Meningen

Mooie herschepping van regisseuse Verheyde van haar jeugd als net beginnende brugpieper in de jaren 70: let op de initialen van de regisseuse en Stella Vlaminkx zijn precies hetzelfde!

Verhaal over een meisje dat altijd een buitenbeentje blijft door haar onvoorspelbare gedrag, haar achterstand in algemene ontwikkeling al ziet ze in het café van haar ouders wel weer een werkelijkheid die voor haar klasgenoten weer onbekend is.

Soms een beetje te veel pas-op-de-plaats, maar ook met meeslepende prachtig herkenbare scenes als de traditionele vakantiedagen op het platteland met het vriendinnetje die ook een buitenbeentje is in haar dorp.

In de herziening deze film die begint met 6 minuten zonsopgang en daarna qua tempo niet heel veel sneller gaat...de personages zijn ook bepaald niet van het hele spraakzame soort en dan spreken ze ook nog in dat vreemd klinkende Mennonieten-taaltje.

En toch weet regisseur Reygadas je na een minuut of twintig de film in te sleuren, er een ontzettende dramatische hartverscheurende sequence in te stoppen om uiteindelijk het verhaal en de personages te verlaten op een wijze die recht doet aan het begin van de film.

Grootse verstilde cinema in deze Mexicaanse tribute aan het werk van Ingmar Bergman.

Meesterwerkje.

Ik had nog wel vertrouwen in de komische kwaliteiten van John C. Reilly, maar dat blijft hier allemaal op Will Ferrel-niveau. 80% van de gags mist doel of is aanleg al te flauw.

Okay bij de andere 20% kon er af en toe nog wel een glimlachje af, maar het niveau van de 21ste eeuwse komedies blijft van een heel mager niveau.

Ik ben heel blij met iedere nieuwe horrorfilm die nog een beetje verrassend uit de hoek wil komen en dat lukt deze Stephanie vrij aardig. Meisje alleen in huis met vrolijke popjes, kleurkrijtjes, knuffel en een mes in het plafond .... okay en tussen het zappen van My Little Pony naar andere vrolijke tekenfilmpjes zien we wel iets van een ramp of invasie of ... ja in plaats dat dat kind nou eventjes ons de kans geeft om te zien wat zich er nou precies aan de hand is zitten we al weer bij de troetelbeertjes.

Kijk lekker zelf, dat kleine meisje doet het overigens heel erg aardig. Beetje M. Night Shyamalan-achtig-filmpje.

Klein, keurig, nogal onopvallend, tikkeltje saai, sentimenteel kantje, zeer Brits .... ja en deze omschrijving betreft zowel het hoofdpersonage als de film zelf. Het zou eventueel kunnen dat ik nog ergens het komedie-gedeelte gemist heb want volgens mij is dit toch gewoon drama ... tenzij je nijvere ambtenaren hilarisch vindt.

Potentiële kandidaat voor het meest belachelijke filmmonster aller tijden. Jawel een kwallenman met een leger aan killer-kwallen (plastic zakjes gevuld met water). Tsja zo wordt het nooit wat met het kwallen-subgenre, desalniettemin was niemand dan Neil Sedaka bereid om nog wat nummers te leveren voor de soundtrack, waaronder misschien nog wel het beste nummer dat ik ooit van hem hoorde: "To do the jalla Jellyfish". Gaat hier deze week in high rotation, mits het op Spotify te vinden is.

Meer lachen, dan griezelen, al is dat waarschijnlijk niet helemaal de bedoeling geweest van de regisseur.

Twee gasten kopen een tweedehands Corvette, maar daarin blijkt nog een gangsterbuit verstopt te liggen. Onze helden worden dus achtervolgd door de gangsters en de politie. Op zich is er geen beter genre dan jaren zeventig films met actie, autoachtervolgingen en veel geschiet op elkaar. Dit is ook zo'n film, maar deze is iets meer gericht op de doelgroep die net te oud is voor Bassie & Adriaan. De boeven en de politie zijn allemaal sukkels en de autoachtervolgingen worden begeleid door slapstickmuziek. Nee jammer maar is dit is te kinderachtig, nog onder The Dukes of Hazzard niveau.

Coulrofobie, mocht je het al niet hebben dan gegarandeerd na deze film!

Tsja kiddies laten de clown dodelijk verongelukken en die komt 6 jaar later weer uit z'n graf gekropen om wraak te nemen.

