Meningen

Een low-budget horrorfilm over de vormveranderaar van de wendigo-mythe. Het doet wat het doet, eenvoudig en totaal niet effectief. Vermoedelijk gewoon gefilmd in en bij een Airbnb. Er is geen enkele intentie om de regels van het genre te herschrijven. Zoals veel van dit soort films wordt er te veel tijd besteed aan mensen die dingen doen... twee meisjes en twee jongens die wandelen in het bos, kampvuurtjes bouwen, kaarten, drinken en wiet roken. Het dunne script en de gehaaste opnamestijl laten weinig ruimte voor meer dan wat goedkope montage met een paar schrikbeelden en speciale effecten die zijn er niet! Erg handig is het natuurlijk als het ‘monster’ een vormveranderaar is! Simpel gezegd je kan gewoon je acteurs dubbel gebruiken. Kortom vervelende twintigers in een huis en verder is er maar weinig om enthousiast van te worden. Gezien rond 11 november 2023

Een prima debuutfilm van regisseur Jordana Scott. Niets mis mee! Ach er is een wat tragere, broeierig tempo, so what? De Apocalyptische westernzombiefilm neemt tenminste zijn tijd om de wereld en personages op te bouwen. Het verhaal vraagt ​​zich af wat ons dwingt te overleven terwijl het voelt alsof we alles al verloren hebben. Hoop in een post-apocalyptische wereld met een aantal goede en mooie locatie-cinematografie (met een sepiafilter zodat het lijkt op een spaghettiwestern uit de jaren 50) Het Nieuw-Zeelandse landschap werkt eveneens goed voor deze film. En met sterke acteerprestaties van vooral Lilly Sullivan (Beth uit Evil Dead Rise) als moeder Rory die de dood van haar kind verwerkt. De zombies waren van het coole clicker-type met schokkerige bewegingen die deden denken aan The Last of Us. Tja...het enige nadeel is dat er al zoveel zombiesfilms en series zijn en dat een film met mijmeringen over overleven niet echt opvalt.

In oktober 1939 werd het Aktion T4-programma gestart op bevel van Adolf Hitler. Een nazi-Duitsland eugenetische programma op basis van "genadedoding" en verplichte sterilisatie. Het zuiveringsprogramma had als doel het behouden van de genetische zuiverheid van het Ariërs ras door het systematisch vermoorden van mensen met een lichamelijke beperking of die geestelijk aandoeningen hadden. Onder het naziregime werden 300.000 gehandicapten (meestal kinderen)vermoord en nog eens 400.000 werden gedwongen gesteriliseerd.

Als korte film doet regisseur Ashley Eakin haar best om deze historische feiten over een bijna vergeten groep in 14 minuten samen te proppen. Dit doet ze met een Duitse schooljuf die haar leerlingen leert dat het financieel ‘te duur’ is om gehandicapt te zijn. Die juf blijkt aan het einde van de dag de moeder van het gehandicapt jongetje uit die klas te zijn. Enkele dagen later staan er militairen voor de deur...Zonder twijfel is deze film vrij goed gecomponeerd voor de beperkte tijd. Maar ik geloof ook dat het verhaal veel meer nodig heeft en dat een speelfilm over dit onderwerp (ik kan me ook geen film over dit onderwerp herinneren) misschien veel meer zal aangrijpen.

Deze film bevat een aantal gedenkwaardige momenten, maar helaas is het gewoon veel te traag om echt te werken. Er zijn veel te veel niet interessante dialogen. Aan het begin wordt Dr. Stephens vermoord door een patiënt en hierna zal het een goed uur lang duren voor er weer bloed gaat vloeien. De film besteed veel tijd aan verhaalopbouw. Een verhaal wat trouwens losjes is gebaseerd op Edgar A. Poe's "The System of Doctor Tarr and Professor Fether". (een verhaal wat je ook ziet in Unheimliche Geschichten (1932) en Stonehearst Asylum (2014) In de film komt de jonge, mooie verpleegster Charlotte Beale (playmate Rosie Holotik) werken in psychiatrische instelling met een andere onorthodoxe methode voor de patiënten maar is alles wel zo als het lijkt? Dit centrale idee was goed en de de laatste twintig minuten zijn domweg heerlijk. Maar vanwege de low budget-beperkingen is vooral wachten. De film heeft geen echte visuele kwaliteit; vlak en weinig opwindend met schokkerig camerawerk en veelvuldig extreme cameraclose-ups-ups van de amateuristische acteurs. Er is een beetje naaktheid om het nog enigszins op te leuken. De drive-in-film komt uit 1973 maar werd met het uitkomen van de videocassette en de strenge Britse keuring op de lijst van video nasties geplaatst. Nu veronderstel ik dat het bij dat uitkomen er misschien een schokfactor was, maar het grafisch geweld is erg tam en vrij kort. Of het dus gerechtvaardigd was?

