Meningen

Erg saaie film. Het verhaaltje heeft niet al te veel om het lijf en weet niet écht te interesseren, bovendien wordt het steeds onlogischer. Het einde slaat ook compleet de plank mis. Daarnaast is de film vrij saai en voorspelbaar.

Er waren ook wel wat goede dingen maar die ben ik alweer vergeten.

2*

Tim Burton had mij nog nooit veel fatsoenlijks laten zien, en ook Corpse Bride viel héél zwaar tegen. Was The Nightmare Before Christmas gedoemd om te mislukken voor mij? Nee!

The Nightmare Before Christmas is een erg aangename, lekker korte film. Er valt altijd wel iets te genieten, en de Burton-sfeer wérkt, godzijdank. De animaties zijn prachtig en Jack is warempel een leuk personage. Het min of meer ondeugende sfeertje en de stinkende sok als slechterik maken het helemaal top. Al de liedjes stoorden me maar lichtjes, ook omdat ze vaak toch niet zo lang duurden. "What's This?" is wel een erg leuke. En Jack die in Kerstman-kostuum voor de maan langsglijdt is een klassiek frame. Leuk was ook dat de humor ook wel eens wilde werken.

Leuk dat Burton ook mij eens weet te vermaken. De film is vrij uniek, en dat is goed. Maar ik zou nu wel weer graag een 'normale' film kijken.

Een kleine maar fijne 3,5*

Een Coen-film is een begrip geworden als je het mij vraagt, en ik snap wel waarom. Wat een fantasten, wat zij op het scherm weten te toveren is adembenemend. En dat is denk ik wat hen de oscar heeft opgeleverd.

Ze zijn als geen ander in staat om prachtige beelden op het scherm te toveren, veel creativiteit en fantasie in hun verhaal te stoppen maar vooral ook de kijker te betrekken bij de film. Of dat nu via humor, spanning of surrealisme gaat. Personages zijn standaard memorabel, de situaties blijven zelfs in je netvlies gegrieft. Zelfs Fargo, de Coen die ik zo'n 7 jaar geleden zag, bevat scène's die ik me nu nog herinner. Uitmuntend.
En No Country For Old Men past prachtig in hun rijtje absolute topfilms. Deze film heeft het van de spanning, de nagelbijtend spannende achtervolging waar het grootste deel van de film over gaat. Ik weet niet wat ik nog moet zeggen over psychopatische moordenaar Anton Chigurh, dat karakter is bijna nog memorabeler dan The Dude, en dat zegt heel wat. De gruwelijke wijze waarop hij met normale, aardige mensen omgaat is buitengewoon fascinerend om naar te mogen kijken. Hem tot één van de hoofdkarakters maken vond ik dan ook een geniale zet van de Coens. Bepaalde filmpersonages blijven nog altijd door je hoofd spoken, en Chigurh is daar met zijn zuurstoffles zeker één van.

En ook hier weer krijgen we prachtige landschappen voorgeschoteld, gitzwarte maar nooit misplaatste humor, geniaal geschoten scènes en als klap op de vuurpijl een einde wat nooit iemand had verwacht. Ik vind het wel mooi dat er een boodschap in de film te ontdekken is (als je maar lang genog graaft in ieder geval), dat heb ik bij hen niet eerder gezien. Het acteerwerk is ook gewoon ijzersterk, niet alleen Javier Bardem maar ook de andere acteurs zetten stuk voor stuk mooie rollen neer. Het verhaal geeft hen de ruimte om te schitteren en hier maken ze dankbaar gebruik van. Ze weten hun acties indrukwekkend te voorzien van bijbehorende emotie en uitdrukkingen, twijfel en subtiliteit.

De Coens hebben bijna een nieuwe wereld gecreeërd in No Country, zelfs al is het westernlandschap in filmregionen al lang bekend. Een dergelijke geflipte huurmoordenaar met het origineelste wapen van het jaar die wel even voor zenuwslopende situaties omtrent een bak geld en zijn eigen principes komt zorgen hebben we daarin nog nooit gezien. Ook zo'n synische oude ranger als Tommy Lee-Jones die eigenlijk vooral zit te mijmeren is een heerlijk frisse trent. Veel scènes zijn ook lekker rauw en ruw en bloederig geschoten, maar nergens over the top. Er wordt maat gehouden, maar tegelijkertijd durven de Coens het aan een aantal gedurfde keuzes te maken. Het feit dat Llewelyn's dood bijvoorbeeld pas na de gebeurtenis zelf in beeld kwam is op zijn minst opvallend te noemen. En zo nog meer dingen.

