wie ze een match had in een app. En terwijl je de vermoeiende wereld voor vrouwen van moderne dating ziet ontmoet ze in de supermarkt de aantrekkelijke en charmante Steve aka mr. perfect. Whoa...alarmbellen! Want het valt natuurlijk niet te ontkennen dat Steve foute motieven heeft. En als het dan mis gaat rollen plots de openings credits over het scherm.

Vanaf dan is Fresh iets heel anders...een horror die mede door de popmuziek ook wel wat weg had American Psycho's Patrick Dateman (flauw woordgrapje) Zonder de regie van Mimi Cave, haar speelfilmdebuut, betwijfel ik ook of de film zo goed zou werken. Ze maakt dit zowel ongemakkelijk als vermakelijk. Het tweede waarom deze film slaagt is door de twee leads; de erg goede innemende prestaties van Daisy Edgar-Jones, een atypische horrorheldin en het charisma en passende afstandelijke spel van Sebastian Stan.

Jammer is de keuze om met de gruwelen niet voluit te gaan! De film waagt zich nooit ver van de veilige haven. Veel in de film is niet in beeld en werkt met suggestie. Op zich niet eens een probleem maar hier roept de film gewoon om meer over-de-top bloederigheid. En ondanks een looptijd van bijna twee uur roept de film ook wat vragen op waarvoor het nooit de moeite neemt om ze te beantwoorden, tenzij er natuurlijk een vervolg in pen zit? Ach het zijn verder kleine opmerkingen aan het prima beginnende filmwerk van Mimi Cave

De Ierse folklore is rijk aan verhalen over feeën, elfen en andere magische wezens. Ook het geloof in Aos Sídhe leef sterk onder de Ierse bevolking. Daarnaast hangt het overgrote gedeelte van de bevolking het Katholieke geloof aan. Er is dus veel folklore, bijgeloof en mythen die verweven zijn met hoe mensen in Ierland hun religie belijden" Deze film is daarnaast bijna de gehele film in het Iers (Gaeilge /Gaelic) De titel van de film is ook een verbastering van het woord fréamhacha, wat 'wortels' als in waar je oorspronkelijk vandaan komt, betekent.

De film volgt Shoo, die na de zelfmoord van haar vervreemde moeder samen met haar toekomstige vrouw het huis moet opruimen, maar dan een baan aanneemt op het platteland om voor de oudere vrouw Peig, die geestelijk en lichamelijk achteruitgaat, te zorgen. Tijdens deze baan ontdekt ze dat de demonen uit haar verleden weer naar boven komen in haar huidige situatie

De film onderzoekt Shoo's traumatische verleden, wat eveneens verweven was met Peigs verleden. Trauma van haar Ierse roots en trauma dat door families heen echoot gesymboliseerd door een rode deur. Een film die met veel kenmerken van een horrorfilm (Afgelegen huis, waarschuwingen van de lokale bevolking, gebrek aan telefoonbereik) op een langzaam manier naar een vage onthulling toewerkt.

Qua productie ziet de film er indrukwekkend uit, ook op het acteerwerk is weinig aan te merken. Het geluidsontwerp en de soundtrack (de Ierse componist Die Hexen) verhogen de stemming en sfeer. Regisseur Aislinn Clarke weet ook een aantal mooie scènes te creëren en de film probeert tenminste met ouderwets occultisme angst aan te jagen zonder veel moderne schrikmomenten. (niets overtreft die opening, die is voortreffelijk!) Echter ook al zit de film vol voortekenen en griezelige hints, zet het veel teveel in op trauma.

In die context begint de bron van alles maar een bijzaak te worden en is het niets minder dan de zoveelste verkenning van trauma, verpakt als horror. Het op stoom komen, duurt zolang dat je na uur nog steeds de maar enkele vage gebeurtenissen heb gezien In het laatste derde deel is er meer Ierse folklore maar als niet-Ierse kijker, of enige uitleg in het voorgaande, heb je ondertussen geen idee of dit schokkend is.Ondanks een paar erg mooie scenes, verzandt dit door symbolisch traumatisch gedoe, in een maar matige horrorfilm. Erg jammer want er zijn veel goede dingen!

