menu
Volg jij MovieMeter al op Facebook?
Mis niets over je favoriete films en blijf op de hoogte van de nieuwste releases op onder andere Netflix.
MovieMeter op Facebook

Hier kun je zien welke berichten serpico als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

About a Boy (2002)

3,5
Verademing tussen alle Hollywood-meuk die normaliter de tv bereikt wanneer ik eens besluit te kijken. About A Boy daarentegen had meer charme en ik besloot de film gisteravond maar eens helemaal te kijken.

Wat wel mijn 2e kijkbeurt werd, de eerste dateert van een paar jaar terug. Maar ik was positief verrast door deze film. Hij is wel een beetje over-the-top zo hier en daar, Marcus is bijvoorbeeld gewoon té weird en zijn moeder ook. Ze roepen het leed gewoon over zich af, zou je zeggen. Maar als je dit accepteert leidt het wel tot vele aangename momenten en fijne humor. Heerlijk cynische voice-overs en aardig belachelijke gebeurtenissen geven deze film zijn eigen sfeer en ritme. Gezien vanuit de ogen van verschillende personages zonder dat het rommelig wordt. Hugh Grant speelt hier een heerlijke rol en hij blijft gewoon een aangename, relaxte vent om naar te kijken. Hij acteert dan ook prima, in tegenstelling tot het jongetje Marcus zelf. Maar omdat Marcus' acteerwerk soms niet echt overtuigt draagt het eigenlijk bij aan zijn vreemde karakter en werkt het dus eigenlijk prima. En op wat moralistisch geneuzel na, wat gelukkig wel tot een absoluut minimum beperkt werd, behoudt de film zijn goede sfeer en weet ons, zelfs ondanks het moralistische geneuzel, nog een aantal wijze levenslesjes te leren ook.

Speciale aandacht nog voor de humor, omdat het zo prachtig paste bij de film en langzaam naar zijn hoogtepuntjes toewerkte. En dat terwijl de balans tussen drama en komedie heel intact bleef. Complimenten voor het script. Een relatie tussen een volwassen vent en een jongen waar hij eigenlijk niets mee te maken had wordt uiterst geloofwaardig getoond en het wordt zelfs nog leuk om Hugh Grant's personage te zien veranderen.

3,5*

Across the Universe (2007)

2,0
The Beatles hebben geen slecht nummer gemaakt.

Het zijn eenvoudige woorden waarmee de enige kracht van Across The Universe omschreven kan worden. De film is een voorbeeld voor kansloze filmmakers. Wat doe je als je absoluut niks interessants te bieden hebt? Je gebruikt gewoon The Beatles in je film en je bent binnen!

Ik ben deze film gaan kijken als Beatle-fan, en dat heeft de film van een druk op de uit-knop gered. Het is me nu duidelijk dat ik veel te veel goede films kijk. Ik stond namelijk werkelijk te kijken van hoe slecht zo'n veelbelovende film als deze nog kan zijn! Het is overweldigend.
Het lijkt erop alsof Julie Taymor en haar team absoluut geen talent hebben voor het vertellen van een verhaal, en al helemaal niet om dat filmisch te doen. De film maakt absoluut geen emotie los, terwijl de setting en de onderlinge relaties daar best wel kans toe geven. Ze snappen het gewoon niet. Een greep: Er is in feite helemaal geen verhaal, de film is een compilatie van loshangende scènes (of misschien liever videoclips?). Personages duiken te pas en te onpas op, schijnen dan opeens (zonder dat daar een reden voor wordt gegeven) een hekel aan elkaar te hebben en leggen het al net zo gemakkelijk weer bij. Als Jude zijn (ondertussen ex-) vriendin in Engeland weerziet blijkt hoe oppervlakkig hun relatie was, en dit spreekt boekdelen over hoe ze als personen zijn. Ligt het aan mij, of doet dat dan volledig af aan de liefde tussen Lucy en Jude? Een liefde overigens die verre van limitless undying love which shines around me like a million suns and calls me on and on across the universe is. En kom op, de hele Vietnam-oorlog is op één set opgenomen?! Het wringt en knelt en hapert aan alle kanten. En dan is het abrupt afgelopen, zonder ook maar iets van climax of afronding. Wat ben je in godsnaam voor regisseur als je een meisje introduceert als lesbisch en daar vervolgens HELEMAAL NIKS mee doet? Ik stond paf.

Daar komt nog eventjes bij dat de film ruimschoots te lang duurt. Twee volle uren geen verhaal is lang, geloof me. Ik denk dat Taymor, iemand die volgens mij niet echt visie of ballen heeft, gewoon maar zoveel mogelijk geschoten materiaal in de film heeft gestopt om niemand teleur te stellen.
Het geheel voelt ook bijna aan als een home-video. Het was vast dolle pret op de set, en ik had er zeer graag bij willen zijn, maar er had wat meer tijd mogen zitten in de voorbereiding. Er is geen frame geschoten dat ik zelf niet had kunnen bedenken. En dat terwijl de film zich overal profileert als een visueel spektakel. Nou, daar is inderdaad wel moeite voor gedaan, maar het is meer vorm om de vorm in plaats van om de inhoud. Logisch ook eigenlijk, want er ís amper inhoud, maargoed. Het visuele aspect is hierdoor vervelend, kinderachtig, inhoudsloos. Wederom: niks wat ik zelf niet had kunnen verzinnen.

Dus als je alle vlakken hebt weggestreept waarop de film niet gescoord heeft, blijft over ... de muziek! Ja, de muziek. Die bezorgde me meer dan eens kippenvel. En wel omdat het volkomen absurd is om je grijsgedraaide, muzikale levensmotto's ineens in zo'n andere interpretatie te horen. Toch zijn de liedjes allemaal opzich wel leuk om te beluisteren. Soms is de geheel andere uitvoering van een liedje ook nog best wel cool (zoals bij I Wanna Hold Your Hand), soms is er werkelijk inventief omgesprongen met het materiaal (zoals bij Across The Universe, als Jai Guru Deva Om niet wordt gezongen maar met elektrische gitaar wordt gespeeld), soms wordt er best een leuke visuele draai gegeven aan een nummer (het "she's so heavy" uit I Want You (She's So Heavy)). Maar vaak ook zijn nét de aspecten die het liedje zo geniaal maakten eruit gelaten.