"Crime does not pay"

Filmmaker Stuart Gordon vooral bekend om zijn horror-films heeft echter ook wat uitstapjes gemaakt naar andere genres. Fortress was er daar één van en wel met een budget dat groter is dan misschien wel alle andere films bij elkaar. Helaas heeft dat niet geresulteerd in een goede film. Deze film kampt vooral met middelmatigheid. Daarnaast is het ook het plot niet het meest ingewikkelde. Het zijn dan ook vooral de gore -momenten en technologische smerigheden die van deze film nog iets leuks weten te maken.

Christopher Lambert speelt; een Neanderthaler euh, O sorry, John Brennick die in het jaar 2017 een gevangenis-straf van 31 jaar moet uitzitten in een high-tech gevangenis, waar je niet uit kan ontsnappen. Ook zijn vrouw Karen (Loryn Locklin, TV film; Wes Craven 's "Night Visions" (1990) wordt daar opgesloten. Hun misdaad; samen een tweede kind op de wereld willen zetten. Die gevangenis wordt geleidt door de meedogenloze Warden Poe ( Kurtwood Smith, "RoboCop", 'That 70s Show') en een super-computer genaamd Zed-10 (Gordons' vrouw en actrice Carolyn Purdy-Gordon, vele van haar mans producties) Verder zien we als cel-genoten Jeffrey Combs (Re-Animator (1985) en vele andere semi bekende B-sterren. Die alle beter presteren dan Lambert !

Verder zijn het vooral futuristische kogels die om je oren vliegen, zoals ook wel gebruikelijk in actie-films. Geen wonder dan ook dat er bij deze film het verhaal de ronde doet dat Arnold Schwarzenegger de hoofdrol had moeten spelen. Of het waar is weet niemand! Ach, of de film dan zoveel beter was geworden? Nu heeft de film op sommige momenten (met bloed, gore, SF, actie) nog zo zijn charmes! Het cijfer voor deze film is wat aan de hoge kant maar dat komt omdat ik wel van kon genieten van dit actie-pulpwerkje.

Gestileerde giallo-light (of Italo-thriller) met de nadruk op slinkse seksuele chantage i.p.v. moorddadig bloedvergieten. Een relatief vroege film uit Italiaans subgenre gemaakt dus wel de kenmerkende zwarte handschoenen maar geen moordenaar Weinig naaktheid en veel meer suggestieve erotica gecombineerd met psychologisch geweld waardoor er een onbetrouwbaar sfeer ontstaat. Een soort van sexy, Italiaanse Giallo-versie van Gaslight (1944) Aardig mysterieus en typerende genrekenmerken van veel onzinnige details, stijlvolle cinematografie, opzichtige decors, mooie vrouwen en de aangename swingende melange van tropicalia en lichte jazz-muziekjes van Ennio Morricone. Oké misschien in zijn plot niet al te sterk maar zeker een respectabel moordmysterie! Beetje ondergesneeuwd ook want in datzelfde jaar kwam er ook ene Dario Argento met een nog betere film!

“Found.” is meer een coming-of-age drama dan een horror-film maar de horror-elementen die we zien zijn beter dan menig ander low-budget horrorfilm. De jonge Marty heeft het niet makkelijk, gepest op school, onbegrepen door zijn ouders en tot overmaat van ramp is zijn broer ook nog een seriemoordenaar. En juist door die vreemde hobby van grote broer Steve te tonen door de ogen van Marty maakt van deze film een fijne ervaring. Herkenning met Marty was er ook want hij is fan van Horror en kijkt dan ook als het kan en mag naar videofilms. Een van die films die hij kijkt, is zelfs een echte film geworden: Headless (2015)

De film heeft verder genoeg prachtige beelden zoals bv. wanneer de jongens naar een bijna verlaten spookhuis gaan of de opening met geïllustreerde beelden. Niet alles was in deze B-film (bijna niet te zien) goed, zo speelt vooral de vader zeer slecht en niet alle moorden zijn in beeld. Iets wat gek was omdat andere juist gruwelijke moorden wel in beeld waren? Uiteindelijk is het een fijne gevoelige film geworden met een grillig donkere kant, die mij goed is bevallen.

Het is door de vele mislukte pogingen binnen het Found footage sub-genre dat ze een niet al te beste naam bezitten Echter soms kom er één langs (zoals deze) waar duidelijk is te zien dat het met veel liefde is gemaakt. Jazeker dit was een vermakelijke film over een (nep)documentaire die een (nep)productie van een found footage Bigfoot-film volgt. Oftewel een film over het maken van een horrorfilm, die op zijn beurt weer worden gefilmd door Franse filmmakers. Die chaos van het "Patterson Project", is de ware horror en lol in deze film!

Je volgt filmmaker Chase Bradner die graag zijn debuutfilm willen maken. Met de minimale middelen, een onervaren cast en crew, een onbedoelde schietpartij, een Alan Rickman-probleempje, een verwarring in Daniel Radcliffe en diverse paranormale activiteiten, is het onvermijdelijk dat de zeven dagen durende opnameperiode vrolijk ontspoort en tenslotte volledig uit de hand loopt.

