Omohide Poro Poro (1991)

Onlangs de dvd van dit meesterwerkje aangeschaft en vanavond dus maar eens herzien.

Ja, wat te zeggen. Alles klopt aan deze film, de beelden, de muziek, sfeer, hier en daar een gevoel dat uitgebeeld word in een soort van droom-achtige scene (de vliegscene o.a) allemaal erg subtiel gedaan, zonder het realisme te verliezen.

Heerlijk om een kijkje te nemen in het leven van een ander, en ook heerlijk om het zo goed te zien eindigen. Fantastisch hoe het heden met de herrineringen af en toe naadloos in elkaar overlopen.

Net als in Yamada-kun weet Takahata je weer te ontroeren met de meest allerdaagse gebeurtenissen, alleen op een heel andere manier als in de bovengenoemde film. Deze is me, net als Yamada-kun, erg dierbaar geworden. Een film die je erbij kunt pakken als het je allemaal even tegen zit, om vervolgens weer vol energie én een goed humeur de dvd weer in zijn hoesje te stoppen.

Ben het verder eens met danuz;

Voor de rest vind ik het toch moeilijk om te schrijven over deze film. Het moet je gewoon raken, je moet het voelen. Voelen is geloven

5*

Niet het Ghibli-spektakel wat ik verwachtte helaas. Natuurlijk zitten er af en toe prachtige scènes tussen, maar over het algemeen miste ik de Ghibli-magie. Juist het fantastische uit de andere Ghibli's die ik zag spraken mij aan. Hotaru no Haka is dan weer een geval apart. Je hebt daar wat meer om je aan vast te klampen. Deze film kwam een beetje over me heen, zonder echt een indruk achter te laten (op enkele stukken na dus).

Toch 3,5*. Misschien dat de film met het juiste verwachtingspatroon, op een warme zomerzondag beter tot zijn recht komt. Aan de andere kant, voor welke feel-good film geldt dat niet.

Wat een fantastisch einde kent deze film zeg! Echte Ghibli magie. Het leven van Taeko, dat op zijn zachtst gezegd een beetje een puinhoop is krijgt een nieuwe dimensie als ze op het platteland mag werken. Plots wordt ze herinnerd aan haar traumatische jeugd waarbij de cito - toets belangrijker was dan haar persoonlijke welbevinden. Alles in haar jeugd draait immers vooral om de prestatiedrang van haar omgeving. En zonder prestaties, geen respect. Een kind heeft niet veel nodig om te voelen dat ze een buitenbeentje zijn. Dat resulteert in veel frustraties en in een aversie tegen de alleen maar op productie gerichte maatschappij.

De scènes thuis, zorgen er indirect voor dat Taeko op school alles behalve een zelfverzekerde indruk achterlaat. Isao Takahata weet bij mij de juiste toon te raken door onderwerpen als verliefdheid zo simpel maar treffend in beeld te brengen. Heerlijk moment toen de jongens aan het honkballen waren ( op heerlijke passende Latijns - Amerikaanse muziek ) en Taeko na afloop zo blij was dat haar held gewonnen had , dat ze in een moment van vreugde en verliefdheid een dansje maakte in de lucht .

Heerlijke film, die het niet van zijn plotwendingen of onvervalste actie moet hebben. Voor een ieder die nog wel eens het kind in zichzelf voelt en nog vaak terugdenkt aan de tijd dat hij/zij boomhutten maakte en geen verkering durfde te vragen aan het mooiste meisje van de klas is dit een uitermate geschikte film. Een film waarbij de uiterst sympathieke Taeko geniet van de kleine dingetjes in het leven. Ik vond het gewoon een heerlijke film om te zien en dat komt niet omdat ik ook elke dag vroeg opsta.

Isao Takahata is een erg ondergewaardeerd regisseur en zijn films mogen wel wat meer in de schijnwerpers komen te staan. Een regisseur die altijd zo `n prachtig einde in petto heeft met nu bijna onaardse muziek, die je raakt. Simpel maar doeltreffend. 4,5*

Het verhaal heeft niet veel om het lijf en vooral het begin vond ik erg aangenaam om naar te kijken maar later in de film wordt het allemaal iets minder interessant. Vooral de verwijzingen naar de natuur werden een beetje vervelend op een gegeven moment.