Ik kende een stuk of twee liedjes die gecovered werden niet, en ik moet zeggen dat die meteen een stuk minder interessant waren. Een Beatle-fan zal hier beduidend minder aan vinden. Ook omdat je zowat de énige echt geslaagde grap in de film niet zult begrijpen: She Came In Through The Bathroom Window!

Maar als je over de schok van het "Hey ik hoor een Beatle-liedje!" heen bent, doorzie je hoe simpel ook de liedjes gebruikt zijn. Ieder liedje is opgenomen om in de plot te passen, en de emotie "komt dan vanzelf wel" moet de gedachte geweest zijn. Het voelt aan alsof er eerst een plot werd bedacht gebaseerd op liedjes, en dat daarna pas de liedjes zijn geselecteerd, waardoor ze vaak toch niet echt lekker in de film passen. Redelijk stom. Als je een Beatle-liedje met je ogen dicht luistert voel je al vanalles en nogwat, en dan hoor je het in een film en in een verhaal en dan doet het je ... niks. Gast, een gospel-Let It Be? Of een beter voorbeeld nog: Hey Jude. Dit had vuurwerk van formaat kunnen zijn! Moeten zijn! Maar het zijn hier drie niet eens zo heel boeiende minuutjes die de plot inderdaad weer opstuwen, maar verder niks. Sommige nummers zijn echt tenenkrommend simplistisch en ééndimensionaal gebruikt. Jammer, jammer, en nog eens jammer.

Maar ... toch heb ik best wel genoten. Alles aan de film is slap, niks heeft meerdere dimensies, amper iets is grappig. Maar toch. Zo af en toe zat er warempel eens een shot in dat mooi was. Sommige vondsten zijn werkelijk bovengemiddeld (het gebruik van de apotheose van A Day In The Life). Het acteerwerk is goed te doen. Max en zijn hele posse is om zijn levendigheid aangenaam om te volgen. En Being For The Benefit Of Mister Kite! is lekker briljant. Die heeft misschien nog wel het minste met de film te maken van alle scènes, en misschien is hij daarom juist zo goed. De acteur die het zingt staat te stomen van inspiratie, kijk ook de extra's! Misschien wel de enige Beatle-cover in deze film die écht de schwünk van The Beatles heeft. Tant pis.

Wat de film vooral tegenzit is zijn lengte. Twee uur is VEEL TE VEEL (in hoofdletters ter benadrukking) voor inhoudsloosheid op grote schaal, zoals hier. Ik kwam achteraf tot de conclusie dat het een 5*-film had kunnen zijn als de film een half uur geduurd zou hebben. Kijk dus vooral ook de trailer, want daar zit ook dat geniale shot van Sadie in als ze Helter Skelter zingt. Sommige dingen vergeef je de film dan ook graag. De oscarnominatie voor Beste Kostuums is bijvoorbeeld terecht, ik dacht aanhoudend "Hey, wat een leuke kleren heeft hij/zij aan!".

Maargoed, als je een film maakt waarin de hoofdpersonages Jude, Lucy, Max, Sadie en Prudence heten, dan rock je best wel hard.

2* - wat ben ik toch ook aardig

Overigens zijn de extra's best grappig: iedereen lijkt er helemaal van overtuigd dat ze een fantastische film hebben gemaakt.

Oh en een musical maken van liedjes van The Beatles en dan NIET Piggies en Here Comes The Sun gebruiken? Tss.

Aladdin (1992)

4,0
Grappige film, vooral de Geest kwam vaak hilarisch uit de hoek. Ook een geniale zet om hem tot een echt karakter te maken en hem ook zijn verlangens en ideetjes mee te geven. Daarnaast een lekker simpel verhaaltje met ontzettend leuke muziek en liedjes. En dat ritje on a magic carpet was magisch, heel mooi.

Oja en die Jafar was eng zeg! Zeker toen hij het paleis had overgenomen. Enge oude vent, die ook nog op Jasmine valt!
Ik weet nog goed dat de film me als kind zo fascineerde, om 3 wensen te hebben en zo'n geest in een lamp enzo (ziet er trouwens meer uit als een theepot, terzijde). Dat je nergens aan mag zitten in die grot en een vliegend tapijt etc. Leuk. De extra's op de 2e disc zijn ook erg goed, in tegenstelling tot een slappe hap als The Lion King, hier was ook nog moeite in gestoken.

Overigens gaat het hier steeds over 'een ruwe diamant' (Aladdin dus), ik zou zweren dat dat vroeger een jongen met een goed hart was Weet iemand of dat misschien is aangepast voor de dvd?

4*

Aladdin and the King of Thieves (1996)

Alternatieve titel: Aladdin en de Dievenkoning

3,5
Leuke film!

De wraak van Jafar was slecht, en deze was dan weer een verademing. Niet zo goed als deel 1, toch erg leuk. Opvallend mooi getekend, aardige liedjes (vooral dat beginliedje), stoer verhaal, de Geest was geniaal. Hij maakte iedere 5 minuten wel een verwijzing naar een andere film, al dan niet een Disney, en dan ook nog films waar je het niet van verwacht, zoals Rocky, Forrest Gump en Rain Man (Yeez, I just had an out-of-movie experience!) Ontzettend leuk Disney-vervolg eigenlijk, ook duidelijk de laatste van de 3 als het mannetje aan het eind zijn spullen weer inpakt. Het is ook wel mooi geweest.

3,5* Mom always said, magic is as magic does.

Alien (1979)

3,5
Ik vond de film af en toe een beetje rommelig. Te gemaakte cameraposities of een beetje B-filmeske feeling. Ik ben eigenlijk vergeten hoe dat nou kwam

De muziek vond ik ook al niet al te sterk, het acteren was wel aardig. Het verhaal zit ook wel aardig in elkaar, sommige dingen zijn een beetje vergezocht. Het hele ontwerp van de Alien en de planeet waarop ze hem vinden vond ik dan wel weer fantastisch, écht fantastisch, en dat is denk ik ook hetgene wat de film nu nog bekend maakt. Alleen jammer was dat de Alien nogal menselijke trekjes had, het zou veel vetter zijn geweest als hij als een krab o.i.d. zou voortbewegen zoals zijn zich op een gezicht bevestigende aanhangsel dat deed.

