Meningen

Jaren '50-pulp die meedingt voor de nominatie van meest belachelijke monster in een horror! Maar voordat het zover is zit je gedurende ongeveer 45 minuten schermtijd vast aan een eindeloze reeks dialoogscènes die klinken alsof de acteurs het script in de hand hebben. Bijzonder genoeg voor een film uit de fifties blijkt een vrouwelijke wetenschapper meer geïnteresseerd in haar carrière dan in mannen en trouwen. Tenminste voor een tijdje...Alle inboorlingen (het blijft natuurlijk wel een product uit zijn tijd dus zijn ze primitief en bijgelovig) worden trouwens gespeeld door blanken. Hierna is het tijd voor de beloofde wraak! Dit komt in de vorm van Tabanga, een met nucleaire straling gereanimeerde boomstam..Deze stijf-bewegende man in pak, waarbij de slachtoffers op magische wijze in de armen vliegen, was één van de meer bizarre uitziende wezens die het witte doek hebben vereerd! En dat is op zich al soort van meerwaarde...

Misschien verrassend genoeg is dit niet eens de eerste poging om de wereld van zombies en pro-worstelen te combineren. Er was al eerder Pro Wrestlers vs Zombies. Maar als ik op de trailer en ratings van die film af mag gaan... zijn beide films eigenlijk niet erg goed. Sterker deze is de betere van de twee! En na het zien van deze no-budget-film denk ik dat dit ook wel klopt. Er zijn af en toe best momenten die leuk zijn, bv. een Bruce Campbell-look-a-like, die vrolijk Army of Darkness citeert. Echter het lukt de betrokkenen maar soms om een zwakke glimlach bij de kijker op te roepen. Terwijl de nadruk in deze film toch het meest van de tijd op komedie lig. Veel actie is er ook niet en de zombie moord-scènes zijn ook maar alledaags en teleurstellend. Goed was het niet maar het heeft nog wel iets van charme.

Eerlijk gezegd vond ik deze best goed! Tuurlijk er plekken waar je al eerder bent geweest, als je je horror kent. Maar voor een film met een lager budget doet het dit op best een slimme innovatieve manier. Het begint met een turfsteker die iets tegenkomt dat verdacht veel lijkt op een houten paal en vervolgens iets dat lijkt op de resten van een lichaam. Sommige zouden zeggen dat het een vampier was maar het is in Ierland dus kan het ook het wezen uit de Ierse legende van Abhartach zijn! Het lage budget helpt hierbij, omdat zo het wezen sterk op de achtergrond blijft. Wanneer de film zich verplaats naar Mark en Sarah wordt een 'overleef de nacht'-belegeringsfilm op één locatie. Alles op de boerderij is in het donker, wat logisch is want het kwaad oppereert ook vaak in het donker. Het gaf de filmmaker de kans om handig gebruik te maken van licht; door de ene personage de ander met een lamp haar te laten volgen, een aansteker of een fakkel. Terwijl soms het wezen opeens opdoemt. En het beste van allemaal? Niet met jumpscares of overmatig gebruik van harde muziek. Deze film is stil, en daar hou ik veel van. Aan het wankele camerawerk, alsof het een found footage-film was, moest wel even wennen maar daarna was opzet prima, daarnaast coole vampierlore, een eenvoudig uitgangspunt, dat goed werd uitgevoerd en een uitstekende final girl van Niamh Algar. Voor toch een erg Lekker filmpje! (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

De film ademt een prima op zeventige jaren lijkend sfeertje uit. Waardoor het lijkt alsof je hierdoor een reis terug in de tijd maakt. De altijd leuke Jocelin Donahue speelt Laine, een onafhankelijke vrouw die op de vlucht is.Zij strandt bij het motel 'Frontier ' van eigenares Luanne (Kelly Lynch) Ze gaat in op het aanbod om er te werken als serveerster maar er blijkt natuurlijk meer aan de hand te zijn. Nadeel van de film is dat het grootste gedeelte van de film zich afspeelt in het restaurant. Dit werkt aan het begin nog wel omdat we personages nog moeten leren kennen, alhoewel kennen? Want heel veel achtergrond-informatie krijgen we ook niet. Maar naar mate de film vordert gaat de film door het gemis aan diepte-gang echter tegen staan en ontkomt niet aan de clichés. Helaas biedt de film ook niet veel meer dan wat we al eerdere en zelfs beter hebben gezien. De Neo noir verrast nergens waardoor het een beetje aan de saaie kant door-kabbelt.