Toch weet Takahata met een aantal zeer boeiende scenes er iets moois van te maken. De terugblik-scenes vond ik het mooist (de scene waarbij tussen de kleine Taeko en het honkballertje de vonk overspringt gevolgd door het zweven door de lucht bijvoorbeeld). Daarnaast is de animatie werkelijk schitterend, wellicht zelfs de mooiste die ik in een Ghibli zag. De prachtige muziek verdient ook nog een vermelding.

Komt voor nu niet verder dan 4*. Wellicht meer na herziening.

Interessante film over Taeko, die eigenlijk haar hele leven in de schaduw heeft geleefd van wat ze zou kunnen bereiken. Familie-omstandigheden en gebeurtenissen uit haar jeugd spelen haar jaren langer nog steeds parten en remmen haar persoonlijke ontwikkeling.

Wat volgt is een mooie trip naar het Japanse platteland, waar Taeko langzaam leert het verleden van zich af te schuiven en zich toe te leggen op de toekomst. Takahata weet dit op een subtiele en fijne manier in beeld te brengen, waardoor de film een aardig aandoenlijk en meeslepend karakter krijgt.

Ik moet nog wel wat aan deze vorm van animatie wennen. Voor mij is het vooral een beperking op subtiliteit. Een gezichtsuitdrukking van een acteur of actrice spreekt vaak meer dan 1000 woorden en dat is heel lastig om dat met dezelfde aangrijpendheid gevisualiseerd te krijgen.

4*

En ja vroeg of laat moest ik eraan geloven. Ghibli studios. Nog nooit werk van hun gezien behalve kleine stukjes als trailers en die wel eens voorbij komen op tv. Omdat ik wel is wilde weten wat er zo bijzonder was aan Ghibli studios probeerde ik er een. En dan maar meteen een project van een van de beste regisseurs volgens velen.

Het zag er allemaal mooi uit. soms wat schokkerig maar je kan ook niet alles verwachten. Het verhaal vond ik mooi en werd heel kalm verteld. Er zitten een paar mooie scenes en dialogen tussen. zoals andere al zeggen vielen er soms lange stiltes, dat had ik nog niet eerder meegemaakt.(In het begin dacht ik dat ik perongeluk op pauze had gedrukt).

Er zat ook wel wat humor in zoals de puma schoenen voor 40 euro(5000 yen) wat ik overigens nog wel mee vind vallen .Maar toen dat puma logo ineens in beeld kwam vond ik het wel leuk bedacht. En er kwamen nog 3 fragmenten waarin een beetje hetzelfde was gedaan, zoals bij de 2 wijsvingers tegen elkaar aan met een ster ertussen.

De dingen waar ze mee worstelde uit haar jeugd zoals het arme jongetje, ongesteld, en de keer waarop haar moeder zegt dat ze niet normaal is en niet naar het theater mag zijn mooi weergegeven, en dan bedoel ik vooral de eerste.

Het einde was mooi met alle schoolkinderen. En achteraf was het een welkome verrassing, want ik ben niet zo into the anime. Maar om af en toe eens z'n soort film te zien is een aangename afwisseling.

Een ruime 3.5*

Erg matige Ghibli. Het valt me nu ook op dat bijna alle Ghibli's die ik slecht vind van Takahata afkomstig zijn.

Waar ik nog het meest over viel, was de tweesplitsing van de film. Want vooral het eerste gedeelte met de kleine Yaeko vond ik nog best leuk. De grote Yaeko heeft het vooral over cliché levenslessen enzo. Bovendien vond ik haar lach echt ontzettend lelijk getekend, ik ergerde me daar elke keer weer aan..