Scott heeft wel altijd een neus voor het in beeld brengen van boeiende personages, en Ripley en de bemanning horen hier ook wel bij. En omdat zij wel boeiend zijn is de film ook razend spannend en intrigerend, iets waarvan ik helaas niet volop kon genieten omdat ik af en toe stukjes miste en het beeld niet kon stilzetten als iemand plots overschakelde naar voetbal. Ik ben bang dat dat de indruk toch wel wat schade heeft gedaan, maar ik vond ook dat de special effects af en toe een beetje passé waren. Die befaamde alien die uit de buik komt gekropen vond ik bijvoorbeeld wel érg houterig en daarom wat weinig indrukwekkend. Ook het einde was, naast dat het toch al niet echt een geniale wending was, niet wat het had kunnen zijn.

Maar al met al vond ik de Alien en de spanning en het gevoel voor avontuur en de leuke karakters samen toch wel amusant. Ook al zou een herziening nog beter uit kunnen pakken.

3,5*

Alles Is Liefde (2007)

Alternatieve titel: Love Is All

2,5
Heb ik een zwak voor romantische komedies?

Ik zat dit me gisteravond in ieder geval af te vragen, toen ik net de film had gezien. Want ondanks mijn enigszins cynische houding had ik toch zó zitten genieten van deze film, ik kon er niets aan doen. OK, het is nog lang geen Love Actually (en dan bedoel ik ook echt nog láng niet), maar daar zit dan ook een meesterbrein achter in de vorm van Richard Curtis. Love Actually behoort tot mijn favoriete films aller tijden, en een Nederlandse 'inspired by-' daarvan leek mij behoorlijk flauw. Maar nee!
Ondanks dat, of waarschijnlijk juist dóórdat de gebeurtenissen hier wat dichter bij huis liggen (niet alleen Nederlandspratende figuurtjes, maar ook de Bijenkorf, Sinterklaas, en gortdroge Hollandse humor), draait de film als een betere Hollywood-productie. En dat had ik niet verwacht van een Nederlandse film, een status die ik niet al te hoog acht, dat hij zó vermakelijk en vlot zou zijn.

De film gaat af en toe wat snel, bijvoorbeeld wanneer Victor en Kees gaan trouwen, maar nergens wringt dat, wat punten verdient. Bovendien werken de romantische verhaaltjes ontzettend aardig, de enige die een stapje te ver ging was die van de 2 kinderen die elkaar aan het eind ook maar in de armen vallen, dat had te weinig aandacht gekregen en was bovendien té Love Actually. Maar over het algemeen kent de film vele leuke en romantische wendingen, en hoewel het einde toch niet het samenkomende feest van Love Actually haalt, heeft het op zijn eigen manier wel wat. Melodrama? Ach wat. Ik vond het leuk. Eerlijk is eerlijk, zo nu en dan gíng het gewoon veel te ver, neem nou die preek van dat pr-tutje tegen Sint Jan toen hij weer in de auto ging zitten met zijn bloemetjes. En dat is wel jammer, want de film had best een mooie boodschap: We leven allemaal nu, en we gaan allemaal dood, de vraag is: Wat doen we in de tussentijd? Sterk verwoord door Michiel Romeyn, en dat "Mietje" wat erachteraan kwam was erg komisch.

Komisch, is ook wel het goede woord. Want met een grote grijns op mijn gezicht deel ik u mede dat ik niet meer zo hard om een Nederlandse grap heb moeten lachen sinds Mimoun Oaïssa in Shouf Shouf Habibi de 5 verschillen tussen E.T. en een Marokkaan opsomde, en dat wil wat zeggen De film is echt waanzinnig grappig, de dialogen zijn voor één keer is niet alleen maar houterig, maar doen het af en toe ook nog. Maar vooral het samensmelten van alles doet het hem. Ik noem een Michiel Romeyn die als Sinterklaas het water in duikt. Ik noem een (naar mijn mening perfect acterende) Valerio die op Wendy van Dijk afstapt ("En Fock (!) het leeftijdsverschil"). Ik noem een Carice van Houten ("Lekker belangrijk" ). Ik noem die bezopen buddies van prins Valentijn. De film wás gewoon erg grappig, net omdat het zo flauw en zo Hollands is. Mag ook wel eens een keertje.

Alles is Liefde moet je met niet teveel verwachtingen eens gaan bekijken, zonder te weten wat er precies gaat gebeuren en wie er meespelen. Zonder teveel te verwachten dat Love Actually geëvenaard gaat worden, maar met een hoop humor in het vooruitzicht. Dan is de film het best te doen, en wens ik je veel plezier!

4*

American Beauty (1999)

5,0
Het leven is inhoudsloos. Het leven is fantastisch.

De twee conflicterende visies op het leven. Er lijken geen mensen te zijn die 100% achter één van de twee staat. Nee, iedereen lijkt continue te switchen tussen beide. Je kunt pas volledig in het ene geloven, als je ook het andere geproefd hebt. Voordat je weer in het andere vervalt.

Fascinerend.

Hoe ze het hebben gedaan weet ik niet, maar deze en nog 1000 andere levenswijsheden zitten feilloos in American Beauty verworven. Niet één keer worden ze uitgesproken, maar ze komen als vanzelf naar de oppervlakte. Een versuft, uitgeleefd bestaan, gedreven door materialisme en niet door liefde, dat nieuw leven in wordt geblazen door schoonheid. Dat is in feite American Beauty in één zin. 's Mens fascinatie voor schoonheid, het hele mirakel dat het leven heet, de liefde voor je gezin; het gaat over de allermooiste dingen die er zijn. En heel fijntjes wordt ook getoond waarom ze zo moeilijk vast te houden zijn in een hedendaags familie-bestaan. Opgekropte gevoelens, vooroordelen, het leven niet ten volle leven, dat soort dingen. Verslapping, desintresse, de afwezigheid van pijn of blijdschap; dat is wat mensen nekt.