"verlos ons van het kwade"

De titel die is ontleent uit het Onzevader of Paternoster is niet natuurlijk niet zomaar want in het dagelijks leven krijgen we ook te maken met beslissingen of de verleiding om de makkelijk weg te kiezen. Deze film volgt in de basis het plot van Sam Peckinpahs "Straw Dogs"; een man die succes heeft geboekt in het leven door van de plattelandsgemeenschap te verhuizen naar de stad en terugkeert en de lompe lokale bevolking die zich tegen hem keert. Al werd het hier wel iets breder getrokken door raciale onverdraagzaamheid van de Deense samenleving. Ondanks dat er geen echt bekende namen in de cast zaten (de Deense stand-up komiek, de zangeres van popbandje Aqua en dochter Fanny Leander Bornedal) was het acteerwerk goed! Het eerste gedeelte van de film neemt ruimschoots de tijd om een beeld van het dorp te schetsen om vervolgens in het tweede gedeelte weinig subtiele maar plezierige genre-verandering met scènes van bruut gewelddadige geweld. Had Bornedal er voor gekozen om in de finale niet voluit te gaan, dan had het een onopvallende film geweest, de zoveelste in de rij, maar nu is het er eentje die niet meteen vergeet!

De laatste vrijdag de dertiende film (tot nu toe) is meteen de ergste! Geheel volgens traditie maak je in het eerste halfuur kennis met een groep jongeren, och en als slachtvoer waren ze niet slecht; een terugkeer naar Crystal Lake, paar ontblote borsten en nog best aardige kills....hé dit is fun...euh...we zijn pas een half uur in de film? Slik... zo na die eerste akte wordt de film gewoon nog eens overgedaan met een nieuwe groep jongeren. En volgens mij zijn dat de meest irritante nitwits ooit in een Jason-film uiteraard wel netjes politiekcorrect met een Aziatisch en donkere jongen. Jason slacht ze gelukkig af!! Helaas is de actie in vele gevallen slecht in beeld gebracht en vaak zie je dus ook niet wat er is gebeurd. (gelukkig enkele dus niet) och het ziet er nog redelijk goed uit en ook positief was het dat men de naakt- en seksscènes niet schuwt! Echter feitelijk is de film niets meer dan een samenraapsel van de eerste vier delen van begin jaren tachtig, pasklaar gemaakt voor met een bakje popcorn in de bios. (de bekende Boe-hard geluidseffect) Alles is zo voorspelbaar en zielloos dat je er van moet geeuwen...Het maakt van de oorspronkelijke B-horrorprent van Sean S. Cunningham een meesterwerk, en dat is misschien op zich ook weer een prestatie. De meest creatieve moord; Jason die een tracheotomie uitvoert bij de Aziatische jongen. Body count (magere 14)

Toen de originele Friday the 13th in het voorjaar van 1980 uitkwam, was het een verrassende hit, zeker gezien het lage budget en de niet al te sterke regie. Een vervolg was dan ook zo goed als onontkoombaar. Echter i.p.v. wederom te werken met dezelfde regisseur kruipt ditmaal Steve Miner (bij de vorige was hij producer) in de regiestoel. En het lijkt erop alsof deze geen idee had waarom de vorige zo succesvol was. De horrorfilm bezit nog wel het zomerkampthema en verschillende aspecten van de vorige keren terug, maar met dat opvallende verschil dat het geweld op het scherm merendeels minder was. Meestal doet men in een vervolg er een schepje bovenop. Hier niet er zijn minder kills en deze zijn minder bloederig. Afwezigheid van Tom Savini is daar natuurlijk ook een reden van! Als compensatie worden er wat ontblote dames getoond. Tja, de regisseur dacht waarschijnlijk dat het testosteron-gehalte van zijn tiener-publiek de reden was voor succes? Wel is dit Jasons eerste verschijning in de serie. Al blijf het beroemde hockeymasker in deze nog achterwege. Zijn gezicht is gehuld in een jutezak, waardoor Jasons je vooral doet denken aan 'The Town That Dreaded Sundown' en zonder zak had het wel wat weg van de 'The Texas Chain Saw Massacre' De meest creatieve moord was de openingsmoord met een ijspriem. (helaas was er hier geen bloed!) Body Count: 09