Wat zo geweldig is aan de film, is dat naast de charme van de cast, het script de balans tussen de absurde omstandigheden, de verschrikkingen en de beperkingen van deelname aan zo'n lowbudgetfilm, en de schrik voor iets mogelijk demonisch weet te vinden. Het levert een behoorlijk geslaagde film op die speelt met het mockumentary-formaat zonder te verzanden in een gimmick. Saillant detail is dat bij de filmproductie is Radio Silence Productions betrokken...op het eerste plaats zei me dat niets maar dat zijn de (gedeeltelijk) de mannen achter Ready or Not, de twee "Scream"-films, en "Abigail"

Wie heeft er niet wel eens een frietje, cheeseburger of Big Mac bij McDonalds gegeten? Er zijn maar weinige mensen die niet hebben gedaan want het is erg makkelijk maar om te zeggen smakelijk...Na het zien van deze biopic over de oorsprong van het bedrijf McDonalds vraag ik me af...wat is er zo speciaal aan alles is geoorloofd ondernemen? Wat is daar de prestatie van...? Of is het hoe schofteriger en hebzuchtiger je bent juist hoe het symbool Amerika zich wil profileren? Ik vond het op slinkse wijze alle rechten overnemen niet echt een succesverhaal en gaf een nare bijsmaak! Of was dat juist de bedoeling? McDonalds mag dan wel de bekendste en grootste hamburgerketen ter wereld zijn zo'n grote prestatie is dat nu ook weer niet!! Standaard biografisch drama waar ik de urgentie niet van ziet.

De Bloomquist Brothers (regisseur Erik en co-scenarist Carson) bewijzen opnieuw hun genre-vaardigheden en het vermogen om verwachtingen te ondermijnen. Maar jammer genoeg weten ze blijkbaar met hun films (aan de cijfers te zien) alleen de" diehard" horrorfans te bereiken. En voor hen hebben de Bloomquist-broers opnieuw een slasherfilm afgeleverd die liefde voor het genre toont! Niet gek dat de regisseur bij mij zijn derde ruime voldoende weet te scoren

De film kiest ervoor om niet de gebruikelijke tieners te volgen maar ook de bewoners van het stadje Fairwood waar iedereen elkaar kent. Het is de vooravond van een lokale viering van stichters-dag en ook de burgemeestersverkiezingen staan weer voor de deur. Echter die verkiezingen roepen een verhitte passie op bij de bewoners en een van hen is een moordenaar met een masker en een gepoederde pruik Niemand van de stadsmensen lijkt veilig voor zijn hamer en snijwerk ...

Een gemaskerde en in een gewaad gestoken moordenaar, een slaperig stadje, vermoorde tieners, wie deed het...? Maar aan die bekende ingrediënten uit slasherfilms weet men verfrissend dingen toe te voegen. Te eerste is daar de slim gebruikmaking van de politieke achtergrond. Daarnaast ondermijnen de makers op een heerlijke manier wat de kijkers verwachten. De dingen blijken niet te zijn wat ze lijken en iedereen blijf een verdachte tot het einde. Zelfs als je denkt dat je het hebt geraden, is dat niet zo... niet helemaal.

Oh pluspunten voor de politiechef die op Kojak/Columbo-achtige manier onderzoek doet! Het is een slasher en dus zijn er ook verschillende goed uitgevoerde moordscènes. Niet iets echt speciaals maar ze zijn wel in beeld! Tja je kan natuurlijk altijd wel iets zoeken wat je niet aan staat; maar kleine bedenkingen terzijde, neemt het niet weg dat deze film het beter en met meer liefde weet te doen, dan vele films die door bekende studio's in de bioscoop worden uitgebracht en gemaakt zijn met grotere budgetten. Helaas worden dit soort films alleen door fans (h)erkent! Dus als je fan bent van slashers met geen groot budget, maar die absoluut goed en met liefde is gemaakt, moet je deze niet missen.

Tja er is een verschil tussen een "charmante indie-film" en een "amateuristische ramp". Deze valt helaas onder het laatste... Vanaf het allereerste beeld is het pijnlijk duidelijk dat de productie voor een habbekrats is gemaakt en dat het creativiteit en gebrek aan visie achter de camera mist. Het is een anthologiefilm, opgebouwd rond vier verhalen en worden verteld door een grafdelver "Gatekeeper" op een begraafplaats.

Het eerste segment; twee criminelen hebben een dialoog over koffie en een opruim-klusje voordat één van hen een romantische ontmoeting heeft op een kerkhof met een meisje dat horrorfan is. Om eerlijk te zijn begreep ik eigenlijk niet helemaal wat het doel van dit verhaal was? Humor of ernst?

Het tweede segment; vader en zoon gaan naar een oom omdat hij het beste vlees heeft. Ook hier werd er over koffie gepraat en blijken de familieverhoudingen anders liggen dan ze eerst dachten...Wederom snapte ik niet goed of de clou grappig was bedoeld of pure ernst...?

Het derde segment; is voor horrorfans-verzamelaars waarschijnlijk de meest herkenbare! Een zeldzame VHS-band waarvoor men zelf bereid is te moorden. Er zij n enkele Giallo-verwijzingen, enkele aardige kills maar het motief is onduidelijk en er is een gebrek aan uitwerking. Het is jammer, want dit had als enige iets van potentieel.

