Meningen

Ik sta altijd wel open voor dit soort animated films. Ik heb me dan ook al in het verleden kostelijk kunnen vermaken met films als Ratatouille en de Shrek-serie. De humor in dit soort films heeft meestal een achterliggende betekenis, een betekenis die niet kan worden opgepakt door de jongste kijkers, maar wel degelijk door de wat oudere fans. Milde suggestieve humor noemen ze dat op IMDB. En dat is naar mijn mening de kracht achter de eerder genoemde films. Helaas miste ik dat bij deze Bee Movie. Ook deze film heeft zo zijn 'milde suggestieve humor', maar in mijn ogen nog te weinig. En dat merk je meteen, de film mist gewoon zijn scherpe randjes - prikkels wellicht.

Bee Movie heeft wel een goede stemmencast - en dat moet ook wel wil je bij de grootste horen. Ik was aangenaam verrast door Renée Zellweger, die ik zelf vind acteren als een zak aardappelen, maar het als stemcast er zeker niet onaardig van af brengt. Dit in combinatie met de humoristische Jerry Seinfeld en je hebt wat mij betreft alle ingredienten voor een komische film.

Maar zoals ik al zei, blijft Bee Movie in gebreken. De humor zorgt een aantal keren voor een goede lach, maar daar moet het ook bij blijven. Zij het ook dat de film niets meer kan bieden dan de andere animated films hiervoor al hebben geboden. De vraag is of dat ook moet. Mijn antwoord zou zijn 'nee' en het kijken van deze film zal daarom niemand onberoerd laten.

Geen van de ooit verschenen Behind Enemy Lines films heb ik gezien. Dit omdat de serie me nooit zo heeft aangesproken: Veel schietscenes, weinig verhaal en alles is terug te vinden in andere en betere films. Toen Behind Enemy Lines: Colombia op mijn pad kwam, kon ik het echter niet laten om de film te bekijken - al was het maar om mijn mening kracht bij te zetten of juist die mening te veranderen. Hopend op het laatste begon ik aan anderhalf uur filmvertier.

De film begint toch wel leuk, met een veelbelovend tactisch plan om de vijand aan te vallen, maar wat al snel uitmondt tot een wat minder tactisch vuurgevecht. Wanneer de Seals ontdekt worden door de belagers en 'stealth' geen uitweg meer is, wordt deze nieuwe Behind Enemy Lines wederom flauw en voorspelbaar. De vele vuurgevechten laten zien dat een team van vier, vijf, man vrijwel een heel leger kan neerhalen en er met niet al te veel kleerschuren van af komen.Tja, we zien het meer in dit soort films. Ik zeg daarbij 'dit soort films' omdat Behind Enemy Lines: Colombia zich op geen enkele manier kan onderscheiden van de bestaande actiefilms.

Ik had liever een tactische actiefilm gezien met minder schietgevechten en meer verhaal. Want het verhaal in de film laat ook wat te wensen over. Veel gaten in het plot zijn makkelijk weggewerkt, wat mij achterlaat met een leeg en inspiratieloze film.

Mijn verwachtingen worden daarmee ingelost en dat is jammer, want een rooskleurige toekomst voor de Behind Enemy Lines serie wordt er wat mij betreft mee in de doofpot gestopt.

Allereerst heb ik het niet direct op het duo Pitt en Clooney. Begrijp me niet verkeerd - beide zijn het sterke acteurs - maar in combinatie heb ik ze nooit bepaald goed gevonden. Voor Burn After Reading had ik dat anders voor ogen, gezien de rol die beide spelen toch wel erg ver weg staat van wat ze normaal voor personages spelen. Ik zie al een nichterige sporter Pitt in een hilarisch rolletje, maar niets was niet minder waar. Deze film was verre van komisch en heeft mij nooit een noemenswaardige glimlach op mijn gezicht gebracht. Enkel John Malkovich (speelt Osbourne Cox) kon me - ondanks dat zijn script 90 procent bestond uit 'ge-fuck' - op enige momenten aan het lachen krijgen.

Ontzettend slecht gecast vind ik de vrouwen in deze film. Tilda Swinton (Katie Cox) en Frances McDormand (Linda Litzke) die toch een grote rol toebedeeld hebben gekregen zijn een afschuw om naar te kijken. Op geen enkel moment weten ze overtuigen, het wordt op momenten zo'n sleur dat je je gaat afvragen of deze dames wel echt kunnen acteren.
De cast haalt de film al een stuk naar beneden en gezien het plot ook al niet een van de beste is, is de slechte cast funest voor Burn After Reading.