Cynisch, heerlijk cynisch, niet zomaar grappig maar werkelijk op hilarische wijze vertelt Lester Burnham over zijn gezin, zijn baan, zijn leven. Alles, cameravoering tot muziek, weet het de doodse uitstraling te geven die het verdient. Elk personage in deze film is intrigerend, en fantastisch vertolkt. Spacey met zijn versie van de normale man voorop. Depressief, een loser die van zichzelf weet welke indruk hij op andere mensen moet achterlaten. Allang ontdaan van enig gevoel van spanning of opwinding. Iedere intonatie, iedere blik, al zijn pasjes en maniertjes zijn even treffend, even passend. Lester Burnham is zonder twijfel één van de best geschreven filmpersonages ooit, gespeeld door een briljant acteur. Wat een rol Maar de rest van de personages doet er niet voor onder. Iedereen wordt vertolkt zoals hij vertolkt behoort te worden, want ieder personage draagt op zijn manier heel veel bij aan de plot. Iedere dialoog tussen de hoofdpersonages is absoluut volmaakt. Je krijgt bijna het gevoel dat je hart het gaat begeven.
Vanaf het moment dat Lester en Carolyn bij het cheerleaden zijn wezen kijken, was ik verkocht. De film blinkt duidelijk uit in zijn droomsequenties. Drukkend, haarscherp en doeltreffend: de droomsequenties laten meer dan wat ook zien hoe het leven zou kunnen zijn, wat mooi contrasteert met de realiteit. Nooit verwacht dat een film als deze meeslepend zou worden, maar dat is precies wat American Beauty wordt. Ik wilde eigenlijk gewoon niets liever dan dat Burnham en Angela seks zouden hebben. Je wíl de levendigheid en spanning zien terugkeren in het leven. Dat is nog eens een prestatie. Als kijker meeverlangen naar meer vrijheid voor het hoofdpersonage om te doen wat hij wil. Dan moet toch wel echt alles kloppen aan je film.

Tel bij het geheel aan genialiteit nog een paar frisse plottwisten op, die geen plottwisten zijn om het plot te twisten maar volledig in dienst staan van de boodschap van het verhaal, een daaruit voortvloeiend spannend einde en de humor en schitterende cinematografie die geen moment inzakken en je hebt één van de beste films ooit gemaakt. De film draagt uit hoe mooi het leven is, door te laten zien hoe suf het kan zijn

Ergens net in de 2e akte van American Beauty merkt Lester Burnham op hoe fantastisch het is als je merkt dat je jezelf nog kunt verrassen. Iets vergelijkbaars geldt wanneer je merkt dat een film je nog volledig kan overdonderen.

5* (top 10 positie was al iets langer een feit)

American History X (1998)

3,5
Lastige film om te beoordelen.

Ik had ontzettend veel gehoord over de film, en dat verpest altijd wel een beetje wat je gaat zien. Toch had ik er meer van verwacht. Het grootste probleem was dat de film mij vaak gewoon niet genoeg pakte. Ik weet dat dit soort groepen bestaan, maar enige sympathie drong de film niet op, eerder onbegrip. De film wordt pas emotioneel meeslepend als Derek veranderd is. Dan pas begrijp je hem, en wat hij wil. Dan pas worden je ook min of meer zijn oorspronkelijke beweegredenen duidelijk gemaakt. De sterkste zet van de film is om Derek's vader, de man die eerst 'het symbool van het goede' was, degene die Derek juist op het rechte pad leek te hebben gehouden, blijkt degene die alle racistische prietpraat is begonnen. Heel pijnlijk, maar daardoor ontzettend sterk.

In het begin had ik overigens een beetje het gevoel dat ik naar een soort aftreksel van A Clockwork Orange zat te kijken. Maar dat was een foute constatering. De film heeft genoeg te bieden en ook zeker een boodschap. Toch was er een soort van overkill aan racistische dialogen, middelmatig acteerwerk en bij vlagen vreselijke muziek. De cameravoering was verassend goed, vooral de zwart-wit flashbaks en de basketbalwedstrijd in het begin. Het einde is goed, niet wereldschokkend of heel onvoorspelbaar, maar goed.

Maar de film staat eigenlijk vooral door Edward Norton, de man die de film draagt en dat overtuigend doet. Het is zeker geen gemakkelijke rol, en het is ontzettend knap dat hij zo'n indruk weet te maken. De afwezigheid van ongeloofwaardigheden was tevens ook een opluchting. Toch vind ik het geen ontzettend goede film. Veel goede bedoelingen, veel wordt ook daadwerkelijk goed uitgewerkt, maar toch zit het allemaal niet zo lekker. Het werkt wel, maar daar blijft het ook bij. Veel plussen en ook veel minnen. De scène in de supermarkt was bijvoorbeeld één van de beste, zowel qua overdondering als qua cameravoering. Maar daar stond veel film tegenover die veel minder werkte. Helaas.

Het verhaal is heel mooi. Dat zeker.

3,5*

American Madness (1932)

4,0
Waar Frank Capra toch vooral bekend staat om het "feelgood-gehalte" in zijn films, dacht ik met American Madness een van zijn mindere films te zien te krijgen.
Wat een heerlijke vergissing!

Zoals The One Ring hierboven al schrijft, is de Capra-stijl onmiskenbaar. En dat terwijl ik slechts 's mans It's a Wonderful Life heb gezien. Hij lijkt hier inderdaad wat ideeën in zijn film te verwerken om ze later te perfectioneren.
Wat mij vooral aan bovengenoemde film deed denken, was het feit dat waar mensen bij andere banken geen geld kregen, ze het wél kregen bij deze hoofdpersoon. En ook het idee dat iedereen die vrienden heeft, altijd het geluk vind. Prachtig natuurlijk.

Daarnaast zijn de dialogen geweldig, en bij vlagen zelfs hilarisch. Ik heb meerdere keren moeten lachen om deze toch subtiele humor. Verder zijn de dilemma's waar de karakters op een vlugge maar effectieve wijze voor worden gesteld erg goed uitgedacht. Wat is belangrijker: Je vriend in het ongewisse laten over het vreemdgaan van zijn vrouw, of niet onschuldig voor een misdaad opdraaien?

Verder was de cinematografie erg goed. Niet opvallend interessant, maar ook niet dat je moeite moest doen om te zien wat er gebeurde. Ook geinig is het stukje waarin je ziet hoe zo'n 'Run on the Bank' ontstaat. En de montage doet daar ook zeker geen afbreuk aan.