Vierde en laatste segment; is nogmaals een verhaal met een klassiek monster uit het genre. echter roept het zoveel vragen op dat je eigen afvraagt of ze überhaupt wisten wat het monster inhield of dat ze gewoon nog een eindvulling nodig hadden.

De film is geregisseerd door Hongaarse onafhankelijke filmmaker Zsolt Bernáth en nieuwkomer Kiss Lajos, Elk filmpje werd geschreven door een andere schrijver. Echter echt komische was het niet (of ik begrijp de Hongaarse humor niet) en er is een groot gebrek aan goede horrorelementen of andere schrikeffecten. Dit is denk ik wel een goed voorbeeld van wat er gebeurt als je geen budget, geen talent en een script vol geforceerde, lege onzin hebt.

In suspense-films uit de jaren 50 zien we regelmatig twijfelachtige praktijken die vandoen hebben met wetenschap, antropologie of occultisme (of alle drie) en terwijl dat gebeurd zien we veel scenes waar mensen heen-en-weer lopen. Iets wat je in deze film dan ook zeker zal zien. Echter op één ding onderscheidt de film zichzelf wel-degelijk. De film is voor zijn tijd namelijk vrij luguber, bloed zal je niet te zien krijgen maar de demonstratie in de kerkerachtige kelder van hoe je een gekrompen hoofd maakt zijn van zichzelf toch zeer gaaf om te zien. Ook het personage Zutai (Paul Wexler) is voor zijn tijd best griezelig. Deze is door een oud gebruik van de Jivaro-stam onsterfelijk geworden. Om dit te bewijzen is zijn mond dichtgenaaid en hierdoor heeft hij geen lucht of eten meer nodig. Daarnaast zien we ook nog een lijk zonder hoofd en een scene die doet denken aan William Castle waarbij vier doodshoofden door de lucht vliegen. De cast levert prima werk. De show wordt echter gestolen door Henry Daniell (The Body Snatcher) die een zeer goede creepy Dr. Emil Zurich speelt. Regisseur Edward L. Cahn deed goed werk om in maar 70 minuten zoveel spanning op te wekken. Voor zijn tijd een wat ongebruikelijke film maar nu vooral geslaagde entertainment!

De titel 'de vierde soort', is een verwijzing naar het Classificatiesysteem van J. Allen Hynek. Wat inhoud dat Aliens iemand ontvoeren. Deze film handelt dan ook over ontvoeringen door Aliens! De film heeft een bijzondere vorm en is geconstrueerd als was het een onderzoek over mysterieuze gebeurtenissen en verdwijningen in het stadje Nome in Alaska. Er wordt regelmatig met split-screen gewerkt en zie je de werkelijke opname en de gedramatiseerde versie naast elkaar. Waarbij de zogenaamde ‘ware beelden’ ook niet ‘waar’ zijn. Echter vond ik het maar een halfslachtige poging om iets nieuws te verzinnen. Het verhaal was gewoon niet overtuigend genoeg. Verder kampt de film met hetzelfde probleem als vele in zijn soort (fake/found footage) er gebeurd te weinig. Ik kan daar eigenlijk maar weinig mee en zodoende moet ik concluderen dat het wel een aardige poging was maar niet iets wat ik ook echt goed vind!

"A whole lotta woman"

In de jaren zeventig waren vooral in Amerika blaxploitation populair. In de meeste gevallen betrof het hierbij misdaadfilms waarin Afro-Amerikanen de hoofdrol speelden. In 1973 wist regisseur Jack Hill (hij stelt mij nooit teleur) met Coffy (Jack Starrett's Cleopatra Jones was net iets eerder) een vrouwelijke tegenhanger van Shaft, furore te maken. Deze ‘Foxy Brown’ is de opvolger van die ‘Coffy’ Maar hoewel deze een herhaling is, vind ik hem wel aanzienlijk beter dan het toch geweldige eerste. Dat komt omdat dit verhaal wat serieuzer was. Wat de film wat donkerder en verontrustender maakte! Het deed de film uiteindelijk ook op de Sectie 3-video nasties lijst belanden.

De film bezit alle goede elementen van blaxploitation-cinema: seks, geweld, drugs, wraak en een buitensporige jaren 70-stijl. Pam Grier straalt charisma uit (ook al is niet de grootste actrice ter wereld) en is gewoon ongelooflijk goed in de rol. Foxy Brown is een Uber-coole chick; die als tegenstanderster van een blanke vrouw een avontuur beleeft als call girl Misty Cotton, terechtkomt bij een stel red-Necks die haar platspuiten met heroïne, een vechtpartij veroorzaakt in een lesbische bar en haar broer gewelddadig confronteert over de moord op haar vriend. Het is duidelijk een low budget-aangelegenheid maar toch bezit het een stijlvolle B-film charme.