Tja en als je tweede deel financieel gezien, wederom een succes is, kan een derde deel ook niet lang meer uitblijven. Ook hier is Steve Miner weer de regisseur, en ik denk dat hij nog steeds geen idee heeft waarom...de eerste een succes was! Ditmaal sleept hij er daarom maar de op dat moment zijnde hippe 3-D-effecten erbij. Het aantal moorden ging dan wel omhoog maar de 3D-gimmick gaat ten koste van zowel het naakt als ook de effectiviteit van de moorden. Bloederig (zoals de eerste) werd het niet, al was er soms ietsepietsie meer dan in de tweede! Tja en ook de wij doen net zo hip als de jeugd, dus de we laten drugsgebruik zien-kaart werd getrokken. Zucht....? En alsof Jason niet genoeg heeft aan een groep kampeerders bij Crystal Lake, zijn twee eigenaren van een winkel bij het meer en drie leden van een motorbende eerst de klos. Deze film heeft vooral bestaan recht omdat Jason hierin voor het eerst zijn iconische ijshockeymasker gaat dragen. Een creatieve moord was er niet echt maar Vera met het speergeweer en vooral Andy terwijl op zijn handen staat zijn wel nog noemenswaardig. Body Count: 12

Ditmaal is het een meisje met telekinetische en helderziende gave die oorzaak is, dat Jason weer voor problemen gaat zorgen. Met als gevolg dat er een verbluffend staaltje FX-werk langs komt, helaas ook hier weer zwaar gecensureerd door die belachelijk commissie. Frustrerend want dit had makkelijk tot één van de betere kunnen behoren. Regisseur John Carl Buechler is uiteraard niet voor niets een getalenteerd en gevierd FX-artiest. Jason Voorhees ontmaskerde gezicht op het scherm voor een volle vijf minuten is prachtig! Dit was ook Kane Hodder's eerste keer dat hij Jason speelde. De meest creatieve moord; Jason had blijkbaar een complete set tuingereedschap bij zich, echter is het Judy in haar slaapzak die met een memorabele sterfgeval weg zwaait. (zonder keuring had dit zelfs zes keer geweest) Body Count: 16 maar er is ook versie waar op het einde nog een zeventiende moord is te zien!

Inmiddels zijn we aangekomen bij het achtste deel, na getrakteerd te zijn op Jason in 3D , Jason die 'voorgoed' stierf, Jason die werd vervangen door een copycat-moordenaar, Jason die werd teruggehaald als zombie en Jason die het opneemt tegen een tiener met telekinetische krachten. Tja, tijd om eens vakantie te nemen. Dus Jason gaat naar Manhattan , New York. Ja, Jason loopt los in New York … maar hij komt daar pas in het laatste deel van de film. Het eerste uur of zo slaat Jason aan het moorden op een cruiseschip dat richting New York vaart. Ondanks dat de sterfgevallen nog aardig inventief zijn, is helaas ook redelijk tam (de minst bloederige door wederom een gevalletje MPAA?) Hierdoor verliest de film een ​​deel van zijn impact. Als Jason eenmaal in New York aankomt, gaat hij ook niet als een dolle te keer maar heeft alleen oog voor Rennie. Op twee junks na heeft zo'n beetje niemand te vrezen voor de meedogenloze killer. Tja en de connectie tussen Jason en Rennie is heel, heel zwak. Ze kunnen niet zwemmen??? Ach het leverde nog een cheesy goedkope slasher op. De meest creatieve moord; hm, lastig aangezien veel net niet is te zien. De enige effectieve in beeld was de scene met de heroïnespuit. Body Count: 20 (Leuk feitje; de grote acteur in de Diner die tegen de spiegel werd gegooid was Ken Kirzinger, die later Jason Voorhees zou spelen in Freddy vs. Jason)

