Meningen

Herzien op 4K van ScreamFactory met Dolby Vision.

Een herhaling van deel 2, maar dan een pak minder. Het speelt zich een jaar later af en Angela doet nu zelf mee onder de kampeerders onder een valse naam. Ditmaal op kamp New Horizons, waarbij de groep in drieën wordt gesplitst. Eén van de drie begeleiders is een agent die zich vrijwillig heeft opgegeven in de hoop meer te weten te komen over zijn zoon die vorig jaar daar vermoord is.

Een aantal innovatieve kills, maar weinig gore en Angela mist ook de energie van deel 2. Muziek is ook minder. Gelukkig is er wel wat naakt te zien en is het acteerwerk niet al te beroerd. Na 76min beginnen de credits al te rollen.

Gezien op 4k van 101BlackLabel met Dolby Vision, zelfde transfer die Shout gebruikte.

Matige slasher die nergens spannend wordt. De killer is een vent van rond de 50 met grijzend haar die zonder enig motief achter de meiden en bijbehorende jongens van het slaapfeestje aanzit. Kills zijn enorm eentonig met die drillboor en de meeste van die meiden kunnen alleen maar dom gillen. Gelukkig was er in het begin nog wat naakt te bewonderen.

“It’s smiling at me. But not a friendly smile. It’s the worst smile I’ve seen in my life”.

Deze horror film herzien op Netflix. Regiedebuut van Parker Finn, die duidelijk inspiratie heeft opgedaan bij films als Fallen 1998, The Ring 2002 en It Follows 2014, maar toch een puik horrorwerkje heeft afgeleverd.

Sosie Bacon, dochter van Kevin Bacon, zet een sterke rol neer en draagt de film. Ook Kyle Gallner, als haar ex man, vond ik goed spelen. Creepy soundtrack en een aantal goeie jumpscares.

Rond oktober dit jaar komt deel 2 uit, ben benieuwd!

Gezien op SkyShowtime. Beetje matig vervolg op het verrassend goede eerste deel. Begon aardig, maar vloog al snel uit de bocht en je had geen idee meer wat nou de werkelijkheid was. Daarbij duurde de film ook nog eens veel te lang.

Less is more, hou het simpel, net als deel 1. Ook minpunt vond ik de doelgroep, die duidelijk gericht is op de Gen-Z generatie net zoals Alien Romulus van datzelfde jaar. Hoop hysterisch geschreeuw en straattaal.

You got nothing, kiddo. Snake eyes. The house wins.

Na jaren weer herzien op de 4K uitgave van Kino Lorber met DolbyVision.

Blijft toch een fijne thriller hoor met Cage in zijn gloriejaren. Hij zet een sterke rol neer als corrupte en hyperactieve Atlantic City detective. Cage krijgt goed tegenspel van Gary Sinise als corrupte extremist die verantwoordelijk is voor de veiligheid van de minister van Defensie. De opening blijft geweldig met de bijna kwartier durende long take. Sowieso was het camerawerk één van de sterkste punten, waar niets is wat het lijkt. Typische de Palma shots zoals het split screen en topshots van de hotelkamers. Verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven verteld wat heel slim gedaan is.

Jammer van het welbekende afgeraffelde einde. Ik had die oorspronkelijke vloedgolf wel graag willen zien van de tropische storm Jezebel.

Nu is wachten op de 4K uitgaves van Con Air en The Rock, welke beiden al groen licht hebben gehad.

Ondanks alle negatieve reacties toch een kans gegeven. Bleken terecht, want dit is het zoveelste wanproduct. De zogenaamde magie die Disney altijd garandeert ontbrak geheel. Het verhaal hebben ze gedeeltelijk veranderd en leek bij vlagen wel een musical, overvloed aan doelloze nummers. Een aantal scenes zagen er wél mooi uit (stuk met de dieren in het bos bijv), maar je voelt er niks bij, zielloos en sfeerloos. Dieptepunt waren de dwergen, zagen er echt niet uit.

Stiekem wel leuk dat die keihard geflopt is, misschien gaan dan de ogen is open, maar betwijfel het. Dit komt niet eens in de buurt van het origineel.

