Sting of Death (1966)

Erg leuke jaren 60 horror. Gemaakt met een zeer klein budget maar met veel charme. Het jellyfish monster ziet er hilarisch uit en de film is een groot sixties festijn.

Jammer van de sommige onnodige lange scenes, dus net iets minder dan Grefe's Death Curse Of Tartu maar nog steeds erg tof!

Wella, I'm saying fella

Forget your cinderella

And do the jella

The jilla-jalla jella!

It's really swella

To do the jalla Jellyfish

Trailer:

Somethingweird.com | Age Consent Form

Heb hem met veel moeite bekeken.

Zegt in elk geval genoeg voor mij.

Liever een goede Hammer of Amicus Horror (her)bekijken. Daar beleef ik in elk geval meer plezier aan.

Potentiële kandidaat voor het meest belachelijke filmmonster aller tijden. Jawel een kwallenman met een leger aan killer-kwallen (plastic zakjes gevuld met water). Tsja zo wordt het nooit wat met het kwallen-subgenre, desalniettemin was niemand dan Neil Sedaka bereid om nog wat nummers te leveren voor de soundtrack, waaronder misschien nog wel het beste nummer dat ik ooit van hem hoorde: "To do the jalla Jellyfish". Gaat hier deze week in high rotation, mits het op Spotify te vinden is.

Meer lachen, dan griezelen, al is dat waarschijnlijk niet helemaal de bedoeling geweest van de regisseur.

Ach, goed is het niet. Wel leuk. Zeker als je je bedenkt dat Jaws pas 8 jaar later uitkwam. Maar toch geef ik een onvoldoende en dat komt omdat ik het afgelopen jaar ook in het low budget oeuvre van Al Adamson ben gedoken en hij toch wel veel meer creativiteit en cinematografische kwaliteiten toont.

Maar goed, ondanks de 2,5* heb ik me best vermaakt.

Mijn kennismaking met Grefe's werk. Dit is één van de acht films die in een fraaie set gebundeld is door Arrow Video. En hett is eigenlijk pre-cies wat ik ervan verwacht had. En soms een beetje extra. Zoals die briljante poolparty met dat Jellyfish nummer. Helemaal in de rock, bikini & monsters stijl die een geinige niche vormde destijds. Met zo goed als geen budget geschoten, maar schuwt de 'grotere' momenten niet. Zoals een gekapseisde boot die wordt aangevallen door een stel plastic tas... of uhhh kwallen. Of de te strakke blauw/rood gestreepte zwembroek van de grootste anti-acteur van het hele stel. Memorabel. Leuke schlock.

Akkoord het monster ziet er niet uit, maar het concept van een man met een licht vervormd gezicht die zichzelf kan muteren tot een kwallenman is wel leuk bedacht. Ergens deed het wel denken aan de Gil man uit the creature from the black lagoon. De Sting of Death is dan toch vermakelijker dan die Universal klassieker die zich te veel verloor in lange onderwatersequenties, gepraat en vooral weinig actie waardoor het een saaie bedoening werd. Sting of Death heeft ook een aantal goede onderwatersscènes en wat actie, enkele keren ook wel grafisch. Zo is er ook het aanstekelijke do the jalla jellyfish themasong waarop de jongeren lustig dansen. Ook een douchemoord a la Psycho. Waar de Gil Man toch vooral een monster was zonder persoonlijkheid of gevoel, levert de jellyfish man toch een pak meer diepgang en een aangenamer kijkstuk op. Ik heb me geenszins verveeld ondanks het lage budget en de goedkope effecten.