Na Hotaru no Haka en de Yamada's, opnieuw een erg matige Takahata. 1.5*

Nadat ik zeer onder de indruk was van Whisper of the Heart werd deze film mij nog eens extra aangeraden. Op zich heel logisch natuurlijk: het zijn beide Ghibli's over kleine meisjes, al is het leeftijdsverschil tussen het meisje uit Whisper en deze film groter dan je denkt. Er zit wellicht 4 of 5 jaar tussen, maar de afstand tussen een leeftijd van 10 en 15 jaar is in zekere zin groter dan tussen zeg maar 20 en 30. Only Yesterday gaat voor een deel over hoe een tienjarig meisje de wereld beleefd.

Dat op zich bleek voor mij niet al te boeiend te zijn. Nou vind ik het allemaal zeer geloofwaardig gebracht: de jonge Taeko gedraagt zich ook echt zoals je van een tienjarig meisje verwacht. Maar is de wereld van zo'n kind op zichzelf boeiend genoeg voor een film? Eerlijk gezegd interesseert het mij niet zo dat ze zich een tijdje aanstelt om een tas, zich zorgen maakt over ongesteldheid die nog moet komen en ook haar eerste romantische perikelen waren vooral irritant doordat er zo gefocussed werd op giebelende en giechelende kleine meisjes, iets waar ik vrees ik een beetje een afkeer voor heb. Zelfs een typisch magisch moment in Ghiblistijl zoals het ananaseten pakt hier niet goed uit. Vaak werkt deze studio haast het best met dat soort kleine dingetjes, maar hier kwam het geforceerd over, tegen het aanstellerige aan. Er waren ook geslaagde momenten in de jeugd, zoals het schooltoneeloptreden en vreemd genoeg vond ik zelfs de wiskundeproblemen interessant, al zou je kunnen stellen dat een film waarbij wiskunde haast het boeiendste is een enorm probleem heeft.

Dit is echter allemaal nog wel te overzien. Waar ik pas echt moeite mee had was het hele gedoe rond de volwassen Taeko. Mijn God, wat een zouteloos verhaaltje over een oninteressant mens. Voor het eerst heb ik een Ghibli saai gevonden, tijdens de momenten waarop het werk op de boerderij uitgelegd werd. Takahata mikt op een ietwat nostalgische sfeer waarbij we haast terug moeten verlangen naar het platteland, maar vreemd genoeg ging ik hier bijna terugverlangen naar de stad. Wat ook niet hielp was dat ik voor het eerst sinds lange tijd terug moest denken aan live-action tv-series voor tienermeisjes waar mijn zusje altijd naar keek. Dit kwam doordat de man waarmee Taeko haar verplichte romance mee beleefde precies hetzelfde type was als in die series. Net iets te vriendelijk, luchtig, volks en getekend als een typische hunk. Een ander probleem is dat de Ghiblimagie op zich goed werkt bij verhalen over kinderen, maar bij volwassenen voelt het ineens wat vreemd aan. Taeko van 27 lijkt nog altijd enigzins een kind. Wat een opvallend contrast staat met dat haar glimlach zo getekend is dat ze op een vrouw van 50 lijkt.

Opvallend is dat de scènes in de kindertijd altijd nogal op zichzelf staan. Er wordt een probleem aangekaart, maar buiten de wiskundeperikelen keert een probleem uit een scène nooit tweemaal terug. Dus wordt Taeko aan het einde van een scène verliefd op een jongen die ook in haar geïnteresseerd is, maar vervolgens horen we hier de gehele film niets meer over. Wat is dat nou? Dat de wisselwerking tussen 10 jaar en 27 niet leidt tot meer diepgang helpt ook niet, al geef ik toe dat ik de eindscène, waarin de kinderen de twee geliefden bij elkaar brengen, schitterend vond. Met afstand het beste moment van de film zelfs.

