Meningen

Mijn 6e film van Ric Roman Waugh en ik denk dat na Felon dit toch wel zijn beste is. Al zegt dat meer over rest. Ik heb me eigenlijk best geamuseerd namelijk. Kandahar is eigenlijk een redelijk simpele actiefilm en dat in een Midden-Oosten setting. Geloofwaardig is het wellicht niet maar daar kon ik wel doorheen kijken. Ondanks dat de zelfspot ook niet bepaald van het scherm spat.

Butler is verder gewoon cool, is de film visueel aantrekkelijk en de locaties in Saudi Arabië prachtig. En gelukkig krijgt de uiteraard aanwezige scheiding en vader-dochter relatie nauwelijks aandacht. Met wat toffere of hardere actie had dit best een halfje hoger kunnen scoren.

3,5*

De helaas wel erg lelijke versie via Videoland gezien. Die is zó korrelig dat het lijkt alsof je door een boterhamzakje kijkt. Desondanks valt het fraaie camerawerk nog best op. Verder is Karakter maar taaie kost. Het tempo ligt wel erg laag en de film heeft de tand des tijds niet echt doorstaan. Het mag een wonder heten dat dit 20 jaar ná Soldaat van Oranje is gemaakt, ipv ervoor.

Prima acteerwerk verder op zich hoor, al moet ik bij Jan Declair toch vooral aan Verschrikkelijke ikke denken. Beetje een potsierlijk figuur en verre van dreigend.

2,0*

Ik had hier toch een iets meer volwassen film verwacht dan dit. Het was aardig, maar verre van goed natuurlijk. Smith is minder hinderlijk dan ik op voorhand verwachtte en is best aardig in de hoofdrol. Ook Chan doet het goed als klusjesman Han. Echter is het verhaal niet echt boeiend, soms zelf erg onwaarschijnlijk en de afloop erg voorspelbaar. Nu is dat laatste niet het ergste, maar de manier zoals het hier is ingevuld was toch vrij saai. Ook zagen de vechtscene's, waar de film ten slotte om draait, er ook verre van bijzonder uit.

2*

Toffe prent met de tot nu toe vaak schattige Winstead als een soort sexy Weaver kloon in een achtbaan door het prachtige Tokyo. Flitsend neon door donkere steegjes..ja ik zie het wel graag altijd. Misschien niet de meest originele kleuren filters maar het blijft cool.

Naar het einde toe sleept het soms een beetje en heeft de film best een minder boeiend deel maar dat kan de pret van de eerste 5 kwartier niet meer drukken.

3,5*

Lekker sfeervolle thriller. Het werkt allemaal gewoon wel. Uiteraard de fraaie locaties, goede cast met karakterkoppen, een sfeervol grauw kleurenpallet en een prettige speelduur. Het draagt allemaal wel bij aan de film. Het plot heeft niet gek veel om het lijf misschien, maar op deze manier uitgevoerd is het gewoon lekker.

3,5*

Maf tussendoortje, maar wie hoopt op een waardige sequel komt bedrogen uit.. Het niveau van de maffe, originele prent van Vaughn wordt op een enkele scene na nergens gehaald, al is hij zeker aan het begin net zo gewelddadig. Die eerste helft is dan ook het leukste gedeelte van de film. Al blijft het inwisselen van Carrey voor Cage een flinke achteruitgang. Big Daddy was een van zijn interessantste rollen van de laatste pakweg 7 jaar, en dat zijn nog wel wat rollen. Carrey kan hier spijtig genoeg niet aan tippen, al ligt dat natuurlijk ook aan de karakters zelf.

Matige grappen als de kotsscene doen de film overigens geen goed. Sowieso is een en ander al een stuk meliger. Het hele nieuwe groepje is superhelden is daar ook debet aan. Kick-Ass was al een goochem, nu willen ze daar nog eens overeen met een heel scala aan andere losers. Niet grappig. Laat die rol lekker bij Taylor- Johnson liggen.

Toch is het af en toe nog best leuk hoor. Hit-Girl en Kick-Ass zijn maffe karakters en visueel is het allemaal in orde.

