Diamonds Are Forever (1971)

Misschien de minste Bond tot dan toe. Er valt echt weinig te genieten, de humor slaat niet aan, de Bondgirl spreekt niet aan, de antagonist straalt geen charisma uit, de special effects zien er werkelijk vreselijk uit, geen leuke gadgets, en tenslotte suitert het script ook alle kanten op. Ongekend hoe vaak men Bond niet gewoon een kogel tussen de ogen kan schieten, maar liever voor een iets inventiever doch niet doeltreffende alternatief kiezen.

Enige positieve zaken zijn het titellied en dat Amsterdam erin voorkomt, maar dat laatste duurt helaas erg kort. En voor ik het vergeet, Q die een stel gokmachines op een rij aan het kraken is alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Het is allemaal veel te weinig. 1*.

Bond is vooral een product van zijn tijd, niet enkel in de zin dat hij is ontstaan in de wereld van de Koude Oorlog, maar ook na een tijdspanne van 50 jaar film inmiddels heel wat gedaanten heeft gehad en perioden heeft gekend (zoals ook Donald Duck) - middels de film leer je als kijker allicht ook wat over de tijd waarin het speelt. Nu moet je daar wel niet te veel van verwachten, maar als het gaat om sfeerzetting lukt dat de meeste Bonds bijzonder sterk. Deze eerste uit de jaren 70 is daar geen uitzondering op, of het nu in kapsels zit, het toch wel gedateerd aanvoelende in- en uitzoomen of vooral Las Vegas dat net een wat rauwer randje had dan tegenwoordig: het is allemaal even goed. De film ziet er dus vooral fijn uit (sowieso best aardig geschoten) met de locaties en het tijdsbeeld.

Jammer alleen dat de rest zo matig is. De Bond-girl is niet alleen niet erg knap, acteren kan ze ook niet. Blofeld is ook maar een wat makke verschijning en B2 en Vlugge Japie zijn vooral grappig en griezelig op de verkeerde manier. De actie is op een autoachtervolgingsscène na ook erg laf, en zeker het gebruik van special effects is ronduit lelijk (dit lijkt ook de eerste Bond waarin ze dit soort effecten gebruiken - dan maar minder explosief maar wel overtuigend en echt aandoend, denk ik dan). Daardoor wordt de film nooit echt spannend en gaat gewoon slepen tegen het eind. Ook de humor is erg flauw, al kan de verder prima Connery (die ik wel miste in de film met Lazenby) daar nog wel mee uit de voeten. Overigens was ik vooral blij Connery weer te zien en waardeer dat vooral, want hij doet het allemaal wat op de automatische piloot. Alleen dit is wel de meest silly film tot nu toe, zonder dat andere punten echt sterk zijn om dat te verbloemen. 2,0*.

p.s. Grappig dat sommigen hier vinden dat Connery al te is, terwijl Moore drie jaar ouder is dan Connery en pas twee jaar na deze zijn eerste Bond-film draaide. Maar ook Dalton en Brosnan begonnen op een latere leeftijd dan dat Connery ermee stopte.

Na afgelopen week Goldfinger te hebben gezien, heb ik Diamonds are forever ook in de blu-ray speler gestopt. Diamonds is nooit een echte favoriete film van mij geweest. Dat komt mede omdat ik de film heel veel potentie vind hebben, maar eigenlijk op een hoop vlakken mislukt. Na het fantastische On her majesty's secret service is van de uitstraling en klasse van die film weinig over.

