Meningen

Een van mijn favoriete Hitchcocks!

Geweldige avontuurlijke film met paranoïde verhaal. De beste en leukste rol van Cary Grant en naast hem de prachtige Eva Marie Saint.

Ik las net een berichtje op een 'message board' dat ik wel aardig vind:

'not only his greatest film, but shows what Hitch would have done with a James Bond film.'

Ik onderschrijf deze mening wel.

North by Northwest: schitterende titel ook. Lees net op imdb dat een van de werktitels "In a Northwesterly Direction" was. Ben blij dat die het niet geworden is!

Grote tegenvaller.
Ik vond het maar vervelende apathische personages. Nou hadden ze natuurlijk wel wat meegemaakt, maar toch.
Liefde is hier een soort hogere wiskunde; die wou wat met die, maar die kon dat niet. De ander wou wat met die ene die wachtte op die ander, maar moest ook wachten.
Kwelling op kwelling. Erg vermoeiend op den duur.
En echt diepzinnig was het ook nauwelijks, al werd dat wel een beetje gesuggereerd. Het ging vaak nergens over en de personages wisten zich amper uit te drukken.
Die meid had het steeds maar over sex, terwijl ze er niet toe in staat was. En ze emmerde maar door en door. En die jongen maar eeuwig geduld met haar hebben...
Hoewel hij wel iets had met een ander meisje, maar wat werd niet geheel duidelijk en hij wist het geloof ik zelf ook niet.
De personages worden vrijwel niet geintroduceerd. Ineens is daar zomaar de zelfmoord.
Je komt er niks over te weten. Ze hebben het er niet eens over waarom hij het heeft gedaan. Vaag....
En verder vond ik het totaal niet herkenbaar als een Anh Hung Tran film. De geniale shots en mooie decors ontbraken, op een paar scènes na. Ik vond de film ook weinig sfeer hebben buiten wat buitenscènes.
De muziek vond ik ook niet aansprekend.
Het was dus totaal niet mijn film. Met veel pijn en moeite uitgekeken.

Met zeer veel moeite uitgekeken.

Het enige goede aan de film vind ik het creepy voorkomen van Max Schreck.

Voor het overige zie ik absoluut niet wat er nou zo bijzonder aan deze film is. Ik vind het vooral een museumstuk.

Toch wel aardig persoonlijk portret van Shania Twain.

Ik ben Twain en haar muziek jaren uit het oog / oor verdwenen, dan is deze documentaire wel een fijn overzicht van haar leven en succes, en van haar persoonlijke strubbelingen en tegenslagen.

Het heeft wel de hosanna saus van interviews met een reeks bekende en minder bekende mensen die allemaal zeggen hoe fantastisch ze wel niet is.

Twain blijkt toch wel wat veranderd in al die jaren, zowel innerlijk maar ook uiterlijk. Door het leven getekend, maar dankbaar voor wat ze nu heeft. Een sterke vrouw.

Ze zit de hele film in kleermakerszit, als een tiener op haar kamer. Die man met het masker is wel heel eng.

Enorme meevaller.

Ik was op het ergste voorbereid, maar ondanks de vele clichées vind ik het een goede film.

Het is een op en top Hollywood film. De film kent geen plotverrassingen, maar de film is met zoveel vakmanschap gemaakt dat dat nadeel minder zwaar gaat tellen. De film ziet er schitterend uit. Prachtige art direction en cameravoering. Het begin van de film vond ik het minst goed, maar het clichégehalte is dan ook het hoogst.

Rachel McAdams kan nog wel eens een mooie carriere tegemoet zien. Mooie chemie tussen Gosling en McAdams. Gena Rowlands is nog steeds een prachtige vrouw. Wel veel make-up, maar op een goede manier.

Big Fish behandelt soortgelijke filosofische thema's maar die vond ik een stuk afgezaagder en moralistischer. The Notebook is een rechttoe rechtaan liefdesverhaal, met een betoverende uitwerking.

