Meningen

Wayne is hier iets minder goed van karakter en niet puur de held; hij steelt geld en schiet op de sheriff. Maar uiteindelijk gaat zijn karakter precies weer de kant op zoals je zal denken, net als een kat die van een hoogte weer op zijn pootjes terecht komt. De komische werking tussen Wayne en Paul Fix zorgt voor vermaak, maar na verloop nogal herhalend en flauw. En als Fix mij dan ook nog aan Bob Hope doet denken, dan zit het niet goed. 2.5 sterren

Egan speelt een Bond, die net als Bond ook fleurt met zijn secetaresse en zelfs verder dan dat gaat. Overal wordt de tijd voor genomen, wat ik het sterkste punt vond van de film. 2.5 sterren

William Holden is de onervaren kolonel Frederick die zich zo stoer en kalm houdt als maar kan tijdens de training van het stelletje ongeregelde.Frederick zit gerust met zijn voeten in een sodabad en verstopt het teiltje dan als Crown (Cliff Robertson) binnen wil komen.Het begint weer zo heerlijk cliche, toevallig net iets later gemaakt als The Dirty Dozen, met een zelfde soort verhaal.De 2 missies zijn een genot om naar te kijken en ook het eerste deel wat de training laat zien is errug leuk.Robertsen is ietsje minder als in andere oorlogsfilms als 633 Squadron. Muziek van Alex North mixt perfect het Canadese (lees Schotse doedelzak ) en het Amerikaanse element. 3.5 sterren

Finaal muslukte poging van Alice de Abdrade om een sociaal komedie op poten te zetten. Alles zit erin van straatkinderen, prositutie, moord, corruptie... Maar is dat dan leuk? Nee totaal niet. De personages zijn verre van boeiend. 1 ster

Zoals wel vaker met een Jackie Chan film moet deze nogal op gang komen. Na een compleet vervelend stuk met de opleiding en alles begint het echte werk zodra zijn leraard met de landeigenaar in gevecht raakt. Dat is werkelijk een krankzinnig leuk, slapstick gevecht met zelfs een stukje Popeye muziek (de landeigenaar eet spinazie). Die vaart blijft er en Chan raakt eindelijk echt in aktie. Helemaal op het einde wordt de triomf benadrukt met Also Sprach Zarathustra van Strauss. 3 sterren

David Morse is hier weer goed. Hij zet de priester zeer ingetogen neer, vol sympathie en degelijkheid. De vaak rustiek ogende man is geknipt voor een rol als priester. De film is ook altijd ingetogen, maar is uiteindelijk vrij sleperig. 2.5 sterren

Diep is een schoolvoorbeeld van hoe je de wereld van een tienermeisje indringend zou moeten weergeven. Denk daarbij aan de camera dicht op de huid en dingen vooral willen registreren. Het is soms erg intiem en dan weer afstandelijker. Dat werkt goed door elkaar heen. De toon is meteen gezet met de prikkelende openingsbeelden waarin de vaagheid iets suggereert, maar toch niet is wat je dacht. Heel speels en dromerig. En dit soort taferelen en de veelzeggende blikken maken het tot een boeiende ervaring. Melody Klaver is behoorlijk indrukwekkend.

Niet alleen ziet deze poster er niet uit, Chan heeft in deze film heel kort 'soldaten' haar. Middelmatige knokfilm geplaatst in WO II. Na verloop van tijd heb je het wel gezien met de steeds grotere en langere vechtscenes die steeds fataler worden. 2.5 sterren

Terence Hill en Bud Spencer speelden beiden kleine rollen in de film Annibale (1959), maar hun eerste echte samenwerking (als in hoofdrollen) was een feit met Dio Perdona... Io No!

Een uitermate verrassende ervaring! Het is een serieuze film en daarmee misschien wel meteen hun beste film. Er is een duidelijke chemie tussen de twee; een voorbode voor verdere samenwerkingen. In sommige scenes valt best iets humoristisch te vinden, maar het is bovenal een 'echte' spaghetti western met een alternatief moraal en ruwe actie in overvloed. Ook is de film spannend, sinister en bij vlagen best stijlvol gefilmd. Het zou mij dan ook niks verbazen als liefhebbers van de spaghetti westerns, die niet zo houden van het duo, Dio Perdona... Io No zonder horten of stoten tot hun beste werk zouden rekenen.

Mijn waardering voor componist Carlo Rustichelli begint dankzij deze film nog meer te groeien. Behoorlijk alternatief werk, wat haast geheel symfonisch is en de ''clichématige'' instrumenten niet gebruikt (afgezien van de elektrische gitaar). Goed gebruik ook van Dies Irae.