Eigenlijk schadalig dat deze film maar 5 stemmen heeft. Hij is heel wat meer het bekijken waard dan menig film met veel meer stemmen.

Al met al dus een heerlijke Capra, met een onmiskenbare stijl die in zijn latere films terugkomt. Met aan het einde het heerlijke stukje optimisme waardoor deze juist perfect past in het rijtje Capra's.

4*, heerlijke film.

Now be honest; Where were you last night?

Amores Perros (2000)

Alternatieve titel: Love's a Bitch

4,5
Een 'trilogie over het menselijk leed' vind ik wel een origineel uitgangspunt. Zeker als het 3 pareltjes oplevert - Babel, 21 Grams, Amores Perros.

Waarvan Babel uiteraard nog altijd het sterkste is, want die kent zijn emotionele finale en heeft de beste score in combinatie met toch wel het beste verhaal van de 3. Bovendien dwingt die film je simpelweg tot meeleven en is het ook vreselijk ontroerend om dit de karakters allemaal aan te doen. Met een kristalheldere boodschap over communicatie en gevoel. En gelukkig doet Amores Perros dat ook erg goed. Een heftig en indringend drama over meerdere mensen en de complicaties die het leven gewoon uit zichzelf oproept. Puur beschouwend zie je hoe het allemaal kan lopen en wie daar dan wel verantwoordelijk voor is. En hoeveel invloed je er zelf allemaal op kan hebben. Spijt, liefde, angst, honden - ze passeren allen de revue in dit 2,5 uur durende 'epos' over de mens zelf. Met als compromisloze boodschap dat we eigenlijk maar het beste kunnen accepteren dat we allen slechts mens zijn met slechte kanten, jaloezie en haat en daar simpelweg maar het beste van moeten maken. Geen opgedrongen moraaltjes in de scripts van Guillermo Arriaga, maar veel 'alledaagse' gebeurtenissen die van grote invloed kunnen zijn/worden. Foute beslissingen die uiteindelijk niemand goed doen. Beïnvloedt door zijn omgeving handelt iedereen uiterst menselijk en levert dat tóch complicaties op.

En precies dat is zo sterk aan deze trilogie. Het is een doorsnede van de maatschappij en hoe iedereen daarin er het beste van probeert te maken. Maar hoe dat ook botst. Hoe je bepaalde idealen opzij moet zetten om te kunnen leven. Virtuoos in beeld gebracht onder een -en dit zeg ik niet vaak- zeer strakke regie kruipt het veilig onder de huid en kun je het meenemen in het echte leven. Als je wilt. Want het toont maar hoe ieder pleziergericht mens onschuldig en schuldig tegelijk kan zijn. Wat dan misschien niet hoopvol is, maar wel pakkend.

En geholpen door de nodige humor (dat hondje dat vastzat onder de vloer) is dat een originele visie op het leven.

4,5*

Angels & Demons (2009)

Alternatieve titel: Het Bernini Mysterie

3,5
Bij sommige films weet je van te voren wat je kunt verwachten, toch? Bij Angels & Deamons ook. Uitgediepte karakters? Nee. Geloofwaardige situaties? Nope. Grote brokken emotie die genadeloos op je afgevuurd worden? NEE. Maar vermaak? Jazeker! In grote porties zelfs!

Een heel scala aan prachtige acteurs maakt zijn opwachting. Natuurlijk Tom Hanks, die de saaiste films nog intrigerend weet te maken, maar ook Ewan McGregor, Stellan Skarsgård en de onberekenbare Armin Mueller-Stahl. Wat een koppen! Maar daar houden de Hollywood-traktaties niet op: Ron Howard lijkt zich tot in de puntjes voorbereid te hebben. Majesteuze camerabewegingen laten Rome volledig tot zijn recht komen in al zijn stoffige pracht en praal en maken van het onwaarschijnlijke onstaan van antimaterie de meest indrukwekkende filmische achtbaan in jaren en van het exploderen ervan een CGI-schilderij dat aan de klassieke kunst doet denken. Het voortrazende verhaal is stiekem best wel spannend, mede door alle verbrandende mensen die erin rondlopen, ook al bekruipt je soms de vraag: waarom zien Langdon en partner deze aanwijzingen e.d. allemaal voor het eerst, als het allemaal zo logisch is?

Maar je leert je al snel genoeg af om je dat soort dingen te bedenken en je gewoon mee te laten slepen door het verhaal. Het script is 100% Hollywood-style en wisselt daardoor mooi spanning af met mysterie en details met grove verhaallijnen. Behendig gebruik makend van zijn prachtige decor wordt er op steeds een andere uithoek van Rome opgebouwd naar de top van een spanningsboog, en een paar zweetdruppels en verknepen vingers later begint het puzzelen weer. Heerlijk! Vermakelijk! Nog een goede slag aan plottwisten ertussen, meer dan eens geslaagde humor, wat onderhuidse spanningen en emotionele tamtam voor de hoofdpersonages en Angels & Deamons blijkt zich uitstekend staande te houden als hip en makkelijk verteerbaar maar blijvend intrigerend dramapuzzeltje uit de wegwerpbare McDonalds-maatschappij. Helemaal geen pretentieuze cinema die onthouden wil worden, maar een schitterende visualisering van een hoop 's mens fantasie, wat chaos, een beetje gruwel en aanwijzingen die al eeuwenlang vastgeketend zitten in wereldberoemde kunstwerken. Geweldig!

Nee, natuurlijk is dit geen wereldfilm, maar ik stond er versteld van hoeveel pracht en praal je toch op je afgevuurd krijgt! Knap geschoten, vlot verteld, altijd effectief en best wel meeslepend. Alleen misschien niet zo lang houdbaar. Boeiuh.

3,5*

Annie Hall (1977)

3,5
Woody Allen is geen bekende bij mij, ik had tot gisteravond welgeteld één film van hem gezien; Match Point. Volgens insiders nog een vreemde eend in de bijt ook, maar hij beviel me welzeker! En Allen's status daarbij opgeteld moest hij het filmmaken wel in de vingers hebben, niet? Ik verwachtte in ieder geval van wel, en besloot dat gister eens op de proef te stellen door een oscarwinnende en op MM populaire titel af te spelen: Annie Hall.

