Meningen

Geen verkeerde film, maar ook zeker geen uitblinker.
Ik vond het wel weer is tijd voor een film waarin Mel Gibson speelt, want de laatste film die ik van hem gezien heb is Mad Max 2, 17 jaar geleden. Hij is wel een stukje ouder geworden moet ik zeggen.

Op zich zit deze film wel aardig in elkaar, maar het zijn sommige scènes die de film bijna belachelijk maken. Ok, ze maken de film gewoon belachelijk. Het deed me daardoor enigzins aan Taken denken met Liam Neeson, al vind ik Taken gewoon kostelijk vermaak.

Eerst even wat pluspuntjes. Ik vind Mel Gibson wel badass in deze film. Ja, ik vind hem geloofwaarig overkomen (behalve zijn accent) en dat geldt eigenlijk wel voor de gehele cast. Dat doofpotaffaire is net interessant genoeg om het te willen blijven volgen, het is degelijk gefilmd, de muziek is niet storend, dus het is wat dat betreft in orde.

Maar dan.... Criminelen in een auto, wachtend totdat zijn dochter naar buiten komt om haar dan vervolgens aan flarden te schieten met een shotgun! En kregen ze daarbij ook nog de opdracht om er even bij te schreeuwen: ''Craven!!'' Blijkbaar wel. Niet echt professioneel vind ik. Er zit een moment in de film waarop er een vrouw (vriendin van zijn dochter) wordt aangereden precies op het moment dat ze uitstapt. Hoe time je dat zo ongelofelijk goed? Erg professioneel, maar voor mij een beetje veelste veel van het goede! Dan Ray Winstone (onze vriend uit Beowulf) de Engelsman. De schrijvers van de film dachten wat moeten we nou met hem? Weet je wat, we laten hem even op een hele lullige manier doodgaan, dat zien ze vast niet aankomen. Klopt, ik zag het niet aankomen, maar waarom?? Was het nou echt nodig? Eigenlijk was dat dus Thomas Craven zn schuld. Hij heeft die man ineens helemaal sentimenteel gemaakt als het om kinderen etc. gaat. En dan het alle grootste Taken moment. ''Say my name Bitch!'' En ja hoor, hij herkent zijn stem, het is de moordenaar van zijn dochter! Goed, dat soort dingen moeten een film cool maken, maar bij mij werkt het in dit geval averechts!

3,0 voor Edge of Darkness

Wat een fijne film! Geen baanbrekend nieuw concept, maar het boek All You Need Is Kill is inmiddels alweer een kleine 10 jaar uit en toen was het concept incl. details iedere dag opnieuw beleven zodat jij het verschil kan maken tussen mens en alien wellicht vrij origineel! In Groundhog Day (1993) overkomt Bill Murray eigenlijk hetzelfde al heb ik werkelijk geen idee wat ervoor zorgt dat dit gebeurd. In EOT daarentegen wordt het ons haarfijn uitgelegd. Het verschil zit hem dus vooral in de details en Groundhog Day heeft geen details.

Tom Cruise is weer helemaal in zijn element en hij is wat mij betreft één van de allerbeste acteurs. Al heeft het wel lang geduurd voordat hij dit echt liet zien. Natuurlijk is hij op alle fronten al briljant in Magnolia en speelt hij iedereen van het scherm. Maar dat was nog niet genoeg. Met zijn rol in Tropic Thunder bewees hij definitief over komisch talent te beschikken en hoewel het een verschrikkelijke film is, wist hij mij ook weer positief te verrassen in Rock of Ages. En nu in EOT heb ik wederom helemaal niets op deze gek aan te merken. Tom Cruise is wie hij is en ik ben niet geïnteresseerd in zijn privéleven, ik ben geïnteresseerd in zijn beroep. Hetzelfde geldt voor muziek bands. In ben vooral geïnteresseerd in de muziek die zij maken, niet in de bandleden zelf. Al zijn er natuurlijk wel een aantal uitzonderingen.