Een leuke oorlogfilm met een lekker tempo en veel humor. De traingen van de criminelen zijn erg komisch vanwege het komische acteerwerk van de cast. Lee Marvin vertolkt haast de perfecte rol als de leider van de soldaten. De uiteindelijke missie aan het einde is erg spannend. 4.5 sterren

Deze derde uit The Dirty Dozen reeks weet het niveau van het eerste vervolg vast te houden. Natuurlijk lang niet zo goed als de eerste, maar gelukkig ook niet zo slecht als de vierde (en laatste) uit de reeks.

Binnen het oorlogsgenre heb ik een voorliefde voor de zogeheten trainingsfilms: circa de eerste helft is training en de tweede de missie. Het gaat er geen eens om dat het echt een goede film is, maar dat het mij nimmer verveeld. Deze film weet prima aan de verwachtingen te voldoen. De film werd geproduceerd door Joegoslavië en werd geschoten in Kroatië. Het is te zien dat het een vrij goedkoop gedraaide TV-film was: de decors zijn bijvoorbeeld nogal karig. Ookn sluipt de routine er bij Telly Salavas en Ernest Borgnine behoorlijk in, maar dit alles deert niet.

Dat deze film werd gemaakt om de Amerikanen te overtuigen van het feit dat ze mee moesten vechten is overduidelijk. Het herhalen en niet nakomen van Hitler's afspraken met wat Europese landen wordt er flink ingeramd door herhaling. Dimitri Tiomkin's score is uitermate bekwaamd en quote ook gerust verscheidene klassieke werken. Verder is het niet alte bijzonder allemaal, maar zou toch graag de hele reeks willen zien.

Als liefhebber van politiek is Il Divo een geschikte film, maar dan moet deze wel behoorlijk op de hoogte zijn van wat er allemaal gebeurde in Italië. En dat is het probleem bij deze film die in hoog tempo vrij onbekende gebeurtenissen en een enorme hoeveelheid aan onbekende politici op de kijker loslaat. Natuurlijk weet ik wel het een en ander van Andreotti, Falcone, enkele mafia leden en vrij veel over Berlusconi (wat niet erg van pas komt bij het kijken), maar dat is niet genoeg. Il Divo is desondanks een zeer aangename film door de fantastische cast, het totale visuele aspect en de prachtige muziek. De samenhang van de vrij komische, absurdistische sfeer, de doorlopende dialogen en het gebruik van muziek maken dit tot een prima politieke operette.

Alhoewel Corbucci te boek staat als een belangrijk filmmaker in het spaghetti western genre, weet zijn werk lang niet altijd te overtuigen. Tegenover een geweldige film als Il Grande Silenzio staan matige producties als Il Mercenario. Django is gelukkig wel een aardige film. Toentertijd een groot succes en van invloed op andere filmmakers. Helaas is het mysterieuze karakter al snel een prater, wat de film helaas niet ten goede komt. Er zitten enkele geweldige actiescènes in en een paar leuke vondsten, maar als geheel oogt het toch als een erg gemiddelde western. Naast die enkele goed scenes is de sterkste troef toch wel de score van Luis Bacalov. Zonder enige twijfel één van zijn meest memorabele scores voor dit genre.

Django Il Bastardo is een aardige poging om het vaak rauwe geweld van spaghetti westerns te combineren met elementen van horror. Soms zorgt dit voor een klein stukje meerwaarde, maar het had eigenlijk veel verder doorgevoerd moeten worden om echt tot leven te komen. Het blijft ook wel redelijk binnen de lijntjes. De scene in de kerk is de enige echte memorabele scene.

Antonio de Teffè, ook wel bekend onder de naam Anthony Steffen, was co-scenarist, co-producent en nam de hoofdrol voor zijn rekening. Hij weet de film uitstekend te dragen als tamelijk stoicijnse wreker. Ook niet onvermeld mag de bij vlagen uitstekende muziek van het componisten duo Vasili Kojucharov en Vasco Mancuso blijven. Andere Italiaanse westerns maakte al gebruik van Bond elementen (Sabata...), maar ditmaal is er een duidelijk Bond geluid te bespeuren in de geschreven score. Het gaat hierbij om een aanstekelijk, typisch Bond ritme, wat wordt gebruikt in het begin en tegens het einde aan. Luister hier. Erg aanstekelijk.