Het verhaal weet namelijk nooit te boeien. In het eerste uur wordt de film ontzettend sec gebracht en moeten we maar hopen dat het laatste half uur een gigantische plotwending gaat geven. Die is echter nooit gekomen...
Op twee momenten wordt de kijker even wakkergeschrokken met akelig in beeld gebrachte moordscenes. De moordscenes waarin Pitt door zijn hoofd wordt geschoten en de scene waarin Malkovich met een bijl inhakt op een ander nietszeggend personage weten de kijker in ieder geval weer even oplettend te maken.

Maar dat haalt het niet bij de rest van de film, die nogmaals ontzettend slap is en nooit grappig kan zijn. Een CIA die zo omgaat met lijken is gewoon niet grappig en is slechts een gat in het plot waar de schrijver ervan niet wist wat hij ermee moest doen. Dit moet haast dé absolute domper zijn van het jaar 2008.

Deze film heb ik gister eens bekeken. Al vanaf het begin ging ik City of Ember vergelijken met een film die ik al eerder heb gezien, Stardust. Het is niet zozeer het inhoudelijke verhaal dat vergelijkbaar is, maar meer de manier waarop het verhaal gebracht wordt en dezelfde sfeereffecten die mij herinnerde aan de eerder genoemde film.

Stardust is een goede speelfilm, een erg goede speelfilm zelfs, en ik kon haast niet anders dan met een weeïg gevoel naar deze City Of Ember te kijken. Want laatst genoemde kan niet het fijne gevoel overbrengen dat Stardust wel deed een aantal maanden geleden. De film heeft met Saoirse Ronan en Harry Treadaway een relatief jonge cast, waarmee ik het gevoel krijg echt naar een familiefilm te kijken en dan voornamelijk voor de wat jongere kijkers in het gezin. Niet dat het zo'n probleem is, maar ik kan me voorstellen dat het niet door iedereen als fijn wordt beschouwd.

Het verhaal is leuk verzonnen, maar weet mij niet zo aan te grijpen. Het licht raakt op in een stad waar men onder de grond leeft en twee avontuurlijke kinderen gaan kosten wat kost alles eraan doen om dat te voorkomen. Ik heb originelere verhalen gezien.

Al met al is City of Ember een leuke avonturenfilm voor het hele gezin. De anderhalf uur durende film is precies genoeg om het geheel boeiend te houden en ook de sfeervolle setting is een zeker pluspunt. City of Ember blijft echter onder het oppervlak steken en is niet veel anders dan andere films uit het genre. Maar een gezellig filmavond zal iedereen wel hebben.

Deze film heb ik onlangs gezien. Het plot komt soms een beetje verwarrend over en eigenlijk is een tweede 'kijkbeurt' nodig om alles langzaam op je in te laten werken. Wel heb ik iedere minuut het gevoel gehad een cultfilm te zien, zo'n film die ooit een keer een hollywood-jasje krijgt aangemeten. Daarvoor moet de film echter nog een tijdje meekunnen en daar twijfel ik over. Het is zeker waard om deze film een tweede keer te zien, om alles op een rijtje te krijgen, maar komt daarna op de stoffige plank waar alle andere matige films staan. Voorlopig een 3.5, want een sfeertje wordt hier toch wel neergezet.

Met The Dark Knight vraagt de filmmaker twee en een half uur lang constante oplettendheid van de kijker. Iets wat voor de gemiddelde filmregisseur niet te doen is, maar wel wordt geprobeerd door Christopher Nolan die al een aantal grote films op zijn naam heeft staan. Maar of The Dark Knight voor twee en een half uur weet te boeien?

De openingsscene van de film schets in ieder geval al een prachtig totaalbeeld van The Dark Knight. In de actiescene waarin dieven met clownsmaskers een bank overvallen, wordt men al meteen in het verhaal gezogen. De dieven schieten elkaar neer om er vervolgens zelf met de buit er van door te kunnen gaan. Dat dit allemaal de opzet is van The Joker wordt dan al snel duidelijk. Het is slechts de opening die al weet te boeien en als een voorbode kan worden gezien van een van de beste films - zoniet de beste - van 2008.

