Meningen

Een van de kleine reeks spaghetti westerns waarin het hoofdpersonage aan geheugenverlies lijdt. Denk hierbij aan Hombre Llamado Noon, Un (1973) of Pistolero dell'Ave Maria, Il (1969).

Wat begint als een vrij intrigerend, mysterieus plot, ontwikkelt zich tot een kleine teleurstelling. Als kijker heb je al snel door hoe de vork in de steel zit. Het is het vreemd dat de herinneringen pas laat in de film weer boven komen drijven, adhv. van een speeldoosje wat meteen doet denken aan Per Qualche Dollaro in Più. was het niet beter geweest stapsgewijs, samen met het hoofdpersonage, de puzzelstukjes op hun plek te zien vallen?

Gelukkig bevat de film een paar aardige shootouts en uitstekende rollen van zowel Antonio Sabato als Klaus Kinski. De muziek van Carlos Pes weet op momenten voor voldoende spanning te zorgen, maar overstijgt niet het aardige.

Zoals ieder kind op jonge leeftijd veel geanimeerde korte/lange films en series gezien. Helaas heb ik overwegend nare herinneringen aan al die korte animatiefilms uit de koker van Amerikanen als William Hanna, Joseph Barbera, Chuck Jones, veel van de Disney studio en Tex Avery. Zelden kon ik er om lachen en vond het toen al tamelijk saai en ongeïnspireerd. Treurige is dat ik veel van de korte animatiefilms vaak heb gezien als kind. Zo nu en dan zat er wel iets bij wat mij toentertijd, maar nu nog steeds, wel kan bekoren, maar dat zijn er weinig. Waar ik wel goede herinneringen aan heb zijn korte animatiefilms uit onder meer Frankrijk, Oost-Europa en Japan, die ik nog steeds zeer waardeer.

Wat natuurlijk ook meespeelt, is dat ik het überhaupt moeilijk vind om shorts te beoordelen; hoe korter hoe moeilijker. Sommige van die animatiefiguren uit de koker van eerder genoemde werkte beter in een langere televisieaflevering of film, maar vaak ook nog verre van geweldig. Het zijn vooral speelfilms met compleet nieuwe karakter van oa. eerder genoemde die ik wel kon waarderen.

Droopy is een compleet inspiratieloos karakter. Het staat denk ik ook symbool voor de vele sullige, onbeduidende, weinig grappige karakters die Tex Every en anderen toentertijd allemaal hebben verzonnen. Uiteraard is de sulligheid van Droopy bewust, maar dat veranderd weinig.

Dumb-Hounded is een van de vele korte animatiefilms die ik nooit meer wil zien.

Vorige week heel veel korte, hopelijk grotendeels voor het laatst, veel korte animatiefilms, uit vele regionen en 'vroegere tijden' herzien en nog steeds bevestigd het alles wat ik hierboven heb gezegd.

Blijkbaar ben ik niet enige die deze film lang links heeft laten liggen. Een aantal nachten van hypnotische Lynch cinema heeft mij doen besluiten Dune maar eens te aanschouwen...

Er is veel tijd gestoken in decors, die soms nog redelijk ogen. Maar voor de rest heeft Duine een enorm duffe en lelijke uitstraling. De cast bestaat uit een boel klinkende namen, maar hun prestaties zijn ver onder de maat. De gehele vertelling voelt behoorliojk stroef aan en boeit bitter weinig. Enige sfeerschepping is op het contro te schrijven van de score van Toto, maar het is vooral een grandioos thema van Brian Eno wat moeiteloos alle kwantiteit ferm overschaduwd.

Kar-wai Wong regisseerde een select aantal meesterwerken, 2046 en In the Mood For love, waarin werkelijk alles volledig naar mijn smaak was.