Herzien op de nieuwe 4K uitgave van Paramount met DolbyVision. Enorme upgrade over de oude dvd die ik nog heb staan. Grootste verschil zijn toch wel kleuren die eruit knallen, vooral de ‘hel’ heeft er nog nooit zo mooi uitgezien.

Uitgebracht in 1999, de tijd dat dit nog kon, en de humor werd gewaardeerd. Als deze film vandaag zou worden uitgebracht, word je direct gecanceld en breekt de pleuris uit.

Laatste kijkbeurt is denk alweer een jaar of 15 geleden, en qua humor toch ietsjes minder nu. Toch een hoop scenes die nog steeds hilarisch zijn en de liedjes blijven geweldig, met mijn favoriet ‘Up There’ van Satan.

Ook bizar dat de serie nog steeds leeft, aankomend jaar word seizoen 27 uitgebracht.

Herzien op 4K van Vinegar Syndrome. Rauwe survivalthriller waar een peleton onvoorzichtige reservisten van de National Guard tijdens een oefening in conflict raken met de locale Cajun-jagers. Regisseur Hill bouwt de paranoia en dreigende sfeer meesterlijk op in de stikkende moerassen van Louisiana, die tevens prachtig zijn vastgelegt. Uitstekend spel van de ensemblecast waarbij de spanning onderling ook hoog oploopt. De finale in het kamp blijft fantastisch, je voelt gewoon haast de spanning op de bank. De hypnotiserende en sfeervolle muziek van Ry Cooder maken het plaatje compleet.

80’s classic, doelgericht en meedogenloos

Welcome to the Space Jam

Mee opgegroeid in mijn jonge tienerjaren, dus ik keek deze met een hoop nostalgische gevoelens terug. Herzien op 4K met een gave Dolby Atmos track, waardoor de nummers echt tot hun recht komen.

Mix van live action en animatie waar de Looney Tunes worden bedreigd door de buitenaardse Swackhammer (stem Danny de Vito), die een pretpark runt op Moron Mountain (geweldige naam). Hij stuurt vijf van zijn onderdanen om hun tot slaaf te maken in de hoop meer bezoekers te trekken. De Looney Tunes laten niet zomaar over zich heen lopen en dagen ze uit voor een potje basketbal. De vijf indringers stelen echter hierna het talent van de vijf beste spelers rond die tijd en transformeren in de Monstars. Onervaren en outclassed roepen de Looney Tunes op hun beurt de hulp in van Micheal Jordan, die hun een weg naar de vrijheid moet helpen dribbelen.

Ja heerlijk, alleen al die iconische openingsscene waar we een jonge Jordan s’nachts zien oefenen in de achtertuin onder het nummer ‘I believe I can fly’. Hierna volgt het belangrijke gesprek met zijn vader, waar hij zijn droom uit in de NBA te spelen. Hoewel Bugs Bunny het belangrijkste lid is van de Tune Squad, krijgen alle Looney Tunes de ruimte om te shinen. Zo is Sylvester druk bezig met het vangen van Tweety en schiet de Tazmanian Devil regelmatig als een tornado door het beeldscherm. Ook is er een knappe nieuwkomer in de vorm van de sexy Lola Bunny, waar Bugs meteen een oogje op heeft. De Monstars hebben een te gekke opkomst bij de start van wedstrijd onder het nummer Hit ‘Em High. Tot slot nog lof voor een aantal leuke bijrollen van o.a Theresa Randle en Bill Murray. Enige vervelende toevoeging is Wayne Knight, die net als in Jurassic Park ronduit irritant was en met zijn nerveuze gedrag eerder op je zenuwen werkte dan dat hij iets toevoegt.

Een slam dunk naar de jaren 90 en nog steeds een zeer leuke film voor jong en oud.

I see your Schwarts is as big as mine. Now let's see how well you handle it!

Na jaren weer herzien, nu op de nieuwe 4K uitgave van Arrow met Dolby Vision.

Parodie waar vooral Star Wars wordt gespoofed, het is dan ook min of meer een vereiste dat je goed bekend met de originele trilogie.