Na de angstvallig stille begincredits viel ik meteen de film in. Woody himself die 2 moppen tapt die ook nog op hem als persoon betrekking hebben; een leuke vondst die de film al meteen persoonlijk en warm maakte. Annie Hall gaat uit van 2 heerlijke hoofdkarakters die beiden nét een beetje meer over-the-top zijn dan ik ze in het echte leven ken, en daardoor erg geschikt zijn om 90 minuten over de buis te zien strijden. Allen zelf als de raspessimist en zijn schone als goedbedoelende stuntelaar. Toch, en ik weet niet of dit aan mij lag, bleven ze beide een beetje afstandelijk. Hun relatie lijkt zo luchtig dat er weinig is om echt over mee te voelen. Als ze uit elkaar gaan kan dit immers net zo goed heel erg tijdelijk zijn. Toch maakt dit de relatie júist erg interessant, dus het gaf me nogal een dilemma. Misschien wíl deze film helemaal niet meeslepend zijn?

En het antwoord daarop is: nee. De film wil, naast entertainen, het leven ontleden. Dit klinkt pretentieus, maar mijns inziens is het waar Annie Hall over gaat, en dat doet hij goed. Wat is een relatie nu helemaal? Hoe kun je überhaupt een relatie beginnen met al het gezanik (There's horrible, and there's miserable) en getouwtrek in het leven? Een interessante inval, die compleet gesymboliseerd wordt in Allen's personage. Vergis ik me, of heb ik wel eens gehoord dat dit soort neurotische New Yorkers zijn specialiteit zijn? Hoe dan ook, zijn cynische, depressieve kijk op het leven en zijn fascinatie voor de dood maakt zijn humor een welkome gast, en hierdoor blijft hij prettig om te mogen aanschouwen. Alvy is geen standaard-Hollywood-naturel pessimistisch ventje: hij is écht een mens met gebreken, angsten, en gevoelens. Het doorbreken van de 4e muur ter toelichting werkt uitzonderlijk goed hierbij.

De vele andere filmische trucjes waren ook leuk. Het geheel krijgt zijn compleet eigen sfeer en blijft entertainen. Maar het draait natuurlijk allemaal om het titelpersonage, waar Alvy toch echt van houdt. Ze is anders, en ze heeft erg veel chemie met Alvy; ze lijken voor elkaar geschapen. Of juist helemaal niet? Dat mogen we zelf invullen. Hun tegendraadse discussie's lijken een soort speling van het lot: waarom dit uitzonderlijke koppel zo fataal tegengesteld maken? Alvy lijkt zich er in ieder geval druk om te maken.

Maar over het algemeen had ik de indruk dat ik hier en daar iets van de boodschap miste. De film was niet onevenwichtig, maar ook niet compleet feilloos met de vele tijdsprongen en hapjes informatie. Alsof de film nét niet kon waarmaken wat hij wilde. En dat was jammer, want er was potentie te over.

Daarom kom ik op 3,5* voor nu, want het staat me nu bij als 'slechts' een boeiend schouwspel over relaties en alternatieve karakters. Maar allicht mis ik iets, die indruk heb ik in ieder geval. Hij gaat dan ook op de herzie-stapel!

Apocalypto (2006)

4,0
Een zeer sterke film, veel beter dan ik had verwacht. Allereerst een prachtige setting, en veel oog voor visuele pracht. Daarnaast heeft Gibson er goed aan gedaan om echte mensen te maken van zijn personages.

Het verhaal is niet al te opzienbarend, maar ook niet onlogisch. Daarom komt dat het realiteitsgehalte eerder ten goede. Sommige dingen zijn misschien wel wat onwaarschijnlijk, maar dat stoort ook zeker niet.
Aan de andere kant zit er een hartverscheurend element in, de manier waarop de personages in het begin worden neergezet, en vervolgens wat ze moeten doorstaan. Die vrouw zat echt in de ergste situatie die je zo iemand op zo'n moment kan voorstellen.

Lang geleden dat ik zo erg op een happy-end heb zitten hopen. Dat was dus erg goed gedaan. Bovendien was de film ongelooflijk spannend, vooral aan het einde. Ik zat met wijdopen ogen en klamme handen daar in de bios. Ik schrok en kreunde bij iedere plotwending, echt een magnifieke opbouw van spanning. Een topprestatie.

Daarnaast is de film vrij gewelddadig, wat een zeer grimmige sfeer opwekt. Die past overigens ook naadloos in het totaalbeeld van de film.
Het uiterlijk van de personages is helemaal top, en dat in combinatie met de spanning, visuele pracht, de manier waarop je werd meegezogen in het verhaal (wat o.a. te danken is aan het authentieke taalgebruik), en de vele emotionele momenten, is dit toch wel een erg goede film te noemen.

Het enige dat er voor mij aan ontbrak, was het moment waarop alles ging schitteren, dat überclimax zeg maar, die bijvoorbeeld de 'Lord of the Rings'-films wel hebben.
Het moment waarop alles midden in alle actie even stil is, en je bijna geen besef meer hebt van iets, behalve dan van die wereld waar je je in bevind, die je zo compleet meesleurd. Dat vond ik wel erg jammer.

Gelukkig staat daartegenover weer dat aan-de-buis-kluisterende effect, en ook enige maatschappellijke kritiek, wat de film een topper maakt.

4,25*, na lang twijfelen afgerond naar 4*

Aristocats, The (1970)

Alternatieve titel: De Aristokatten

3,0
Vermakelijke maar af en toe iets te brave film naar mijn mening. Erg leuk, maar daarmee is ook wel de kous af. Er werd weinig sfeer uit Parijs als stad gehaald bijvoorbeeld. Wel een hoop lollige karakters, zoals de butler en de jazz-katten, maar dat maakt natuurlijk nog geen film. Vroeger ook nooit gezien geloof ik.

Maar het vermaakt, godzijdank. De animaties zijn leuk, die achtervolging met die honden is bijvoorbeeld erg cool. En de muziek voegde ook wel iets toe. Nog lang geen Ratatouille of The Lion King, maar het kan ook nog veel slechter. Disney mag ook wel zijn gemiddelde vermaak hebben, maar deze film is eigenlijk nog beter dan dat. Sommige zeer uitgekiende scènes geven deze film het recht om nog herinnerd te worden. Niet dat het niet klungelig was, maar dat had wel zo zijn charme.

