The Four Skulls of Jonathan Drake (1959)

In suspense-films uit de jaren 50 zien we regelmatig twijfelachtige praktijken die vandoen hebben met wetenschap, antropologie of occultisme (of alle drie) en terwijl dat gebeurd zien we veel scenes waar mensen heen-en-weer lopen. Iets wat je in deze film dan ook zeker zal zien. Echter op één ding onderscheidt de film zichzelf wel-degelijk. De film is voor zijn tijd namelijk vrij luguber, bloed zal je niet te zien krijgen maar de demonstratie in de kerkerachtige kelder van hoe je een gekrompen hoofd maakt zijn van zichzelf toch zeer gaaf om te zien. Ook het personage Zutai (Paul Wexler) is voor zijn tijd best griezelig. Deze is door een oud gebruik van de Jivaro-stam onsterfelijk geworden. Om dit te bewijzen is zijn mond dichtgenaaid en hierdoor heeft hij geen lucht of eten meer nodig. Daarnaast zien we ook nog een lijk zonder hoofd en een scene die doet denken aan William Castle waarbij vier doodshoofden door de lucht vliegen. De cast levert prima werk. De show wordt echter gestolen door Henry Daniell (The Body Snatcher) die een zeer goede creepy Dr. Emil Zurich speelt. Regisseur Edward L. Cahn deed goed werk om in maar 70 minuten zoveel spanning op te wekken. Voor zijn tijd een wat ongebruikelijke film maar nu vooral geslaagde entertainment!

Edward L. Cahn stelt zelden teleur en ook hier levert hij wel iets bijzonders af. Van Tsantas had ik wel eens gehoord via een stripverhaal van Bollie en Billie die te maken krijgen met een nogal primitieve stam. Dankzij deze film heb ik nu gezien hoe de procedure verloopt om de schedel te verwijderen van een afgehakt hoofd en hoe het hoofd wordt verschrompeld, de lippen dichtgenaaid en eigenlijk voor altijd blijft geconserveerd (of toch heel erg lang). Best luguber allemaal zeker voor de tijd waarin het werd gemaakt. Het verhaal op zich stelt uiteindelijk niet veel voor en moet het vooral hebben van de creepy witch doctor dr Zurich en zijn assistent Zutai een indiaan met een tsantas hoofd. Verder zijn er ook nog wat hallucinaties van spilfiguur Jonathan Drake met zwevende schedels die zoals joolstein al terecht opmerkte deden denken aan de technieken van William Castle. Een fijne sfeervolle film die eigenlijk wel meer aandacht verdient want het is een thema dat ik eigenlijk zelden behandeld zie. Ik kan alvast geen andere bedenken met dit onderwerp.