Yektapanah schreef het script, verzorgde de regie en montage.Hij richt zich vooral op persoonlijke, kleine dingen van de jongen en zijn baas.Alles wordt wel weer beter, zo eindigt de film na enige vorm van drama.Best mooi en aardig. 3 sterren

Eerder regisseerde Thomas als Doctor in the House, ook met Bogarde in de hoofdrol. Bogarde speelt een bijna 17-jarige dokter, terwijl hij in het echt toen al 34 jaar was.Beetje ongeloofwaardig is het wel, maar het is dan ook een komedie.Juist de humor kon ik zowat nergens van inzien.Bardot met een Frans aangezet accent, erg irritant. Doctor in the House sla ik dus ook gewoon over als die eens langs komt op tcm. 1.5 sterren

Had mijzelf ooit nog eens beloofd om geen enkele film uit The Doctor reeks te zien met Bogarde. Doctor in the House is echter een hele verbetering op Doctor at Sea. Grappiger en leuker, alhoewel nog steeds niet al te denderend. Het Simon Sparrow karakter was nogal populair onder de Britten en Bogarde speelde het karakter nog in 3 volle speelfilms, alsmede een korte cameo in een andere film en een deel met enkel sommige andere bekende karakters. Dat nu juist deze reeks nog vrij veel vervolgen kreeg is onbegrijpelijk, terwijl de Marple reeks met Rutherford zelfs bij de laatste nog sprankelend was. Heb de andere uit de Doctor's reeks nog niet gezien, maar die zullen wel niet heel veel anders zijn als In the House en At Sea. 2.5 sterren

Errol Flynn vond zichzelf niet echt geschikt voor westerns, maar ging mee in de 'waanzin' van de Warner studio. MGM leek een tegen-offensief te hebben verzonnen door Clark Gable in een haast even lange serie westerns te laten spelen. Die kwamen echter pas nadat Flynn in zijn laatste zat, historisch gezien. Zou Gable hetzelfde hebben gedacht over het niet passen in westerns?

Dodge City is een van de leukere westerns met Flynn, die nog beter was in San Antonio. De humor werkt op zich wel , want de acteur heeft de kwailteiten. Bij Antonio probeerde andere acteurs ook grappen te tappen, wat nogal mislukt overkwam. Hier meen ik hetzelfde verhaal. Sol Polito fimde dit in technicolor, en het valt te merken dat deze ermee aan het experimenteren was. Curtiz hield goed de controle over een film die op zoveel fronten kon mislukken. Een jaar later regisseerde hij Virgina City, met weer Flynn en een score van Max Steiner (die het thema van Dodge City hergebruikt). Adolphe Deutsch componeerde ook muziek, maar hoeveel is nog steeds onduidelijk. In hetzelfde jaar componeerde Steiner zo het giga project Gone with the Wind (lees hier de situatieschetsing). Leuke western. 3.5 sterren

Dodgeball begint behoorlijk flauw, maar komt fijn op gang zodra de training voor het team begint en Rip Torn zijn intreden in de film doet. Die flauwigheid blijft aan, maar ook plaats voor leuke situaties en boivenal is ook prima te kijken als sportfilm. Erg leuke cameo's en een flinke dosis zelfspot van Lance Armstrong. 3 sterren

Veel van Fellini heb ik nog niet gezien; een documentaire over hem en Amarcord zowat in zijn geheel. Amarcord is prachtig, en zou ik graag eens helemaal willen zien. La Dolce Vita begint vlot en leuk met de beroemde actrice en de prachtige fontein scene, maar zakt daarin in en komt daarna nooit meer tot leven. Het camerawerk, Rota's muziek, de sublieme cast.. Het mag niet baten, want mijn interesse was ik nagenoeg al kwijt na het segment met Ekberg. 2 sterren

Waar is de oude Tony Scott gebleven? Niet dat zijn vroegere films nu geweldig zijn, maar dat waren regelmatig wel bovengemiddelde goede actiefilms. Elke scene is zo'n beetje jammerlijk overgestileerd met al die ontelbare kleurfilters, idiote montage en camera gepruts. Het verhaal stelt weinig voor, maar is daarbij ook nog eens behoorlijk vervelend verteld.

Ik zal maar niet aan Man of Fire gaan beginnen....