Wat dan volgt is een ruim twee uur durend spectakel die geen enkel moment weet te vervelen. Heath Ledger speelt als The Joker een geweldige rol, die (bijna) de acteerprestaties van Christian Bale en Maggie Gyllenhaal compleet wegblazen. De verschillende verhaallijnen en plotwendingen zorgen ervoor dat je The Dark Knight graag een keer opnieuw wilt bekijken.

Het einde, tot slot, geeft genoeg ruimte voor een mogelijk net zo spannend vervolg. Helaas zonder Ledger als Joker en dan misschien bij voorbaat al niet meer overtrefbaar. Conclusie is dat we met The Dark Knight absoluut de beste Batman-film voor onze kiezen krijgen.

Heb mij toch gewaagd aan deze film, nog voordat ik het verschrikkelijke gemiddelde op deze site had gezien. En een beetje terecht is dat ook wel.

Het verhaal heeft desalniettemin genoeg ruimte om te ontpoppen tot een onderscheidende thriller. Het spreekt mij in ieder geval tot de verbeelding dat er met behulp van een boek een totale macht van de duivel ontstaat. Aan het begin van de film wordt je dus lekker gemaakt met het plot en zorgde - samen met de gruwelijke daden die het boek veroorzaakte - er in mijn geval voor dat ik de film niet uitzette. Echter wordt dat trucje van gruwelijke daden al snel achterhaald, al helemaal wanneer het meerdere malen wordt herhaald. Even lijkt de film dan ook te draaien om hoe gruwelijk de daden in beeld gebracht kunnen worden en lijkt het verhaal niet echt belangrijk meer.

Met dat gezegd worden alle clichés van het horror/thriller genre opengegooid en is het laatste uur van de film niets meer dan een ontzettend irritant drama met gaten in het plot waar je broek van afzakt.

In plaats van het boek gewoon af te pakken van de persoon die er kwaad mee doet, wordt er een heel afgezaagd plan bedacht om op een semi-sneaky manier dat boek afhandig te maken. Mijn ogen stonden dan ook open van verbazing toen iemand het boek probeerde af te pakken en diens vriendin er als een zak aardappelen bij stond, totaal niet bedenkend dat haar vriendin best eens een handje geholpen kon worden. Wat een afschuw krijg je dan als kijker!

Overigens was de gehele cast niet om naar huis te schrijven. Vreselijk werd er geacteerd, met toch wel een uitzondering van Alexz Johnson (speelt Dominique) die als enige de film bij vlagen nog 'boeiend' weet te houden.

Verder is hier geen positief woord meer over te zeggen. Het is een wonder dat ik wel besloten had het einde van de film af te zien, wat op dat gebied dan toch wel een beetje getuige van de film haar 'charme'. Misschien klinkt dat een beetje geromantiseerd, maar ga er geen illusies bij maken. Daarom geen halve ster, maar iets meer. Een aanrader is het niet, een afrader wel. Prachtige woorden om mee af te sluiten, al zeg ik het zelf. 1*

Het is alweer een tijd geleden dat ik een film van Nederlandse makelarij heb gezien. Meestal ben ik niet zo wild van Nederlandse producties, maar af en toe wil ik graag een uitzondering maken. De uitnodiging om naar Wit Licht te gaan wees ik af en zocht in plaats daarvan een knus hoekje op de bank om eens goed te zitten voor een andere Nederlandse film: Dunya & Desie.

Ik ben goed bekend met de opzet van de veel bekroonde tv-serie waar deze film op gebaseerd is. Om het maar even kort door de bocht te zeggen: Twee Amsterdamse meisjes zijn vriendinnen. Het ene meisje is van Marokkaanse afkomst, het andere is puur Hollands. Samen beleven ze dan de grootste avonturen in Amsterdam-Noord.

De serie mag een groot succes genoemd worden, door de vele prijzen dat het al heeft mogen ontvangen. De serie is zelfs verkocht aan meerdere landen en dus kon een film daarbij dan ook niet uitblijven.

En daar zijn we dan: Dunya en Desie in Marokko. De film heeft voor mij wat te bewijzen, omdat ik na een paar afleveringen op televisie de gehele serie wel denk te hebben gezien. Het idee voor de film kan in ieder geval voor menig reislustige filmkijker tot de verbeelding spreken: Twee mooie dames vallen in een diep avontuur wanneer zij naar Marokko vertrekken om daar - beide om verschillende redenen - hun leven betekenis te geven. Dit moet bij voorbaat al leiden tot mooie plaatjes en te voorspellen problemen. Gaat de zwangere Desie haar bevalling door zetten, zullen ze haar vader vinden en had die vader altijd Desie al willen hebben? Het zijn allemaal vragen die je jezelf sowieso zal stellen en waarvan je weet dat ze sowieso beantwoord zullen worden. In zoverre is de film dus erg voorspelbaar, maar of dat erg is, zal voor ieder anders zijn.