Een verrassingsbonus is dat je ook in een cameo een veel jongere Sid Haig (met haar) ziet, die Foxy ontmoet in een bar en haar vervolgens meeneemt in zijn vliegtuig. Naast tal van 'edgy' en gedenkwaardige leuke citaten; “It’s as American as apple pie,” is er uiteraard ook een coole soundtrack van Willie Hutch. Foxy Brown is een iconisch personage binnen het Blaxploitation-genre en een inspiratie voor menig ander geweest! (o.a. Tarantino's Jackie Brown en de rapartiest met dezelfde naam) En met zo'n geweldige film snap ik ook waarom!

Deze derde film van regisseur Jaume Balagueró ([Rec], Darkness) is een goede onderhoudende horrorfilm. Vooral de goed gekozen locatie van het oude kinderziekenhuis, weet een heerlijke duistere sfeer te creëren. Donkere gangen en angstaanjagende geluiden wekken voldoende spanning op om de aandacht van de kijker vast te houden. Toch zijn er een paar manco's in de film. Zo zien we aan het begin van de film een jongen op onverklaarbare wijze een dubbele botbreuk oplopen. Waarna het eigenlijk gedaan is met zo'n beetje elke fysieke dreiging van het kwaad naar de kinderen toe. Het verhaal richt zich dan veel meer op het wel en wee van nachtzuster Amy (Calista Flockhart) Anders dan een commerciële keuze, waarom er gekozen is voor Ally McBeal-ster Calista Flockhart kon ik ook niet bedenken. Een toegevoegde waarde was ze zeker niet en deed het verhaal ook minder recht aan. Een Amerikaanse die haastig is opgetrommeld om als nachtzuster te komen werken klinkt niet erg logisch.Enfin... dit kan ook komen omdat ik niet zoveel heb met deze actrice. Amy is de heldin van het verhaal en daardoor was de uitkomst van de spannend bedoelde lift-scène waarin Amy met een patiëntje vast komt te zitten,vanaf het begin al duidelijk. Ook ontging mij een goede reden waarom de 2e verdieping (wel prachtig vormgegeven) vanaf eind jaren vijftig leeg is blijven staan. Gelukkig maakte de horror die zich concentreerde in de climax met het tonen van de ‘Mechanical Girl’ nog een hoop goed. Deze horrorfilm is verder vakkundig gemaakt en goed genoeg voor een avondje griezelen.

Prima thriller met een religieus/bovennatuurlijk tintje die het meer van de sterk acteerwerk moet hebben dan het verhaal. Een geslaagd regiedebuut van acteur Bill Paxton. Wanneer een man (Matthew McConnaughey) tegenover de FBI (Powers Boothe) de identiteit van een lang gezochte seriemoordenaar prijs geeft: blijkt dit zijn vader(Bill Paxton). Maar zoals mij al veel te snel duidelijk werd, verloopt dit in flashback-vorm vertelde verhaal natuurlijk anders dan verwacht. De spanningsopbouw van het verhaal is goed, maar het wordt in het midden wat eentonig, om dan wel weer af te sluiten met een onverwacht zeer sterk einde. Mensen die het niet al té eng willen, kunnen hier dan zeer goed naar kijken.

Heerlijke excentrieke film van regisseur Lenny Abrahamson. Het verhaal gaat over Frank de frontman van de avant-gardeband The Soronprfbs die zich verstopt in een hoofd van papier-maché en samen met zijn band terugtrekt op het Ierse platteland om een album op te nemen. Door de ogen van een nieuw bandlid, de muzikaal talentloze Jon (Domhnall Gleeson), kijken we naar de gebeurtenissen. Dat verhaal van Frank is losjes gebaseerd op de ervaringen van journalist Jon Ronson. Hij schreef een boek over zijn ervaringen als bandlid bij de cultsensatie Frank Sidebottom (alias van Chris Sievey) Oh Blimey Big Band, waarbij de frontzanger zich ook verstopte onder een groot hoofd. Dat klinkt meliger dan het is, want Frank is eigenlijk tamelijk melancholiek. Om een idee te krijgen van hoe vreemd de film is: onder het masker van de titelfiguur gaat niemand minder dan Michael Fassbender schuil, althans dat zullen we dan maar aan moeten nemen afgaande op zijn stem en beweging. De grote acteur is bijna de gehele film dus niet te zien. De film is verder grofweg op te delen in twee delen. Het eerste deel is zeer komisch en bedoeld om de band en haar gekke rituelen te leren kennen, maar het tweede deel gaat onverwachts de diepte in. De kijker krijgt een spiegel voorgehouden en stipt meerdere thema’s als roem, de muziekindustrie, social media, authenticiteit en psychische ziektes aan. Ook alle andere karakters zijn fantastisch en maken de film compleet. Dat resultaat past in geen enkel hokje en is eigenlijk ook niet met een pen te beschrijven.

Totaal niet bevallen! Heb een broertje dood aan dit soort films!