Dit is inderdaad hartverwarmend. Net als je denkt dat je het allemaal wel heb gezien, qua zombies, stuit je op iets prachtigs zoals dit filmpje. Geweldige korte kerstzombiefilm die in tien minuten op originele wijze een ontroerend verhaal te vertellen. Het verhaal was eenvoudig maar met een aantal mooie winterse shots, goed geluidsontwerp, behoorlijke praktische effecten en dat op een leuke manier eindigt.

Dit is zo'n beetje de Troma-versie van Evil Dead. (in de film is zelfs een poster te zien van Evil Dead II) Bij het horen van Troma weet je natuurlijk dat je te maken heb met een low-budget productie. Deze is bijvoorbeeld gefilmd voor een krappe $25,000. Als je dat echter voor lief neemt, zijn het doorgaans zeer vermakelijke films. Zo ook deze, waarbij we aan het begin een oude man zien schrijven over de Wendigo, een oude demon, waarmee hij strijd heeft geleverd en heeft weten te vangen in een magische cirkel van schedels. Hierna zien we twee jagers op Manitou Island in het noorden van Michigan jagen. Waarna ze stuiten op een hutje van de oude man. Deze man was de 'Guardian' en door een domme actie breekt de Wendigo los. Met alle gevolgen van dien. De film neemt zich niet al te serieus waardoor het alles is behalve een goedkoop aftreksel is van de Evil Dead. Goedkoop en over de top zijn ook direct de pluspunten van de film. En eigenlijk van de meeste Troma's. En zeg nu zelf hoe hilarisch is het... als een pot met chili opeens verandert in een monster. Terwijl je op datzelfde moment in een liedje hoort: "Bad chili....no crackers...?" Dus zak in een luie stoel, schakel je hersenen een tandje terug en geniet van de film.

"The Frozen Ghost" is de vierde film uit zes films uit de Inner Sanctum mysteries-reeks en wordt zoals alle films geïntroduceerd door een vervormd hoofd in een kristallen bol. Ditmaal is er wel een andere regisseur (Harold Young) aangetrokken maar natuurlijk nog steeds met Lon Chaney Jr in de hoofdrol. In deze film speelt hij (Alex) Gregor the Great een hypnotiseur die bijna gaat trouwen met Maura Daniel maar na een vooral op het podium in mentaal zwaar weer raakt. Tja en daarom ga je werken voor Valerie Monet in een Wax Museum!? Enfin, in dat Museum werkt ook Valerie’s mooie nichtje Nina Coudreau. En terwijl de drie vrouwen alle ogenschijnlijk op Gregor vallen, wordt Rudi Poldan een voormalig plastisch chirurg maar nu beeldhouwer van wassen-beelden erg jaloers. (creepy gespeeld door Martin Kosleck) Tja en dan verdwijnt Valerie spoorloos. Lon Chaney Jr blonk goed uit in zijn rol als ongelukkig en onnozel

slachtoffer en ook leuk om hem herenigd te zien worden met de Wolfman-actrice en Scream-queen Evelyn Ankers. Het verhaal en de film deden sterk denken aan een combinatie van moord-mysterie en Mystery of the Wax Museum (1933) Eng wordt het dan ook nooit maar een vermakelijk oude mysterieuze thriller is het wel!

Donkere contouren van een (familie)kasteel op de kust, de ruisende zee, kliffen op de achtergrond, verlaten stranden, regenbuien, de huilende wind die om het kasteel giert, geheime gangen, haardvuren, krakende vloeren, schaduwen, het zijn de sfeervolle ingrediënten van deze gotische horror van regisseur Mario Bava. Vakkundig gemaakt en met als belangrijkste blikvangers Christopher Lee en Daliah Lavi. Regisseur Bava heeft met deze ‘The Whip and The Body’ dan ook, zoals voor veel van zijn producties geldt, een op meerdere onderdelen verdienstelijke horrorfilm afgeleverd waarin zijn kwaliteiten zich weer duidelijk laten gelden. Het nadeel is dat de regisseur stijl en sfeer wat teveel voorop stelt, en dat het verhaal daaraan teveel ondergeschikt wordt gemaakt en dat Bava met zijn verhaal ook teveel kanten op wil. Verder een prima klassieke horrorfilm van Italiaanse makelij die op meerdere gebieden nog wel weet te waarderen.