Eindelijk deze klassieker nu eens gezien.

Wat een pijnlijke zit. Vooral omdat Moreau en Mastroianni elkaar praktisch de hele film ontwijken.

Het is toch masochisme van het hoogste soort om maar op dat 'feest' te blijven hangen. Als je weet dat er zoveel bad vibes in de lucht hangen, blijf je toch niet tot ochtendgloren hangen. Ik dacht steeds, nu gaan ze vast eens verstandig zijn, en naar huis. Ik kon het allemaal maar moeilijk aan zien. De personages hebben allemaal zo'n hoge mate van melancholiek in zich. Op papier is het allemaal pracht en praal en rijkdom, maar als je je niet kunt vermaken ga je toch niet als een tiener op een schoolfeest tot zo laat blijven hangen.

Voor mij zijn Moreau en Mastroianni de sterren van de film. Ze waren toen respectievelijk slechts 37 en 36 jaar oud, maar ze ogen hier als een 50+ stel met een huwelijk achter de rug van 20 jaar.

De film is magnifiek gefilmd. Ik was opgelucht dat de film voorbij was, omdat de melancholiek zo groot is, ik ken weinig films die bitterder smaken.

Zoals zoveel vervolgen is het origineel beter.

Leuk om het gezelschap nog eens samen te zien. Ze zijn ouder geworden maar of ze nou volwassener zijn geworden? Het antwoord is: niet echt.

Het is een aardig tussendoortje, maar meer ook niet. De setting in de volle zon en bij het riante huis is wel sfeervol.

Had deze film gemaakt moeten worden? Nou nee. Het is te hopen dat het bij dit ene vervolg blijft.

Sfeervolle noir met een prachtige rol van George Nader.

Ik houd altijd wel van films met criminelen die een zekere klasse uitstralen.

Het verhaal is net iets te veel van de hak op de tak. Het sterke eerste uur wordt helaas gevolgd door een wat zwalkend plot. Het hoofdpersonage is ook aan het zwalken, maar toch.

Leuk om hier een piepjonge Maggie Smith te zien. Ze is vooral herkenbaar door haar ogen en haar stem.

Het eindshot met in de verte de rook uit de fabriekspijpen is een fenomenaal shot.

Polanski's speelfilm debuut Knife in the Water is een bijzondere psychologische ontdekkingstocht, omlijst door sublieme cameravoering en ondersteund door een jazzy soundtrack die heel goed past bij de beeldenpracht.

De gegevens: de rijke Andrzej en Krystyna gaan een weekendje er op uit met hun luxe zeiljacht op een van de Poolse meren. Op weg daar naar toe in hun dure en stijlvolle bolide staat daar ineens een brutale snotjongen op de straat die roekeloos voor de auto springt en niet zal wijken en zodoende de auto tot stoppen dwingt. De jongen bereikt zelfs wat hij wil; zijn rare steek wordt beloond met een lift.

Als tegenactie wil Andrzej de jongen een lesje leren door hem uit te nodigen op hun boot. Vanaf dat moment ontspint zich een prachtig psychologisch spel tussen de doorgewinterde en geharde Andrzej en de onbevangen en naieve lifter. Andrzejs vrouw Krystyna staat min of meer passief en aanschouwend aan de zijlijn, maar toch toont ze medeleven voor de jongen als hij keer op keer genadeloos wordt beproefd om zo nu en dan zijn kant te kiezen. Dit medeleven zorgt uiteindelijk voor spanningen in de relatie van het paar.

De lifter is een groentje dat zich geen raad weet met zoveel macho overmacht en mentale geslepenheid van Andrzej. De jongen laat evenwel niet helemaal over zich heen walsen. Zijn pogingen om Andrzej tegenwicht te bieden komen nogal over als sprongen van een kat in het nauw, maar daarom juist denk je steeds dat het moment spoedig zal naderen dat de situatie volkomen uit de hand zal lopen. Die spanning maakt de film zo goed, ook omdat je, met de titel in het achterhoofd, weet dat er iets gaat gebeuren.

