De top 100 van... (top 150 van live action jeugdfilms/Baggerman)

70. Tri Istorii (1997) (Three Stories)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/91000/91675.300.jpg?cb=1448712319

http://www.profitkino.ru/upload/iblock/b47/b4749ac1e747a9624e22396f878865a7.jpg

Het probleem met dit soort drieluiken - en het gaat hier over moord - is dat zij bij mij nooit erg hoog scoren omdat er meestal wel een verhaaltje bij zit dat gewoon middelmatig is in vergelijking met de rest. En met het middelmatige verhaaltje bedoel ik de eerste film van het drieluik. Veel geschreeuw, onzinnig plot, visueel erg lelijk. Gelukkig duurde het niet langer dan 23 minuten. Het tweede met in de hoofdrol een femme fatale is al stukken beter. Ook op visueel vlak erg mooi mede door de zoete pastelkleurtjes. Het derde kan er ook zeker mee door. Mooie scène van de kat met de geslachte kip. De kleine femme fatale deed het trouwens uitstekend.

69. Stachka (1925) (Strike)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/4000/4938.300.jpg?cb=1395856604

http://www.oldmos.ru/upload/photos/4/b/f/800_4bf22d0580b02ec42d23b4067c0bd2e8.jpg

In het boek “1001 Films die je gezien moet hebben” werd over deze film als volgt geschreven;

De Staking – het verhaal speelt zich o.a. af in een fabriek in Rusland - moest deel gaan uitmaken van een filmserie over de opkomst van het marxisme-leninisme, maar Eisenstein kwam door toedoen van de censuur nooit verder dan het eerste deel van de reeks. De film zindert van energie maar is in deze vorm een propagandistische krachttoer van de eerste orde. De politieke ideeën mogen dan wel in onbruik geraakt zijn, maar visueel overtuigt deze film nog steeds.

68. Dolgaya Schastlivaya Zhizn (1966) (Long Happy Life)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/81000/81485.300.jpg?cb=1449304731

https://assets.mubi.com/images/film/89777/image-w1280.jpg?1445907319

Deze film en nog meer films die in de jaren zestig in de Sovjet Unie gemaakt werden staan in schril contrast met de films die daar eind jaren tachtig gemaakt werden toen de Sovjet Unie op instorten stond. Films uit de jaren zestig zoals dit “Long Happy Life” en ook “Walking the Streets of Moscow” straalden nog een zeker optimisme uit. Daar was van de films eind jaren tachtig helemaal niets meer van te bespeuren. Integendeel zelfs. Ellende troef.

Het zeer genietbare Long Happy Life dat mij een zeer goed gevoel gaf heeft een zeer mooie opening en een oh zo schitterend einde. Jammer dat dit de enige film is die Gennady Shpalikov heeft kunnen maken. In 1974 pleegde hij zelfmoord.

67. Mongol (2007)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/31000/31554.300.jpg?cb=1366097823

http://www.dvdtalk.ru/img/still/mongol/000003b.jpg

Deze film die ging over de jonge Temudzhin Khan die later zou uitgroeien tot de oh zo gevreesde Dzjengis Khan viel mij zeker niet tegen, hij voldeed zo ongeveer aan mijn verwachtingen, hoewel ik doorgaans niet zo'n groot liefhebber ben van dit filmgenre.

De fotografie van de "Mongoolse" landschappen was zonder meer schitterend, eveneens de beelden van de Mongoolse cultuur en levenswijze. De veldslagen werden ook mooi in beeld gebracht. Groot pluspunt in deze film vond ik dat de dialogen in de oorspronkelijke taal, het Mongools gevoerd werden. Dat maakt de film zowiezo een stuk realistischer. Ook de soundtrack vond ik erg mooi.

66. 9 Rota (2005)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/34000/34467.300.jpg?cb=1472716175

http://kinogo-co-2016.ru/_ld/18/08874709.jpg

Interessante film alleen maar om aan te tonen dat elke interventie van de zogenaamde beschaafde landen in deze zogenaamd "achterlijke" landen tot mislukken gedoemd is. De Russen hebben het geweten en ook de Amerikanen en zijn bondgenoten die zich zo nodig moesten bemoeien met Irak en Lybië omdat ze geloofden daar een democratie naar westers model te kunnen invoeren. Gevolg; een bloederige burgeroorlog in Syrië en als gevolg daarvan een eindeloze vluchtelingenstroom naar Europa. Tel uit je winst. Een van de commandanten gaf trouwens een uitstekende uitleg over de aard van hun moslim tegenstanders. Ze zijn niet bang voor de dood omdat zij geloofden dat zij na hun dood naar het paradijs gaan. Klinkt achterlijk maar juist daarom zijn die moslims met hun doodsverachting zo moeilijk te bestrijden.