't is een horrorcomedy, zowaar een geslaagde en dat betekent niet dat op de kills bezuinigd is, die zijn origineel en behoorlijk stevig qua gore.

Topper in de clowns-horror.

Verhaal echoot wel bekende elementen, maar de uitkomst blijft tot het einde in het ongewisse.

Stijlvol vormgegeven film waarin Matthew Goode misschien net iets te kort komt om echt indruk te maken als plotseling opduikende mysterieuze oom, maar Mia Wasikowska brengt haar rol zeer overtuigend.

Begintitels en laatste 20 minuten zijn het sterkst, maar film blijft ook voor de rest boeiend genoeg.

Killer weet dat hij gezien is door één van de leden van de motorbende The Gravediggers, maar niet door wie en begint dan maar de hele gang één voor één af te maken. Enter onze hoofdfiguur die undercover gaat in de bende.

Beetje motorcrossen, beetje drama, beetje actie, jammer genoeg wordt het nergens echt spannend, verder best aardige Australische bikerflick.

RTL8...meer voor vrouwen....en inderdaad een k*tfilm.
Ruimschoots geïnspireerd door "The Texas Chainsaw Massacre" maar geen buitenissige spanning en alleen wat licht sadisme en een hoop dreigen.
De leuke stukjes?....de eerste broer die een ware Hellraiser-behandeling krijgt, pa die een gebroken fles in z'n l**ter krijgt en een ongevalletje met een propeller en nou ja vooruit de pitbull.
3 minuten lol op een verder voorspelbare en saaie film....dat is beduidend te weinig.
79 minuten aan volkomen tijdverspilling...je weet na 5 minuten al dat het nooit meer wat gaat worden met deze film.

En een prachtige toegift na de 900 minuten van "The Story of Film: An Odyssey".

Zelden (misschien nooit) zagen we in 101 minuten zoveel prachtige scenes voorbij komen en bovendien kunnen we zo ook nog even met een notitieblok aan de gang want er zitten ook flink wat titels bij die nog op de to-see-lijst moeten.

Van een Finse film uit de jaren twintig tot aan Wes Anderson's "Moonrise Kingdom", normaliter werken losse filmscenes niet zo buiten hun context, maar de wijze waarop Mark Cousins ze presenteert is perfect.

15 uur en veel te kort....zelfs met 150 uur hadden we omissies gehad.

The Hustler, Dario Argento en Westworld zitten er bijvoorbeeld niet in zelfs mijn all-time-favorite Betty Blue niet, maar ja je kan ook niet zomaar Orson Welles, Hitchcock of Ingmar Bergman overslaan.

Het algehele thema is vernieuwing in de cinema en loopt globaal een decennium per aflevering.

En er komt heel veel moois voorbij dat uitnodigt tot (her)kijken en focust mijn aandacht ook weer meer op montage en camera-standpunten en de impact die zij hebben op het eindresultaat.

Zitten meer dan voldoende interessante titels en fragmenten in ook naast die 20 onvermijdelijken.

Weten we het nog....de beginperiode van SBS6?

Beetje onduidelijk goedkoop ranzig zendertje met soft-porno op de late vrijdag-avond.

Daar ooit deze film die gezien die terecht geldt als klassiekertje in het soft-porn-genre.

Zowaar echt erotische soft-SM...lekker kinky en beter gefilmd dan gebruikelijk in het genre.

Schimanski-achtige Bulle met piranha en hevig verslaafd aan de oxazepam in soort van matige Tatort-aflevering. Verhaaltje blijft wel boeien, maar bevat nogal wat clichés.

Leukste is eigenlijk nog het Zwitserse Duits dat voor de Duitse televisie ondertiteld wordt.

Absoluut onmogelijk dat onze schrijfster hier een literair werk, laat staan meesterwerk te pakken heeft, de plot is namelijk gewoon rom-com van het allerergste soort.

Dat wordt dan nog wat opgeleukt door wat invloeden van Adaptation en The Truman Show, een fijne soundtrack, enkele leuke gags en fijne rollen van Will Ferrell en Dustin Hoffman.

Het kan veel erger in dit genre, maar de poging het suikerzoete wat te verbloemen zijn toch te doorzichtig.

Broeierig en speelt in Australië dus mooie beelden gegarandeerd.
Kids verdwijnen of zijn weggelopen, mooi daar krijgen we dus geen antwoord op en die kids gaan we dus ook niet volgen. We blijven bij de ouders, de politieagent en het dorp.
Kidman doet weer een typische Kidman, maar dat mag ook best, en Hugo Weaving mag altijd wel! Verder geen spectaculaire aktie en die zandstorm moet je het ook niet van hebben. Nee het gaat toch om de broeierige sfeer en het ongewisse.
Soort van moderne update van Picnic at Hanging Rock?