Deze film doet precies,(al werd bewezen door een paar latere films dat het soms wel kan) waarom ik komedie in een horrorfilm niet vindt werken. De film draait namelijk alleen maar om het leuk doen. Humor die voor mij ook nergens maar leuk wil worden en goede horror...tja die is er niet. Wat rest is een melig misbaksel die parodieert op Frankenstein en ondertussen met tiener-dijenkletsers grappig probeert te zijn. Zo zijn er neppe scènes met ontploffende hoertjes, en een man wiens hoofd getransplanteerd wordt op een vrouwenlichaam en flauw zinnenspelingen op seks. Ik heb dan ook nergens om deze zoutloze grappen en grollen hoeven lachen. Ik doe het bijna nooit maar binnen 15 minuten had ik de film een tandje sneller staan want anders was er geen doorkomen aan! Vermoedelijk is het alleen maar bekijkbaar als de alcohol inname hoog is. En tja, het helpt natuurlijk ook om wat mannen af te leiden met ontblote vrouwenborsten, het maskeert slim het slechte acteerwerk en nog slechtere special effecten. Deze troep is voor mij duidelijk eens maar nooit, nooit meer!

Heel lang geleden (pakweg 20 jaar) had ik deze film al eens bekeken en nu wederom een review. De film is en blijf gewoon een van de beste klassiekers. Verder is denk ik zo`n beetje alles wel over deze film gezegd. Die scènes met het meisje bij het water en de brandende molen blijven gewoonweg supergoed! Naar zoveel jaar nog steeds fijn om hem te herzien.

Deze groots opgezette verfilming van Guillermo del Toro blijft meer trouw aan het literaire bronmateriaal. (maar niet helemaal) Wel in de manier waarop het verhaal verteld wordt; als een raamvertelling waar op een schip op de noordpool, eerst de schepper Victor Frankenstein (vond dit niet bepaald goed gespeeld door Oscar Isaac) zijn versie van de feiten verteld, daarna neemt het monster (prima vertolkt doo Jacob Elordi) het woord. Het tweede gedeelte van de film is ook het beste gedeelte! De regisseur kreeg voor Mary Shelley's klassieker uit 1818 een slordige 120 miljoen dollar. Echter om hetzelfde verhaal dat al op zoveel verschillende manieren is verfilmd, op zo'n klassieke Hollywood te zien...ik had wel een verrassendere versie verwacht. Net zoals Frankensteins schepsel is deze film ook een wonderbaarlijke creatie. Uit de kostuums en het production design spreekt een liefde, maar je kunt je afvragen of die echt nog zo nodig geschapen moest worden?

Och dit is niet de slechtste monsterfilm. Maar er gebeurt gewoon niets. Ja Boris Karloff is aanwezig! Ditmaal in de rol van de schepper Baron Victor von Frankenstein, die als betaling voor het filmen in zijn familiekasteel een atomaire machine ontvangt om zo de heropleving van het Monster te bewerkstelligen. Regelmatig zijn er verwijzingen naar de Holocaust en hey... het zijn de jaren '50 dus pas op...voor atoomtechnologie en stralingsvergiftiging. De impact van monster is...bijna nul want wie is er bang voor een mummie van toiletpapier? Tja...ontzaglijk veel gepraat en te weinig actie maken dit niet echt goed! Toch ziet er goed uit en is er een leuke gotische sfeer. Dus ergens op een verloren zondagmiddag is het met deze monsterfilm nog aardig vertoeven

Ondanks wat gebreken zag ik toch opvallend veel leuke elementen! Het verwachten van bloed in een Hammer-film is bijna zoiets als op je kop gaan staan en wachten tot je sokken afzakken. Maar er is genoeg horror en elementen voor de oplettende kijker. Sowieso is er vrijwel elke keer als je de guillotine zag, een lekker en zeer effectief griezeligheid. Hoofden rollen er ook! En Igor was ditmaal een vrouw!

Ze proberen dan ook niet weer hetzelfde geijkte verhaal te vertellen maar wordt hier Dr. Frankenstein in zekere mate een ondersteunend personage en wordt het verhaal grotendeels overgenomen door de personages van Hans en Christina. Er was bijna regelrechte Science-fiction te zien; want de dokter houd zich bezig met cryogene experimenten, het creëren van krachtvelden en het vangen en transplanteren van zielen. Dat was heerlijk om te zien! Alhoewel dan weer niet zozeer horror!

Het tweede gedeelte staat meer in het teken van wraak Gehandicapte Christina verrijst als een bloedmooie Christina. En... euh, wacht eens even...nu ga ik toch vermoeden dat er in de film is geknipt! Want er was niets te zien van een verrijzenis! Terwijl op menig poster te zien is dat Susan Denberg, bewusteloos op de laboratoriumtafel ligt! Dat was dus wel erg raar! Maar niet te lang getreurd want naast een leuke verschijning was miss Playboy Playmate 1966 in het tweede gedeelte ook erg leuk als femme fatale.

Met een zeer coole draai aan het Frankenstein-verhaal doordat het was, is dit zeker geen verkeerde film. Een stukje beter dan de vorige Frankenstein-film en zeker interessanter dan The Evil of Frankenstein.

Tegenvallende film. Beide monsters komen weer tot leven of zijn het nog. En de een gekke dokter wil ze vernietigen maar kan het niet. De film heeft maar weinig om het lijf. En echt memorale scene`s zag ik niet. Bela Lugosi als het monster vond ik trouwens ook niet echt sterk.