Visueel vond ik het erg wisselend. Vooral het erg witte van de nostalgische scènes was erg geslaagd, met soms zeer lege beelden. Het wekte de juiste sfeer op. Het blijft ook knap dat er altijd echt iets realistisch zit in de bewegingen en het gedrag van de Ghiblipersonages (in tegenstelling tot vrij veel andere animes), wat volgens mij moeilijk te animeren valt. Er zat echter ook beduidend minder geslaagd werk in. Taeko's meisjesvisie wordt soms iets teveel benadrukt. Dat vliegen door die rosse lucht nadat ze verliefd is geworden en die sterretjes in jaar ogen als ze vervolgens in de spiegel kijkt zijn zo overdreven neergezet dat het lelijk wordt en zo zaten er wel meer dingen in. Het lelijkste was voor mij de aankomst op de boerderij, waar alle boeren één voor één geïntroduceert worden in een shot die doet denken aan oubollige ansichtkaarten. Verder miste ik ook de energie van andere Ghibli's, alsof deze minder vloeiend en levendig was of zo.

Het is denk ik gewoon dat ik hier heel weinig in herken. Ik had echt het gevoel naar een meisjesfilm te kijken. Dat hoeft geen probleem te zijn eigenlijk, ik heb wel vaker films gewaardeert terwijl ik niet tot de doelgroep behoorde. Deze film overstijgde naar mijn gevoel zijn doelgroep echter nooit. Aangezien veel gebruikers hem hier goed vinden moet ik het wellicht niet zeggen, maar ik vroeg me af wat iemand hiermee moest die geen meisje tussen 10 en 27 oud was. Het beeld van giebelende tienermeisje knaagt beangstigend achter de film.

Is dat zo anders dan Whisper of the Heart dan? Op papier nauwelijks, maar in de praktijk wel. Hoewel de ene film niet dieper is dan de andere, weet Whisper meer de indruk te wekken dat het werkelijk over iets gaat. Iets dat verder gaat dan meisjes van 15, iets universeels. Daarnaast weet die film er tegelijkertijd meer luchtigheid en energie aan te geven. Only Yesterday doet in principe meer, maar voelt desondanks beperkter aan. Wel roept de vergelijking tussen beide belangrijke vragen op zoals: Waarom werkt Take Me Home, Country Roads wel in het Japans en Bette Midler's The Rose niet?

2,5*, vrij mild misschien zelfs. Met grote afstand mijn minst favoriete Ghibli.

Na het bekijken van deze film kan ik me alleen maar afvragen waarom ik deze niet eerder ben gaan kijken. Ik ben zeker onbekend met anime, heb eerder werk van Takahata gezien, heb Hotaru no Haka zelfs 5 sterren uitgedeeld en dan is dit pas de derde film die ik zie van deze regisseur.

De laatste tijd ben ik in films vorm gaan verkiezen boven inhoud en wat mij betreft is dit een schoolvoorbeeld van hoe het moet. Een erg simpel verhaaltje, maar desondanks van het begin tot het einde boeiend vanwege de fantastische sfeer die geschapen wordt. Een prachtige focus op het kleine in het leven, ik herkende veel in de personages, die mede door het uitgebreide scala aan gelaatsuitdrukkingen echt tot leven leken te komen.

De muziek was fijn tot bijzonder (de Hongaarse muziek) maar het was ook leuk om eventjes Schubert te horen. Takahata moet echt van klassieke muziek houden, Yamadas was namelijk ook Mahler te horen. Misschien dus tijd om ook maar eens Cello Hiki no Gauche te gaan zien. Voor deze in ieder geval 4,5*.

Ghibli-anime met flinke girly-feel.

Niet zo heel verwonderlijk aangezien we de hoofdpersoon te zien krijgen als 27-jarige vrouw die als vakantie een weekje gaat werken op het platteland en als 10-jarige in 1966 die een aantal ervaringen opdoet die haar hele leven invloed zullen hebben.

De eerste menstruatie, de onzin van breuken vermenigvuldigen, het eerste vriendje, de eerste ananas....de film neemt overal ruim de tijd voor en heeft een aangenaam dromerige sfeer die je steeds verder de film intrekt ... en dan die formidabele eindscene die de tranen in je ogen doet branden van pure schoonheid.