Eerste half uur zien we het resultaat van het schijnbaar niet helemaal goed gelopen huwelijksaanzoek van Speedman aan Tyler.

Na een half uur kloppen The Strangers aan en gaat de film pas echt van start: prima uurtje kat-en-muis-spelletje met lawaaiige inbrekers die schijnbaar geïnspireerd zijn door de Manson family.

Verder staat er in ieder geval een goede collectie vinylplaten in het huisje (Merle Haggard, Richard Buckner, Billy Bragg & Wilco, Joanna Newsom, Gillian Welch).

En die slotscene? Geweldig wat mij betreft.

Dit is de film die ik beschouw als de slechtste die ik ooit heb gezien.

Met horror heeft dit niks te maken. Een soort van Tiroler-film-humor in een "horrorfilm".

Niks leuks aan. Complete tijdvespilling.

En ik hou echt wel van Trash-movies.

Mastroianni als the stranger killing an Arab in broeierige Camus-verfilming. Vreemd dat de twee Visconti-films na Il Gattopardo opeens een gigantische dip vertonen qua aantal kijkers, al zou dat in dit geval te maken hebben met de woedende Camus-puristen destijds.

Desalniettemin wel een fantastische film, vooral de eerste helft is broeierig tot en met, tweede helft speelt wat meer binnenskamers en moet het dan meer hebben van het bronmateriaal, dat is natuurlijk sterk genoeg en Mastroianni speelt hier op z'n best.

Deze giallo-liefhebber is eventjes een keer wat minder enthousiast.

Alle clichés zitten er wel in hoor: driedubbelvandepotgerukte verhaallijnen, de moordenaar met scheermes en leren handschoenen, de Hitchcock-invloeden, de coole soundtrack en het nodige niet-functionele naakt - en toch voelt deze film mij te weinig aan als thriller.

Meer krijgen we de relatie-problemen van Italiaanse sexpoes Edwige Fenech in upperclass Italië (waar alle straatnaambordjes en kranten in het Duits zijn) en Spanje (waar iedereen vloeiend Italiaans spreekt).

Ze heeft een sado-masochistische ex-vriend die haar blijft stalken, een rijk burgermannetje waarmee ze getrouwd is en dan komt ze nog die knappe playboy tegen en ondertussen loopt er ook nog een vrouwen vermoordende maniak los.

Ach er zijn slechtere manieren denkbaar om de avond door te brengen, maar naar aanleiding van bovengaande berichten verwachtte ik top-niveau giallo.

Dit is kabbelend beekjes-niveau.

In de herziening!
Dustin Hoffman als vredelievende geweldloze pantoffelheld op het Engelse platteland, maar de bewoners lijken hem niet erg vriendelijk te bejegenen en ook de relatie met z'n vrouw lijkt niet echt probleemloos te zijn. En dan vinden ze de kat opgehangen in de kledingkast en dat is het begin van getreiter en gesol en uiteindelijk laat Peckinpah z'n bekende geweldsexplosie loos gaan als na anderhalf uur de lynch-mob voor de deur staat. Grimmig, intens en onderhuids.
Geen pacifistische boodschap, maar zeker ook niet puur reactionair, wel een grote glimlach van Hoffman ... de mens is van nature gewelddadig is de boodschap van de regisseur.
Bizar hoogtepunt ergens halverwege als Hoffman tevergeefs op de eendjes wacht.
Meesterwerk!

Zeer vrij interpretatie van Akira Kurosawa's Dodes'ka-den.

Voornamelijke toevoeging bestaat uit het drankje dat je lichaam doet smelten als je er van drinkt.

Doet voornamelijk denken aan de Troma-producties denken al lijken de productie-waarden iets hoger.

De 2* zijn puur vanwege de spectaculaire body-melt-scenes (die overigens wel een hoog Monty Python-gehalte hebben). Verder is al het gedoe met die daklozen lawaaiïg, oninteressant en krijgen we bij de hoofdpersoon wel hele akelige Kenny Loggins-associaties.

Eerder komisch dan shocking, alleen meestal niet heel leuk komisch.

Typische jaren-zeventig horror, maar tamelijk bizar allemaal omdat hier wel een hele hoop herkenbare elementen op één grote hoop worden gegooid.