Werkelijk geen idee hoe ik deze film moet beoordelen omdat... ik geen idee had waar ik nu precies naar heb zitten kijken... Ja oké het verhaal ging over de rode vos Hong-Xiao, de witte vos Qing-Cheng en de zwarte vos Ye-Sang die vechten om de gouden lotus die verloren gaat. Om de verloren schat terug te vinden moeten ze afdalen naar het mensenrijk om een reizende arts met de naam Zhang Huai Sheng te charmeren. Maar herinneringen aan het verleden en hun gevoelens laten het plan mislopen. Ondertussen maakt ook de sluwe zilvervos, Chen-Xiang, plannen om de Fuso-schat voor zichzelf te nemen. Echter dit werd verteld in zo'n verwarrend, chaotisch verhaal met onderontwikkelde personages, dat ik de weg kwijt raakte... Was dit soms onderdeel van een serie? Halverwege leken er namelijk weer aantiteling te zijn...of was het de bedoeling er 2 films van te maken? Ik weet het echt niet, het voelt nu als willekeurige momenten die bij elkaar vallen. Gewoon verwarrend maar hoe het eruit zag was in ieder geval wel mooi!

Tja, de titel zeg eigenlijk al genoeg wraak, en inderdaad een standaard-wraakfilm. Waren het niet dat de film uit Hongkong komt. Dit soort Aziatische films hebben soms een verfrissende insteek waardoor het net even iets anders is. Zo ook deze film van Johnnie To (54 films) al is het wel maar een subtiel klein verschil. Vooral de sfeer en wat apartere stijlvolle actiescènes. Helaas wisselen goede en slechte scènes elkaar af. Zo is de eerste schietpartij na krap een uur een tegenvaller. Het had wel een zeer mooie spanningsopbouw maar uiteindelijk is de schietpartij zelf niet echt bijzonder. Gelukkig werd dat later wel weer goed gemaakt. Echter blijft die wisselvalligheid wel. Ook het verhaal liep niet altijd even lekker en had veel vaagheden en hiaten. De film locatie waren uiteraard Hongkong en de zeer mooie locatie Macau. Johnny Hallyday, de '60 jaren zanger, paste goed in de film met zijn zeer hel blauwe ogen zag hij er koel en stoïcijns uit.

Naar een verhaal van Peter Straub die mogelijk het bekendst is van zijn samenwerking met Stephen King. Deze film floreert absoluut in een dromerige sfeer. Het heeft ook een prima Mia Farrow en een groot oud huis waar het misschien spookt. Het had potentieel maar verder vind ik het een beetje een gemiste kans. Het komt langzaam op gang en er werd niet veel nadruk gelegd op het bovennatuurlijke. Zo weinig dat als Mia Farrow is ingetrokken in haar huis, en er snel een medium langs komt om een ​​seance te doen maar er is letterlijk niets griezeligs gebeurd, behalve dat haar kachel de neiging heeft om vanzelf aan te gaan. Belangrijke mensen sterven in de film en het gaat gewoon volledig onopgemerkt voorbij. Toch heb ik ondanks het ontbreken van veel bovennatuurlijke griezeligheid toch redelijk genoten.

Screwballfilm, die onder het sexploitation-genre valt. De alternatieve titel is '1000 gevangenen en een vrouw', dus ik ging misschien met andere verwachting naar dit kijken. Dit was meer een luchtige Britse komedie in de stijl van de jaren 60/70. Aan de ene kant was het een aangename verrassing dat het niet zo'n platvloerse erotische film was, maar aan de andere kant was het ook verrassend braaf en clichématig. Het verhaal is een vrij standaard verhaal over een stout schoolmeisje dat kattenkwaad uithaalt, tijdens haar verblijf bij haar vader een gevangenisdirecteur. De film kabbelt rustig voort, Alexandra Hay is irritant door continu te giechelen en is minimaal te zien in naakt of expliciete seksscènes. Het is niet slecht voor wat het is, maar ik denk gewoon te onopvallend, al weet ik dat niet met zekerheid want ben ook niet direct een fan van dit genre.

"Es ist so ein herrlicher sonniger Tag, und ich muss gehen."

Sophia Magdalena Scholl: Leeftijd: 21 jaar.

Vermoord op 22 februari 1943 door de nazi's omdat ze de anders dacht en dit durfde uit te spreken.