Prachtige animatie, mijlenver verwijdert van de aliens, robots en fantasty-werelden.

Prachtig in eenvoud.

Inderdaad en Takahata heeft dat laatste helemaal niet nodig om een interessante film te maken die me werkelijk weer wist te ontroeren, net als hem dat bij mij lukte met Yamada-kun en Hotaru no Haka.

Eerlijk gezegd vind ik dit het type film waarvan ik het meeste hou en waar ik een maker het meeste in kan bewonderen: als diegene het kleine mooi maken en het mooie in het 'doodgewone' dagelijkse leven kan laten zien!

De film deed me overigens denken aan Tennen Kokekkô, dat wat dit betreft dezelfde kwaliteiten bezit.

Hier stoorde ik me totààl niet aan. In geval van het laatste voorbeeld is het ergens ook wel logisch, want de volwassen Taeko is nog single, dus de kalverliefde was dan niet veel meer dan wat we te zien kregen. Hier tenminste geen geforceerde kus-scenes zoals in zovele Amerikaanse films (volgens mij heeft 90% van de tienjarigen daar ook totaal geen behoefte aan bij zo'n verliefdheid!). Gewoon een jongen die blij wegloopt en verrukt een bal omhoog gooit en daarna het poëtisch zwevende meisje, prachtig gewoon! Het enige misschien niet zo geloofwaardige was dat geen van de meisjes om Taeko heen zich jaloers gedroeg, daar de jongen blijkbaar wel dé bink van de school was?

In deze film zie ik veel terug in Yamada-kun: piepkleine problemen, die op dat moment voor de betrokkenen héél groot zijn als zenuwachtigheid, verlegenheid, schaamte, schuldgevoel, et cetera. Takahata weet dit als geen ander op het grote scherm te toveren en ik bewonder de man er mateloos om!

Blijft geniaal.

Het geweldige aan deze film is dat het op papier een film is die ik zou moeten haten. Melancholie en het boerenleven, twee themas waar ik een broertje dood aan heb. Maar Takahata doet wat enkel de beste regisseurs kunnen: een gevoel overbrengen door hun films dat je zelf eigenlijk nooit zal ervaren.

Dit blijft een erg volwassen film, misschien wel de meest volwassen anime die ooit gemaakt is. het vrouwelijke perspectief doet wat denken aan Hiroki, gemixed met het laissez-fair sfeertje van een Megane. Een heerlijke vakantie, perfect uitgevoerd, met veel liefde en warmte gemaakt. En dan krijg je nog een perfect einde geserveerd. Takahata is één van de allerbeste, laat die nieuwe film maar komen.

4.5* en een uitgebreide review

Omoide Poro Poro is een typische Ghibli, met een aantal mooie momenten, maar de magie ontbreekt hier soms ook wel een beetje.

Het grootste probleem van Omoide Poro Poro zit hem in het punt dat het gaat om twee periodes van het leven van Taeko, die niet even boeiend zijn. Vooral het volwassen leven van Taeko vond ik niet altijd even interessant. Het werk op de boerderij wordt tot in de details uitgelegd, maar het kon mij op de één of andere manier niet zo heel erg bekoren. Gelukkig blikt Taeko ook regelmatig terug naar haar jeugd, en juist die flashbacks waren een stuk beter en wisten een paar keer dat mooie, soms magische Ghibli gevoel op te wekken.

Taeko wordt neergezet als een lief maar erg onzeker meisje, voor wie je toch vrij gemakkelijk sympathie kunt opbrengen. Het schoolse leven, tijdens de lessen, de pauzes, en het sporten, is gewoon heel erg herkenbaar. Juist die eenvoudige scenes zijn vaak het mooist. Stiekem zorgt het ervoor dat ik zelf ook weer even terugdacht aan vroeger. De ondersteunende muziek is mooi en het al vaker geroemde einde mag er ook zeker zijn.

Het is jammer dat het een Ghibli is met twee gezichten. Het verleden is erg mooi, maar het mindere heden houdt de uiteindelijke beoordeling van een hoge score af.