Wat de film verder betreft vond ik dat die toch wel een realistisch beeld gaf van die oorlog in Afghanistan. Van heroïek bij de soldaten was niets te bespeuren. De angst was duidelijk van de gezichten af te lezen. Men vocht niet voor de SU maar om te overleven. Hoogtepunten waren voor mij toch wel die scenes met die drilinstructeur die toch niet veel onderdeed voor Sgt. Hartman, de drilinstructeur in Kubrick's Full Metal Jackett. Ook het vermelden waard het transportvliegtuig met soldaten die dachten veilig naar huis te kunnen terugkeren totdat het vliegtuig geraakt werd door luchtdoelgeschut van de Afghani's met alle gevolgen van dien. En natuurlijk het Afghaanse jongetje dat soldaat Stas eerst lucifers gaf en later toen Stas weer terugkeerde naar het dorp het jongetje weer zag en groette maar nu toen hij zich omdraaide door hetzelfde jongetje in de rug geschoten werd.

65. Do Svidaniya, Malchiki! (1964) (Goodbye, Boys!)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/96000/96097.300.jpg?cb=1382968659

http://seance.ru/new-stage-cinema/goodbye-boys-rgb.jpg

Interessante film. Een verboden meesterwerk las ik trouwens op deze site: “Goodbye, Boys!” & Forbidden Soviet Jewish Film | Jewniverse - thejewniverse.com

Ik heb deze film thuis moeten zien helaas zonder ondertiteling, maar wist gelukkig dankzij het bericht uit Jewniverse toch zeer duidelijk waar het over ging.

64. Moskva Slezam Ne Verit (1980) (Moscow Does Not Believe in Tears)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/14000/14796.300.jpg?cb=1479543747

https://i.ytimg.com/vi/RNNwtUXwKjo/maxresdefault.jpg

Deze film duurde wat lang, bevatte ook nogal wat overbodige scènes, want ja er gebeurde nu eenmaal niet zo veel. Dat deze film voor mij het bekijken toch meer dan waard was, is omdat het een mooi portret gaf van het Moskou anno 1958 en 1978 met de nodige beslommeringen maar ook zeker met de aller daagse leuke dingen. Neem bij voorbeeld de picknick scène in deel 2, om van te smullen gewoon. Voor mij verre-weg de mooiste scène en dat ligt niet in de laatste plaats aan de mooie Russische schoonheid Aleksandra, voortreffelijk gespeeld door Natalya Vavilova. (zie afbeelding)

Een lekkere positieve film dus dit Moskva Slezam.... die mij na afloop een lekker gevoel gaf.

63. Zerkalo (1975) (The Mirror)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/4000/4946.300.jpg?cb=1382259983

https://cinematrices.files.wordpress.com/2009/07/zerkalo6.jpg

Een voor mijn gevoel wat mindere Tarkovsky. Het zag er allemaal wel mooi uit maar met het verhaal kon ik niet zo veel. Dat liet mij met nogal wat vraagtekens achter. De mooiste scènes zaten trouwens in het begin van de film zoals de brandende hooischuur en de droomscène, waarbij stukken uit het plafond naar beneden vielen. De score trouwens met muziek van Bach vond ik dik in orde.

62. Gvozdi (2003) (Nails)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/40000/40354.300.jpg?cb=1413881366

http://www.25-k.com/datas/users/3-nails_1_r.jpg

Filmliefhebbers die van conventionele cinema houden hebben bij deze film niets te zoeken. Dit is puur surrealistische kunst. Misschien te vergelijken met die absurde films van Tsukamoto zoals Tetsuo bij voorbeeld.

Wat deze film verder betreft: Het zwart/wit gedeelte vond ik zonder meer het mooiste, het gedeelte in kleur daarentegen vond ik niet altijd even geslaagd. De soundtrack kon ik wél waarderen. Die paste prima in dit kunstwerk, waarvan ik de horror nu ook niet direkt shockerend vond.

Dit is de tweede film trouwens die ik van deze tot voor kort voor mij totaal onbekende Russische regisseur gezien heb. Die andere was Visions of Suffering, die ik wel ietsjes beter vond.