Maar waar de film echt om draait is het idee van het ultieme kwaad, en hoe dat al dan niet uit te roeien. Hoe diverse machten het kwaad proberen tegen te gaan, en hoe ze al dan niet falen en waarom. Het maakt van de film een soort dance of deathh die met iedere scène pakkender wordt. Het kwaad zal altijd een indrukwekkende indruk achterlaten op ons en No Country For Old Men maakt daar dankbaar en ingenieus gebruik van. Tot de toch wel erg mooie eindscène aan toe. Zo stijlvol en indrukwekkend zijn films helaas maar zelden. Bruut, schokkend zelfs, maar werkelijk heerlijk. De Coens hebben een onnavolgbaar talent om het simpelste verhaal/uitgangspunt legendarisch te maken. Ik ben gister bijna terug gegaan naar de bios om het nog eens te kunnen zien.

4,5*

Alfred Hitchcock; the master of suspense. Met zo'n bijnaam verwachtte ik 2 uur-durende spanning met veel gemoord en een waarschijnlijk pessimistsche boodschap.

Wat ik niet verwachtte was een soort van oude James Bond-film, maar dan met een verhaal dat wél te volgen was, een vrouwelijke hoofdrol die wél wat te doen kreeg, meer humor en spanning en een aantal prachtige actiescènes. Die bovenal zijn volle 2 uur bleef boeien en vermaken. Ik weet het, mijn beeld van oude James Bond-films is niet al te positief, wat waarschijnlijk te maken heeft met welke film ik dan gezien heb, maar ik kan me de namen niet herinneren. Maar North By Nortwest was duidelijk een stuk leuker!
Ik had allereerst al nooit zoveel humor verwacht van een Hitchcockfilm (dit is mijn eerste), dus dat was een zeer aangename verrassing. Vooral Thornhill zelf, prachtig neergezet door Cary Grant, was heerlijk cynisch. Maar de meeste bijrollen konden er ook wat van, en zo leek het af en toe meer een komedie dan een spannende actie-thriller, ware het niet voor het plot.

Want het plot was echt uitzonderlijk goed, best ingewikkeld maar nooit moeilijk te volgen, goed in balans tussen verraad, romantiek, (veel) humor, slimme acties van Thornhill, spanning en actie. Het resultaat is ontzettend vermakelijk, precies zoals die oude James Bond-films hadden moeten zijn, en bevatte eigenlijk niet eens een boodschap. Ik kan wel begrijpen dat deze dan ook als groot voorbeeld geldt voor spionage-films, maar ik vond het nu juist zo leuk dat hij allemaal niet heeft ingegeven gekregen van één of andere organisatie wat hij bepaalde situaties moet doen. Wat kan ik verder zeggen, ik vond de film uiterst vermakelijk en de 'special effects' (zoals de vliegtuigscène) vond ik helemaal niet nep. Ik stond er zelfs van versteld hoe echt het eruit zag. En vooral de scènes op Mount Rushmore vond ik flink spannend. Ik snap de kritiek dat de film visueel niet overtuigt ook niet zo, ik vond hem juist opvallend mooi. Neem nu de scènes waar Rushmore met die kerel gaat praten die een mes in zijn rug gegooid krijgt, daar zaten zeer mooie shots tussen.

De conclusie is dat de film een heerlijk avontuurlijk, grappig, mooi en spannend geheel is geworden. De veiling-scène bijvoorbeeld is gewoon geniaal, de conversaties in de trein zijn geweldig, en Roger Thornhill is cooler dan alle James Bonds bij elkaar, want hij improviseert maar wat aan. Alle kleine dingetjes in de film zorgen ervoor dat hij beter is dan je zou verwachten, en dat hij blijft hangen. Van de leuke begincredits tot het symbolische eindshot zakt de film niet één keer in, wat best een prestatie is voor zo'n film. Zeer geslaagd, en ik ben blij dat ik nog 10 andere Hitchcocks in de kast heb staan. Veel beter dan films van tegenwoordig in hetzelfde genre ook.