Lon Chaney Jr. deed dan wel weer prima als de Wolf Man.

Laten we één ding vooropstellen: om écht flink te (modern) griezelen ben je bij dit soort Hammerilms aan het verkeerde adres, deze film ontvouwt zich zelfs meer als een thriller-drama dan als een monsterprent. Waarbij snel duidelijk wordt dat voor deze film Hammer weer teruggrijpt naar de oude opzet van een Frankenstein-film maar dan zonder een echt creatuur-met-twee-bouten-in-de-nek.

De rollen zijn hier veel meer omgedraaid, Peter Cushing is de gruwel die hospita Anna Spengler en haar verloofde Karl chanteert om aan zijn experimenten mee te werken. En als de mooie hoogblonde Veronica Carlson in haar nachtjapon rond loopt wordt ze zelfs verkracht door baron Frankenstein (niet R-geclassificeerd) Een beetje een opmerkelijke scene gezien de relatief tamme actie van de rest van de film.

De aardige gore is beperkt tot het laboratorium, behalve een scène waarin een waterleiding breekt en een lijk uit de tuin springt en de openingsscène als een Chinese doos/ton opvalt. De tweede mooiste en efficiëntste scene in hele film. Uiteraard zijn er ook de nodige minpuntjes en onduidelijkheden in het verhaal. Het komisch optreden van het politieduo had voor mij nu niet echt gehoeven! Daarnaast veel aandacht voor de dramatische zielenroerselen van Dr. Brandt.

Het verhaal is nog wel aardig, maar veel te langdradig, en zoals het een Hammer-productie betaamt komt ook het visuele aspect nog prima uit de verf. Echter is duidelijk de koek op met deze vijfde Frankenstein -film van de Britse Hammer filmstudio.

Tja...dit is domweg de standaard found footage-mockumentary. Je weet wel...verschillende personages verslaggeefster, cameraman, geluidsman gids en wetenschapper gaan naar een arctische omgeving om één of ander monster te vinden....en tot het einde gebeurt niets. Ja wat geluiden, overhoop gehaald kamp en een dode...verwacht geen creature feature want is bijna enkel en alleen de found footage-sugesstie…Wel is dit één van de wat betere want het acteerwerk, het scenario, de montage, het camerawerk en locatie, dragen allemaal bij aan een kijkbare film. Het beweert of vraag zich eigen af; Wat als het monster van Frankenstein op feiten is gebaseerd en nog steeds leeft in het het hedendaagse Noord-Canada? In ieder geval bevat deze dus ook wel wat achtergrondinformatie. Je kunt slechtere found footage horrorfilms treffen en je moet er van houden maar deze was tenminste (voor mij) aardig genoeg.

Deze nu al minste drie keer gekeken en ik krijg er maar geen genoeg van! Een cult- klassieker. Had hem in 2013 ook in mijn top10 staan maar zag nu dat ik hem nog geen sterren had geven. Dus bij deze even goed gemaakt! Wist ook niet dat het van een nederlander was. Niet dat dat iets af doet aan de film. Ben zelfs blij dat er ook nog dit soort films van Nederlandse bodem komen! Samen met Tom Six`s human centipede hoort dit voor mij bij de toppers van Nederland! Heerlijk ziek! Briljant, nazi zombots in een soort groezelige found footage film. Het soort film waar Tarrantino verzot op zal zijn!

Om eerlijk te zijn is het niet zo goed als Steve Kostanski’s vorige horror-komedie, Psycho Goreman, maar het is nog steeds opvallend en redelijke wat fun. Kostanski maakt onderdeel uit van Astron-6 en wordt door mij zeer gewaardeerd vanwege zijn uitstekende praktische effecten die aan van alles heeft gewerkt, van zijn eigen werk The Void, Leprechaun Returns. Psycho Goreman via 'Crimson Peak, Suicide Squad en 'Star Trek: Discovery' naar het recentelijke In a Violent Nature.

Deze Kostanski's film opereert sowieso wederom op een eigen euh…tja laten we het omschrijven als... golflengte. Er is niet echt iets wat er op lijkt of waar het mee is te vergelijken. Het doet denken aan Ghoulies,(specifiek Ghoulies Go to College) Gremlins, Critters of Puppet Master. Maar Er is niets engs aan de duivelsrode, paars-punkharige Frankie Freako en zijn vriendjes Dottie Dunko en Boink Bardo uit Freakworld.

Terwijl de doorsnee yuppie Conor, met zinnetjes als ‘in godsnaam’, en handjes wil vasthouden met zijn mooie vrouw in sexy lingerie meer doet denken aan maffe komedies als Munchie of anders Drop Dead Fred, Revenge of the Nerds of Dude Bro Party Massacre III Een terugkeer naar de 'tiny terrors'-films van eind jaren '80 en '90 met charmant grof poppenspel en praktische effecten.