2,5

Uma Thurman in de rol van The Bride zet een van de meest brute vrouwelijke actiehelden neer die ik zag. Gelukkig geeft Tarantino haar dan ook alle ruimte om te schitteren in zijn bizarre Kill Bill tweeluik over de wraak van Beatrix op Bill en zijn handlangers. En die kans grijpt ze met beide handen aan. Wat een rol.

De film is absurd op alle fronten en weet de kijker continu op het puntje van de stoel te houden. De openingsscene zet, zoals Tarantino eigenlijk altijd al doet ,direct de toon. En zo gaat het eigenlijk de gehele film door. Maffe dialogen, bruut geweld, geniaal gekozen soundtracks (denk aan Bang Bang en The Lonely Shepherd natuurlijk) en dan is er nog die geanimeerde scene waarin het personage O-Ren geintroduceerd wordt. Gewaagd, maar de scene is absoluut op zijn plaats.

Nu ik dit zo schrijf vind ik mijn beoordeling toch wat laag. Vooruit, halfje er bij dan toch maar.

4*

De wraakactie zet zich voort en Uma Thurman mag opnieuw in de huid van The Bride kruipen om zich een weg naar Bill te moorden. Net als in de eerste prent zit die rol haar als een jas.

De film is iets meer ingetogen als zijn voorganger al is hij minstens zo absurd. Het geweld is af en toe even bruut en daarnaast is ook wel leuk om de lijntjes die Vol.1 open liet hier toch verteld te zien worden. De openingsscene bijvoorbeeld komt als geroepen en deze laat je vervolgens rijkhalzend uitkijken naar Thurmans vervolg van haar revenge.

Toch is hij net wat minder dan zijn voorganger en dat zit hem in einde wat Tarantino toch net wat te lang uitstrekt. Ook is de score een stuk minder memorabel.

3,5*

Behalve de leuke vliegtuigscenes heeft de film bijna niets om het lijf. Gelukkig zitten er hier een paar van in want de rest is vrij saai, slecht geacteerd, en komt gewoon heel nep over.

Helaas.

1,5*

Ongekend hoog gemiddelde voor deze opvallend saaie misdaadfilm. Nu zijn films uit dit genre sowieso nooit de snelste, echter zo flauw als Kill the Irishman zie je ze zelden. Stevenson heeft het charisma van een aardappel wat natuurlijk ook al niet meehelpt. De aankleding mag er zijn maar dat is dan ook een van de lichtpuntjes.

1,5*

Fincher met een wat maffe film. Hoewel het verhaal van The Killer schreeuwt om het tegenovergestelde heeft de film een wat cartooneske stijl met de kleding van Fassbender en de bij tijd en wijlen kleurrijke locaties. Ondanks dat is het allemaal wel erg serieus en ook ietwat zoutloos gebracht. Niet in de laatste plaats door het acteerwerk van de protagonist. Maar gek genoeg werkt het eigenlijk ook wel als tegenpool op eerder genoemde. Wat ook wat tegenstrijdig is, is de onderhuidse spanning tijdens diverse scènes danwel het weinig verassende verloop in het plot. Een kekke plotwending was zeker niet nodig, maar voor een Fincher was dit toch wel erg rechtlijnig.

Audiovisueel erg sterk. Volume mag thuis best wat harder.

3,0*

Een ode aan de native Amerikanen.

Wéér een glansrol van DiCaprio. Hoewel zijn acteren ietwat op zijn rol in Shutters Island leek is het een genot deze man op het grote scherm te zien. Ook die ouwe eindbaas van een DeNiro weet wel raad met zo’n rol. Fijn om het toch ook nog wel serieuze rollen te zien spelen, ipv alleen die B-films met 50 Cent.

Scorsese is een sfeerschepper en neemt daar alle, maar dan ook echt álle, tijd voor. Dat had ietsje minder gemogen. Met name het deel richting de pauze gaat echt wel een beetje slepen. Dit had echt wel binnen de 180 minuten kunnen blijven. De introductie van Plemmons laat lang op zich wachten en eenmaal daar is zijn rol eigenlijk te karig voor zijn kwaliteiten. Maar bon, hij was te zien. Net als Brendan Fraser nog even en Scorsese zelf.