Ik heb me er niet aan kunnen ergeren, vooral omdat de verbeelding te groot is om je ook maar even te irriteren aan de voorspelbaarheid. Wie wil er nou niet stiekem heel spontaan zich willen laten vallen in een groots avontuur in een vreemd land met zijn of haar beste vriend of vriendin? Ik toch wel, al helemaal in gezelschap van Maryam Hassouni en Eva van de Wijdeven.

Beide dames voelen elkaar inmiddels prima aan en zijn fijn om naar te kijken. Nooit ziet het geheel er 'gemaakt' uit (zoals Wit Licht dat absoluut wel is) en worden we anderhalf uur vermaakt in een spannende roadmovie van Nederlandse bodem. Ik heb me in ieder geval kostelijk weten te vermaken.

Binnen een korte tijd heb ik erg veel respect gekregen voor Ricky Gervais. De manier waarop hij acteert, zijn verschijning; hij heeft iets speciaals. Met hoge verwachtingen van hem begon ik dan ook met het kijken van deze nieuwe film. Al vrijwel direct zie je dat Gervais totaal niet past bij de andere gecaste acteurs als pakweg Téa Leoni en diens huidige en ex-man in de film, die allen toch wel een hele andere sociale klas vertegenwoordigen dan Gervais' personage Bertram Pincus. En dat maakt al meteen het contrast van deze film duidelijk: Een slobberige tandarts niet niet te veel geeft om zijn uiterlijke verschijning (hij mag graag rondlopen in zijn werkkleding) en die probeert aan te pappen met de beeldschone en standvastige Glen (Téa Leoni). Dat de film enorm veel humor kan bevatten met dit contrast, mag je dan wel verwachten. Evenals overigens het verhaal dat 'vast wel goed gaat aflopen'.

Dat de film nog heel anders gaat lopen, had niemand in de eerste instantie kunnen verwachten. Het eerste uur van de film brengt ons namelijk niets meer of minder dan een komische 'niets-aan-de-hand'-film. De ontmoeting van tandarts Pincus met Gwen loopt in het begin zoals verwacht niet lekker, maar lijkt het steeds beter te klikken. In zoverre niet verrassend, maar wel erg komisch. Weinig heb ik bij momenten zo kunnen lachen. Een kokhalsende Gervais, onaangename gesprekken over de penis van een mummie en veel meer dan dat geven de lachspieren geen rust.

Was het niet voor het laaste half uur dat deze film gigantisch omdraait. Het verhaal ontwikkelt zich in een drama waarin alles mogelijk is en waar dat einde misschien helemaal niet zo goed afloopt als dat je in de eerste instantie had verwacht. Het vervolg geeft ons een aantal golven waarin je het ene moment denkt een prachtig einde te krijgen, maar dat het andere moment je die gedachte gruwelijk afneemt. Wel drie of vier verschillende eindes krijg je voor je kiezen die uiteindelijk leiden tot het echte einde. Daar ligt absoluut de kracht achter deze film.

Het totaalplaatje laat een humoristische semi-drama zien, die erg de moeite waard is om te zien. En of het einde nou zo fijn afloopt als gedacht? Daar moet je de film zelf maar voor zien.

Deze film heeft meer potentie, dan wat er werkelijk uitkomt. Het plot geeft zoveel ruimte om hier iets moois van te maken, maar dat kan er naar mijn mening niet uitkomen. Het acteerwerk blijft zo-zo en ook het verloop van Hvordan vi Slipper af med de Andre bevredigt minder dan ik had gehoopt. Een aantal scenes worden aardig in beeld gebracht - vooral de 'ophangscene' staat me erg bij - maar het totale plaatje laat me met een leeg gevoel achter. Het idee is leuk, de uitwerking had veel beter gekund. Voor nu een magere 3*.

Zoals vermeld, gaat het over een outcast (John Smith, nr. 4) geboren buiten deze planeet met speciale krachten. Nadat nummer 1 tot en met 3 het leven lieten, is nummer 4 logischerwijs het volgende doelwit van de Mogadorians. Daarom is Smith altijd onderweg om onder te duiken. Als hij dan een meisje ontmoet, wil hij niet meer vertrekken.