Enfin een televisiecommercial voor een 1-900 partyhotline, gehost door een louche goblin-ding genaamd Frankie Freako, belooft je leven opschudden. Dat is precies wat er gebeurt in deze film, non-stop gezinsvriendelijke kattenkwaad door poppen die zich uitleven op een jaren 80-manier. Maar liefst 40% van de cheesy humor van de film hangt af van hoe leuk het is om mensen gekke dingen te zien doen...!

Ondanks dat Kostanski meewerkt aan films met grote budgetten is dit low-budget productie en geldgebrek wordt hier, in ieder geval als een uitdaging beschouwd om nog inventiever en creatiever te zijn. De Freakos zijn geen elegante poppen, ze bestaan uit gevormd schuimrubber maar zijn wel opvallend. En tijdens de climax worden er extra poppenmodellen, de thuiswereld van de Freakos en zelfs een groot monster op het scherm getoverd!

De film is bedoeld om niets anders te doen dan dom, en gek te doen met één man en drie onaangename Freako's. Het is niet helemaal mijn ding maar Kostanski's innovatieve kunstenaarschap met praktische effecten staat nog steeds als een huis!

Er zijn films die, ondanks hun gebrek aan budget en ervaring bij de filmmakers, uitblinken in durf en creativiteit. Dit is zo'n poging van een beginnend filmmaker. Met de vraag; "Wat is er in vredesnaam aan de hand?" Is het zo anders? Neuh, eigenlijk ook niet, maar de film vraagt net iets meer je aandacht. Het weigert namelijk om voor snel te gaan en zeker aan het begin is het geheel niet duidelijk wat er nu speelt. Oh en ondanks, er wel een futuristisch element is, is het ook géén scifi! Er zijn hier vier parallelle verhalen die ogenschijnlijk los van elkaar staan maar geleidelijk samenkomen in een verrassend conventioneel einde.

Het eerste personage (waar de film mee begint) woont in de steam-punk-achtige metropool "Meanwhile" Een wereld waar kerk en staat één zijn. De atheïstische Jonathan Preest (Ryan Phillippe met een film-Noire voice-over) wil wraak nemen op "Het Individu" In het huidige alledaagse Engeland volg je het tweede personage, de kunststudente Emilia (Eva Green), die suïcidale situaties verzint om te filmen en een moeilijke relatie heeft met haar moeder. Derde persoon is de onlangs afgewezen bruidegom Milo (Sam Riley), die denkt dat hij zijn jeugdliefde, de roodharige Sally (wederom Eva Green) heeft herontdekt. En vierde personage is een kerkvoogd van middelbare leeftijd uit Cambridge (Bernard Hill) die op zoek is naar zijn vermiste zoon.

Dit is vooral een zeer Britse film, zowel qua toon als qua aanpak. Regisseur Gerald McMorrow neemt vooral risico door vier verhalen, rond vier afzonderlijke karakters, over twee verschillende werelden, met aan het begin zonder enige vorm van link te presenteren. Er zijn wat ruwe kantjes maar het wil vooral je hersens aan het werk zetten. Verwacht dan ook géén popcorn-werk! Toch is dit hoe dan ook een sfeervol, stukje cinema met een solide cast, de acteurs zijn een deel van de reden waarom het zo intrigerend is, die tenminste iets anders durft te bieden!

Deze stond als één van de weinige films op mijn(must-see)lijstje om te kijken. En dat is me absoluut niet tegen gevallen! Het begint met een zeer sterke opbouw. We ontmoeten één voor één de personage van het circus. En waar het eerst allemaal gemoedelijk verloopt blijkt algauw dat er steeds meer dreiging ontstaat. Wat uiteindelijk resulteert in een angstaanjagende eindspel. Zoals de “Freak” door de modder kruipen was rondweg om de koude rillingen van te krijgen. Ondanks zijn leeftijd een nog best actueel thema. TOP-film!

Tja dat Spielberg’s competitie-show 'On the Lot' waarin regisseurs streden om een deal bij DreamWorks, deze samenwerking tot stand heeft gebracht, is toch wel positief! En deze eerste samenwerking is eveneens het beste wat de heren tot nu toe hebben gemaakt! Denk dat je wel kan spreken van een low budget-Spielbergiaanse film. Maar het resultaat is zeker wel geslaagd!

De film begint in eerste instantie als een soort suspense-thriller waarin de vader zijn dochter verbiedt om ooit het huis te verlaten omwille van een bedreiging van buitenaf. Wat is hier aan de hand? Vertelt hij de waarheid of is hij paranoïde? De film is dan ook erg spannend en zowel de kijkers als de personages krijgen steeds net genoeg informatie toegereikt om verder te puzzelen.

De film haalt het maximale uit zijn lowbudgetsetting, met goede acteerprestatie van de jonge actrice Lexy Kolker(deed een beetje denken aan Drew Barrymore in Firestarter) terwijl Emile Hirsch en Bruce Dern op de achtergrond haar voorzien van goed tegenspel. Ook de special effecten zijn (zeker gezien het bescheiden budget van de film) uitstekend, misschien zelfs wel indrukwekkend te noemen!

Nadeel was wel, dat eenmaal bekent wat er aan de hand was, het linea recta toewerkt naar een onontkoombare goed einde.