61. Soy Cuba (1964)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/5000/5246.300.jpg?cb=1382258775

http://stampsy-eu-1.s3.amazonaws.com/uploads/02/12/2015/user/197/b80e3bf9-11db-461e-a89b-91243cfe232f.jpg

Dit schreef ik bij deze film;

Helaas kan ik het enthousiasme niet delen met de meeste filmliefhebbers voor deze Sovjet/Cubaanse productie. Wel, de film begint goed, de opening is schitterend en het kijkje in het "decadente" Havana van Batista oogde zeer mooi. Voor dit soort "decadente" taferelen moeten we nu oa zijn in Miami in Florida waar destijds na de revolutie de meeste van deze Cubanen naar toe zijn gevlucht. En Kolatozov - die even wilde laten zien hoe verderfelijk het kapitalisme is - tja jammer dat je niet meer leeft, dan had je nu kunnen zien hoe "decadent" het huidige Moskou is. Een duidelijk bewijs dus hoe gedateerd deze film is.

Over de andere verhalen wil ik niet te veel uitweiden maar toch wil ik nog iets kwijt over het tweede verhaal. Hoewel op visueel vlak zeer mooi vind ik de communistische propaganda hier schaamteloos. Och kijk eens wat die kapitalisten met die arme boeren doen leek de regisseur te willen zeggen. Neen, de communisten die waren lief voor de boeren. Miljoenen stierven er de hongerdood in de beruchte jaren dertig onder vadertje Stalin. Maar dat wist Kalatozov natuurlijk niet!?

Dus, wat blijft er van mijn kant uiteindelijk over voor deze propaganda film; mijn waardering voor de cinematografie, want het camerawerk - eerlijk is eerlijk - is van grote schoonheid.

Woah, dat zijn wel twee grote namen die diep in de marge staan (Zerkalo en Soy Cuba). Zeer benieuwd naar je top tien. Ga je er nog een ICM lijst van maken?

60. Visions of Suffering (2006)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/42000/42679.300.jpg?cb=1467791398

http://horrornews.net/wp-content/uploads/2011/11/visions-of-suffering-video-660x330.jpg

Deze film waarbij de hallucinaties en nachtmerries van de hoofdpersoon centraal staan moest het voor mij vooral hebben van het audiovisuele en dan vooral de scènes die zich in de "Delirium" nachtclub afspeelde. De soundtrack hierbij vond ik fenomenaal, maar het geweld af en toe te heftig. Het einde vond ik trouwens flink over de top en bovendien erg goor.

59. Dni Zatmeniya (1988) (The Days of Eclipse)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/8000/8109.300.jpg?cb=1415974685

http://b1.filmpro.ru/c/325826.660xp.jpg

Het verhaal is net zoals bij zo veel Russische films moeilijk te doorgronden. Deze film moest het voor mij dan ook vooral hebben van de schitterende fotografie en de zeer mooie soundtrack. Prachtig die afwisseling van klassieke muziek met volksmuziek die bijdraagt aan de mysterieuze sfeer waarin deze film gedompeld is. Behalve de openingsscène vond ik ook het slot van deze film getuigen van bijzondere schoonheid.

58. Myortvye Docheri (2007) (Dead Daughters)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/38000/38634.300.jpg?cb=1428060618

https://i.ytimg.com/vi/lQcpixRusmE/maxresdefault.jpg

Audiovisueel en qua sfeer valt er weinig negatiefs over deze film te zeggen. Met het horrorverhaal of hoe je het noemen wilt kon ik eigenlijk weinig. Wazigheid troef. Het laatste half uur vond ik daarentegen best wel gaaf. Ook de jonge personages lagen me wel. Genoeg Russische films gezien vanaf de jaren van de Perestroika waarbij lelijkheid en armoe troef was. Niet in deze film gelukkig. Een van de mooiste scènes vond ik die met die piano. Drie "onbezette" stoelen, het bewegen van de toetsen en de muziekklanken die daar uit voortkwamen. Best wel grappig.