Diamonds are forever is met een heel duidelijk doel gemaakt: de kassa's in de Verenigde Staten moesten opnieuw gaan rinkelen, met het succes van Goldfinger en Thunderball als streven in het achterhoofd. Deze film is dan ook op en top Amerikaans. Na het einde van On her majesty's, waar Bond op tragische wijze zijn vrouw Tracy verliest door toedoen van Blofeld en Bunt, was het meer dan gepast geweest om van Diamonds een wraakfilm te maken met harde elementen, een goed verhaal en weinig om te lachen. For the record: dat is Diamonds dus geenszins geworden. On her majesty's deed het minder in de Verenigde Staten en aangezien daar een groot deel van de inkomsten vergaard kan worden, werd besloten een soort tweede Goldfinger te maken. Nu ben ik al minder en minder enthousiast geworden door de jaren van die film, en Diamonds doet het dan ook niet beter.
Veel van de gedienden van Goldfinger komen terug voor Diamonds. In de regisseurstoel is opnieuw Hamilton te vinden. Hamilton is aan de ene kant een fijne regisseur, aan de andere kant heeft hij ook een hoop zwakke momenten in zijn films en missen de plotlijnen structuur, duiding en spanning. Het wordt allemaal saai gebracht. Ik durf zelfs te beweren dat Diamonds in mijn ogen nog het beste verhaal heeft van de vier films die Hamilton geregisseerd heeft. Dit komt mede omdat Bond in deze film participeert in een diamantensmokkel en - letterlijk - het spoor van de diamanten volgt. Dat maakt wel dat het verhaal een logisch verloop heeft: waar de diamanten zijn, gaat Bond naartoe. In sommige films wil het ook voorkomen dat je drie keer met je ogen knippert en Bond op een andere locatie is, zonder dat nu eigenlijk duidelijk is wat hij daar doet.
De opening van Diamonds is niet erg spectaculair en introduceert ons tot, alweer, een nieuwe Blofeld. Ditmaal is het Charles Gray die ook al te zien was in You only live twice. Het is geen slechte acteur, maar het materiaal waarmee hij moet werken in deze film doet hem geen goed. Blofeld in drag, Blofeld met het dubbelgangeridee, waar ik na zes jaar kijken van deze film nog steeds geen idee heb waarom dat erin verwerkt is of welk doel het dient. Hamilton als regisseur had er een handje van, zo vertelt hij zelf, ideeën op te doen via de televisie, krant etc. Daar raakte hij dan enthousiast van en dacht, kom laten we dat in de film doen! Veel van deze ideeën zijn echter slecht uitgewerkt of komen gedateerd over. Het hele idee van plastische chirurgie, het subplot van Blofeld en zijn dubbelgangers, was begin jaren 70 een populair item. Het gevecht met Bambi en Thumper evenzo. Het is compleet overbodig en probeert een komische noot toe te voegen, terwijl het echt niet vermakelijk is. Helemaal op het einde als hij de twee onder water houdt, terwijl zij Bond onder water nog makkelijk hadden kunnen 'aanvallen'.
De special effecten zijn net als in Goldfinger hopeloos gedateerd en misschien nog wel lachwekkender dan die van Goldfinger. Het valt best mee, totdat het booreiland wordt aangevallen. De explosies op het booreiland en de laser die militaire bases aanvalt zijn van zeer slechte kwaliteit. Iets wat de technologie niet toelaat, doe het dan gewoon niet. Want hoewel de special effecten weinig indrukwekkend zijn, wat ik Hamilton wel moet nageven is dat hij in Diamonds verder weinig tot geen gebruik maakt van projectieschermen. In de films voor, maar ook zeker na Diamonds werd dit redelijk veel gedaan. Op dat punt is de film minder gedateerd. Qua locaties is de film opnieuw wat kleurloos net als Goldfinger. Ditmaal worden Las Vegas en Amsterdam aangedaan. Amsterdam is even in beeld, de liftscène is goed en steekt uitstekend in elkaar. Connery is daar wat mij betreft in topvorm. Las Vegas in de jaren 70 was nog wat tam en ik vind de locatie voor Bondbegrippen eigenlijk wat te goedkoop. Er gebeuren verder ook niet veel spannende dingen, de film kabbelt er maar wat voort. De autoachtervolging in de straten van Vegas is eigenlijk het hoogtepunt, want de finale op het booreiland stelt überhaupt niet veel voor. Maar ook dit is een dertien-in-één-dozijn achtervolging die in Live and let die and The man with the golden gun op soortgelijke wijze wordt herhaald. Hetzelfde geldt voor de achtervolging in de maanbuggy. Het heeft allemaal vrij weinig om het lijf en lijkt tijdopvulling te zijn, terwijl de film de sterke momenten mist die het verhaal diepgang geven. Qua tijd had dat gemakkelijk gekund. Net als Goldfinger bevat deze film helaas onnodige fouten en plotgaten.
De cast van de film is zo slecht nog niet. Connery is natuurlijk terug na vier jaar afwezigheid. Hij is wat ouder geworden en wat minder afgetraind, maar zijn uitstraling hier is beter dan in You only live twice. Daar leek hij uitgepeigerd en vermoeid. Jill St. John speelt Tiffany Case en Tiffany in het boek Diamonds are forever is een interessant personage. In de film wordt het personage irritanter naarmate de film vordert. Haar openingsscène in Amsterdam is in mijn ogen misschien wel één van de sterkste introducties van welke Bondgirl dan ook. In haar geval vind ik het oprecht jammer dat niet meer uit haar personage is gehaald, want er zat veel potentie in. Sowieso moet veel in deze film wijken voor de luchtige en humoristische toon. Over Gray als Blofeld ben ik niet zo te spreken, ik zie liever Telly Savalas. Mr. Wint en Mr. Kidd, het is mijlenver van de dagen van From Russia with love vandaan, zijn toch één van de sterkere punten van Diamonds. Ze hebben een aantal verdomd goede zinnen die ze mogen zeggen en ik vind ze beter uit de verf komen dan Blofeld, terwijl die de ster van de film zou moeten zijn. De manier waarop zij eindigen kan mij dan niet zo bekoren. Net als in Goldfinger is dit ook weer in een scène gedaan na de finale en het eindigt dan ook als een sof. Gemiste kans.
De muziek is één van de betere dingen van deze film. Niet het beste werk van John Barry, maar zeker van hetzelfde niveau als Goldfinger, ietwat beter vind ik het nog. De titelsong is prima, de title sequence niet. Binder was bij deze film wel erg ongeïnspireerd. Af en toe flikkert een diamant op, loopt een kat voorbij en zien we een naakte vrouw in silhouet. Het wordt voor mij te repetitief. Het werk van Robert Brownjohn, die From Russia with love en Goldfinger deed, kan mij beter bekoren.