Tja, de kracht van Box-Office kan elk personage weer tot leven wekken! Het maakt niet uit hoeveel laatste meisjes het ook proberen, Jason Voorhees duikt steeds weer op rond Crystal Lake. Alhoewel.... Het is tweede aflevering in wat bekend zou worden als de "Tommy Jarvis-trilogie" Een nogal vreemde sleazy whodunnit. In dit deel wordt er veel nadruk gelegd op Tommy's onstabiele mentale toestand. Hij is teruggetrokken en krijgt regelmatig nachtmerrieachtige visioenen van Jason Voorhees. Er zijn meer kills dan de voorgangers maar jammer genoeg werden ook hier de kills afgezwakt voor de keuringscommissie. Met de hoeveelheid naakt hadden ze blijkbaar minder moeite? Naakt is vrij gewoon in slashers uit de jaren '80 maar regisseur Steinmann lijkt het hier te gebruiken om het gebrek aan bloed te compenseren. Het was niet verkeerd om eens wat anders te proberen dan de gebruikelijke Friday 13th-formule maar waarom dat nu juist moest met zoveel vervelende irritante personages? Die ook nog eens regelmatig zingend te onder gaan? Het acteerwerk is deze keer sowieso van een laag niveau, zelfs volgens de normen van slasher-films. En alles wordt stijlloos en fantasieloos uitgevoerd. Nee dit viel erg tegen! De meest creatieve moord; tja aangezien er veel buiten beeld gebeurd lastig maar de erg irritante Demon die zijn "enchiladas" leegt was een opluchting. Body Count: 22 + één geplette tomaat

In 1984, was de slasher-film op zijn retour, daarom had dit de laatste vrijdagfilm moeten worden. Iedereen rond de film was zo'n beetje klaar met de franchise. Niemand kon vermoeden dat dit niet het laatste hoofdstuk zal zijn! Als regisseur werd Joseph Zito aangetrokken die eerder al de zeer sterke slasher-film The Prowler / Rosemary's Killer (1981) had gemaakt. Jason gaat verder waar de laatste film was gebleven en wordt verondersteld dood te zijn en naar het mortuarium gebracht waar hij natuurlijk weer wakker wordt. En de film maakte direct duidelijk dat het bloed en de effecten een stap omhoog hebben gezet, die 2 openingssterfgevallen zijn indrukwekkend en smerig. Jason Voorhees heeft het meer dan ooit voorzien op tieners met hun seksuele driften. De reden dat hij jaren geleden verdronk. Dit is van begin tot eind slasher goud. De meest creatieve moord er zijn er vele die met de kurkentrekker, die met de beugelzaag maar de beste kwam van Jason zelf! Body Count: 14

Een maffe vreemde sci-fi/horror/komedie mash-up iets?! Geïnspireerd door de regisseur zijn korte film met dezelfde naam is dit In de kern een vrij eenvoudige film. Barry, een drugsverslaafde uit Kaapstad, wordt ontvoerd door buitenaardse wezens, één van hen besluit om Barry's lichaam te gebruiken voor een toeristische toer door de stad. De film neemt zijn publiek mee op die vreemde tocht vol psychedelische drugs, seks en geweld. Daarom wordt de film voorafgegaan door een waarschuwing zoals we in de jaren '60 zagen voor een film.

Wat voor ons normaal is, is volledig... vervreemdend... voor deze entiteit uit de ruimte. Je ziet dan ook een losgeslagen, onstabiele, onevenwichtige reis. Alien Barry gaat pubs en clubs binnen, een bordeel, neemt grote hoeveelheden drugs, heeft seks en doet alledaagse simplistische dingen zoals eten, drinken en televisie kijken. Steeds weer komt alien Barry in gevaarlijke en vreemde situaties terecht. Veel van deze situaties tonen de louche onderbuik van Zuid-Afrika en door al die subplots lijkt het soms meer op een anthologie met Barry als rode draad.

Het script bestond namelijk enkel uit opzetjes voor scènes. De dialogen zijn bijna allemaal geïmproviseerd. Deze kwaliteiten geven de film charme en creativiteit, maar staan ​​ook in de weg. Een deel van mij wilde ook dat er wat meer in het plot zat. Het plot hangt nu teveel af van de gebeurtenissen. Waarbij de grens tussen entertainment en overdaad erg dun is. Helaas werd die grens soms overschreden. Echter is het ook niet eenvoudig om een ​​film als dit in beweging te houden. Ja deze sombere en donkere humoristische eendimensionale kijk op mensen is best dapper. Hoe goed de film mij bevalt...weet ik niet eens !? Maar één ding is zeker, het is een film die je, denk ik, niet snel zult vergeten.