De jongeman wordt door Andrzej, als ware het zijn zoon, keer op keer op de proef gesteld. Hij zit gevangen op de boot en de oudere Andrzej kent geen genade. Als de drie zich settelen in de kajuit ontstaat er zowaar nog iets dat lijkt op gezelligheid. De volgende dag heeft de jongen toch nog een meesterlijke zet in petto waarmee hij Andrzej eens goed terugpakt. De ontknoping en het slot van de film zijn krachtig en een waardige afsluiter van de film.

De film blinkt heeft dan wel een eenvoudig uitgangspunt, de uitwerking er van is fenomenaal. Stylistisch een pareltje en verrassend van begin tot eind. Knife in the Water is een van de puurste films van Polanski. Hij weet als geen ander zo een klein gegeven maximaal uit te buiten. Iets dat hij ook met succes heeft gedaan in zijn latere Death and the Maiden.

Heel merkwaardige film.

Fenomenale rol van Ilinca Manolache. Een vrouw met haar op de tanden. Ze ontziet niets of niemand en vertolkt de onderbuik van de maatschappij.

Die Bobita is een hilarisch typetje, maar ik vind het jammer dat dat irritante hoofd van die gekke kerel steeds op het filter zit, dat leidt nogal af.

De scène over de vele herdenkingstekens voor verkeersslachtoffers bij de weg doet erg denken aan Agnès Varda. Opvallend lange scène.

Het super langgerekte einde vind ik toch wel een afknapper. Inhoudelijk wel sterk maar het haalt het tempo uit de film en op een gegeven moment had ik het wel gezien.

Deze film had ook wel in 2 uur verteld kunnen worden, dan had ik 'm zeker wat hoger gewaardeerd.

Dit is trouwens pas de 4e Roemeense film die ik zie.

Wel een fris filmpje, met in de hoofdrol de beeldschone Michelle Jenner.

Het is in feite een film die vrijwel volledig gaat over het rollenspel tussen de twee hoofdrolspelers.

Dit is aanvankelijk best leuk gedaan, en vermakelijk.

Op een gegeven moment schiet de film hier echter te ver in door, waardoor het te gekunsteld over komt.

De rol van Eduardo Noriega is te dominant in deze film. Het belangrijkste hoofdpersonage had natuurlijk Michelle Jenner moeten zijn. Dat is een gemiste kans.

Mooie sfeervolle setting en mooie locaties. Op een gegeven moment komt het wel erg onnatuurlijk over dat de personages zich alleen nog in restaurants en cafés ophouden. Dat hoort natuurlijk wel bij het romcomidioom, maar toch.

Mooi gemaakt, maar helaas erg kil en afstandelijk.

Met de personages in Nuit Noire had ik helemaal niets en ze zijn nogal oppervlakkig. Bij Lynch zie je doorgaans interessante personages en psychologische diepgang. Dat miste ik hier.

Ik zou hier liever een korte film van hebben gezien. Vooral de weergave van insecten is fenomenaal.

De setting van de film is mooi; een hoog huis met een enorm trappenhuis dat iets van een spookhuis uitstraalt. De verschillende personages vormen een maf gezelschap. Leon M. Lion is dan natuurlijk het meest merkwaardige personage.

Hitchcock laat hem de meest gekke bekken trekken ter uiting van de angsten van dit karakter. En dat gebeurt vaak niet al te subtiel, zeg maar gerust over-the-top.

Met camera en montagetrucjes wordt getracht de angstuiting op te blazen tot enorme proporties.

In Vertigo is zulks gelukkig wat beter uitgewerkt, maar Hitchcock experimenteerde hier dus toen al mee.