Deze film doet veel goed. Een lekker tempo, een aantal overtuigende actie-scènes, naar mijn idee perfecte computereffecten en bij momenten is de film zelfs hilarisch. Dit humor is ook echt onderdeel van de film i.p.v. vaak die vervangbare typische humor. Maar hier, Cage die door een legertruck overreden wordt. Fan-tas-tisch! Cruise en Blunt vormen een uitstekend team en ik heb geen moment aan hun chemie getwijfeld. Maar er zijn ook minpunten. Klein minpunt: de muziek is mij niet bijgebleven. Nog een klein minpunt: Politiek correct. De film speelt sowieso enorm op safe in alle opzichten. Groot minpunt: het einde van de film. Dit is wel een teleurstelling, want het einde is maximaal happy-end. In tegenstelling tot het boek, maar daar ga ik niets over spoilen! Het is niet helemaal bevredigend dat beide karakters het overleven en één van hun zelfs weet wat eraan vooraf is gegaan. Dit is gewoon te mooi om waard te zijn. Van mij hadden ze beide of in elk geval één van de twee mogen sterven, maar Cage absorbeert toevallig weer wat bloed (dit keer van de Omega) en zo reset wederom de dag, alleen nu louter in het voordeel van de mensen. Alle aliens blijven dood terwijl de gesneuvelde mensen weer in leven zijn en Cage is de enige die weet wat er nou precies is gebeurd en dit zal hij ongetwijfeld weer delen met Vrataski en die Dr. Carter. De rest zal hem uiteraard voor gek verklaren.

Of er daadwerkelijk ergens een dikke fout in de film zit weet ik niet, maar dat maakt mij met terug-in-de-tijd-gaan-films niet zo heel veel uit. En ook van mijn kant nog een eervolle vermelding voor Bill Paxton!

4,0*

Als de nog jonge Neill Blomkamp op deze manier scripts blijft schrijven en films blijft regisseren, dan kan dit één van mijn favoriete regisseurs worden.

Elysium heeft inhoudelijk District 9 niet overtroffen, maar als stevige actiefilm wel. Het verbaasd mij dan ook dat dit een Drama / Sciencefiction is? Elysium komt rustig op gang, maar wanneer Max besluit om naar Elysium te gaan, oriënteert de film zich vooral op de actie. Leuk voor mij was dat ik niet eens wist dat Sharlto Copley ook meedoet en dit kwam als een verrassing. Ik herkende ook niet meteen. Hele goede overtuigende rol. Jodie Foster en Alice Braga deden het helaas eigenlijk niet zo heel goed.

Had wel het idee dat de film veel langer duurde dan ongeveer 1,5 uur. Waar ik mij licht aan ergerde was dat ik het laatste half uur zoiets had van -het mag nu allemaal wel is een keertje lukken- De film probeert het continu spannend te houden, maar sloeg hierin toch wel een beetje door. En dan Max, volledig uitgeput, maar kan het vervolgens toch weer opbrengen om 5 minuten keihard te matten tegen Kruger. Ook dit is toch wel een klein minpuntje. En dan dat verdomde witte paard! Waarom??!!!

Elysium ga ik zeker nog eens kijken, want ik zit tegen 4,0 sterren aan, maar ik moet de film nog een keer zien om dit zeker te kunnen weten. Nu nog even een hele dikke 3,5 (een 3,74)

Niet zo goed als ik gehoopt had. Ik begrijp dat we geen uitgediept plot kunnen verwachten aangezien het gaat over wat deze agenten dagelijks meemaken op hun werk en dit filmen met camera's. Ze proberen hiermee iets realistisch neer te zetten, maar dat is wat mij betreft niet overtuigend gelukt. Er zitten veel typische Hollywoodmomenten in de film. Zoals dat gevecht tussen Mike en een crimineel. Het komt helemaal niet realistisch over op die manier.

Het schijnt dat Jake Gyllenhaal en Michael Peña voor hun rol 5 maanden lang op patrouille zijn gegaan met echte agenten om zich zo goed in te kunnen leven voor de rol en op Jake Gyllenhaal en Michael Peña heb ik ook niets aan te merken. De gangsters vind ik irritante macho's. En een vrouwelijke gangster deed mij zelfs aan Ushi denken en dat is geen pluspunt. De film is soms wel erg intens, maar over het algemeen komt het veel te opdringerig over en veel personages lijken toch echt stereotypes te zijn. Misschien zit ik er helemaal naast, maar op mij komt het niet erg realitisch over terwijl de film losjes is gebaseerd op de echte politiemannen Charles Wunder en Jamie McBride in de jaren 90.