Fijne soundtrack ook.

3,5*

Sterkste punt van Killing Season moeten haast wel de locaties zijn. Bij tijd en wijlen schitterend. Zonde dat zich ook een deel 's nachts afspeelt. Ander positief punt is, hoe kan het ook anders, DeNiro. Veel lijkt hij er niet eens voor te doen, maar wat een heerlijke grimas heeft de man toch. Travolta vond ik iets minder, al is zijn geforceerde accent hier ook debet aan.

Na een ietwat saai intro begint het kat-en-muis-spel tussen de twee veteranen. Waar dit ongeveer een halfuur leuk is, is de koek daarna wel op. Uiteraard duurt de film langer dan pakweg vijf kwartier waardoor het laatste kwartier weer even doorbijten is.

Grote vraag is natuurlijk of de diepere laag in de film serieus bedoeld is, of dat het plotje enkel dient als kapstok voor wat actiescene's..

2,0*

Tegenvaller.

Om de een of andere redenen waren mijn verwachtingen groot, ondanks dat ik geen groot liefhebber van het genre ben. Pitt is natuurlijk een held en de trailer was ook boeiend. Maar Killing Them Softly kreeg ondanks Brad Pitt's aanwezigheid maar weinig aandacht, geen over the top release en tevens werd de film niet druk bezocht waardoor de verwachtingen al temperden. Terecht, zo bleek.

Het begint nog wel prima. We zien een stel kruimeldieven op nogal koddige wijze een groep gangsters overvallen waardoor je als kijker al snel een vergelijking trekt met bijvoorbeeld Lock, Stock and Two Smoking Barrels. Erg vermakelijk, zeker wanneer we ook nog een hilarische drugsscene krijgen voorgeschoteld. Maar ongeveer op de helft van de film, zo'n beetje wanneer James Gandolfini ten tonele verschijnt boet de film behoorlijk in. Qua humor maar ook amusementswaarde. De dialogen zijn verre van boeiend en eigenlijk zelfs heel Gandolifni zijn karakter niet. Hier en daar krijgen we nog wel een positieve uitschieter zoals de moord op Mickey maar echt pakkend wordt het vervolgens nergens.

Zonde, want Pitt was wel degelijk cool.

3*

Inmiddels dingt de vraag zich aan wat Peter Jackson niet kan. Na de weergaloze Lord of Rings - trilogie en het mooie The Lovely Bones heeft hij nog een meesterwerk op zijn naam staan, namelijk King Kong. De wonderbaarlijke wereld dit Jackson ons nu weer voor legt is adembenemend en bij tijd en wijlen magistraal te noemen. Dat hij op het einde in de speelduur wat doorslaat is slechts een klein puntje kritiek wat ik van vinden.

De schitterende effecten en dito cast (o.a. Brody, Serkis en Jack Black) zorgen voor een uitstekende filmbeleving. Het middenstuk van de film, de scene's op het eiland, zijn absoluut bijzonder. Avontuur met dikke hoofdletter A. King Kong die op een gegeven moment met drie dino's tegelijk vecht en de laatste aan zijn kaken stuk scheurt: bizar.

Toch is de film, hoewel hij mij eigenlijk nergens verveelde wat aan de lange kant. De drie delen lopen tussen het tweede en derde deel eigelijk niet echt lekker in elkaar over waardoor deel drie wat los aanvoelt. Daarnaast is het ook wat aan de lange kant. Buiten dit gegeven is het dus opnieuw een uitstekende film van de hand van Peter Jackson.

4*

Het idee van een prequel is op zich een prima move van de franchise. Maar van The King’s Man klopt echt helemaal niets. De pacing is dramatisch slecht en werkelijk geen enkel karakter is interessant en de meeste zelfs vervelend. Eigenlijk alles wat de reeks leuk of op zijn minst verfrissend maakte is verdwenen in dit derde deel.