De planeet Spaceball kampt met een ernstig tekort aan verse lucht. De slechte President Skroob (gespeeld door Mel Brooks zelf) en zijn handlanger Dark Helmet (Rick Moranis) smeden een plan om de atmosfeer van de vreedzame buurplaneet Druidia te stelen. Ze ontvoeren hiervoor prinses Vespa (Daphne Zuniga). Het is aan de rebellerende ruimteheld Lone Starr (Bill Pullman) en zijn trouwe 'Mog' (half mens, half hond) Barf (John Candy) om de prinses te redden.

Was weer even wennen, maar na een minuut of 20 zat ik weer helemaal in. De typetjes blijven leuk, waar Rick Moranis de show steelt als de kleine, klungelige en onzekere Dark Helmet met zijn gigantische helm. De scene met ludicrous speed waarbij die een enorme deuk in zijn helm valt blijft hilarisch. De andere acteurs zijn ook goed op dreef met John Candy als de halfhond Barf, die uiteraard Chewbacca moet voorstellen. Als het trouwe maatje van ‘Lone Starr’ sjokt hij overal achter hem aan en blijkt zijn staart een eigen leven te leiden. Pizza de Hut als Jabba, Yoghurt als Yoda, hoe verzinnen ze het. Richting de finale worden we nog getrakteerd op verwijzingen naar Alien en Planet of the Apes.

Aangezien deze binnenkort op 4K van Arrow uitkomt, herzien op een oude dvd die ik nog had liggen.

Wat was me dit een partij slecht zeg om terug te zien. Oerlelijke FX (leek wel een Playstation 1 cutscene), vervelende karakters die slecht acteren, waardeloze muziek en sfeerloos. Kan beter de animatie terugkijken, die is een stuk beter. 1⭐️ voor de Violator.

Sorry Arrow maar die €30 blijven mooi in de pocket.

Gezien op SkyShowtime. Goeie thriller waar de film je de hele tijd een ongemakkelijk gevoel geeft. James McAvoy heb ik altijd wel hoog zitten, en ook hier zet hij weer een sterke rol neer. Het was echter Dan Hough die de show stal, wat speelde hij fantastisch zeg als het Scandinavische jongetje. Ik had tranen in m’n ogen bij de laatste scene in de auto. Denk dat we nog grootse dingen kunnen verwachten van dit jonge talent.

Ik ben nu wel heel benieuwd naar de originele Deense versie van 2022, ga die zeker snel kijken!

Familie uitje in Pathé voor een late voorstelling die Dolby Atmos ondersteunt. Vrij lange film, dus gekozen voor de VIP chairs waar we met grote verwachting plaats namen.

Eindelijk weer een Marvel film die mij kippenvel bezorgde, met een duidelijk volwassenere toon en diepe emotionele laag, waar eenzaamheid centraal staat. Geen multiverse chaos meer, de gegrondheid van New York voelt levend en tastbaar. Sterke interacties tussen de personages, waar Sadie Sink een fijne toevoeging is, die natuurlijk haar grote opkomst maakte in seizoen 2 van de geweldige serie Stranger Things. De humor tussen Spiderman en the Punisher slaat ook aan. Klein puntje van kritiek is dat de film soms wat leunt op de bekende superheldformule en een kwartiertje korter had gemogen. Ondanks dat een sterk begin van een nieuwe trilogie, laat deel 2 maar snel komen!

Herzien op de 2disc bluray uitgave van 101BlackLabel. Een mooie 4k scan upgrade over de oude 4/3 dvd. Tevens staat hier de extended japanese cut op in vhs 4/3 van Toho Videos. Ik heb alleen de twee deleted scenes gekeken, die apart als special feature staan. Eerste scene is een gesprek met de vriendin van Durkin in zijn huis, tweede scene kill van een hardloper, die Stone en Durkin later vinden met zijn hart eruit gerukt.