3 sterren omdat de film wel wat sterkte momenten heeft en Jake Gyllenhaal en Michael Peña het goed doen.

Eigenzinnige regisseurs, daar moeten we het van hebben en niet die brave studioslaafjes. Maar hoe kan het ook anders. Ook Gaspar Noé raakte erg geïnspireerd door de laatste 15 min van 2001: A Space Odyssey (1968) waarin Dr. Dave Bowman een tripje door de ruimte maakt.

Enter the Void is wederom een bijzondere film met realistische dialogen, een ernorm goede atmosfeer. Gedempt geluid, gefilmd vanuit de eerste persoon en vanuit de derde persoon. Alleen die trippende beelden uit het begin lijken van een windows screensaver te komen, maar wel fraai vormgegeven. Het filmen vanuit de eerste persoon heeft Noé uit de openingsscene van Strange Days (1995) en de videoclip Smack My Bitch Up van The Prodigy. Ook dat diende als grote inspiratiebron.

Ik had zelf (ook) wat moeite om na ±75 min nog geïnteresseerd te blijven. Ik werd wat minder meegezogen in de wereld van Enter the Void. Geen idee hoe dat komt. Ik weet niet of het klopt, maar in de film zie je een maquette en Oscar is onder de indruk en kijkt naar Hotel of Love en zegt: Stel je voor dat je naar binnen kunt kijken en iedereen ziet neuken. En wat zie je de laatste 15 min van de film: Alleen maar neukende mensen in Hotel of Love. Desalniettemin ben ik onder de indruk. Het is een erg zweverige film, waar ik wel van hou. Ik ga hem alleen echt niet nog een keer kijken. Wat eigenlijk bij een film als deze wel nodig is. Maar nee,..

Maar Gaspar Noé, hier alsjeblieft jonge, 3,5*

Het begint sterk, maar na een tijdje vond ik het saai worden. De film lijkt het contrast tussen de ijskoude killer die Robert McCall kan zijn en de vreedzame man nog eens extra te willen benadrukken. Wat mij betreft slaat de film hierin een beetje door en dat vind ik jammer.

Maar wanneer de film in actie komt, dan is het ongeremd bruut geweld. En met name de uitgebreide finale is erg goed. Hier en daar wat discutabele effecten, maar daadwerkelijk storend is het niet. Robert McCall is een variant op John Wick, maar de John Wick films vind ik iets beter.

7/10.

Die Duitsers hebben gewoon echt geen humor! Mensen verlieten de zaal en het was bijna ongemakkelijk stil. Edit: 3 mensen verlieten (onafhankelijk van elkaar) vroegtijdig de zaal. De zaal was voor 3/4 vol om 16:20 op zaterdagmiddag. Ik heb deze film een eerlijke kans gegeven, maar het is slecht! Niet grappig. Het wordt na een tijdje iets zwartgalliger, maar dit maakte op mij helaas geen indruk. En tja, wat betreft de huidige samenleving dat raakvlakken heeft met toentertijd, is wellicht voor sommige mensen een eye-opener, maar voor mij niets nieuws. Wel origineel dat Hitler opnieuw wordt ingezet en Oliver Masucci doet het werkelijk fantastisch!

Er Ist Wieder Da... Ik kan er eigenlijk niets mee... De humor is absoluut niet mijn humor. En het serieuze politieke -maatschappijkritische- gedeelte, maakte op mij geen indruk.

Getver, weer zo'n film waar ik eigenlijk niets zinnigs over te zeggen heb! Wat ik wel kan zeggen is: Het is een erg duistere en surrealistische film. In de eerste 10 min is er geen dialoog en maakte ik kennis met een soort wereld zoals ik die ook zag in Stalker van Andrei Tarkovsky. Een grauwe sombere wereld met Industriële omgevingsgeluiden. We krijgen echter later bijna niets meer van deze buitenwereld te zien. Alles speelt zich grotendeels binnenshuis af. En we maken natuurlijk kennis met Henry. Een erg Introvert, maar toch opvallend persoon.