Diamonds is een vermakelijke film, maar meer zit er niet in helaas. Het wordt nergens echt spannend of dreigend. Bond lijkt, behalve het moment in de doodskist, gemakkelijk uit elke situatie te komen. Ondanks het flinterdunne verhaal, is het script wel in staat geweest zo'n film af te leveren met fouten, plotgaten en onduidelijke momenten. Sommige dingen blijven voor mij als kijker tot op de dag van vandaag nog ambigue. De film is een tweede Goldfinger, alleen is die film in mijn optiek nog iconisch. Deze film heeft dat niet en waardeer ik daarom minder.

2,5 sterren

Eén van de meest campy Bond films, zeker met dat hand-in-hand lopende tweetal baddies. Kijk, ik vind dat sinds From Russia With Love (de tweede en sterkste Bondfilm) 007 al in herhaling valt. Betekent niet dat er af en toe wat te genieten valt. Twee spannende scenes zelfs: de crematie oven in en op de lift mee naar boven om door te dringen tot Blofeld's HQ (gespeeld overigens door de acteur die Henderson speelde in You Only Live Twice). Connery acteert alsof ie "doesn't give a damn". Doet ie goed, want teveel ernst is niet echt op z'n plaats in Bondfilms, zo zou Timothy Dalton later ook merken. Overigens ben ik van mening dat zonder uitzondering de Daniel Craig Bondfilms de slechtste zijn in de hele reeks.

Diamonds Are Forever heeft één van de beste Bond theme songs gezongen door Shirley Bassey, een knappe Bondgirl Jill St. John als Tiffany Case en de beste Bondvertolker Sean Connery.

Connery was toen 40, een beetje dikker dan in vorige films en droeg een haarstukje. Maar zijn charme en nonchalance was nog steeds aanwezig en hoewel ik de film vroeger één van zijn mindere Bondfilms vond, heb ik nu toch enig plezier beleefd aan een zoveelste kijkbeurt.

Het is duidelijk een jaren 70 film en een stuk minder serieus dan voorgaande Bondfilms. Het homoduo mr. Kidd en mr. Wint met hun flauwe oneliners, Blofeld in vrouwenkleren alsook het acrobatische meidenduo Bambi en Thumper zijn daar een goed voorbeeld van.

De vechtscène met Peter Franks in de lift in Amsterdam is daarentegen heel sterk en voelt wel realistisch aan, een beetje zoals de harde gevechtscènes die Daniel Craig later in zijn Bondfilms uitvoert. Ook de scène bovenop de lift aan het Willard Whyte Hotel is legendarisch.

Dat James Bond in Amsterdam Duits spreekt in plaats van Nederlands is inderdaad onvergeeflijk. Het is betreurenswaardig dat men niet wat beter nazoekwerk heeft gedaan, want dit neemt de geloofwaardigheid van Bond toch wat weg.

Er zitten zoals steeds enkele heel leuke oneliners van Bond in deze film. Enkele voorbeelden hiervan:

Bond tegen Peter Franks: "You are english? I speak english! Who is your floor?"

Bond tegen Tiffany Case: "That's quite a little nothing you're almost wearing!"

Bond tegen Rodney die een nachtelijk rendez-vous met Plenty O'Toole onderbreekt: "I'm afraid you've caught me with more than my hands up."

Tiffany Case was in het begin van de film nog een interessant personage die schijnbaar haar mannetje kon staan. Later in de film verwordt ze echter tot het typische onnozele Bondmeisje dat in haar kleine bikinietje de ene na de andere flater slaat.

Het thema met de diamanten en de sateliet die een laserstraal schiet doet me een beetje denken aan het plot van Die Another Day. Ik weet niet of men zich op deze film of op hetzelfde boek van Fleming gebaseerd heeft of niet.

Met de setting in Las Vegas wou men het Amerikaanse publiek aanspreken, voordat Connery akkoord ging om terug te komen als Bond had men zelfs al een Amerikaanse acteur John Gavin ingehuurd om James Bond te spelen. Gelukkig is dat dus niet doorgegaan.

Er zit trouwens een plot hole in de film: als Bond en Tiffany Plenty O'Toole in het zwembad vinden wordt niet verklaard wat Plenty in het huis van Tiffany doet. Het schijnt dat een gedeelte uit de film werd weggesneden waarin Plenty inbreekt in het huis van Tiffany, wat toch een beetje slordig overkomt.

Diamonds Are Forever is zeker niet de beste Bondfilm, maar ook niet de slechtste en de film is best genietbaar als je de campy toon erbij neemt.