De film gaat over de laatste vijf dagen uit het leven van Sophie Scholl en haar gesprekken met medegevangene Else Gebel. Ondanks het belang van dit verhaal was deze twee uur durende productie niet erg aantrekkelijk om naar te kijken. Dat komt vooral door de stijl van een kamerspel tussen Sophie en haar medegevangene Else Gebel. Daardoor is de film wel de moeite waard om te kijken maar moet je er wel echt voor in de mood zijn.

“The Kardashianization of humanity”

Dit is zeker geen film die veel nieuws onder de zon brengt. De horrorprent maakt gebruik van een zeer beproefd recept...Als er iets ergers is dan reality-tv-shows, zijn het misschien wel horrorfilms over dit soort shows. Hier heet die show 'Furcus' House of Fun' en wordt gehost door een CGI-geanimeerde panda (maar een panda is lang niet zo verontrustend als Billy the Puppet) die eigenlijk de rijke maar weinig iconische Nero Alexander in motion-capture-pak is. Was het lot van de verliezers, je nog niet geheel duidelijk, dan laat Funhouse het wel zien in de proloog. Koekeloeren naar acht vervelende aandachtzoekende sociale media wanna-bees is nu niet echt iets uitdagend. Daarom wisselt men tussen scènes die zich afspelen in het complex en nieuwsberichten, nep-beelden van talkshows en sociale media-volgers. En probeer het de spot te drijven met influencers, hun nietszeggende vlogs en het publiek die dit met gulzig gemak consumeert. Wel is deze spot weinig subtiele en iets te overvloedig. Maar het geef de film ook een gelikte uitvoering en vlot tempo plus bovendien verliest de film weinig vaart. Daarnaast is de grootste attractie van de film de dodelijke tests (of domweg martelingen) waaraan de deelnemers worden onderworpen. De film is niet geweldig maar zeker het niet verschrikkelijk.

Goed bedoelde maar helaas falende film over een Halloween-doolhof. Het begon nog wel aardig met een gevangenis waar de meest gevaarlijke gekke moordenaars zaten opgesloten. Robert Englund speelt nog een rolletje als gevangenis-directeur. Wat er gaat gebeuren kan je eigenlijk al vanaf de eerste minuut voorspellen maar het zag er toch redelijk uit. Helaas start dan pas de echte film en krijgen we een stel tieners te zien die stuk voor stuk niet erg interessant zijn. En die moeten de film helaas trekken? Tja, en dan de humor die is van het domme Amerikaanse kaliber en slaat dus de plank mis. Alhoewel slaat... die slag op de kop van jut was wel grappig. Wat overblijf zijn dus de moordenaars, en die scoren 50/50. De enige andere bekende was Jere Burns als Mental Manny maar veel deed hij niet. En dat geldt eigenlijk voor alle moordenaars! Jammer van de grollen, aardig bloederig en op een luchtig manier gebracht keek het vooral lekker weg.

Een deel van de reden dat kermissen de perfecte setting zijn voor horrorfilm is doordat deze ook werken met snelle schrik en tegelijkertijd je plezier laten hebben. Deze film heeft een indrukwekkende set omdat regisseur Tobe Hooper tijdens het filmen een echt carnaval tot zijn beschikking had. Zo met de locatie, als een tiener-kwartet besluit om de nacht door te brengen in het spookhuis van een kermis, zit het zeker goed. Met de slasher-trend op volle kracht, past deze film verder geheel binnen de formule-richtlijnen van dat slasher-genre. De personages zijn bekende standaard slachtoffers. Je weet aan het begin al wie uiteindelijk de Final Girl gaat worden. Leuk was de opening met de humoristische knipoog naar 'Psycho' (en heel wat meer vrouwelijk naakt) en er was een hommage een Universal monster. Wel was er maar weinig bloed en de moorden zelf waren buiten beeld. Toch waren de monster-speciale effecten wel goed gedaan. Dit was dan ook niemand minder dan Rick Baker, die ook aan An American Werewolf In London heeft gewerkt. Opmerking daarbij is dat de tweekoppige koe die is te zien geen SFX was. Van alle films die begin jaren tachtig probeerden mee te meeliften op de slasher-rage was deze zo slecht nog niet. De decors en verlichting in de film zijn erg goed. Deze film is verder zeer degelijk gemaakt en had een sfeer die me wat deed denken aan die van de oudere horrorfilms uit de jaren '50. Ja hier had ik zeker een vermakelijke tijd mee!