3,0*

Saai. Mijn ervaring lijkt wel het tegendeel te zijn van die van veel andere gebruikers. De achtergronden vond ik vaak erg mooi geanimeerd - vooral in het begin viel me dat op - maar door de matige karakterontwerpen kwamen ze voor mij zelden goed tot hun recht. Het verhaal en haar onderliggende thema's vond ik absoluut niet boeiend: ik heb veel waardering voor boeren, maar zo'n leven zou ik zelf nooit willen leiden, en minder nostalgische personen dan ik zijn er waarschijnlijk niet veel ("mijn" jeugd interesseert me echt niets). De traditionele Japanse normen en waarden die af en toe expliciet aanwezig zijn (de minderwaardige status van vrouwen, de (te) grote eerbied voor ouders, de maffe opvattingen over huwelijk, etc.) vond ik storend (etnocentrist die ik ben ). De personages vond ik geen van allen interessant of sterk (en de vader vond ik zelfs zeer onsympathiek overkomen). De muziek vond ik slecht en sentimenteel. De kinderlijke, zorgeloze sfeer doorheen de film sprak me niet aan. En het einde vond ik volslagen stompzinnig: wie gaat er nu op basis van een paar impulsieve gevoelens besluiten om het leven in de stad op te geven en te trouwen met iemand die je amper kent? Absurd! Misschien was de analyse van Taeko door haar zus na die wiskundetest wel juist: ze is niet goed bij haar hoofd! Het is ook jammer dat de film niet vijf minuten eerder eindigde - met het instappen in de trein - want dat einde zou perfect geweest zijn. En dat slechte popnummer maakte het op zichzelf al sentimentele einde er bepaald niet beter op. Slaapverwekkend vond ik het niet, maar ik vond het wel behoorlijk saai. 2*

Erg aangename film over jeugdherinneringen en ook over de zegeningen van het eenvoudige leven op het platteland (een geliefd thema wel in Japanse anime), die een nostalgisch gevoel weet op te roepen. De animatie is prachtig, de dialogen kwamen natuurlijk over -ook in vertaling- en de muziek is apart maar ook zeker fraai. Na het einde zat ik met een grote glimlach op de bank, te overwegen om eens een werkvakantie op het Japanse platteland te boeken.

Only Yesterday is een erg mooie animatiefilm van Isao Takahata. De film verteld het verhaal van Taeko, die het drukke leven in Tokio achter zich laat om te gaan werken op het platteland. Onderweg haalt ze herinneringen aan haar jeugd op.

De film heeft een melancholiek sfeertje, dat wordt versterkt door Katsu Hoshi's prachtige pianomuziek. De jeugdherinneringen waren het leukste aan de film en hadden veel charme. Toch ontbrak de rode draad een beetje, er werd niet echt naar iets toegewerkt en heden en verleden hadden weinig verband. De terugblikken (1966) zijn gebaseerd op de manga van Hotaru Okamoto en Yuuko Tone en het heden (1982) is door regisseur Isao Takahata bedacht.

De film is bijzonder mooi geanimeerd. De terugblikken hebben wat schilderachtigs en simplistisch door de waterverfachtergronden en de simpele tekenstijl, waar het heden bijzonder realistisch en met veel detail is getekend. Toendertijd werd de film zelfs tot meest realistische anime uitgeroepen. Dat kan ik ook waarderen aan de Japanners, animatie word als een medium beschouwt en niet als een genre. Een film als deze had net zo goed live-action kunnen zijn, maar er is bewust voor animatie gekozen (al speelt natuurlijk ook mee dat het een Manga verfilming is).

Al met al vond ik Only Yesterday een erg leuke film om gezien te hebben. Het is zeker niet de beste Ghibli-film, maar door de geslaagde sfeer en de uitstekende animatie het kijken meer dan waard.