Amusant avontuur met ook een paar zwakke plekken. Connery is weer terug en hoewel niet geheel topfit is het toch een feest om na de houterige Lazenby weer een echte Bond aan het werk te zien, het charisma spat van het scherm. Hij wordt gedropt in een diamanthandeltraject dat leidt naar een mysterieuze Amerikaanse miljardair in Las Vegas, en ondertussen zien we zowaar ook even Amsterdam van dichtbij. Leuke scenes hier: de knokpartij in de lift is erg goed en de introductie van Tiffany Case ook: een gehaaide en intelligente tante...

...denk je dan. Maar niets is minder waar: hoe langer de film duurt hoe dommer ze wordt en dan hebben we zwakke plek nummer 1 dus te pakken. Daarnaast is het jammer dat de bekende exotische locatie is ingeruild voor Las Vegas, en dat het slotstuk op het booreiland eigenlijk maar teleurstellend is. Toch is er tot die tijd een hoop te beleven: de film loopt als een tierelier (wat dat betreft een grote vooruitgang op On Her Majesty's Secret Service) en met mr. Kidd en mr. Wint heeft de film natuurlijk twee memorabele henchmen te pakken.

Opnieuw gezien, ditmaal op bluray.

Ondanks dat Diamonds are Forever niet tot de groep betere Bond films behoort, heb ik me er meer mee vermaakt dan de vorige keer. Sowieso is het weer een genot om Sean Connery weer als James Bond te zien, nadat we een film lang naar die houten klaas George Lazenby moesten kijken. Dat was echt vreselijk, maar Connery zorgt er weer voor dat we die miskleun kunnen vergeten. Niet dat Connery zijn allerbeste Bond speelt, ook hij is wat ouder en lijkt wat minder zijn best te doen om te gloriëren, maar alleen al op basis van charme en zijn typische kop weet hij alsnog prima te overtuigen.

Deze DaF is wat meer slapstick van toon, wat ik wel jammer vind. Zo hebben we het homoseksuele moordenaarsduo Mr. Wint en Mr. Kidd met hun rare fratsen. Destijds vond ik ze vreselijk, tegenwoordig kan ik nog wel glimlachen om hun flauwekul. Jammer genoeg is Blofeld wel enorm miscast, deze versie kan totaal niet tippen aan de magnifieke Blofeld gespeeld door Donald Pleasence. Ook de Bond girl was enorm beroerd, niet aantrekkelijk en met een hele domme rol. Buiten Connery is er zwak gecast.

Gelukkig is er wel weer een geweldig mooie titelsong van Shirley Bassey. Haar Goldfinger titelsong was mooier, maar deze Diamonds are Forever behoort absoluut tot de betere themesongs uit de franchise.

Inhoudelijk is de film wel matig. Dan gaat Bond naar Amsterdam en dan komen ze niet verder dan een boottochtje. Daar had je toch heel wat meer leuks mee kunnen doen. Een toffe grachtenachtervolging bijvoorbeeld? Een shoot out in het Red Light District? Nouja, zonde. We moeten het nu doen met een best goede knokpartij in een lift. Echt interessante locaties bezoekt Bond sowieso niet. Las Vegas heeft nog een boeiende achtervolging, maar de hoogtepunten waren schaars.

Kleine 3* (was 2*)

Redelijk amusante Bond, middenmoter in de serie met een lekker hoog tempo. Veel actie en en nadruk op humor, wat soms goed en soms slecht(Mr. Wint en Mr. Kidd) uitpakt. Gray is ook matig, maar ook dat mag de pret niet drukken. Connery ten opzichte van Lazenby is uiteraard geen vergelijking, en ook dat is een pluspunt.

Leuke Bond met korte felle scènes en achtervolgingen, twee zeer fraaie Bondgirls, schurken die er lekker gemeen uitzien (Blofeld) of juist excentriek zijn (de twee homo's, maar ook Bambi en Thumper), een aardig plot en een uitstekende titelsong. Minpunten zijn dat de dialogen (bijvoorbeeld op het benzinestation of vanuit de helicopters die op het einde het boorplatform komen aanvallen ) soms zó duidelijk achteraf in de studio opnieuw zijn ingesproken dat het onrealistische ambiance-geluid daarvan me soms echt uit de film haalt, en dat de climactische scène op het boorplatform niet zo sterk is (Bond die gewoon binnen komt vallen en alle gelegenheid krijgt om keet te schoppen), hoewel dat gedeeltelijk wordt goedgemaakt door de grappige coda op het schip.

Aangezien deze onder Bond-fans geen al te beste reputatie heeft was ik op het ergste voorbereid. Gelukkig blijkt het reuze mee te vallen- het eerste uur is zelfs behoorlijk vermakelijk, waarbij ik en passant nog iets te weten kwam over de Magere Brug. Helaas wordt het vanaf Las Vegas een heel stuk minder, waar twee "verplichte" achtervolgingen worden ingepropt, en waarna het ook niet meer goed komt. Plenty O'Toole was wel een mooie verschijning, die had wel wat meer screentijd mogen hebben.