3*

Artificial Intelligence: AI (2001)

Alternatieve titel: A.I.: Artificial Intelligence

2,0
A.I.- een festival van gemiste kansen

Ik weet niet meer waar ik dat ooit heb zien staan, maar ik ben het er roerend mee eens. De film begon heel aardig, maar wat een interessante film over een robot met gevoelens had kunnen worden, stapte over op een idioot verhaaltje, met een totaal belachelijk einde. Daarnaast nog wat rare personages, zoals Gigolo Joe (geen idee wat hij nou aan het verhaal toevoegde) en bijna al die andere robots.

Een pluspunt van de film is wel dat het allemaal erg mooi gedaan is, vooral dat overstroomde New York vond ik overtuigend. Maar helaas irriteerde het verhaal zó door allemaal onlogisch dingen, dat de film uiteindelijk op bijna alle vlakken de plank misslaat.

2*

Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford, The (2007)

Alternatieve titel: The Assassination of Jesse James

4,0
Saai, saai, saai. Ik lees het hier overal. Maar waarom, zo saai was het toch helemaal niet?

Vooruit, ook ik zie dat er weinig vaart in het verhaal zit en actie vrijwel compleet uitblijft. Het lijkt in de verste verte niet op andere westerns die ik gezien heb als The Good, The Bad and The Ugly of For a Few Dollars More. Leone's dus, één van de mannen die het hedendaagse beeld van de western bepaald heeft. Westerns gaan snel, veel vaart en raadselachtige uitspraken, iedere man is nog een man. En dat alles ontbreekt in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford, wat, zoals vaker gezegd, de perfecte titel is die precies aangeeft waarover de film handelt zonder aan spanning te verliezen.

Het hoofdpersonage van de film is nog wel het minst standaard-western. Een wannabe-stoere held, een soort nooit volgroeid kind, hij heeft moeite keuzes te maken maar voelt zich goed met een pistool in zijn hand. Waanzinnig interessant karakter wat volmaakt wordt neergezet door Casey Affleck en wat in zijn eentje de saaiheid al tegengaat. Dan heb je daarnaast Jesse James zelf nog, Brad Pitt in één van zijn beste rollen bewijst toch maar weer eens dat hij echt wel een goed acteur is, een fascinerende verschijning. De verteller, waar ik me niet echt aan gestoord heb maar die wel weggelaten had kunnen worden, verwoordt het al; rooms seemed hotter when he was there, clocks went slower. Met andere woorden; de mythe die vanaf minuut 1 al rond hem geschapen wordt zorgt ervoor dat hij maar in beeld hoeft te komen en de spanning stijgt. Hij vertoont ook langzaamaan tekens van paranoia, dus wat zal zijn volgende stap zijn? Zijn onvoorspelbaarheid, in combinatie met zijn dan weer aardige, grappige karakter, dan weer een schurkachtig slecht karakter, maakt de film de moeite al waard.

Je moet je slechts even overgeven aan het lome karakter, iets waar ik absoluut geen moeite mee heb, anderen klaarblijkelijk wel. Maar doe je dit, dan vervalt ook al het argument dat de film saai zou zijn. Het is prachtig om deze mannen hun psychologische gevecht uit te zien vechten, om Bob Ford te zien groeien, en om te genieten van het verbluffende visuele aspect van de film. De film is ijzersterk, ieder karakter wordt zorgvuldig geïntroduceerd en continue blijven de onderlinge spanningen tussen hen spannend. Wat zeg ik, fascinerend. De film is aangrijpend en intrigerend, met zeker zo zijn hoogtepunten, bijvoorbeeld de scène waarin Jesse erachter probeert te komen waar Jim Cunnings is, de man die nare roddels over hem verspreidde.

En geholpen door ook nog eens prachtige muziek, die me een beetje deden denken aan wat Jon Brion schreef voor Magnolia, beklijft deze film als een prachtige karakterstudie in een boeiende setting en met heerlijk acteerwerk. Echt een film om van te genieten.

4* - maar met kans op verhoging.

Astronaut Farmer, The (2006)

Alternatieve titel: The Wannabe Astronaut

2,0
Mja. Een boer bouwt een raketje en wil de ruimte invliegen. Okay. Wat is de rest van de grap?

Nou, die is er niet. Het is namelijk geen grap: die boer wil echt met een zelfgemaakt ruimteschip de aarde verlaten. En dat is nog niet alles: die droom is het enige wat hem en zijn gezin bij elkaar houdt. Jaja. Uniek is het wel, dat zeker. Maar dan ook alleen dat idee, die drang die in feite achter het verhaal zit, de rest niet.
The Astronaut Farmer is een vrij voorspelbaar uitgetypt familiedrama met Hollywoodiaanse nukken, lieve kindertjes en gescheld waar we uiteindelijk toch wel overheen komen. Zelfspot en zwarte humor zijn absoluut uitgesloten, we mogen al blij zijn met een kritische noot in het hele raket-verhaal. Of was er iemand echt bang dat Farmer's zuurstof op zou raken en hij een eenzame dood in de ruimte zou sterven? Desondanks is de film zo af en toe nog best wel grappig, al dan niet bedoeld, maar de enige grap die écht leuk is, van een caberetier op tv, omdat hij kritisch is, wordt meteen door Farmer afgedaan als 'That's not funny!'. Jammer, maar begrijpelijk. De kinderen die meekijken zouden namelijk absoluut niet kunnen lachen om een grapje over scheidende ouders. Tja.