Simpele tiener Horror-thriller. Het idee stond mij wel aan sociale media gecombineerd met hekserij. Al voorspelde de poster niet veel goeds, toch geprobeerd. En helaas werd de hekserij erg onderbelicht. Echter de special effects zagen er zeer goed verzorgd uit. Sterker nog de hele film ziet er redelijk goed uit. En ondanks het zoveelste nummer in een dozijn verhaal heeft deze cheesy film iets? De film kijkt weg als een iets te lange aflevering van één of andere serie. Alycia Debnam Carey die mensen misschien kennen van Into the Storm, The 100 of Fear the Walking Dead deed het niet slecht en droeg bij om de film het aankijken waard te maken. De rest van de cast was volkomen inruilbaar.

Regisseur Simon Verhoeven komt uit Duitsland maar de film zelf doet erg Amerikaans aan. Hoe dit zit heb ik geen idee van? Waarschijnlijk de leukste slechte film van het jaar?

Sciencefictionfilm die naar mijn mening de Veel-werelden-interpretatie combineert met een vleugje Hellraiser! Die theorie van de parallelle universa impliceert dat alle mogelijke alternatieve geschiedenissen en toekomsten reëel zijn mits ze aan de wetten van de natuurkunde voldoen. Dus als Cotton en Zooza/Susan een antiek cirkelvormige puzzelspel bij een lokale garageverkoop ontdekken en later, door hun diepste verlangen te bekennen, het spel spelen met twee andere vrienden, Rob en Court openen ze een digitale poort naar een andere tijdlijn en realiteit.

Het is opgesplitst in een soort hoofdstukken en volgt elk personage terwijl we de uitkomst van het "spel" vanuit hun perspectief zien en een idee krijgen van wat hun wens was. De reeks gebeurtenissen in de film doet de grens tussen realiteit en waanzin vervagen, wat soms voor verwarring zorgt, maar uiteindelijk bijdraagt ​​aan de spanning. Dit in geen standaard kosmische horrorfilm, het blijkt al snel dat dit een stuk dubbelzinniger en intelligenter in elkaar zat ( De cijfers liegen er dan ook weer eens niet om!) en wat leidt tot een wild derde bedrijf met veel bloed om horrorfans blij te maken.

Aan de positieve kant is het acteerwerk over de hele linie solide voor een low-budget en met name de cinematografie is voortreffelijk. Visueel is de film dan ook erg aantrekkelijk met een aantal opmerkelijke decorstukken, zoals een enorm pakhuisfeest en een lasergame-faciliteit. In een kleurrijke mix van aantrekkelijke camerahoeken en opvallende rood/blauwe verlichting. De bloederige en andere speciale effecten waren daarnaast zeer goed en degelijk!

Oh en er is ook een opname van een VHS-band te zien, van wat wordt beweerd een Italiaanse slasher te zijn genaamd Bag of Guts (ik las op een site dat dit de in Amerika gemaakte Nightmare uit 1981 was). Alhoewel deze film ook soms wat ruwe randjes bezat, is het voor Sciencefiction /Horrorliefhebbers die op zoek zijn naar een film die iets nieuws probeert, en waarbij het niet is te zeggen wat er zal gebeuren, een geweldige tijd!

Popcorn-versie van een klassieker! Maar het moet gezegd worden, het is de makers wel gelukt om er aardig goede onderhoudende remake van te maken! Dit komt voornamelijk omdat men de keuze hebben gemaakt voor een vrije interpretatie. Alleen het voornaamste plotelement; buitenwijkpuber Charley Brewster heeft sterke vermoedens dat zijn nieuwe buurman Jerry een vampier is, keert terug. Erg jammer is dat de genegenheid voor horrorfilms helemaal verloren gaat! En dat van Peter Vincent nu een lolbroek-personage werd gemaakt! Nog een geluk dat de Britse David Tennant een goed acteur was om dat niet uit de bocht te laten vliegen. Colin Farrell speelt daarentegen buurman Jerry Dandrige met een dreigende kalmte, wat hem veel enger maakt dan het origineel. Dat brengt me bij een andere eigenschap van de film: de speciale effecten. Hier en daar spuit er wat CGI-bloed maar veel van de effecten zijn volgens mij bedoeld voor 3D-vermaak. Voegt het aan deze film echt wat toe? Nee helemaal niets! Het bleef dus vooral een Hollywood-popcorn mixje van spanning, actie en grappen. Maar wel eentje die prima van te genieten valt!