Redelijke S.F thriller met buddy-cop elementen. Hij deed me sterk denken aan Dark Angel met Dolph Lundgren. Rutger zit goed in zijn rol als arrogante en vloekende police detective, die nog altijd jacht maakt op een monster wat 3 jaar geleden zijn partner vermoord heeft. Hij krijgt, na zijn tegenzin, hulp van Neil Duncan die goed tegenspel levert tegenover Hauer. Ook leuk om Kim Cattrall en Pete Postlethwaite te zien. Toch is het onze Rutger Hauer die hier de film draagt. Goede soundtrack van Stephen W. Parsons aka Snips en creature design van Stephen Norrington, die ook aan Gremlins meewerkte. Film is op locatie in Londen geschoten.

Niet Hauers beste werk, maar ik heb slechter gezien van hem.

Na een nieuwe poging herzien op de 2disc bluray versie van 101BlackLabel. Op disc 2 staan 348min aan special features, ik heb me hier niet aan gewaagd, maar voor de echte liefhebbers zal dit een goudmijn zijn.

Als een film midden in een scene wordt afgekapt en de credits beginnen te rollen, weet je dat je een foute film te pakken heb. Toch kon ik hem ietsjes meer waarderen dan laatste keer, al blijft het een lijpe film waar geen touw aan vast te knopen is. Props voor enkele gore scenes en voor een aantal creature designs, met als ‘hoogtepunt’ de soort van Aziatische medusa spider lady, zag er wel gaaf uit. Laatste 10min waren redelijk, als al die zombies uit hun graven herrijzen. Leek wel of je een andere film binnenstapt, de soundtrack veranderd en het deed me sterk denken aan een Italiaanse zombieflick.

Bond marathon deel tien herzien op bluray. De derde met Moore en wederom een goede film.

Wanneer er twee kernonderzeeërs van zowel Engeland als Rusland op geheimzinnige wijze zijn verdwenen worden de Geheime Dienst van beide landen gealarmeerd. Engeland stuurt 007 en Rusland Majoor Anya Amasova/agent Triple X om de zaak te onderzoeken. Ze komen op het spoor van Carl Stromberg, die door middel van een hitte opsporingssysteem de schepen heeft overgenomen.

Moore zet weer een goede Bond neer met zijn inmiddels wel bekende charme en gevatte oneliners. Hij moet samenwerken, maar krijgt tegelijkertijd concurrentie van de knappe Bond-babe Barbara Bach, de Russische agente. Jurgens vond ik ook niet verkeerd als schurk die een 3e wereldoorlog wilt ontketenen en de wereld te vernietigen, om vervolgens onder water een nieuwe beschaving te scheppen. Zijn schuilplaats is de Atlantis, een koepelvormige zee-aquarium in de vorm van een vierpotige metalen kikker. Hij wordt op zijn beurt bijgestaan door de inmiddels bekende boomlange Jaws (Richard Kiel), die met zijn metalen tanden letterlijk mensen doodbijt. Hij krijgt de opdracht van Stromberg om de microfilmkopie van het opsporingssysteem terug te vinden.

Enkele hoogtepunten vond ik de ontsnappingsscene op de ski’s van de bergtop in Oostenrijk. Duidelijk een stunt double, maar wel gaaf gedaan, vooral als hij achteruit skiënd een achtervolger neerlegt, vervolgens een duikvlucht neemt en een Union Jack parachute opent. Als de maîtresse van Stromberg letterlijk aan de haaien wordt gevoerd, onder de prachtige klassieke muziek van Bach (Orchestral Suite No. 3). Het gevecht met Jaws in de trein. En tot slot de achtervolging in Italië met de Lotus Esprit en helikopter. Mooi stukje als ze daarna letterlijk uit de zee het strand op komen rijden onder de bekende Bond tune, en James nog even een visje uit het raam gooit. De locaties in Egypte waren natuurlijk een lust voor het oog, en waren het ook meest sfeervol.

Minpuntjes vond ik de titelsong en de finale in de grote tanker van Stromberg. Komt wat rommelig over als iedereen begint te schieten, met granaten gooit en door elkaar heen rent.

Dit was de eerste Bond-film waar werd verwezen naar Bond’s verleden, waaronder zijn rekrutering door de Britse geheime dienst van de Royal Navy en zijn huwelijk met Tracy. Tevens horen we ook voor eerst de voornaam van “M” als Miles en “Q” als Boothroyd.