Deze Ghibli zag ik jaren geleden en vond ik toen niet zo bijzonder. Nu was het wel de moment en heb ik genoten van deze dromerige film. Het verhaal van een jonge vrouw die wat naar zichzelf aan het zoeken is en steeds terugdenkt aan haar kinderjaren. En die nostalgische momenten zijn mooie menselijke herinneringen. Mooie dingen, mindere momenten, maar wel met voldoende impact op een kind. Taeko weet niet goed wat te doen met haar carrière, haar leven, de liefde, … Net als toen ze kind was. Stap voor stap lijkt ze te ontdekken wat ze wil en omarmt ze haar eigen geschiedenis.

Only Yesterday is een mooie animatie met een verschil in animeren tussen de kinderjaren en het heden. De kinderjaren zijn speelser en qua achtergrond iets vager, terwijl het heden voor prachtige beelden zorgt die fijner zijn afgewerkt. Het verhaal is zo menselijk en warm, zonder melig te zijn. Ontroerend en soms best herkenbaar. Een heerlijke film!

Only Yesterday is na Grave of the Fireflies en My Neighbors the Yamadas de derde film die ik zie van Takahata. Waar de eerste een klassieker is, vond ik de tweede een slechte film met een animatiestijl die me absoluut niet beviel.

Wel duidelijk is dat Takahata een eigen visie heeft. Het thema voor deze film stemde mij ook hoopvol. Wat dat betreft heeft Only Yesterday absoluut niet teleurgesteld.

De afwisseling tussen het heden en verleden gaat naadloos en de melancholische gevoelens die Taeko oproept zijn aandoenlijk en voelen oprecht aan. Hedendaagse problemen doen haar aan bepaalde situaties denken die ze in haar jeugd heeft meegemaakt. Op het eerste gezicht lijken haar avonturen puberaal en dan krijg je opmerkingen hierboven als "dit is een meisjesfilm". Toch zit hier veel meer achter. Een eerste kalverliefde, schuldgevoelens, schaamte en het conformeren aan de regels binnen een ouderwets gezin waar ze als eind twintiger nog steeds de gevolgen van ondervindt. Vandaar ook deze uitstapjes naar het platteland, blijkbaar is ze onbewust al een tijdje op zoek naar zichzelf.

Het alledaagse sfeertje van de reis en het gemoedelijke plattelandsleven doen haar steeds meer beseffen wat ze mist in haar volwassen leven. Met de hulp van Toshi worden haar herinneringen aan vroeger ontleedt en creëren ze een diepe band samen. Erg mooi om te zien, maar nergens wordt het too much. Leuk en subtiel die kleine, twijfelende handbewegingen en het dan toch net niet doen. Sowieso waren hun dialogen in de auto erg volwassen gemaakt.

Visueel zie je wel dat het een product van de begin jaren 90 is, maar de afwisseling tussen verleden en heden is erg fraai gedaan met twee verschillende stijlen. Muzikaal is de film ook top, met een ontroerende eindscene die gewoon niet beter had kunnen zijn.

Zodoende kan ik als derde ervaring van Takahata gelukkig weer een positieve bijschrijven.

Origineel als anime, want de film is echt gericht op een volwassen publiek en weet Only Yesterday je diep van binnen te raken.

Voorlopig een 4,0* met kans op meer.

Only yesterday is een kleine ingetogen animatiefilm die op zich weinig te vertellen heeft, maar daarom nog niet oninteressant is. De film is een nostalgische trip van naar haar verleden. Aan de hand van kleine en vaak banale dingen uit haar herinneringen blikt ze terug op haar jeugdjaren op het platteland. Of het nu over haar eerste ongesteldheid gaat, de schoolse taken of het eten van een vreemde ananas, telkens had ik de reflex om ook bij mezelf gedurende en na de film persoonlijke herinneringen op te halen.

Het verhaal wordt sereen gebracht en de overgangen tussen heden en verleden sluiten naadloos op elkaar aan. Ook de tekenstijl is mooi verzorgd zoals we dat gewend zijn van Ghibli en Takahata met veel oog voor detail en realisme. Ook de muziek was wederom prima.