Had Charley zich in ‘Fright Night’ uit 1985 verlost van zijn kwaadwillende buurman blijkt hij in dit vervolg van drie later een zus Regine te hebben Tja en de verdere perikelen zijn eigenlijk precies hetzelfde maar dan net andersom. Wel twee nieuwe toevoegingen; een weerwolf en een insectenetende chauffeur.(beste sterfscène in de film) Met het bloedvergieten valt het wel mee, het is niet voor niets een tiener-horror film. De film bezit nog steeds een luchtige ondertoon. Maar de speciale effecten zijn zeker geslaagd vormgegeven, maar ze komen minder vaak en minder uitbundig langs. En dat is precies een beetje het minpunt van de film; het is bekend terrein maar het is allemaal minder heftig van aard en de humor faalt regelmatig. Hierdoor kan dit vervolg de kwaliteit van zijn voorganger niet evenaren. Niet dat een hele slechte film het was de moeite waard maar alles was gewoon minder.

Franse hippie-achtige vampieren film vol psychedelische muziek. Low- budget maar erg mooi gefilmd. Zelfs zo low- budget dat er voor alle dames soms geen kostuums waren. Goed acteerwerk, mooie locatie en bijzonder camerawerk. Maar helaas is het verhaal flinterdun waardoor het op een bepaald moment veelal van hetzelfde wordt. Daarnaast hoopte ik erop om toch iets meer de vampieren aan het werk te zien. Ook het einde viel min of meer tegen. Dit was erg vluchtig en het verdwijnen van de vampieren een grote domper. Verder ben ik toch redelijk positief over de film en heb er best van genoten.

Aardig kindvriendelijk Aussie-avontuur dat leunt op een 'er iets in water'-mysterie. Er leeft iets op de bodem van een meer in een onbekende steengroeve, en de 10-jarige avonturier Cody, geobsedeerd door de inheemse (aboriginal) mythe over "kikkerdromen" en de Donkegin is vastbesloten het te vinden. De film zag en voelde erg Spielbergiaans aan. Tja, ook niet verwonderlijk als je hier Henry Thomas (Elliott uit E.T.) op een BMX ziet fietsen! Beetje maffe scenes als verschillende keren het gehele dorp uitloop en rijd. Ook het rare mystieke subplot met Charlie Pride een zogenaamde Kurdaitcha (inheemse boeman) past niet zo goed met de rest van de film. Misschien is deze kinderfilm uit de jaren '80 voor kinderen iets spannender maar voor een volwassene was dit nogal een cheesy en tam outback-avontuur.

In de folklore van Ohio is de Loveland-kikker, een cryptide die wordt beschreven als een mensachtige kikker. In de Found Footage gaat Dallas Kyle nadat hij als jonge jongen al eens de Kikvorsman op beeld had vastgelegd en belachelijk voor werd gemaakt (bijzonder irritante Jeremy J), terug naar terug naar Loveland om onweerlegbaar bewijs te krijgen van het bestaan ​​van het wezen. Hij wordt op deze reis vergezeld door studievriend Scotty en liefdesintrest Amy.

Voor Found-footage liefhebbers is dit vermoedelijk niet eens zo slecht! (zelf ben ik niet de grootste fan) Het volgt echter wel dezelfde typische basisformule als de vele andere gevonden beeldenfilms. Nietszeggende scènes met de introductie van de vrienden, pratend in de auto op weg naar hun bestemming, interviews met lokale mensen en nachtelijk zoeken en dwalen. Dit alles natuurlijk met veel camerabewegingen en in slechte videoresolutie en glitches.

Toch zijn er een paar dingen die dit enigszins acceptable maken, zo is er voldoende ontwikkeling in de personages En was het ook een aangename verrassing dat in het laatste bedrijf de film toch meer in horror sferen belandt. Iets verrassends doet de film zeker niet, het blijven vooral dezelfde stijlfiguren en hoewel het misschien beter tot recht kwam als korte film dan een speelfilm van 80 minuten. Was het binnen het subgenre niet al te slecht!