Het verhaal is ietwat cliché en zo voelt het ook een beetje als je de film bekijkt. Het is allemaal net wat voorspelbaar en er gebeurt weinig nieuws. De actie is vaak over de top, zeker naar het einde toe als hij ook hulp krijgt van nummer 6 om de Mogadorians te verslaan, die zich overigens maar makkelijk aan de kant laten zetten.

De aankleding is overigens wel prima; er is gekozen voor een jonge, goeduitziende cast, de special effects zijn mooi (maar overdreven) en de hippe muziek (van bijv. Kings of Leon) zorgt ervoor dat de algehele sfeer goed overkomt. Qua sfeer vond ik het veel weghebben van (tevens een Disney-film) The Sorcerer's Apprentice. De doelgroep die Disney wil aanspreken met I Am Number Four zal rond de 15, 16 jaar liggen.

Films van ruim twee uur hebben altijd een bepaalde aandacht van de kijker nodig. Het zijn meestal geen films die je even snel wegkijkt, voornamelijk ook omdat er binnen die twee uur meer ruimte is voor een uitgebreider verhaal. Julia is zo'n film.

De film opent niet direct uitnodigend. Actrice Tilda Swinton is het eerste half uur niet overtuigend en het verhaal - evenals Swinton - heeft echt ruim een half uur nodig om op gang te komen. Pas dan wordt je opgeslokt door het totaalbeeld. Een kidnapping van een kind hebben we vaker gezien in films, maar door de intrigerende manier van filmen en acteren blijf je toch twee uur gefocust. Swinton draait helemaal warm en wordt van een hoerige acoholist een psychologische kidnapper en zelfs een soort van bezorgde moeder. Die transformaties worden perfect in beeld gebracht door regisseur Erick Zonca, die overigens prachtige filmlocaties heeft gevonden voor deze film. En uiteraard mogen we Swinton ook niet vergeten. Waar ze in Burn After Reading een totale miscast was (zelfs zo erg dat ik begon te twijfelen aan haar acteerprestaties), weet ze haar draai in Julia echt te vinden.

De film straalt een heel andere sfeer uit dan al die andere Hollywood-films over kidnapping, om maar even te generaliseren. Naar het einde toe lijkt het geheel er allemaal wat te dik op te worden gegooid (De Mexicaanse maffia bijvoorbeeld die net toevallig dat kind heeft gekidnapt) en de afwerking ervan had wat beter gekund voor een film van dit formaat. Nu wordt je achtergelaten met een bedenkelijk einde, die voor de kijker al helemaal niet bevredigend is.

Het totaalbeeld daarentegen klopt gewoon prima. De acteurs zijn op hun best en het verhaal is goed uitgewerkt. Een dikke 4.5 voor nu, mede door de verrassende acteerprestaties van Tilda Swinton.

Deze film steigt absoluut boven het gemiddelde hollywood horror/thriller filmpje. Geregeld werd ik opgejaagd door de verscheidene schrikmomenten, maar ook inhoudelijk zat het verhaal goed in elkaar. De film begint meteen goed en bepaald meteen de aandacht die je de volle twee uur moet hebben voor Mirrors. De film heeft zo ook haar flauwe clichés, zoals vrouwlief die niet geloofd wat de hoofdrofspeler allemaal in zijn hoofd haalt totdat ze het met eigen ogen ziet, enzovoort. Ook neigt Mirrors naar het einde toe naar een anti-climax waarin hoofdrolspeler Ben in een rommelig gefilmd gevecht het opneemt tegen de van de duivel bezeten Anna Esseker .

Pas naar het daadwerkelijke einde toe, draait het verhaal en wordt er een onverwacht einde neergezet. Twee uur lang heeft deze film mij weten te boeien en 4* lijken me dan ook op zijn plaats.

Voordat je aan deze film begint, weet je precies wat je kunt verwachten. Een niet al te ingewikkeld plot van dit soort komedies schemert al door dat de humor een belangrijke rol moet spelen en dat daar de gehele film op staat of op valt. Van te voren weet je dan ook dat je geen hoge verwachtingen moet hebben en vooral met een knipoog de gehele film moet aanschouwen.