Geen spectaculaire film, maar simpel en eenvoudig. Wellicht niet voor iedereen weggelegd, maar wel eentje om over weg te mijmeren voor wie er voor openstaat.

Een animatiefilm die ook zo een live action had kunnen zijn. Die benadering zie je op zich vaker in Japanse animaties, zeker als je het vergelijkt met Amerikaanse, maar deze film zou je zonder veel moeite 1 op 1 kunnen vertalen naar live action, misschien met uitzondering van sommige droom- of fantasiescènes.

Ik blijf het toch aangenaam apart vinden dat er in dit soort films minutenlang een ananas wordt gegeten aan tafel of een lang gesprek plaatsvind in de auto tussen twee personages over agricultuur.

Twee uur is wel aan de lange kant voor dit soort 'slow-tv', het tweede uur ging wel wat van mijn geduld vergen, maar over het algemeen keek het allemaal erg relaxed weg. Zeker de stukken vanaf het Japanse platteland en alles dat daarbij hoort (het onmisbare getjirp van de cicaden die altijd voor de zomerse sfeer zorgen) was weer enorm sfeervol.

Ook het gedeelte van de jeugd van Taeko had wat mooie of leuke momenten (ook weer niet alles, dat met haar schoolgenootjes kon wat irritant worden), maar ik moet wel eerlijk zeggen dat ik wat moeite had om altijd concreet de link te leggen tussen haar verleden en het heden. Kwam op mij wat willekeurig over, maar wellicht was dat ook gewoon de bedoeling en zaten er verder geen grote levenslessen achter.

De animatie is uiteraard weer mooi, het gedeelte in het heden zag er moderner uit dan ik had verwacht van een film uit 1991, en het verleden met een prachtige 'prentenboek'achtige stijl.

3,75*

Een mooi geanimeerde film die nergens opzienbarend spannend of meeslepend wordt, maar rustig voortkabbelend het verhaal vertelt. Hier en daar grappig, soms aandoenlijk en dan weer een beetje traag, maar altijd is voelbaar dat er met veel passie aan deze film is gewerkt.

Voor een film uit 1991 voelt de animatie en tekenstijl nergens gedateerd aan, en de Ghibli-kwaliteit is alom aanwezig. Van de prachtige schilderachtige achtergronden van het platteland tot de subtiele karaktertrekjes die elk personage uniek maken.

Het lijkt me geen film voor iedereen, maar ik beschouw het als een klein kunststukje op animatiegebied. Gek genoeg is de film (Engelse dub) pas 25(!) jaar later in Amerika uitgebracht. Je zou toch verwachten dat na de massale omarming van latere box office hits als Spirited Away, de rest van hun oeuvre met terugwerkende kracht ook snel uitgebracht zou zijn...

Teako schijnt 27 te zijn, maar ziet eruit als een vrouwtje van 57 met die rare lijntjes en bolle wangen als ze lacht. Wat een vreemde manier van tekenen en dat dat niemand tijdens het maken is opgevallen.

De film leunt in het begin veel op flash backs, veruit de sterkste stukken. Een enorm fijn sfeertje bij Teako thuis en vooral op school, al die kinderen in de klas begin echt te leven voor mij als kijker. Even heerlijk wegdromen naar mijn eigen jeugd. Het zijn veel korte momenten, schetjes haast, maar ze werken vrijwel alle heel goed.

Het tweede uur zit meer in het heden, maar is een pak minder boeiend. De natuur en platteland worden nog wel mooi sfeervol gebracht, maar de personages zijn eigenlijk niet interessant en dit deel is meer een lang drakerig cliché. Jammer, want op basis van het eerste uur had de film veel beter verdiend, nu ging dit ding als een nachtkaars uit. Naar boven afgerond nog wel een ruime voldoende, maar het is krap aan 3,5*.

Uiterst subtiel gemaakt, met veel oog voor detail. Qua nostalgie neemt de film je mee naar typische Japanse cultuur die de gemiddelde westerling niet veel zal zeggen. Kan mij voorstellen dat de impact in het thuisland nog veel groter is.