Soms ging de film ook een beetje traag. De begrafenis-scène had bijvoorbeeld in zijn geheel geschrapt kunnen worden, of voorzien van een interessanter voice-over. Hetgene wat de boel steeds draaiende houdt is het acteerwerk. J.K. Simmons, Bruce Willis, de advocaat, de bankier, Thorton zelf, het agentenduo dat de boerderij in de gaten moet houden: stuk voor stuk geweldig. Ook min of meer Hollywood-style, dat acteerwerk, maar dit is dan een aspect van de automatische piloot-mentaliteit dat wél vermakelijk is. Daar kan het verhaal nog een puntje aan zuigen. De volledig uit de toon-vallende vliegende raket-scène's slaan eigenlijk nergens op. Ze zijn onwaarschijnlijk, slecht geschreven, vooral de eerste, die gewoon een goede gooi naar 's werelds grootste anti-climax ooit lijkt te zijn, en absoluut niet spannend. Lelijk geanimeerd ook. Zelfs de vliegende snoepjes in de ruimte zijn met doorzichtige technieken gemaakt. Kubrick deed het 40 jaar geleden een stuk beter. Maargoed, dat is ook het punt niet, zullen we maar zeggen? Helaas is wat wél het punt is, de familie-moraal, ook niet echt om van te gaan juigen en springen.

Dus eigenlijk heeft de film heel weinig opwindends te bieden, en is hij vooral degelijk. Thorton's personage heeft wel enigszins maffe gewoontes die soms vermakelijk zijn, maar ook daar worden de scherpe randjes afgeveild. Het verhaal is te braaf en te onwaarschijnlijk. En de spanningsbogen zijn redelijk slecht geschreven.

2*

Atonement (2007)

4,0
Een 'gelaagd drama' moet altijd uitkijken dat hij niet te saai wordt. Er moet iets in zitten wat de aandacht vasthoudt, iets dat deze film onderscheidt van andere films. En liever nog iets meer dan slechts 'iets'.

En Atonement heeft dat. Het verhaal zelf is toch al een best ingenieus in elkaar gezette emotionele ramp voor de betrokkenen, maar zou bij een verkeerde aanpak verderfelijk saai zijn. Maar Atonement heeft de perfecte aanpak. Dit uit zich al meteen in de prachtige cameravoering, de naadloze montage, de geweldige ontwerpen, en de visuele pracht die hieruit voortkomt. Wright bewijst een goed oog voor schoonheid te hebben, en ieder frame had gewoon niet beter, in de zin van mooier, gekund. En dat is nogal wat. Het verhaal staat bij voorbaat al sterk in zijn schoenen.

Maar de geniale gelaagdheid maakt het af. De acteurs acteren op hun top, en het slim in elkaar stekende script geeft alle informatie op het juiste moment. Dan weer vanuit het perspectief van de ene, dan weer van de andere. Er wordt prachtig op de kijker ingespeeld. Vooral het eind heeft dat goed in de gaten, en met een schitterende twist werd het ouderwets ontroerend. Zeker geen conventioneel liefdes-of oorlogsverhaal.

Atonement gaat veel dieper. Het is een ontleding van de wrok, het ego, de levendigheid en de keiharde schaamte van een meisje, een vrouw, en een dame op leeftijd. Iedere emotie is hierbij voelbaar, en tot in de puntjes fijn geacteerd.
Tel daarbij de, zeker niet suffe, gedesoriënteerde blik op de oorlog op, culiminerend in hét minuten durende trackingshot, en de uitkomst is een gebalanceerde, zware film met veel ruimte voor ontroering en haat tegenover bepaalde karakters. Na eerst een behoorlijk verhalend eerste uur, doelt de film in de 2e helft veel meer op sfeer en zelfs surrealisme. En het werkt. Machinegetik op de achtergrond en uitgekiende spanning incluis. Een wondertje.

4*

Australia (2008)

3,5
Ik keek toch wel uit naar Australia. De kritieken interesseerden me niet zo. Drama + epos + Australië + BAZ LUHRMANN klinkt nu eenmaal imposant, en dat was het ook!

Ik geef wel meteen toe dat er wat ruis was tussen de film en mij. Allereerst praatte mijn naaste me de oren van het lijf, ten tweede zat de zaal zo vol dat we op de voorste rij moesten zitten en ten derde zat ik midden in een sms-discussie. Ik kwam dan ook wat moeilijk ín de film. Wat gelijk opvalt is de welbekende (en geweldige) stijl van Luhrmann, maar die wrong een beetje, want ik vond hem niet zo goed passen bij een gigantisch epos als dit. Daar waar hij voor Moulin Rouge juist volmaakt was.

Toch maakt de stijl de hele film erg interessant en uniek. De film is adembenemend mooi geschoten, bij vlagen erg (kinderlijk) grappig en de karakters zijn half typetjes en half karikaturen, zoals ook in Moulin Rouge. Het is moeilijk om niet meegezogen te worden in de prachtige landschappen en de vreemde cultuur en het lonkende avontuur. Luhrmann maakt het je makkelijk en stelt je de meest fascinerende zaken tentoon, allemaal doordrongen van zijn eigen sausje, en dat smaakt! De acteurs leveren prima prestaties, het visuele aspect is naadloos, de CGI maakt alles nog nét een graadje indrukwekkender en geluid, camera, alles zit doordacht in elkaar.

Het enige wat niet lekker zit is het script. Maf is het goede woord. De eerste helft is zeer aangenaam om te zien, maar maakt duidelijk nog geen film en is weinig episch. Tijd voor een omslag dus, en dat had wel wat netter gekund. Het stuk na de helft staat los van dat ervoor, op de karakters en de situatie na. Het lijkt wel een 2e film. An sich nog te doen, maar dat 2e stuk is ook nog vrij leeg. Feitelijk is het enige wat er gebeurt dat er een paar bommetjes wordt neergegooid. Inheemse eigenaardigheden en waanzin moeten de rest doen. Het blijft leuk, zeker als er emoties om de hoek komen kijken, zeker als de waanzin duidelijk wordt als de aboriginal meneer alles om zich heen in vlammen ziet opgaan, maar we krijgen absoluut geen beeld van de oorlog. Nog wat vergezochte wendingen en heroïsch getouwtrek later is de film alweer ten einde. Het is niet onbevredigend, zeker niet slecht, maar wel ... maf.

Ik wil de film graag herzien, maar ik wacht wel op de dvd. Het leek alsof ik niet alle potentie uit de film kon meepikken. Of dat aan mij of aan de film lag moet nog bepaald worden. Ik was hoe dan ook betrokken bij de romantiek, ontroerd door het jongetje, boos op Faramir en geïmponeerd door de bombast. En de losgeslagen koeienscène is toppie. Het was charmant, en sommige cliché's horen hier nu eenmaal bij.

3,5*