Ik heb enorme waardering voor cameraman Christopher Doyle, wiens cinematografie mij het meest raakt. Het is is consistent briljant en herkenbaar, wat zelfs in vrij matige Hong Kong films, mijn bloeddruk doet verhogen. Wellicht is alleen de cinematografie in sommige films van Kieślowski mij even dierbaar. Voor deze film werkte hij samen met Pung-Leung Kwan. Werkelijk elk shot is een plaatje om in te lijsten. Jaren geleden heb ik zelfs overwogen om een grote fotolijst te laten maken om individuele beelden van deze film tot zijn recht te laten komen in mijn huiskamer. Nog steeds niet gedaan, maar het moet er toch een keer van komen.

Het grote probleem met deze film is dat ik het overwegend saai vind. Ik heb de film, hoe ongeloofwaardig het ook moge klinken, minsten 40 keer gezien puur omwille van de cinematografie. Toen ik de overstap maakte naar Bluray was dit de allereerste film die ik heb gekocht. De liefde groeide toen nog meer....

Hoewel ik vooral pleit voor de waardering van een film als geheel, ben ik nu pas tot het inzicht gekomen dat deze film daadwerkelijk veel meer verdient dan mijn oorspronkelijke 2 sterren. Heb de film vorige week 3 keer achter elk gezien en heb werkelijk met open mond zitten kijken. Misschien is dit de enige film die ik alleen qua beelden nu wil opwaarderen naar 5 sterren.

In Eastern Condors is, zoals ik al had verwacht, de echte kung-fu ondergeschikt aan de flinke kogelregen. Er is een flinke, leuke dosis grof geschut en er zitten wat leuke stunts in, maar waar is nu die echte kung fu? Sammo Hung verloor heel veel gewicht om zo fit mogelijk te zijn voor de vele stunts en dat is te zien! Maar daar had ik eigenlijk wel wat meer langdurige confrontaties voor willen terug zien! Het eindgevecht met de giechelende generaal is gelukkig wel fantastisch. Ben ik dan te verwend?

Devto heef tot nu toe een reeks bijzonder aanstekelijk vermakende films geregisseerd waar de energie volop aanwezig is. Duplex lijkt weer haast zo'n typisch op het lijf geschreven rol voor Ben Stiller te zijn. Doet het weer prima, net als Barrymore. David Newmanmuziek bruist een en al charme en gekheid uit, wat blijft die toch heerlijk componeren voor komedies. 3 sterren

Zeer spannende en tevens psychologische film, die moeiteloos sterk drama met suspense combineert. Dijkman is geweldig als uitspeler van mensen en psychisch gestoorde. Het spel tussen haar en Hedrickx is zeer onderhoudend. Tel daarbij zeer goede gestoorde montages, die vaak goed tussendoor werken met sound design en die prima score van Merkies. Wat precies sound design en scores is kwam ik niet altijd uit, maar de electronische elementen en chimes werken weer verrassend goed! 4 sterren

Dwaj Ludzie z Szafa is een korte, symbolische film van Polanski. Het is één van die regisseurs waar zijn korte films, vaak gemaakt toen hij studeert aan de filmschool in Łódź in aanloop naar zijn speelfilms, zeer interessant zijn. Het gaat van het gevoel van afwijzing in deze film aansluitend bij zijn achtergrond, naar complete slapstick met een slee (Ssaki, maar het is vooral de melancholiek en ambitie die er vanaf druipt in Gdy spadaja anioly.

Dwaj Ludzie z Szaf is op het eerste oog wat gezapig, maar de onderliggende ´boodschap´ en de slapstick, maar soms ook wrange humor, werkt uitstekend. Maar wat ik vooral heel fijn vindt is dat de muziek van Krzysztof Komeda, waar ik bij lange na niet altijd van gecharmeerd ben in sommige van de korte films van Polanski echt werkt. Zijn muziek voor Mes in het Water, bijvoorbeeld, is hoofdzakelijk unfunctioneel.

De regisseur zelf heeft een kleine rol als ´bendelid´.