Jaren '70 eco-horror! Het is een film over dieren die terugvechten... of beter gezegd, een film over dieren die er eng uitzien. Tja de kikkers en padden zijn boos! Ze zijn het zat dat de mens vervuiling veroorzaak maar deze beestjes zijn slim! Ze hebben daarvoor zo hun connecties! Je ziet dus, in een heleboel coole close-ups verschillende soorten hagedissen, slangen, kaaimannen, alligators, vogelspinnen, krabben, bloedzuigers en een schildpad, mensen aanvallen. De kikkers in deze film deden eigenlijk niet veel. Haha ik zag er de humor wel van in! Hoe dan ook, het is superidioot maar ook best aardig en bouwt de spanning lekker op. Voor wat het is, is het best oké!

De film heeft evenveel positieve als negatieve elementen. Zo wordt het aandeel aanwezige clichés naarmate het einde nadert steeds groter. Veranderd Sharni Vinson (You're Next) van stoere criminele chick naar winnares van de scream-queen awards. Of zijn er te voorspelbare hints waar de film heen wil. Nee, de originaliteitsprijs zal deze film nooit winnen! Echter zijn er ook wat leukere dingen te melden zo is het acteerwerk van de meeste acteurs prima, met een speciale vermelding voor Carlyn Burchell, zij is toch wel redelijk creepy. Daarnaast heeft regisseur Alastair Orr een prima oog voor locaties want zowel het huis als de verlaten fabriek zien er fantastisch uit! En zijn de visuele effecten ondanks een krap budget prima verzorgd. Het verhaaltje is al menigmaal eerder te gezien geweest, maar 'From a House on Willow Street' biedt genoeg entertainment om het einde te halen... maar dan ook maar net!

Er was eens een huis op 666 Benevolent St. waar vreemde gebeurtenissen plaatsvonden...

Wederom een prachtige op een verhaal van H.P. Lovecraft gebaseerde verfilming van regisseur Stuart Gordon en waar tevens een groot deel van het team dat ook de film Re-Animator maakte, aan meedeed. Brian Yuzna was dit keer verantwoordelijk voor het script. Dat script wat grotendeels het verhaal van Lovecraft aanhoudt maar op één punt behoorlijk afwijkt namelijk de aantrekkelijke psychiater Katherine McMichaels (Barbara Crampton)

Centraal in het verhaal staat het wetenschappelijke experiment van Dr. Edward Pretorius en Dr.Crawford Tillinghast (Jeffrey Combs uit Re-Animator). Tijdens dit experiment wordt met behulp van een hoogtechnologische detonator (Resonator) de pijnappelklier van een menselijk subject zodanig gestimuleerd dat er zich een poort naar een andere realiteit opent. De naam van dr. Pretorius moet haast wel een verwijzing zijn naar de film Bride of Frankenstein (1935) Daarnaast heet de vrouwelijke dokter in het psychiatrisch ziekenhuis Dr. Roberta Bloch. Het lijk me sterk als die naam niet geïnspireerd is op Robert Bloch, de schrijver van Psycho en het jongste lid van Lovecraft Cirkel.

Een van de andere bijzondere dingen in de film is dat er een constante seksuele sfeer hangt. En ondanks dat er genoeg gore en body-horror te zien is, is de kern van dit verhaal dus seks is en schuwt het niet om dit ook te verkennen. Met als absolute hoogtepunt de verrukkelijk uitziende Barbara Crampton in een leren stoei-pakje inclusief stiletto’s en netkousen. H.P. Lovecraft en Bdsm wie heeft dat kunnen bedenken?

Maar ook de creatieve inbreng van het FX-team tilt deze prent naar een hoger plan. Heerlijke oldschool-gore wordt in flinke doses voorgeschoteld en zal menig liefhebber aan het beeldscherm gekluisterd houden. Oogbollen, hersenen een groeiende pijnappelklier en een grotesk monsterlijke verandering van Pretorius alles ziet er, ondanks dat het een onvervalste B-film is, prachtig uit! De verhaallijn lijkt op het eerste zicht voer voor een komische onzinfilm maar het team Gordon/Yuzna weet de teneur betrekkelijk serieus te houden. Al is er wel soms tijd voor een licht gevoel van humor.