Ik heb zo'n 90 minuten erg geboeid zitten kijken naar een erg kunstzinnige film met onheilspellende muziek en een nare sfeer. Er zitten een aantal intrigerende scènes in die ik dus niet helemaal begrijp. Er is vaak geen dialoog en je zit te kijken naar een scène waarbij je soms geen idee hebt wat Lynch ons nu precies wil duidelijk maken. Vooral tijdens de laatste 20 min had ik daar last van. Ze hadden waarschijnlijk net zo goed helemaal niets hoeven zeggen, want het is grotendeels allemaal symboliek.

Eraserhead is simpel gezegd een bijzondere film. Mijn 3e van Lynch alweer. De volgende wordt toch echt Inland Impire. Lynch heeft 5 jaar over deze film gedaan en acteur Jack Nance heeft al die tijd met dat kapsel rondgelopen. En vrij grappig trouwens dat George Lucas heeft gevraagd aan Lynch of hij Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi wilde regisseren. Nou, ik geloof dat we allemaal het antwoord wel weten. Als laatste wil ik nog iets kwijt over dat baby geval. Mooi gemaakt, maar dat de film in zwart/wit is, maakt het al vrij gunstig voor de effecten natuurlijk. Er gaan suggesties dat het wezen is gemaakt met behulp van een koeienfoetus.

Eraserhead is een van de favoriete films van zowel Stanley Kubrick als John Waters.

4,0*

Arnold Schwarzenegger en Sylvester Stallone doen mij altijd denken aan twee andere legendarische filmiconen, namelijk Robert De Niro en Al Pacino. Het lijkt erop dat deze personen (per duo) lang rivalen van elkaar zijn geweest. Het heeft in elk geval erg lang geduurd voordat de mannen nou is een uitgebreide samenwerking hadden. In 2008 besloten De Niro en Pacino het toch maar met elkaar te doen in Righteous Kill en het resultaat...., van mij had het achteraf niet gehoeven. En nu 5 jaar later proberen Arnold en Syl het dan eindelijk en het resultaat?

Ik heb genoten van Escape Plan. Het is een typische film uit de 21e eeuw, maar is er ook ruimte overgelaten voor het jaren 80/90 gevoel. Dit vooral in de circa laatste 20 min van de film. En omdat we hier te maken hebben met Arnold en Syl is dit eigenlijk een vereiste! Dus ik ga dit NIET met de mantel der liefde bedekken. Ze krijgen van mij gewoon de voorkeursbehandeling, klaar! Maar los van dat is dit best een interessante gevangenisfilm qua plot en ontwikkelingen. Eigenlijk is deze film precies wat ik wilde... Een geweldige rol van Arnold, Syl helaas weer een beetje automatische piloot, leuk verhaaltje, het verloopt vlot, goede actie en zo nu en dan geslaagde humor. En zelf vond ik het helemaal niet geforceerd overkomen de scènes die Arnold en Syl met elkaar hebben. In Ex1 vind ik het erg geforceerd.

Nog even wat aandacht voor Syl en Arnold. Stallone kan zeer overtuigend een rol spelen met karakter. Dit heeft hij lang geleden al bewezen met Rocky en First Blood, maar in Cop Land weet hij zich ook heel goed te uiten. Maar daarnaast is hij vaak hetzelfde type persoon die of werelds beste bergbeklimmer is, werelds beste politieagent, werelds beste bomexpert, werelds beste huurmoordenaar of de beste ter wereld in het ontsnappen uit gevangenissen. Arnold daarentegen is niet de beste acteur, maar hij doet wel enorm zijn best om er wat van te maken. Hij verrast mij daardoor wat vaker dan Stallone met bepaalde rollen. Ook hier in Escape Plan wint hij het dik van Stallone en meteen zijn beste/leukste rol sinds True Lies. Natuurlijk is hij sowieso perfect in Terminator 1. En in Predator vind ik hem echt heel erg goed! Ook is hij erg leuk als Conan. Wie is er beter..., Arnold of Stallone? Dat is hetzelfde als moeten kiezen tussen je twee favoriete gerechten.