Zo ook bij Mr. Woodcock. Het plot geeft weinig ruimte voor ingewikkelde mumbo-jumo en moet de film het hebben van humoristische innovatie. Dat dit laatste toch echt ontbreekt is de doodslag van deze film. Lachmomenten bestaan voornamelijk uit seksueel getinte uitspraken en desastreuze valpartijen. Niets mis mee op zijn tijd, maar totaal niet bevredigend voor de gemiddelde filmliefhebber.

Mr. Woodcock laat je dan ook achter met een leeg gevoel en het feit dat dit totaal niet kan bijdrage aan het bestaande aanbod. Maar zoals ik al zei, zet je zulke films op voor de gezelligheid en om even 'verstand-op-nul' je te excuseren van intellectuele programma's op televisie en diepgaande gesprekken in de huiskamer.

Deze film heb ik afgelopen nacht bekeken, maar echt overtuigend was het op geen vlak. Er zijn natuurlijk al zoveel films gemaakt over de oorlog (specifiek gezegd meer over de Tweede Wereldoorlog, dan de eerste - maar dat terzijde) dat je je al snel afvraagt of een dergelijke film nog wel kan bijdrage aan het bestaande aanbod. Wat betreft Der Rote Baron kan ik die vraag snel beantwoorden; de film kan geenszins iets toevoegen aan het bestaande aanbod oorlogfilms. Er wordt wel echter wel degelijk geprobeerd om een ander beeld te creeeren van de oorlog, door de gehele film lang te focussen op de gevechtsvliegers van de Eerste Wereldoorlog. Maar zoals ik al zei, wordt het nooit zodanig vernieuwd geschetst dat je twee uur lang aan de buis gekluisterd zal blijven. En dat is jammer, want er had absoluut meer kunnen worden uitgehaald. Der Rote Baron moet namelijk zijn kracht putten uit de prachtig gefilmde luchtgevechten, die nagenoeg maar een enkele keer verschijnen in de twee uur durende film en dat is gewoon veel te weinig. Ik blijf in ieder geval achter met een karig gevoel en dat moet niet de bedoeling zijn van zo'n film. 3*

Ik zal het meteen opbiechten: Dit is mijn eerste Saw. Meteen ook mijn laatste?

De film opent al gruwelijk. De lugubere spelletjes van Mr. Jigsaw zetten weer de toon en veel bloed en ingewanden vliegen in de lucht. Scene eindigt. De volgende moord staat al weer op het schema, ditmaal de moord die we op de filmposter staat afgebeeld. Einde scene twee. Twee moorden, waarvan een overigens kan ontsnappen, in niet langer dan een klein kwartier. Gaat deze film er nu om hoe bloederig je een aantal moorden in beeld kunt brengen of zit er wel degelijk een soort van verhaal in? Bijna op het punt deze gore uit te zetten, ontpopt zich toch nog, in termen van horror, een aardig verhaal. De beweegredenen van Jigsaw komen tegen het einde aan redelijk duidelijk boven tafel en Saw V lijkt daarmee toch mijn vooroordelen weg te nemen. Niet alleen maar ranzigheid en gore, maar ook nog een redelijk verhaal. Vooral het einde mag zich toch wel redelijk geniaal noemen.

Mijn maag bleef wel met een weeïg gevoel achter - weer een nieuwe impact die ik ontdekt heb bij het kijken van een film. Het zal dan ook niet erg waarschijnlijk zijn dat ik de volgende of voorgaande Saw delen er nog eens bij zal pakken. Als je één Saw film hebt gezien, dan heb je de andere ook wel gezien.

Verrassend goede film, vooral een must in deze koude kerstdagen. Wat mij bewonderde is de Amerikaanse/Engelse cast. DeNiro (die zoals gelezen een verrassende rol speelt), Pfeiffer en Miller vertolken een sterke rol, maar het zijn de Engelse acteurs die weglopen met deze film. Vooral de getalenteerde Ricky Gervais, Mark Heap (de geweldige vertolker van Dr. Alan Statham in 'Green Wing') en hoofdrolspeler Charlie Cox geven deze film nét dat beetje extra magie.

Want aan magie ontbreekt het niet. Deze fantasy-volle film past naar mijn mening makkelijk naast pakweg The Chronicles of Narnia en kijkt lekker weg. Twee uur blijft toch altijd een lange zit, maar vormt voor deze film geen obstakel. Het verhaal is lekker zoet en leent zich prima voor een gezellig familiefilm.