Dat sommigen deze te campy vinden snap ik dan weer niet- de hele James Bond franchise is toch behoorlijk campy en ik zie echt geen verschil tussen deze en haar voorgangers, op de eerste paar films na. Volgens mij zou het met Roger Moore alleen maar erger worden, maar moet even een slag om de arm houden want die moet ik nog (her)zien.

Traditiegetrouw wel weer een aantal elementen die me stoorden: de ontsnapping uit zijn cel op het booreiland- zelfs voor Bondbegrippen ging dat wel heel makkelijk: handig zo'n cel met een luik. En die stemvervormer was ook wat belachelijk. En tsja, dat James Bond Duits spreekt in Amsterdam is wel een echte blunder, onbegrijpelijk ook want Britten weten toch wel dat er Nederlands wordt gesproken in Nederland zou je zeggen.

Al met al toch een van de meer vermakelijke vroege James Bond-films.

Gelukkig is Connery hier terug aanwezig naar het matige vertoon van George Lazenby in de vorige Bondfilm. De overige cast is niet zo denderend, al is de Bondgirl hier wel opvallender dan in de vorige delen en de volgende films die gaan komen. Niet zozeer door haar uiterlijk, maar dat ze niet zo in zwijm valt voor Bond. Al bij al, voldoende leuk. 6/10

Vermakelijke bond met een Connery die duidelijk ouder is geworden maar dat mag de pret zeker niet drukken, hij lijkt juist des te meer vertrouwd te zijn met zijn personage en dat is na zoveel films ook niet zo gek. De film begint gelijk sterk met wat bond actie en gaat daarna ook vrij snel door naar het hoofdplot.

Daarbij komt ook nog eens dat Jill St. John een prachtige en super sexy bondgirl is! Helaas is haar acteertalent niet zo sterk als haar looks en misschien hielp het ook niet echt mee dat haar personage niet erg sterk geschreven was, maar goed ik heb mijn ogen uitgekeken en ze staat in mijn top 5 van mooiste bond girls!

Naar het einde toe raakt de film wel wat vaart kwijt, ik begrijp ook niet zo goed waarom een bond film altijd speciaal 2 uur moet duren? Als deze film maar anderhalf uur de tijd had gehad was het in mijn bescheiden mening een betere film geweest zonder te veel trage stukken.

3,5 kan ik hier minimaal aan kwijt! Niet de aller beste bond film maar zeker 1 die gezien mag worden.

Na het sterke On Her Majesty's Secret Service keerde Sean Connery nog eenmaal terug als 007. Ik vind dat een niet al te sterke zet, want Diamonds are Forever loopt echt verder op het verhaal van OHMSS. Ik had liever George Lazenby gezien in DAF. Charles Gray is ook een blunder. Hij overtuigt me geen moment. Het hoogte punt van de film is al vroeg. De titelsong van Shirley Bassey. En het feit dat als Bond in Amsterdam aankomt er Duits wordt gepraat. Natuurlijk onrealistisch. En dan nog de bondgirl. Wat mij betreft de slechtste Bondgirl van de gehele reeks. Het enige wat ze doet is gillen. Over het algemeen stelt de film dus teleur. Na Die Another Day de slechtste Bond film.

2/5 oftewel 4/10

Ondanks dat ik dit een van de mindere bond films vind, zijn de bond films toch jeugdsentiment voor mij en dus ook deze Diamonds are Forever. Het is een beetje een rommelige film maar verder niet storend. Dat gedoe met die klonen voegt niets toe maar als dat alles is. Sean Connery doet het nog steeds heel goed in zijn laatste officiële bond film. Mr Wint en Mr Kidd zijn het sterkste punt van deze film. 3 sterren

Ik blijft het persoonlijk

een goede Bond film vinden,

vindt het niet te Amerikaans gemaakt.

Sean Connery blijf ik aanvaren

als de enige echte James Bond,

jeetje wat kan die man acteren

nee echt ik vind Sean Connery echt geweldig,

ook een mega uitstraling heeft hij mee!.

Zijn grappen zijn raak die hij maakt

en de manier zoals hij James Bond

speelt, met zijn ene one liner na de andere.

Maar Daniel Craig blijft mijn favoriete James Bond.

Diamonds are forever heeft flinke vaart

maar het einde op het boorplatform

had echt wel beter gekund hoor!.

en het verhaal is zeker ook niet

om naar huis te schrijven

“Curious... how everyone who touches those diamonds seems to die.”

Diamonds Are Forever is een rommelige Bondfilm. Als ‘screwball komedie’ werkt de film wel, maar echt interessant of enerverend is het allemaal niet. Het verhaal springt ook van de hak op de tak, en alleen het gedeelte in Amsterdam is vermakelijk. Wat ik wel kan waarderen aan Diamonds Are Forever is dat de regisseur en de acteurs zelf ook wel weet dat het allemaal hartstikke ‘camp’ is. Er wordt gelukkig geen poging gedaan om iets van een serieuze verhaallijn of personage te introduceren.