3,5*

Prima SF-film. We kijken naar een groep astronauten die zichzelf laten filmen aan de hand van voornamelijk statische camera's. Dus geen schokkende hand-cams. Maar hierdoor wordt de film automatisch ook een stuk minder dynamisch. Ofwel, het andere uiterste dit keer. Hoewel het voor mij nergens echt saai wordt, kan ik mij indenken dat er mensen zijn die sowieso moeite hebben met de eerste helft van de film. Toch kan ik beloven dat eenmaal voet gezet op de maan Europa, het wel intrigerend begint te worden. Nee, een spektakel wordt het niet. En ook al is er steeds vrijwel niets te zien, ik voelde toch die dreiging. Daarnaast worden er natuurlijk ook situaties gecreëerd om de intensiteit wat op te voeren. Dit doen ze goed, de film vliegt nergens uit de bocht en het blijft een realistisch overkomend geheel.

De onbekende cast werkt verfrissend. Sharlto Copley ken ik dan wel, maar ik ken hem pas sinds 2009, dus hij voelt voor mij nog een beetje nieuw. Het is een overtuigende cast en dat is zeer essentieel bij een film als deze. De film laat tevens zien hoe ver de mensheid bereid is om te gaan en dat is de waarheid. Voor de film dan een expeditie naar Jupiter. De afstand Aarde - Jupiter is meer dan 600 miljoen kilometer. Al veranderd deze afstand steeds, maar 590 miljoen is ook nog steeds erg ver weg. Over hetgeen wat ze aantreffen op Europa is goed nagedacht. Ik ben blij met deze aanpak. Dit keer geen agressieve aliens die jacht maken op de mensen.

Over echt negatieve punten kan ik niet spreken bij deze film, maar het is ook geen 4,5 of 5 sterren film. Maar puur op gevoel kom ik op een ruime voldoende. Europa Report is namelijk een succesvolle variant op het 'We are not alone' concept. En natuurlijk is er weer een soort eerbetoon aan de moeder van alle SF films, 2001:ASO. Een klassiek muziekstuk.

Dit lijkt wel een prequel op de game Resident Evil 1 of eigenlijk Resident Evil Zero. Er zijn namelijk best veel raakvlakken. Resident Evil 1 kwam uit voor de Playstation in 1996 en het gaat over geheime bizarre experimenten in een groot landhuis ergens in de bossen. Uiteraard gaat het gruwelijk mis en breekt de pleuris uit. Resident Evil had destijds toch wel de beste intro ooit!!! YouTube - Resident Evil 1 Intro Uncut Sowieso een hele goede game!

Een dikke 3 sterren voor deze film. Er zitten alleen net iets teveel irritatiepuntjes in.

Niet zo heel erg goed. Te hoge verwachtingen. Wat mij sowieso tegenstaat is dat de film zo erg serieus probeert te zijn dat het bijna saai wordt. De film is overtuigend smerig met een paar goede schrikeffecten, maar op de één of andere manier werkt de combinatie niet voor mij. Alsof ik speculaas met mayonaise ga eten. Beide lekker, maar niet tegelijkertijd. Vrij over de top qua bloed en troep, maar het wordt dan allemaal zo serieus gebracht dat het bij deze film niet werkte voor mij. Niet bij deze Evil Dead in elk geval. De finale valt overigens ook tegen. En verder nog wat kleine irritaties zoals steeds het buitenshot van de cabin iedere 10 a 15 min.

Tot slot: Het is nu 2 dagen geleden en ik heb niet de behoefte om hem nog een keer te zien en dat zegt ook wat.

Deel 1 is haast perfect als simpele hommage aan de jaren 80 actiefilm en diens actiehelden.

Plot 0,0, geen diepgang, foute oneliners, geen smelterig gedoe en brute bloederige actie. Alleen het plotje tussen Lacy en Christman had echt niet gehoeven. Maar dat was schijnbaar nodig voor de scène op het basketbalveld. Deel 1 is echt een prima film zoals het bedoelt is. Deel 2 was dus gewoon een kwestie van tijd.