Feitelijk een soort "The Omen" maar hier is het niet Satan die reïncarneert, maar we hebben een 8-jarig meisje dat de genen heeft van buitenaardse evil-do'er die zitten namelijk in de baarmoeder van haar moeder....en ze wil dolgraag een broertje! Net als haar stiefvader die werkt voor een duistere groepering...jammer dat moeders helemaal geen kind meer wil.

Naast "The Omen" zien we nog flink wat "Carrie" en dan zijn er ook de nodige aanvallen door vogels al is het hoogtepunt een scene waarin onze 8-jarige heldin in gevecht gaat met een paar grote jongens op de ijsbaan.

En dan nog een belangrijke rol voor regisseur John Huston als buitenaardse bezoeker die het kwaad probeert te stoppen met een groep potige Hare Krishna's.

En dan speelt ook regisseur Sam Peckinpah nog een bijrolletje.

Best een heel vreemd zooitje deze film, maar met behoorlijk bekende namen (afgezien de regisseur dan...dat zal wel één of ander pseudoniem zijn) maar best spannend allemaal, lekker krankzinnig plot en het mocht ook best wat kosten allemaal.

Slechts een 3,5 op de IMDB maar dit lijkt met typisch iets dat een ferme cult-aanhang verdient.

Toppertje uit de jaren tachtig horror van redelijk bekende cult-regisseur (It's Alive, Q: the Winged Serpent).

Briljant uitgangspunt: killer Mona-toetjes!!!!

Cheesy, maar aantal erg wansmakelijke FX, lekker tempo en zowaar nog wat Romero-achtige maatschappijkritiek.

Voor de genre-liefhebbers een must.

Voor de rest van de mensheid kan het een risico vormen deze toetjes te consumeren, maar het cult-gehalte is bij deze ook in 2012 gebracht.

Probeer je af en toe bewust nog een iets te kijken in de hoop om bij voorbaat al een compleet gegarandeerde onvoldoende te geven...blijkt het zowaar nog een erg fijn filmpje. Simpel opgezet, niet serieus te nemen, maar onderhoudend, grappig en er valt zowaar nog mee mee te leven.

Uit de B-categorie....veel decor is er niet en het is allemaal ook een beetje vlak gefilmd.
Maar goed het is horror en dan is de belangrijkste vraag: Valt er nog wat te gruwelen?
Die vraag kan dus positief beantwoord worden.
Ziekenhuizen zijn al pure horror an sich, maar als je dan met het opereren ook nog eens in de verkeerde operatiekamer belandt en daarna nog zo'n beetje alle mogelijke complicaties oploopt ...huuuu...huiver!!!
Invalshoek is in ieder geval wel lekker afwijkend en allemaal ook nog wat beter geacteerd dan gebruikelijk in dit genre....geen grote klasse, maar aardig tussendoor-horrortje.

Fijne film: soort van feel-good-movie, maar met een flinke dosis melancholie.

Herkenbare situaties en erg mooi gefilmd.

Die soundtrack van Alex Turner (Arctic Monkeys/The Last Shadow Puppets) is niet aan mij besteed, maar geeft wel aan voor welk publiek hij geschikt is.

Eerste deel gaat over de langzaam tot bloei komende liefde tussen 2 Thaise mannen. Tweede deel over een soldaat die jaagt op een mytische sjamaan/shapeshifter in de jungle.

Hoop mensen vallen over de vraag wat de twee delen met elkaar gemeen hebben en regisseur

Apichatpong Weerasethakul zegt zelf al dat de film op een hoop persoonlijke dingen slaat die een buitenstaander niet zal begrijpen.

Is dat ook echt van belang om alle betekenis te begrijpen? Nee, en los van elkaar bekeken zijn beide delen prima te volgen, mooi van sfeer en langzaam van tempo.

Cinema mag ook gewoon magie en sfeer zijn.

Eerste deel bloeit wat sneller op dan het tweede, maar die heeft dan weer de mooiste scene.

Normaal is dat Russische sociaal-realisme niet echt een grote pré, maar wat werkte bij Als de Kraanvogels Overvliegen werkt ook hier.

Filmisch sociaal-realisme met overdonderende beelden, niet in de laatste plaats door één scene die duidelijk laat zien wat er met de Joden gebeurde in de vernietigingkampen.

Geen aangename ontspannende film - wel één van de allerbeste Sovjet WO2-films.