In de credits zien we dat Bond zou terugkeren in “For your eyes only”, maar door het enorme succes van Star Wars kwam eerst “Moonraker”.

Had het met een collega over Star Wars en toen kwam deze ter sprake. Ik had hier nog nooit van gehoord. Hij zei als je wil lachen moet je die een keer kijken. We zagen hem in zijn geheel op Youtube staan en toen uiteraard meteen opgezet. Toegegeven we hebben ong een half uur echt gekeken en verder een beetje fastforward van scene naar scene.

Een pure cashgrab waar de cast helaas onder contract stond en dus verplicht was hieraan mee te werken. Dat is overduidelijk te merken want NIEMAND had er zin in. Wat een gedrocht wat al begint met de familie van Chewbacca die er stuk voor stuk hilarisch slecht uitzien en bewegen. Dat huis is gewoon een jaren 70 studio woonkamer en het shot van buitenaf is letterlijk een schilderij. Om nog maar te zwijgen over die circus du soleil scene, hergebruikte beelden van A New Hope, kookles, bij de haren bijgetrokken videoclips, een gedeelte met animatie en ga zo maar door. Mooiste stukkie was in die cantina, zie je zo’n buitenaardse vent verdwaasd om zich heen kijken wat er allemaal gaande is. Geeft denk ik perfect weer wat de kijker ook voelt.

Je moet het zien om te geloven. We hebben in ieder geval flink wat afgelachen hoe absurd slecht dit is.

Herzien op de nieuwe 4K Steelbook met DolbyVision en DolbyAtmos, waardoor de prachtige soundtrack van Jack Nitzsche het best tot z’n recht komt. Ik was reuze blij toen ik hoorde dat deze alsnog een aparte release kreeg. Deze titel zat natuurlijk vast in één van de Columbia boxen waar ik geen fan van ben, spaar ze ook niet.

Een meer dan geslaagd buitenbeentje van Carpenter, die natuurlijk vooral bekend is om zijn rauwe horror en S.F. De muziek werd ditmaal ook niet door hemzelf gecomponeerd, al hoor je in de finale bij de krater wel zijn bekende synthesizer. Duidelijk beïnvloed door het grote succes van ET, hier gespeeld door volwassenen.

Verhaal begint op 20 augustus 1977 wanneer de Voyager II op Cape Kennedy word gelanceerd met een uitnodiging aan buitenaards leven. Aan boord van de sonde bevinden zich foto’s van de aarde, gesproken groeten en ‘n medley van muzikale composities. Jaren later word deze oproep door een ruimtewezen beantwoord en zijn ruimteveer stort neer nabij het huis van weduwe Jenny Hayden in Wisconsin, die nog steeds niet over de dood van haar overleden man heen is. Door middel van foto’s en een pluk haar neemt hij de gedaante aan van haar overleden man, ontvoerd haar en samen reizen ze in een oranje Mustang richting Arizona, waar de alien binnen drie dagen moet zijn. Ondertussen raken ze verliefd, maar worden ook doelwit van een grote klopjacht van de overheid, geleid door Mark Shemin.

Jeff Bridges is geweldig als sympathieke alien die ontdekt wat het aardse leven inhoudt en werd terecht genomineerd voor een oscar. In een interview leerde ik dat hij vogels bestudeerde voor de bewegingen met zijn hoofd. Maar ook Karen Allen speelt fantastisch en weet de emotionele snaar te raken. De special effects zijn hier en daar wat gedateerd, maar storend vind ik het niet. Absolute hoogtepunt is de scene aan het weg restaurant met het hert, in combinatie met de mooie muziek, raakt mij altijd. Maar ook de scene in de treinwagon, waar Jenny het ultieme geschenk krijgt en de eind scene met dat rood en blauwe licht zijn werkelijk schitterend.

In 1986 verscheen er nog een tv serie met een andere cast, die ik nooit gezien heb.

Een heerlijke S.F roadmovie met een vleugje romantiek, drama en feelgood.