1,0*

Prachtige beelden in een opnieuw mooie/goede film van Ridley Scott. Want wat zet hij hier alles toch weer mooi neer. Bloom acteert naar zijn kunnen en doet dit niet onaardig. De prachtige muziek in de film draagt ook bij in de sfeer die hij uitstraalt.

Toch haalt deze film het niet bij zijn 'soortgenoten' zoals Braveheart, Gladiator, The Last Samurai & King Arthur.

3,5*

In dit vervolg wordt nog letterlijk genoemd dat een goede spionagefilm valt of staat bij een goede badguy. Maar dat heeft The Golden Circle zelf dus ook niet. Verder is dit vooral herhaling van zetten maar dan toch vaak wel net iets minder. Desalniettemin heb ik me nog best goed vermaakt en kan deze best bestaan naast zijn illustere voorganger.

3,0*

Halfje erbij bij de herziening ter voorbereiding op de rest van de trilogie die ik nog mis(te). Zeer vermakelijke hommage aan de spionage film en Bond in het bijzonder met heerlijke rollen voor Firth en Jackson. Lekker grof maar nog steeds met stijl, zoals een echte Kingsman.

Mag wellicht een kwartiertje korter, maar blijft continu amusant.

4,0* (3,5*)

Leuke film! Het verhaal is vrij gecompliceerd maar goed uitgewerkt. De acteurs en dan vooral Downing Jr en Michelle Monaghan acteren goed en de laatst genoemde zelf ijzersterk. Vond dr heel goed bezig! De combinatie komedie misdaad is erg geslaagd en is een leuk genre!

3,5*

Saai maar bovenal ook enorm ongeloofwaardige thriller. Freeman op de automatische piloot al doet hij eigenlijk nooit iets écht unieks. Verder is de regie vlak en saai en is het bordkartonnen personage van Judd er echt eentje alleen voor het oog. Wat ook prima is natuurlijk. Anyway. Snel vergeten dit.

2,0*

Die muziekkeuze tijdens het slot trouwens… huh?

The Kitchen is geen doorkomen aan. De sterke rol van Kane Robinson ten spijt, een vrij sterk uitgewerkt toekomstbeeld ten spijt, ja zelfs een gewaagde eerste regieklus van Kaluuya ten spijt. Wellicht had ik hier iets veel spektakel verwacht, maar dit drama was wel heel erg saai. De diepere laag had wat subtieler gemogen en de score was ook nietszeggend.

1,5*

Best vermakelijke Shaylaman deze Knock at the Cabin. Kunnen we het slechte Old weer vergeten. Opnieuw een lekker maf plot waar je natuurlijk direct allerlei vragen bij hebt. We hebben een cast die prima op dreef is en een homostel in de hoofdrol zonder dat dit heel geforceerd aanvoelt. Al zullen de meninkjes daarover vast en zeker verschillen. Anyway, deze thriller (want horror is dit natuurlijk niet) duurt niet te lang, is eigenlijk vanaf de openingsscène direct los en heeft een aardig einde.

3,0*

Hier vergis ik me toch flink in. Zonder enige voorkennis een Austin prent opzetten, dat kan niet misgaan dacht ik. Ander half uur mijn leven weggegooid hebbende kom ik tot de conclusie dat dat wel kan. Knockout is een matige kinderfilm dat cliche op cliche stapelt, matig geschoten is en daarnaast nog eens een bijzonder slechte soundtrack kent.

Nee, dit is helemaal niets..

1*

Als boekverfilming niet helemaal geslaagd. Daarvoor duurt Kvinden i Buret gewoonweg te kort. Van karakterontwikkeling is nauwelijks sprake en dat is juist wat De Vrouw in de Kooi zo'n fijn boek maakte. De strubbelingen op het bureau, de worstelingen van Mørk met zijn verleden en ook het gevangenschap van Merete, en het omgaan daarmee. Zonde, want dat doet het boek toch een stuk beter. Toch is het verhaal boeiend genoeg voor een film, dat blijkt ook wel achteraf. Maar het had allemaal een stuk beter en overigens ook spannender gekund.

3,0*

Binnenkort het tweede boek lezen, welke inmiddels ook verfilmd wordt.