Was niet op de hoogte dat dit een remake betrof. Maar redelijk sterke film! Alleen vond ik zelf dat er op sommige momenten wel dubieus wordt gehandeld. Zowel aan het begin als de twee jongemannen net binnen zijn. Als verderop in de film. Waarom is er sprake van een tweede telefoon of waarom niet de auto proberen te nemen? Dit was geen probleem geweest als er vlak voor het eind niet nog een scene was met de afstandbediening. Dit doet de film zo te niet! De spanning was compleet weg! Het leek wel of de regisseur niet kon beslissen hoe het moest aflopen. Hierdoor raak je als kijker ook gedesoriënteerd. Daarom een hele punt aftrek! Vraag me nu ook af of deze scene ook in de eerste versie zat?

De derde OSS-film van regisseur André Hunebelle Waarin om financiële redenen de Amerikaanse Kerwin Mathews werd vervangen voor de Tsjechische Fredrick Stafford. Geen grote ramp want het was wederom een zeer geslaagde Eurospy-film. Hubert Bonisseur de la Bath oftewel OSS 117 wordt ditmaal naar Brazilië gestuurd om de politieke moorden op belangrijke figuren te onderzoeken, gepleegd door ogenschijnlijk gewone burgers. Er wordt tijd besteed aan het leren kennen van de personages, natuurlijk ook de aantrekkelijke vrouwen. Van de stranden van Copacabana (Rio de Janeiro) naar de jungle van Bahia is er voldoende actie; vechtpartijen, explosies, geweervuur, … en een vlammenwerper-scène... ronduit geweldig. Het Eurospy-genre heeft niet het budget van de Bond-films maar deze OSS117-films (met wel een relatief hoger budget) zijn desondanks prima heerlijk en sprankelend vermaak!

We hebben het al eens eerder gezien ... en zelfs meer dan eens. Een groepje mensen die elkaar niet kennen, die uit hun dagelijkse leven worden weggerukt en wakker worden in een arena waar ze een eliminatiespel moeten spelen. Hier draait het om 6 vrouwen (beauty's) en evenveel mannen (beasts) Deze film doet dan ook niets nieuws maar door zijn; "waar je om vraag, is wat je krijg"-mentaliteit is het een erg leuke genre-fan film geworden. Waarbij de belangrijkste kracht van de film vooral zit in goede gore-momenten en niet te lange speeltijd. Waarbij de vrouwen niet altijd gewillig slachtvee zijn en de killers ook sterven! Uiteindelijk is 'The Furies' een zeer solide Australische horrorfilm van regisseur Tony D'Aquino. Er is niet iets wat we nog niet eerder hebben gezien, maar op het gebied van grafisch geweld (soms wel CGI) is de film zeker bereid om meer te laten zien dan andere films. Iets wat nog al eens wordt vermeden.

De prequel van Mad Max: Fury Road (2015) waarin het oorsprongsverhaal van het personage van Charlize Theron wordt verteld. Hierin wordt ze gespeeld door Alyla Brown, die langzaam naadloos overgaat in Anya Taylor-Joy. De actiescènes in de film zijn spannend en goed uitgevoerd, hoewel er een merkbare toename in CGI is ten opzichte van "Fury Road". Daarnaast is het meer een herhaling van zetten, waardoor het op inhoud allemaal wel een stukje minder was. Toch was dit zeker niet vervelend om te bekijken!

Met een woestijnachtige vormgeving en een in leer geklede motorbende moet het niet zo moeilijk zijn om te raden waar deze film de inspiratie vandaan heeft gehaald; Mad Max. Met het succes van de Mad Max-films uit de jaren '80 (79,81,85) kwamen er heel wat werkjes die wilde inhaken opdat succes. Denk aan Steel Dawn, met Patrick Swayze, of Salute Of The Jugger met Rutger Hauer. Dus waarom dan niet bij Mad Max: Fury Road moet regisseur en acteur James Franco gedacht hebben? Tja en waarom ook niet...?

Nu gaat deze Science fiction-actie-western film zeker nog de nodige kritieke ontvangen (zeker bij de pers) want afgezien van de bovenstaande overeenkomst, is er om budgettaire reden veel minder actie, lijkt het vaak op oppervlakkigere versie van andere films. en laat het verhaal soms ook te wensen over; De toekomst ziet er wederom niet zo goed uit. De mensheid is bijna uitgeroeid door een "Red death", waardoor alleen gewelddadige bendes achterbleven. Prince (Jeffrey Wahlberg, de neef van) zijn moeder (natuurlijk is haar naam) Queen (Lucy Liu) is ernstig ziek. Het medicijn kan gevonden worden in "Paradise Beach" Hij gaat op een wanhopige zoektocht door een barre futuristische woestenij en kruist het pad van psychotische bendeleider Warlord (James Franco)met Method Man als bekendste bendelid, Love-Lord (Snoop Dogg die niet veel doet dan zichzelf zijn), en Druglord (Milla Jovovich) Daarnaast is er dan ook de verhaallijn van de sexy “synthetic” Ash (Suki Waterhouse) Die tevens ook de voive-over doet tijdens de film.