Sean Connery is zichtbaar ouder, maar hij is nog steeds geweldig op dreef als 007. De actiescènes zijn (op één of twee na) niet echt memorabel of spectaculair, maar de Bondgirls zijn met de prachtige Jill St. John en Lana Wood wel erg goed gecast . Mr. Kidd en Mr. Wint zijn kleurrijke bad guys, maar ik vond dat de makers (en de acteurs) hier een beetje in doorschoten. Het werd op een gegeven moment lachwekkend, terwijl er toch wel iets van dreiging moet zijn. Zelfs in een Bondfilm die zichzelf, maar jammer genoeg ook de kijker, niet al te serieus neemt.

De minste Bond-film met Connery in de hoofdrol.

Het viel me na de zoveelste herziening van deze film maar weer eens op hoe chaotisch deze film verloopt. De hele film verloopt rommelig, het verhaal schommelt alle kanten op zonder ook maar enige logica. Connery is ook niet op z'n best, al gooit hij er wel weer een aantal geweldige one-liners uit. Verder is Blofeld (nu weer gespeeld door Charles Gray) ook niet zo goed als in voorgaande films.

De homoseksuele moordenaars 'Mr Kidd' en 'Mr Wint' zijn wel een leuke toevoeging aan deze film. Absurd is de wijze waarop ze mensen ombrengen en dan hand in hand weglopen. De Bond-girls zijn niet echt interessant, zeker niet qua acteerwerk.

Dit is gewoon een hele magere Bond-film met een paar leuke momenten, maar wat overheerst is toch het rommelige script. Daar kan zelfs de scène die geschoten is in Amsterdam niks aan veranderen.

Verlaag van 3* naar 2.5*

“Thank you very much. I was just out walking my RAT and seem to have lost my way...”

De eerste Bond-film die ik niet kan waarderen, en waar ik me eigenlijks best heb verveeld. ‘Diamonds are Forever’ stond al geschreven als één van de slechtere bond-prenten maar, omdat ik nu met mijn marathon bezig ben kon ik deze niet overslaan (sowieso zou ik dat niet willen omdat ik dan te autistisch word dat ik een film-serie niet volledig heb gezien), als hij er niet was geweest zouden we hem niet hebben gemist.

De terugkeer van ‘Sean Connery’ was prima, de film heeft weer heerlijk een charismatisch persoon maar ook hij weet de film niet te redden. De film is op veel vlakken erg rommelig, en weet vaker niet aan te slaan waardoor ik mijn concentratie veelvuldig heb verloren tijdens de film.

Het is niet veel soeps. De film is stroef, en verloopt niet heel lekker door. De actie is erg houterig en voornamelijk saai, dat was eigenlijk in de openingsscène al een beetje te merken. Ook mist de film zijn nodige spanning die de eerste delen wel hadden, het werd nergens spannend en de film loopt daarna wat nonchalant door. Ook waren de tegenstanders nogal zwak, en kwam ‘James Bond’ hier veelte makkelijk door, geen enkele vijand bood ook maar een beetje weerstand.

Het is eigenlijk merendeels een herhaling, en ik heb het zo langzamerhand wel een beetje gezien. De film is duidelijk wat losjes in elkaar geflanst en werd nergens te overtuigen, de zogeheten ‘bond-girls’ waren knap, maar qua acteerwerk was het niet bijzonder.

Al om al, toch een tegenvaller in deze serie en ik heb me weinig vermaakt. Slechte uitvoering van ‘Guy Hamilton’ die maar een beetje aankakt met de film. De scene in Amsterdam weet voor mij als Nederlander niks toe te voegen aan de film, dit kleine stukje en met de rondvaartnood ‘Prins Willem - Alexander’ was het over het algemeen erg saai en ook wederom niet boeiend genoeg. Slechte film.

'Mr Kidd' en 'Mr Wint' waren overigens nog wel vermakelijk om te volgen, een excentriek duo die leuke moorden weten te plegen. Maar ook deze twee worden te makkelijk neergehaald door bond en het zelfde geldt voor de schurk 'Blofeld'.

2.0*

Beetje een eenzijdige Bond dit, steeds dezelfde personages en het gedoe met diamanten. Vrij rommelig ook en met weinig beklijvende scenes. Tweede gedeelte van de film is wat interessanter met de heer Blofeld. Verder ook weinig mooie locaties, het penthouse is nog wel aardig. De sleet lijkt al aardig op de heer Connery te zitten. Ik las overigens ergens dat hij in alle Bond films een toupet draagt.

Redelijk.

Daimonds Are Forever is in chronologische volgorde de opvolger van On Her Majesty’s Secret Service (1969). Dit zou je niet zeggen als je allebei de films hebt gezien. Niet alleen is Bond in een heel nieuw decennia beland maar voelt eigenlijk de hele film compleet anders aan.

Voor mij voelt deze film als een gemiste kans aan, aangezien er geen echt vervolg aan het verhaal en toch wel open einde van de vorige film wordt gegeven. Toch kan ik het de producenten niet kwalijk nemen. James Bond is altijd al een ‘product of it’s time’ geweest. Zonder mee te gaan met de trends en wat het grote publiek wou zien was James Bond misschien wel nooit Abraham geworden.