57. Pisma Myortvogo Cheloveka (1986) (Dead Man's Letters)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/33000/33743.300.jpg?cb=1392289990

http://2.bp.blogspot.com/-IWb4inmTMQQ/VGoSVxtGxvI/AAAAAAAAHdc/WisWWfY3x_A/s1600/vlcsnap-2014-11-17-19h56m56s107.png

Interessante en trouwens in mooie sepia kleuren geschoten post-apocalyptische film over een nucleaire catastrofe die het aardoppervlak onbewoonbaar heeft gemaakt. De stijl van deze zeer depri ogende film doet wel heel sterk denken aan de films van Tarkovsky, in het bijzonder "Stalker". Zo sterk zelfs dat je haast zou denken dat Tarkovsky deze film geregisseerd heeft. De eindscène vond ik erg sterk. Ik moest onmiddellijk denken aan de dodendans uit de film "Det Sjunde Inseglet" van Ingmar Bergman.

56. Vozvrashchenie (2003) (The Return)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/18000/18089.300.jpg?cb=1440584981

http://lamcdn.net/wonderzine.com/post_image-image/RZR4darI1N0CSqaitYYAZQ-article.jpg

Een simpel verhaal over een vader die na 12 jaar terugkeert naar zijn zonen maar zodanig verteld dat het mythische proporties krijgt. Perfect spel van de hoofdrolspelers en een indrukwekkend vastgelegde natuur. Aanvankelijk was ik niet zo onder de indruk van deze alom geprezen film, maar herziening deed mijn mening in positieve zin omslaan.

55. Solntse (2005) (The Sun)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/29000/29720.300.jpg?cb=1486245656

http://img12.nnm.me/6/1/4/2/a/6a1377c8cee6deb515b3c0eec96.jpg

"En wat doen we met de keizer van Japan" is een liedje dat vroeger tijdens de Nijmeegse 4-Daagse door de militairen veel werd gezongen. En dat was beslist niet vriendelijk bedoeld. Hij stond in Nederland nu eenmaal symbool voor de Japanse oorlogsmisdaden in het voormalige Nederlands-Indië. Maar als je de Hirohito ziet in deze toch wel zeer bijzondere film van Sokoruv dan zou je toch echt niet zeggen dat je met iemand te doen had die daarvoor hoofdverantwoordelijk was. Sokuro schildert deze Hirohito - voortreffelijk gespeeld door Issei Ogata - af als eigenlijk maar een klein zielig mannetje, die zich o.a. bezig scheen te houden met mariene biologie, maar niettemin door de Japanners wel als een God vereerd werd. Tja, wie is er dan verantwoordelijk? In mijn ogen alle Japanners die zijn bevelen of die van zijn ondergeschikte naaste medewerkers blindelings hebben uitgevoerd. Net zoals in Nazi-Duitsland de Duitsers collectief verantwoordelijk waren voor de misdaden van Hitler in zoverre zij aan de uitvoering van Hitler's bevelen hebben medegewerkt.

Wat deze film verder betreft; in eerste instantie had ik gedacht met een soort komedie te maken hebben, zoals de keizer van Japan door Sokuro werd neergezet, maar naar het einde toe werd het allemaal bloedserieus. Het voortreffelijke einde is hierbij veelzeggend.

54. Gamlet (1964) (Hamlet)

https://pxhst.co/avaxhome/61/5e/002c5e61.jpeg

https://alchetron.com/cdn/Hamlet-1964-film-images-026b008f-016d-4ba8-b472-7213ce24814.jpg

Het bekijken van deze Russische verfilming van Hamlet was zeker de moeite waard. Dit ook vanwege de prachtige locatie aan de Estse kust. Het kasteel is niet echt als we de IMDb tenminste mogen geloven maar ziet er daarentegen best wel mooi uit. Tja, en niet te vergeten natuurlijk het toch wel uitstekende acteerwerk, de zeer mooie Ophilia en de muziek van Shostakovich, die de muziek speciaal voor deze film gecomponeerd heeft. Dat laatste heb ik nooit geweten trouwens. Dat de dialogen niet in dat Engels van Shakespeare maar in het Russisch waren stoorde mij niet in het minst.