Dat verhaal is inderdaad wel ver te zoeken, alhoewel het er toch wel degelijk in zit, het duurt alleen even voor het zich ontplopt als het ware. Dit genoemde nadeel maakt het eerst nogal een klein beetje een aanfluiting; je ziet drie mensen en wat hun doen in routine steeds terugkeren. De opnames in het filmmuseum (wat verdomd mooi is deze!) zijn prachtig en langzamerhand wordt nachtwaker Martino ook steeds interessanter. Gefascineerd door oude films met Buster Keaton doet hij zijn handelingen continu na, zo ook is de stijl van de film soms hetzelfde als in de stille film, compleet met een bordje in beeld met tekst daarop die een bepaalde handeling (komisch) benadrukt. Zo zit er een briljante frituurolie grap bij, die ik niet zal verklappen. Over het geheel gezien zitten er veel leuke vonsten en ideeen in voorde liefhebbers van Keaton en de oude film. En daartussenin zit dan nog een driehoeksverhouding gestopt. En niet te vergeten een geslaagde Berlusconi grap. 3.5 sterren

Vond dit zeer goed verteld verhaal, met een eigenaardige sfeer. Tenminste het doet denken aan een bepaalde tijd, maar is eigenlijk op veel fronten tijdloos, zo kwam het over. Een zeer leuke voice over en tal van andere zaken. 4 sterren

Het begint al met het logo van 20th Fox, wat voor Down with Love weer in diens mooie jaren 60 cinemascope vorm terugkeert. Het eerste half uur is overdonderend vlot en grappig, de gehele aankleding, montages, de kleuren, de heerlijke jaren 60 score van Shaiman (ala Mancini en consorten)... Maar blijft helaas niet overeind gedurende de gehele speelduur. Het werkt ook bij lange na niet zo goed op romantisch gebied. Waar vele echte films van ergens rond de jaren 60 tempo kunnen behouden en zowel op screwball komedie gebied alsmede romantiek kan werken, is dat bij deze film niet helemaal het geval.

De splitscreens zijn in de lijn van Austin Powers humor.

Ken overigens ook vele films van tientallen jaren terug die zoals deze steeds wat leuk worden, al toch genietbaar. Maar een leuke poging na Moulin Rouge en Chicago (die ik dan weer vreselijk vond) om het weer wat leven in te blazen. Kom uit op een 3 sterren

Deborah Kerr en Cary Grant zijn aan elkaar gewaagd. Maar zoals hierboven gezegd zakt het nogal in, en ook Grant is steeds wat minder genietbaar. Zelfde probleem als met romantische komedies als Indiscreet. Kattan, Kattan 2.5 sterren

Laatste maal Rathbone en Bruce samen als Holmes en Watson. Rathbone werd het werkelijk spuugzat om deze rol te spelen, wat gelukkig niet aan hem is te zien in de film. Of iemand heeft ergens iets triviaals gezien in acteurs gedrag en wil deze bewijzen met mij delen? Het viel mij ook maar weer eens op hoe ingenieus stock music zo precies her en der in de film werd geplaatst. 3 sterren

In de reeks Ennegrams zal het vast niet de meest originele zijn, maar erg leuk is ie wel. Het verhaal volgt die van een gemiddelde komedie, met meer dan genoeg tempo en leuke situaties. Hier en daar ook wat zeer aardig ideeen. Derek de Lint duikt ook nog eventjes op. Ook errug goede muziek van Merkies. 3 sterren

Leuke film met een flinke partij gortdroge humor. Frank Lammers vond ik het leukst. Sympathiek filmpje, meer niet. 3 sterren

Het klinkt op papier prachtig om grote iconen van het horrorgenre te verenigen voor een filmproject. Helaas, of wellicht ook maar goed, bleef het bij hen twee en kregen Wes Craven en John Carpenter niet de kans om hun segment te regisseren. Gezien het feit dat ze alle gebaseerd zouden zijn op korte verhalen van Edgard Allen Poe, zou de tijd per segment waarschijnlijk op zo'n 30 minuten per stuk uitkomen. Met slechts twee regisseurs is die speelduur aanzienelijk opgevoerd, wat de uitwerking ten goede zou kunnen komen.

Het segment van Romero is, met bovenstaande positieve gedachten in het achterhoofd, enorm matig. Het concept van het oorspronkelijke verhaal is onnodig veranderd, uitgerekt en kent geen greintje spanning. Ook is het onbegrijpelijk waarom er twee totaal kleurloze karakters op de voorgrond staan en er een (onnodig) moraal in verwerkt is. Slaapverwekkend. (1.5 sterren)

Daarentegen is het segment van Dario Argento van een behoorlijk hoog niveau. Niet alleen is dit segment wel spannend, maar kent het ook een broeierige sfeer en flink tempo. Harvey Keitel schittert in een van zijn betere rollen. Jammer genoeg is de film op visueel vlak wat kleurloos in vergelijking met veel ander werk van zijn hand. Dit segment had meer speelduur verdiend. (4 sterren)

Beiden segmenten blinken uit in de meer dan uitstekende muziek van Pino Donaggio en de prachtige creatieve uitingen van Tom Savini. Gemiddeld gezien komt Due Occhi Diabolici nog net aan een voldoende door het goede deel van Argento.