Inmiddels draait EX2 volop in de bioscoop en toen de openingsscène voorbij was, kon het voor mij eigenlijk al niet meer stuk. Of toch wel? Het antwoord, ja toch wel. Een handicap voor deze film zijn een aantal scènes waar ik echt niets mee kan. Niet grappig, niet stoer, niet interessant, gewoon niks. 1 voorbeeldje dan. De scène wanneer Barney Maggie ontmoet. Verder trachten ze er wat diepgang aan toe te voegen. Ik ben best onder de indruk van het verhaal van Tool in deel 1 wat hij vertelt tegen Barney. In deze film vertelt Bill The Kid een emotioneel verhaal wat mij niet zoveel kan schelen. Vervolgens proberen ze er sowieso met Bill The Kid wat drama te creëren. Hier slaagt de film gewoon niet in! Nergens voor nodig! Volgende punt. In deel 1 krijgt echt iedereen zijn momentje. In deze film proberen ze dat ook, maar ook dit gaat niet helemaal lekker. Jet Li komt in het begin even aan bod, maar doet later zelfs niet eens meer mee ofzo? Randy Couture doet werkelijk voor spek en bonen mee. Nog meer dan in deel 1 zelfs. Voor Dolph Lundgren had ik ook veel meer verwacht en Terry Crews valt ook een beetje tegen. Met Schwarzenegger hadden ze ook veel meer moeten doen. Chuck Norris is daarentegen leuk! En Van Damme speelt eindelijk weer eens een fijn personage!

Ok, de actie die erin zit is indrukwekkend, maar viel soms ook wat wat tegen. Het gevecht tussen Barney en Villain had langer en beter gemoeten. Ik denk dat Stallone bang was om weer wat te breken ofzo. Voor deel 1 heeft hij zichzelf volgens mij behoorlijk afgetuigd en nam hij voor deel 2 wat minder risico. Ook de laatste actiescène viel toch wat tegen. Gewoon veel schieten met hier en daar een leuke toevoeging zoals het smart momentje. Tot slot sloeg de humor af en toe echt helemaal nergens op, maar dat had ik met deel 1 ook al. Vooral wanneer Randy Couture over zijn bloemkooloren zit te vertellen.

Leuke film, maar soms te saai! Te veel gemiste kansen en dat is echt jammer! Moet hem zeker nog eens gaan kijken, want dan begin ik er alweer met een hele andere instelling aan.

Voorlopig even 3 sterren!

Hij is goed en duidelijk een film die zich puur op actie wil oriënteren en dat is helemaal goed gekomen. Maar zoals de poster al doet vermoeden, krijgen niet alle acteurs de aandacht die ze verdienen. Maar anders zou het wellicht wat rommelig aandoen en dan moet er zeker een half uur extra speeltijd bij. The Expendables concentreert zich vooral op Stallone en Statham.

Ik heb dus volop genoten van de actie. Al het andere er omheen gaf niet altijd de nodige voldoening, maar gelukkig weet de film de vaart er toch wel in te houden. Net op het moment dat je denk, nou kom op met die actie dan zie Statham weer stoer kijken en dan wrijf je in je handen en zeg je tegen jezelf, jaaaaaaa. De actie is hard, strak en flitsend. Dit had waarschijnlijk gewoon niet beter gekund. Vooral ook de laatste actiescène is er echt één om over naar huis te schrijven. Holy fuck.... Die gun van Terry Crews!

Personages die naast Sly en Statham nog wel de nodige aandacht krijgen zijn Dolph Lundgren, Jet Li, en een beetje Rourke. Ik weet niet of ik er een geheim van moet maken dat het bij Lundren's personage een beetje in zijn bol is geslagen. Wellicht kunnen we hem omschrijven als een soort reïncarnatie van Tezozomoc. Wie kent hem niet! Maar wat een monster zeg. Hij vouwt Steve Austin in drieën als ie zou willen. Moet ie alleen niet te vaak zijn hoofd stoten.

Wat mij eigenlijk opviel is dat het bloed enzo een beetje erg CGI aandoet en dat vind ik best wel jammer. Zo goed als ze dat in Rambo 4 deden, zo slecht lijkt het hier te zijn. Misschien ligt het aan mij, want dan ga ik vanavond gewoon nog een keertje naar de film om dat te checken. Ten slot nog even het moment met Willis, Schwarzenegger en Sly. Het is memorabel en ik vond Schwarzenegger zowaar een grappige klootzak. Verschrikkelijk cheesy, maar des te leuker!

The Expendables is een film als je die niet kan waarderen, dan moet je je maar gewoon uitschrijven!

4,0*