53. Leviafan (2014)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/99000/99148.300.jpg?cb=1441013378

http://www.rollingstone.ru/media/pic/_original/1/leviafan_2.jpg

Weer een zeer goede film van Zvyagintsev, hoewel minder dan "The Banishment", voor mij nog altijd zijn grootste film. Zvyagintsev geeft in zijn nieuwste film een wel zeer somber portret van Rusland, waar het alleen maar schijnt te gaan om wodka, machtspelletjes en vrouwen. Verzet tegen de corrupte machthebbers schijnt zinloos te zijn, omdat ze zowel justitie, politie en zelfs de Orthodoxe Kerk aan hun zijde hebben. Bij het zien van Leviathan moest ik trouwens onmiddellijk denken aan de film Gruz 200 van Balabanov. Ook in die film - ook daar werd flink wat afgezopen - werd een uiterst pessimistisch beeld gegeven van Rusland, toen nog de Sovjet Unie geheten. In het huidige Rusland blijkt dus nog niet veel veranderd te zijn. Schijnt toch wel te liggen aan de rauwe Russische volksaard denk ik. Ik vraag me trouwens wel eens af of de Russen wel vrolijke films kunnen maken. Ik heb er tot nu nog geen een gezien. De films stralen een en al troosteloosheid en pessimisme uit. Zou dat soms liggen aan het klimaat en hun zeer bewogen geschiedenis? Ik zou het haast wel denken.

Over Leviathan verder want ik dwaal nu af. Visueel gezien vond ik dit best een mooie film, de natuurbeelden werden zeer mooi in beeld gebracht, vooral het einde en dat op klanken van de muziek van Philip Glass. Zeer geslaagd allemaal. Ook het acteerwerk was zonder meer zeer goed. Die wodka drinkende Russen hadden ook best wel iets komisch vond ik. Dat pafferige gezicht van die burgemeester werkte nogal behoorlijk op mijn lachspieren.

52. Mat i Syn (1997) (Mother and Sun)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/6000/6313.300.jpg?cb=1386677726

https://pxhst.co/avaxhome/7a/cc/000dcc7a.jpeg

Van deze film had ik eigenlijk niet zo veel verwacht, dit gezien het verhaal dat mij nu niet bepaalt aanspreekt. Het heeft tenminste alles in zich om een doodsaaie film te worden. Dat het uiteindelijk toch niet werd ligt vooral aan de schitterende beelden van de natuur die Sokurov ons even voorschotelde zoals bij voorbeeld de bossen en golvende landschappen met daarin meermalen het geluid en de rook van de stoomtrein. Wat een rust straalde dat uit.

Al met al een mooie film dus deze film van Sokurov waarvan de lengte van 73 minuten meer dan voldoende is.

51. Proverka na Dorogakh (1971) (Check-up on the Roads)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/32000/32905.300.jpg?cb=1439892477

http://www.kino-teatr.ru/acter/album/15232/7293.jpg

Krachtig oorlogsdrama hoewel toch wel enigszins voorspelbaar. Wel begrijpelijk want deze film is nu eenmaal gemaakt ten tijde van de Sovjet Unie, waarbij dit soort films nu eenmaal met de censuur te maken kregen. Dat de overgelopen soldaat niet geëxecuteerd zou worden kon je dan ook op je klompen aanvoelen, want Sovjet soldaten die zich onmenselijk gedroegen tegenover de vijand of hun eigen mensen dat kon natuurlijk niet in een film. In het echt was het destijds toch wel even anders. De beelden in het besneeuwde landschap waren niettemin erg mooi en ook de actiescènes mochten er wezen.

Positief in Russische films vind ik nog altijd dat iedereen zijn eigen taal spreekt, dit in tegenstelling tot Amerikaanse films waarbij Duitsers Engels spreken met dan zogenaamd een Duits accent. Vaak niet om aan te horen.

Morgen begin ik met de top 50 van (ex) sovjet films. Ik ga nu de lijst van 300 Japanse films van Mochizuki Rokuro nog eens even goed doorspitten. Ik heb al heel wat moois ontdekt.

50. Zemlya (1930) (Earth)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/5000/5075.300.jpg?cb=1407405906

http://allofcinema.com/wp-content/uploads/2013/11/Luchshie-filmyi-v-retsenziyah-Zemlya-Zemlya-1930-1.jpg

Deze film moest het voor mij helemaal hebben van de krachtige beelden die Dovshenko te voorschijn toverde. De communistische propaganda waar deze film vol van zit nam ik daarom maar voor lief. Mooi waren de beelden van de tractor, de paarden, de korenvelden en opvallend was het vrouwelijk naakt dat wij even te zien kregen. Of de communistische censuur hier blij mee was weet ik niet. Ik denk wel dat ze vanaf het begin van de jaren dertig steeds strenger werden, zo streng zelfs dat het onmogelijk werd nog langer dit soort films zoals Zemlya te maken want tot de destalinisatie half jaren vijftig bleef het ijzingwekkend stil wat de Russische cinema betreft. Alleen Eisenstein schijnt nog een paar interessante historische drama's gemaakt te hebben. Tja, kunst en dictatuur gaan nu eenmaal niet samen.