De binnenopnamen doen nogal toneelmatig aan. Verder wordt het misdaadverhaaltje er op een onsubtiele en stripachtige manier doorgewerkt. Rechttoe rechtaan als in een Kuifje album. En de gevechten zijn erg Dick Bos achtig. Je staat er versteld van hoe de acteurs in die oude films zo makkelijk naar de grond gaan of flauwvallen. Dat zijn bijna Rasti Rostelli achtige praktijken.

Grappig hoe op het einde weer heerlijk uitgeleefd wordt met miniatuurtreinen en boten. Ik vind zulke special effects altijd wel interessant om te zien. Eigenlijk met heel simpele middelen wordt maximaal effect gesorteerd. Natuurlijk is dit principe heden ten dage achterhaald, maar het ziet er toch nog wel mooi uit.

Ik vond vooral het eerste gedeelte met het kleine jochie mooi. Dat menneke speelt heel leuk en de vriendschap met Alfredo is prachtig.
Ik herkende wat 'Haanstra momenten' wanneer je de gezichten van de mensen zag in de bioscoop terwijl ze naar de film keken.
Een feelgood film, totdat Alfredo blind geraakt als gevolg van de brand.

Het tweede 'gedeelte' met de wat oudere jongen vond ik een stuk minder boeiend, en het laatste stuk met de oude man die terugkeert naar zijn dorp saai en langdradig, wat mijn cijfer voor de hele film aardig omlaag haalt.
Ik zag de director's cut. Ik had achteraf liever de 120 minuten versie gezien.

Nicolas Winding Refn is voor het grootste deel zelf aan het woord. Hij wordt veelal geinterviewd vanuit de auto en in Kopenhagen. Niet als bestuurder, en ik las ook op Wikipedia dat hij geen rijbewijs heeft. Wel opmerkelijk gezien de film Drive...

Je krijgt een boeiende kijk in zijn leven en hij vertelt veel over zijn visie en zijn werkwijze en wat hij heeft geleerd van tegenslagen. Het gaat chronologisch over zijn leven, aan de hand van de films die hij achtereenvolgens heeft gemaakt.

Hij is een groot horror en exploitation liefhebber.

NWR woonde het grootste deel van zijn tienerjaren in Manhattan en kon moeilijk aarden toen hij weer terugverhuisde naar Denemarken. Hij voelt zich meer New Yorker dan Deen. Hij geeft ook nogal af op de Denen en de Deense filmpers.

Hij is bij het maken van Fear X failliet gegaan toen een italiaanse investeerder afhaakte en hij persoonlijk garant moest staan. De Pusher vervolgen maakte hij primair voor het geld.

Er is er een verslag van voorbereidingen voor zijn nieuwste film, vanuit Thailand. Hij zoekt hier naar geschikte locaties.Je ziet hoe hij vanuit zijn hotelkamer met allemaal kaartjes werkt van scènes en hiermee een chronologisch systeem maakt op een muur. Dialogen voegt hij later pas toe.

Mads Mikkelsen komt ook veel aan het woord, en Alejandro Jodorowsky en Gaspar Noé, die allen grote fans van zijn werk zijn.

Aan het einde wordt het bezoek aan Cannes getoond en komt ook Ryan Gosling aan het woord.

Dit is normaliter niet het soort film waar ik heen ga, maar aangezien het een Friese film is en Monic Hendrikx er in speelt, had ik extra reden om te gaan.

Het is een vakkundig gemaakte film met mooie beelden.

Monic Hendrikx en Jeroen Willems spelen de sterren van de hemel en dan overdrijf ik niet.

De ondertitel luidt: een liefdesgeschiedenis. Dat is een pakkende omschrijving. Het eerste deel van de film is het stel intens gelukkig. Daarna krijgen ze relatieproblemen en wordt het wat mij betreft een stuk interessanter. De film krijgt namelijk een stuk meer diepgang.

Nynke is een aanrader voor liefhebbers van het genre, vrouwen en uiteraard Friezen!