Dat neemt niet weg dat ik Daimonds Are Forever één van de mindere Bonds vind. Sean Connery had duidelijk geen zin meer om zich 100% te geven voor zijn rol. Het verhaal van James Bond die undercover gaat om een diamanten smokkel te onderzoeken klinkt nog interessant maar word naar mijn gevoel maar matig uitgevoerd. Ook kent deze film één van de mindere scores van Barry en zo kan hij er dus ook niet voor zorgen dat de actie scènes nog enigzins spannend worden. De film kan in het rijtje cheesy Bond films net als bijvoorbeeld Octopussy en Moonraker. Deze kant van Bond kan ik zeker waarderen maar ik vind Daimonds maar weinig leuke en charmante elementen bevatten. Één van de weinige scènes die voor mij de moeite waard is is wanneer Bond de bovenste verdieping van ‘The Whyte House’ probeert te bereiken om er vervolgens achter te komen dat Whyte ontvoerd is en dat Blofeld weer aan alle touwtjes trekt.
Verder blijft dit natuurlijk wel James Bond en is het alsnog een genot om naar de charmes van Connery en de prachtige Bond Girls en locaties te kijken.

Matige afsluiter van Connery.

Een tijd terug heb ik een Blu Ray box gekocht van alle Bond films tot SkyFall en gisteren was deze Diamonds Are Forever aan de beurt. De laatste officiële Bond film met Sean Connery en helaas is het niet wat ik gehoopt had. Ik kan me ook niet voorstellen dat Connery er heel trots op is geweest.

Over het geheel weet het gewoon niet aan te slaan. De locaties, onder meer Amsterdam en Las Vegas, zijn wel mooi evenals de achtervolgingen (met slapstick humor) en de theme song van Shirley Bassey. Maar daar blijft het dan ook bij. Het acteerwerk is pover, het verhaal is rommelig, de actie scenes zijn houterig en bovenal saai en ook het einde op het boorplatform had ik meer van verwacht. Je ziet bijvoorbeeld niet eens dat Blofeld doodgaat. Bovendien had ik niet verwacht dat Blofeld opeens weer zou leven, met een kloon, nadat hij in de openings scene werd vermoord. Goed de film is bijna 50 jaar oud maar hier kan je toch niet omheen. Jill St John is wel een goede Bond girl al is ze meer een eye candy. Connery doet het in z'n laatste film als Bond (Never say never again is geen officiële film) best aardig maar ook hij weet de film niet te redden. Ik vond hem er vrij oud eruit zien terwijl hij in 1971 pas 41 jaar was. Charles Gray doet het verdienstelijk als de slechterik, niets meer niets minder. En dan hebben we nog het moord duo mr. Kidd en mr. Wint die wellicht voor wat luchtigheid zorg maar verder niet heel veel toevoegen. Ze lijken bovendien uit een Austin Powers film te komen.

Helaas ging het hierna niet beter want Roger Moore vind ik echt een miscast. Niet dat het een slechte acteur is maar ik vind hem hem gewoon niet bij het actie genre passen. Live and Let Die vind ik dan ook de slechtste bond film ooit. Gelukkig zat er na The Man with the Golden Gun een stijgende lijn in en zijn er vervolgens weinig rampzalige films geweest. Heel misschien Quantum of Solace of de CGI in Die Another Day.

2*

Matige Bondfilm, minste zelfs in chronologische volgorde. Vooral het eerste gedeelte waarbij de diamantenhandel ten voeten uit wordt uiteengezet vond ik het net als Bond zelf bizar dat de Secret Service moet optreden voor zo'n zaak. Verder ook een vrij bizar verloop van de film met de openingsscène met Blofeld om dan in het tweede deel opnieuw bij Blofeld uit te komen. Het tweede gedeelte was gelukkig beter en leek meer op een echt Bondfilm.

Matige verhaallijn dus, maar dat lag niet aan Sean Connery. De actiescènes zijn ook niet geweldig en ook het olijke dodelijke duo komt ook niet echt uit de verf, hooguit komisch, doch meedogenloos zo blijkt. De film mist wat vlotheid en spanning, maar Bond blijft Bond. Al bij al een erg nipte 3,0*.

Connery heeft betere jaren gekend, maar na Lazenby toch weer blij dat hij terug is. De film is naar mijn mening weer een waardige Bond film en doet denken aan From Russia With Love, niet de beste Bond, maar wel vermakelijk met diverse filmlocaties en avontuur.

Jammer vind ik dat het te lang blijft hangen in Las Vegas. Dat overdreven Amerikaanse spreekt me minder aan. Ik mis het gadgetgehalte. Leuk vind ik (daar is merk ik niet iedereen het mee eens) die twee aparte figuren die mensen koud maken, ik kan het wel waarderen .

Tevens vind ik het jammer dat Blofeld weer een nieuw gezicht krijgt in deze film, zijn snode plannen staan ineens weer helemaal op zichzelf, wat ik ook weer niet aan de rest van de films kan vastknopen.