4,5* - na een herziening misschien wel de volle 5*.

The Notebook móest ik zien op aanraden van een meisje. Had ook moeilijk anders gekund, want The Notebook is meer romantiek dan liefde. En dat wordt door hen gewaardeerd.

De 2 hoofdkarakters hebben desondanks natuurlijk zeker een sterke chemie. Ryan Gosling lijkt een beetje plain, maar weet eigenlijk juist precies op de goede emotie in te spelen. Rachel McAdams gaat nog een stapje verder en acteert wonderbaarlijk naturel en 'echt'. Een genot om ze samen te zien, en zo vormt de film al een geslaagde val voor de ware romanticus. Met genoeg liefde en relativerende humor voor de ware filmliefhebber.

Maar dat is niet helemaal waar. De film mikt duidelijk op een groot publiek, en er zijn een aantal dingen bijgeraapt die niet echt nodig waren. Het opa-oma verhaal was voorspelbaar en niet altijd even overtuigend geacteerd, en de onderbrekingen waren soms zelfs storend. Uiteindelijk voegt het wel íets toe, maar ik was persoonlijk graag aan het einde nog even teruggegaan naar de 2 nog jonge karakters, na 10 minuten opa-oma business. Het had wat, maar miste net aan de emotie van het 'andere' verhaal. Ook was de muziek soms een beetje over-the-top, bij het boottochtje stoorde dat nog het meest.

Maar veel meer verwijt is de film niet te maken. Hij is kundig gemaakt, prachtig geschoten, vrijwel perfect geacteerd en het script (en waarschijnlijk ook het boek) kent de kunst van het vertellen. Het verhaal zelf is niet waanzinnig origineel of ingewikkeld, maar wordt zo onvoorstelbaar goed verteld je dat eigenlijk compleet vergeet en tegen het einde aan steeds maar zit te hopen op een goede afloop. Een beetje klassieke cinema dus, en uit de status van de film blijkt wel dat die nog altijd vreselijk sterk is. Wat ik erg leuk vond was dat de andere verloofde van McAdams geen ongelofelijk zak was, maar een minstens zo sympathieke kerel als Gosling. Dat had ik dan weer niet verwacht.

En het zijn die kleine dingen die de film boven de duizenden anderen uittillen. Geen Before Sunrise, geen Titanic, maar desalniettemin mooi, liefdevol, en romantisch.

4*

Now You See Me wil jou omver te blazen. Vanaf het moment dat Jesse Eisenberg je in het eerste shot in de ogen kijkt, is er de belofte van amazement à la The Usual Suspects. Maar waar de film overtuigend A zegt, heeft zij er moeite mee om een intelligent B te formuleren.

Hoe laat je een film over illusionisten slagen? Door ook het filmpubliek zo veel mogelijk “vermaak door verbazing” voor te schotelen. Het is de bedoeling van de makers om bij de kijkers ontzag voor het bijna-magische op te wekken door zelf een verhaal te vertellen dat tegen het magische aan schuurt, zonder dat de realiteit uit het oog wordt verloren. Hollywood’s finest selection aan knappe acteurs, duizelingwekkend camerawerk en een rappe montage: alle registers worden opengetrokken om een alledaagse wereld van haar indrukwekkendste kant te laten zien. Toch kan dat alles niet verhullen dat het verhaal een aantal steken laat vallen.