49. Solyaris (1972)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/3000/3858.300.jpg?cb=1439625183

http://www.moviesteve.com/wp-content/uploads/2014/04/solaris-natalya-bondarchuk.jpg

Het blijft fascinerend wat Tarkovsky ook in deze film weer allemaal uit zijn hoed heeft getoverd. Zoals de prachtige opening, de zeer mooie rit door Moskou in zwart wit en vervolgens overgaand in kleur en natuurlijk de zeer mooi weergegeven planeet Solaris en ten slotte het prachtige einde. Minpuntje vind ik toch dat deze film veel te veel dialoog bevat. Dialogen waar ik nog eens niets van snapte ook. Met de cinematografie zit alles prima bij Solaris en dat is nagenoeg bij alle films van Tarkovsky, maar ga je proberen uit te vissen wat het allemaal betekent, dan zit je toch gauw met de handen in het haar. Op visueel vlak valt er op deze film niets aan te merken, maar ik had toch graag meer beelden gezien zoals die van die prachtige opening. De oceaan oogde schitterend, evenals zoals ik al eerde berichtte de autorit, maar de scènes in het ruimteschip begonnen mij op een gegeven moment danig te vervelen. Het werd allemaal te veel van hetzelfde en er werd gewoon veel te veel geleuterd. Solaris vind ik daarom ook zeker niet de beste film van Tarkovsky.

48. Sorok Pervyy (1956) (The Forty-First)

https://www.kinopoisk.ru/images/film_big/43922.jpg

http://kinofestival.ch/fileadmin/user_upload/52010836.jpg

Bij het doornemen van de berichten over de film "Letter Never Sent" van Kalatozov stuitte ik op deze voor mij niet geheel onbekende film. Ik had ooit vroeger wel eens van deze Russische film gehoord maar hij was bij mij verder in de vergetelheid geraakt.

Nu dus gezien en net zoals bij de films van Kalatozov moest deze film het voor mij helemaal hebben van het schitterende camerawerk, zeker niet van het verhaal, die in Russische oorlogsfilms van de jaren vijftig en zestig vaak doorspekt zijn met bolsjewistische propaganda. Het toch wel zeer verrassende- en uitstekende einde was voor mij niettemin voldoende om deze film toch een hoog cijfer te geven.

47. Gadkie Lebedi (2006) (The Ugly Swans)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/41000/41623.300.jpg?cb=1416922005

http://gfx.filmweb.pl/ph/41/15/364115/86330.1.jpg

Deze film die begint met een schitterende opening - de tocht door een brandend bos - moet het van mij helemaal hebben van het audiovisuele. Prachtig gebruik van blauwe, rode en roodbruine kleuren die deze film in een bijzondere apocalyptische sfeer dompelt. Bij het blauw en de onophoudelijke regen moest ik trouwens gelijk denken aan de film "Rokugatsu no Hebi" van Tsukamoto. Dat het plot mankementen vertoont is voor mij verder eigenlijk van ondergeschikt belang. Op visueel vlak vond ik deze film gewoon ontzettend mooi.

46. Oktyabr (1928) (October)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/4000/4034.300.jpg?cb=1394378177

http://kinofilms.tv/images/films/34/33219/pict/1.jpg

Je hoeft uiteraard geen sympathisant van het communisme te zijn om deze propagandafilm te kunnen waarderen, net zo min dat je een sympathisant hoeft te zijn van het nationaal socialisme om "Triumph des Willens" van Leni Riefenstahl te kunnen waarderen.

Wat cinematografie betreft is dit toch een zeer knappe film van Sergey Eisenstein, hoewel hij niet het niveau haalt van "Pantserkruiser Potemkin". Niettemin bevatte deze film toch weer enkele schitterende scenes zoals het dode paard dat aan de ophaalbrug hing en de bestorming van het Winterpaleis.

Uitstekend ook de originele muziek gecomponeerd door Edmund Meisel.

Dat was niet Moskou maar Japan (buurt van Tokyo).

Je hebt helemaal gelijk. De scene zoeven bekeken. Het verkeer reed links en ik zag op een gegeven moment een verkeersaanwijzing in het Japanse schrift.