Nee, goed uitgewerkt of bedacht is het niet! Ook weet ik niet of het komt dat al meerdere films van Franco heb gezien (gewenning), maar ik vond het toch best een heerlijke te gek uitziende post-apocalyptische film. Een van de pluspunten is dat iedereen van de cast er zichtbaar plezier in had om de over-de-top personages neer te zetten. Het enthousiasme straalt dan ook van de film af. Een film die soms ook lekker fout is! Vrouwen zijn in deze toekomst “bitches” en vrouwelijke robots dienen als persoonlijke slaaf. Een opvallende gewaagde keuze, zeker in een tijd van "MeToo" waar ook James Franco mee te maken kreeg. Ook is het een pluspunt dat de film meer bloederige scene bevat dan zijn voorbeeld. (op dat vlak is Mad Max maar braaf)

Intellectuele uitdagingen hoef je in "Future World" niet te verwachten het is tenslotte een B-film waar toevalligerwijs een stel bekende namen in meespelen. De film bezit verder geen eigen ideeën, maar de cast heeft duidelijk plezier en er zijn wel bloederige (vecht-scènes) en sexy scènes (topless dansers in de Love Town, samen met wat meisjes-tot-meisjes actie). Dit maakt de film tot een uiterst vermakelijk Pulp-filmpje!

Zoals er ook van Jurassic Park vervolgen kwamen is ervan Westworld ook een vervolg gekomen. Toch was deze film vermakelijker dan Jurassic 2. Het had zelfs net zo goed kunnen zijn als Westworld. Waren het niet dat ze erg over de schreef gingen met de rare droombeelden. In die droombeelden verschijnt dan wel Yul Brynner maar voegen niets toe aan de film. Sterker ze verprutsen een groot gedeelte van de film. Verder was het zeer genieten. Ditmaal zaten er in het verhaal meer thriller aspecten. Natuurlijk was, zoals je in een deel 2 mag verwachten als in een overtreffende trap. Maar er zaten ook wat leuke nieuwe dingen erin. Een ander manco was het ietwat voorspelbare einde. Enfin als tweede deel deed hij het zeker niet slecht.

Het is moeilijk te zeggen of de film nu serieus of grappig moest zijn. Maar ongebruikelijk van opzet was het wel! Er spelen in de loop van de film 5 misdaad-zaken, die allemaal tegelijkertijd plaatsvinden. Daardoor is de film misschien wat chaotische van toon en is het iets moeilijker om grip te krijgen op de personages maar gelijker tijd doet het daardoor meer aan een echt politiebureau denken. Er gebeuren altijd dingen tegelijkertijd op een politiebureau.

Het verhaal en de dus ook de personages zijn gebaseerd op Ed McBain's 87th Precinct. Maar de manier waarop het werd gebracht herkende ik daar ook een soort voorloper van de serie' Hill Street Blues' in. Niet verwonderlijk dat regisseur Richard A. Collaaan een carrière in voornamelijk televisieproducties had. Helaas af en toe wel onderbroken door een lach; Het bureau dat appelgroen wordt geverfd door twee mannen van de afdeling Onderhoud of Reynolds en Weston vermomd als nonnen, en Skeritt en Raquel in een dubbele slaapzak.

De film ziet er prima uit en het tempo was goed, maar zoals al gezegd was de toon een beetje afwijkend. Veel sfeervolle opnamen op locatie waarbij de setting om welke reden dan ook is veranderd van het NYC van het boek naar het Boston uit de jaren 70. Er is een prima cast met bekende-acteurs. Burt Reynolds doet hier weer zijn eigen stuntwerk en wordt in brand gestoken. Zolang hij maar niet met Raquel Welch een woord wisselde want de opmerkingen die hij maakte tijdens het filmen van 100 Rifles (1969) beschouwde zij als onsmakelijk en praatte niet meer met hem! Ach uiteindelijk werd het een fatsoenlijke 87th Precinct misdaad/komedie uit de jaren 70 met charismatische, sympathieke verhaal en acteurs.