Interessant aan Now You See Me is dat het een typisch product van haar tijd lijkt: het is een crisisfilm. De motieven van de personages zijn stuk voor stuk finanicieel, en geen zin aan dialoog doet daar moeilijk over. We leven in een zware tijd waarin alleen geld nog deuren kan openen, lijkt de onderliggende moraal te zijn. Met vrijpostige verwijzingen naar de nasleep van de orkaanramp in New Orleans wordt dat alleen maar onderstreept. De sympathiekste personages worden ook nog eens gedreven door een Robin Hood-achtig idealisme waarbij de “schurken” - afwisselend miljonairs en het establishment - beroofd worden van hun geld, dat vervolgens aan een uitzinnige menigte geschonken wordt. Ambtenarenhaat is de film niet vreemd: beroofde bankiers in strakke pakken, mierenneukers van de verzekeringmaatschappij en de falende FBI krijgen het er beurtelings van langs. De FBI wordt nog het meest geridiculiseerd en komt aan het eind in een situatie terecht die herinnert aan de anti-politie mentaliteit die bij de rellen in Haren ook werd geuit. Er wordt daarbij zelfs omgeroepen: “ONCE AGAIN THE FOUR HORSEMEN ARE WAY AHEAD OF THE FBI!!” [juich juich]. De film doet met het personage van Mélanie Laurent bovendien een expliciet beroep op het geloof in ‘de magie’ in het algemeen, iets dat niet tastbaar maar toch aanwezig is. Het wordt aangedragen als een soort uiterste oplossing voor gruwelijkheden als tornado’s: best een vermakelijk concept, het komt de sympathie voor de hoofdpersonages ten goede.

Helaas ligt er een diep gemis aan de film ten grondslag die voorkomt dat je echt meegesleept wordt. Aan het begin melden de illusionisten namelijk aan de FBI dat ze haar continu 3, als niet 7 stappen voor zullen zijn. Ze hebben alles uitgedacht, zijn altijd in charge. Ze zijn de masterminds die iedere vooruitgang die de FBI boekt hebben uitgedokterd, deze is zelfs onderdeel van hun plan. En omdat de nadruk van het verhaal op het FBI-onderzoek ligt, is dat een vrij spanningloze en zelfs saaie vertoning. Van iedere gevonden locatie van de illusionisten en iedere onderschepte kluis weet je al lang dat de illusionisten dit echt niet zo gemakkelijk uit handen zullen geven. Pas helemaal aan het eind realiseert de FBI zich dit zelf, veel te laat. Een film uit het oogpunt van de illusionisten zou stukken interessanter zijn geweest, ook omdat hun drijfveren en onderlinge relaties het vermakelijkst van de film zijn. Met name van Jesse Eisenberg en Woody Harrelson had ik veel meer willen zien, maar ook het duo Morgan Freeman en Michael Caine op leeftijd is entertainend.

Ook schiet de film soms te ver door met haar eigen poeha. De visuele pracht die Leterrier aan het geheel toevoegt tilt de film boven een standaard Hollywood-productie uit, maar het veelvuldig gebruik van CGI werkt de film soms tegen. De truc van het verdwijnende konijn is nog wel indrukwekkend, maar een vrouw die in een zeepbel door het publiek vliegt is simpelweg te nep om indruk te maken. Het is zodanig onmogelijk, dat het de film een fantasy-element geeft, wat verder van de kijker af staat dan de echte wereld en daardoor minder boeit. Ook draagt het bij aan de eerder genoemde onaantastbaarheid van de illusionisten. Mensen die zó goed kunnen toveren, laten zich echt niet door de sullige organisatie van de FBI oprollen. Meeleven met de boeven op z’n Ocean Elevens is er daardoor niet bij.

Het einde kan gemakkelijk afgedaan worden: het werkt niet. Het is een klapper die het in andere films goed gedaan heeft, maar is te slecht uitgewerkt om te overtuigen. Het lijkt los te staan van de rest van de film. Alsof je een boek leest waarvan het laatste hoofdstuk een overblijfsel is uit een eerdere, verworpen versie van het verhaal.

De relatie tussen Mélanie Laurent en Mark Ruffalo verdient tevens geen enkel goed woord: zo onnodig en vervelend en overduidelijk formulewerk.

Now You See Me is visueel indrukwekkend en heeft een vlot script. Hierdoor weet de film best te boeien, maar hij gaat aan zijn overdaad ten onder. Over een paar jaar zullen we deze film wel vergeten zijn, maar zal hij allicht nog genoemd worden als vermakelijk voorbeeld van de crisis-tijdsgeest.

2,5*