Daarmee is "From Beyond" een visuele traktatie zeker voor diegenen die van kleverige monsters en Barbara Crampton in leer houden (en wie doet dat niet?). Het verhaal is een intens en meeslepend vrij nauwkeurige verfilming van één van de vreemdere verhalen van H. P. Lovecraft.

Amicus Productions heeft in de loop der jaren menig anthologie-film uitgebracht, dit is één van de laatste en werd geregisseerd door nieuwkomer Kevin Connor. En in het overkoepelende verhaal zien je de klanten van de eigenaar (Peter Cushing) van een antiekwinkeltje. Echter wie bij hem oplicht of besteelt kan te maken krijgen met vervelende gevolgen.

"The Gate Crasher"; Edward Charlton (David Warner) koopt een spiegel en wordt uiteindelijk lastig gevallen door een Jack the Ripper-achtige spook. David Warner is een erg goed acteur en een goed gebruik van muziek en een claustrofobische sfeer maken de opening geslaagd!

"An Act of Kindness"; Christopher Lowe (Ian Bannen), beetje een laffe man die vastzit in een ellendig huwelijk raakt min of meer bevriend met de straatventer Jim Underwood (Donald Pleasence) Nadat hij een medaille heeft gestolen wordt Christopher bij Underwood thuis uitgenodigd en raakt verliefd op diens dochter Emily (echte dochter Angela Pleasence) Het paar is beide op de juiste manier creepy en met enkele komische noten aan het einde was dit erg leuk!

"The Elemental"; Reggie Warner rommelt met de prijs en koopt een snuifdoos. In de trein ontmoet hij helderziende Madame Orloff en die zegt dat er een onzichtbare ‘elemental’ op zijn schouder zit.Deze gaat uiteraard voor problemen zorgen. Dit verhaaltje heeft meer een humoristische benadering en bezit daardoor maar weinig spanning of angst. Nog wel aardig geslaagd effecten maar voor mij de minste van de vier.

"The Door"; William Seaton koopt een antieke deur om deze als kastdeur te gebruiken. De deur blijkt echter een toegangspoort naar een duivelse kamer. Erg verdienstelijk vormgegeven mede door het aanwezige blauw. Het lijkt enigszins geïnspireerd te zijn door gotische films (Mario Bava).

Aan het einde van de afsluiting doorbreek Peter Cushing nog even de vierde wand en nodig ons uit om langs te komen in zijn sfeervolle obscure en donkere winkeltje. De verhalen zijn op zich niet heel huiveringwekkend of gaan zich niet te buiten aan expliciet bloedvergieten. Nee deze heeft het veel meer nodig van het goede spel van de cast en de tot verbeelding sprekende unheimische sfeer.

Geruststellend rechtlijnig en vertrouwd. Ja het verhaal begeef zich op zeer bekend terrein. Het plot van deze film deed me ook denken aan A Dark Song (Film, 2016) maar die film is duidelijke wel de betere. Echter wil dat niet zeggen dat deze film slecht is! Het is namelijk lang niet zo afschuwelijk als de cijfers je doen geloven. Het doet niet veel anders dan veel van dit soort films doen. Het is een film waarin een rouwende ouder begint te hannesen met zwarte magie in de hoop dat der kind weer terugkeert. Natuurlijk gaat het vreselijk mis! Het verhaal wordt regelmatig in flashbacks verteld. Daarnaast kent de film een langzame opbouw, er gebeurt de eerste minuten niet veel horrorachtig, maar dat maakte de laatste 20 minuten "horror" wel enigszins goed! Erg positief was het dat ze niet voor een boe-volumeknop-standje tien film gaan! Ze bouwen gewoon rustig verder aan het verhaal wat deze film verontrustender maakte! De speciale effecten zijn eenvoudig maar effectief. Nu ben ik een horrorfilmfan, die vele horrors per jaar kijkt en deze was daartussen toch opvallend degelijk geschoten en heeft een aardige score, wel duurde de film een beetje lang, maar het is zeker het kijken waard.