Enfin, beetje chaotische, maar toch typische, vermakelijke Bondfilm.

Naar mijn mening was deze film dan ook het perfecte moment om de scepter over te dragen naar Roger Moore. Mooie afsluiter van Connery die we na deze film zeker niet zullen missen, maar zijn prestaties in de andere films zeker zullen koesteren.

Persoonlijke tussenstand (niet dat het wat uitmaakt, maa rik deel hem toch ff):

1. Goldfinger

2. From Russia With Love

3. You Only Live Twice

4. Dr. No

5. Diamonds are Forever

6. On Her Majesty's Secret Service

7. Thunderball

We werken de James Bond reeks niet chronologisch af en wilden eerst alles met Connery afwerken. Vandaar daar niet eerst Lazenby of Moore maar eerst Diamonds are forever, een film die verre van top blijft maar wel ontzettend vermakelijk.

Bond weer vliegend van start met zijn zoektocht en wraak op Blofeld. Iets dat daarna weer naar de achtergrond verdwijnt met een sinister hitman koppel en diamantensmokkel. Iets dat zich in vliegende vaart en op veel locaties afspeelt, veel personages, een schare fijne en mooie vrouwen en een behoorlijke apotheose.

Super is het echter allemaal niet. Het hele plot met de diamenten en satelliet is niet echt bijzonder. Wat Blofeld nu precies van plan is wordt me ook niet helemaal duidelijk. Bepaalde ontwikkelingen gaan wel erg snel, zoals wanneer Bond van het platform afspringt om met de volgende scene alweer op het cruiseschip te zitten. Bond ziet er daarnaast toch wel oud uit, vooral wanneer hij White bevrijd heeft en in een bruine coltrui loopt met geruit colbert.

De pret mag het echter niet drukken. Diamonds are forever is erg vermakelijk en met een aantal erg mooie vrouwen. Jill St.John wint het weliswaar niet van Auger of Bianchi maar een knappe vrouw is het wel. Net als de rijkbedeelde Lana Wood. Voeg daarbij een heerlijke soundtrack, prima titelsong en vermakelijke Bruce Glover als Mr. Wint, en je hebt heel wat. Diamonds are forever is daarmee niet heel goed te noemen maar wel erg vermakelijk.

Bond marathon deel 7 herzien op bluray.

De laatste met Connery als Bond, en tevens ook de minste uit de reeks tot nu toe. Dit komt vooral door het zwakke script en rommelige edit, de scenes lopen van de hak op de tak op elkaar over. Kon ook duidelijk merken dat Connery niet had getraind voor de rol, hij kwam vermoeid over en leek er niet zoveel zin in te hebben. Wat me ook stoorde is dat Bond nooit gevaar liep, hij had al 10x gevangen of vermoord kunnen worden, maar iedere keer mag hij zo weg wandelen. Zo is er bijvoorbeeld een scene in een restricted area waar hij door twee henchman wordt betrapt als hij uit een mangat naar boven komt. Bond maakt de grap dat hij z’n rat aan het uitlaten was en mag blijkbaar zomaar het terrein verlaten. Qua karakters viel deze me ook zwaar tegen. Bond-girl Jill St. John begon wel aardig, maar naarmate de film vorderde begon ik me steeds meer te ergeren. Charles Gray als Blofeld kwam ook niet uit de verf, en dat hele gedoe met die klonen is gewoon slecht uitgewerkt. Lana Wood mooie dame, maar werd te weinig mee gedaan. De zogenaamde vechtpartij met Bambi en Stampertje was ook lachwekkend. Dan hebben we nog twee relnichten Mr. Kidd en Mr. Wint met bijhorende porn stache, die ook niks uitstralen. Finale op het booreiland was ook geen hoogtepunt met die verschrikkelijke slechte special effects van de ontploffingen.

Paar pluspunten zijn de mooie titelsong van Shirley Bassey, de scene in Amsterdam met de vechtpartij in de lift, de car chase in Vegas en de beklimming van Whyte House.

Al met al een zeer matige Bond-film die ik voorlopig niet meer hoef te zien.

De laatste film van Sean Connery op deze mooie six-pack. Wel jammer dat ze de vorige "On Her Majesty's Secret Service" er niet hebben bijgedaan. Zeer persoonsgebonden dus. Een gemiste kans dus, want hoe ga je de rest nu op 4K zetten. Afijn ook deze 4K transfer is zeker een upgrade maar het had denk ik nog beter gekund.

Diamonds are Forever met Shirley Bassey is een van de mindere James Bond films. Jammer genoeg juist een klein gedeelte gefilmt in Holland zoals wij toen klaarblijkelijk nog heette. Het ziet er af en toe wat rommelig en klunzig uit. Toch heb ik me best gemaakt. Niet memorabel maar een kleine voldoende wil ik hem wel geven. Nu maar wachten op een 4K Roger Moore versie en niet te vergeten "On Her Majesty's Secret Service". Blijft een vreemde move zo.

Film 3,0

Beeld 4K 4,0

Geluid 4,0