Zojuist op Netflix gezien. Eerder dit jaar gemist in de bios, en achteraf maar beter ook. Film werd door de media helemaal overhyped, als één van engste horrors van het jaar. Je moet wel een leek op horrorgebied zijn, wil je dit eng vinden. Vond het maar een matige film met de nodige clichés, zoals de klassieke zaklamp die opeens niet meer werkt. Ook dingen gepikt uit andere films zoals: “It’s bleeding, that means we can kill it”, Predator ‘87. Of de crush scene, komt zo uit Terminator ‘84.

Frank de verdelger was wel geinig, met een aantal leuke oneliners, zoals: ” Looks like it had sex with a blender”. Die demente Helga met alzheimer had ook paar geinige momenten. Laatste half uur was wel aardig, maar had hier meer van verwacht, jammer. Open einde had ook niet gehoeven voor mij.

I'm supposed to dig.

Herzien op de nieuwe 4K uitgave van LionsGate met DolbyVision en een hele gave DolbyAtmos track die de film nog een extra boost geeft.

Dit was vroeger voor mij altijd 'die film waarbij die man z'n halve huis sloopt'. Blijft een goeie bovennatuurlijke thriller die met een tamelijk klein budget toch het onderste uit de kan heeft gehaald. Werd tijdens de release helaas overschaduwd door 'The Sixth Sense' die rond dezelfde periode uitkwam en enige gelijkenissen heeft. Daardoor bleef de film voor veel mensen onbekend, maar tijdens de dvd release sloeg de film alsnog aan bij het grote publiek.

We volgen elektrische kabelwerker/lijnwerker telefoonkabels Tom Witzky (Bacon) die met zijn vrouw Maggie (Erbe) en vijfjarig zoontje Jake (Cope) in Chicago wonen. Jake kan met geesten praten, maar zijn ouders denken dat het een denkbeeldig vriendje betreft. Op een avond bij een feestje van een buurman daagt Tom zijn schoonzus Lisa (Douglas) uit om hem te hypnotiseren. Er word in zijn hersenen een deur geopend waardoor hij nu allerlei signalen opvangt. (Jake: ''You can see now, daddy''). Kort daarna ziet hij s'nachts een geest in zijn huis die hem iets duidelijk probeert te maken. Later komt hij erachter dat het een vermist tienermeisje betreft van zes maanden terug en steeds meer aanwijzingen leiden naar zijn eigen huis. Tom haalt letterlijk de onderste steen naar boven om de waarheid te ontdekken.

Sterke rol van Kevin Bacon die min of meer de film draagt, maar zijn vrouw en zoontje spelen ook goed. De piano soundtrack is schitterend en mooie locaties in Chicago met de rood stenen huizen. Hoogtepunten voor mij zijn de hypnose- en droom scenes. Ook gaaf met die rode filter als net zijn nieuwe gave is ontwaakt na de hypnose. De scene met Neil is een beetje gepikt van de Shining, deed me sterk aan Dick Hallorann denken, die tevens ook een donkere huidskeur heeft. Jammer van de ietswat tegenvallende finale, had wat subtieler uitgewerkt kunnen worden. In 2007 verscheen nog een totaal overbodig vervolg, wat bijna niks met deze film te maken heeft.

Tip: check ook de deleted scenes, Bacon verwijst in één van de scenes naar de titel.

Gezien op de bluray uitgave van Imprint. Een mooie transfer voor deze lowbudget, maar het kon de film niet redden. Begon wel aardig met een 80’s sfeertje in dat stadje Centerville, maar zodra het terug naar New York gaat is er geen touw meer aan vast te knopen. Verhaal zit vol met plotholes en gaat van de hak op de tak, lijkt wel of ze random scenes aan elkaar hebben geplakt. En dan die verschrikkelijke soundtrack, wat totaal niet bij een sci-fi past. Nee voor mij helaas een tegenvaller, had er meer van verwacht.

Ik had deze gek genoeg nog niet gezien, maar wel al veel over gehoord. Nu zag ik hem op SkyShowtime staan en meteen even meegepakt.

Ik kan helaas niet meegaan in de lovende recensies. Vond het maar een matige home invasion thriller die nergens spannend werd. Dattie vriend overhoop geknald ging worden zag ik al van mijlenver aankomen. Van de cast kon ik alleen Liv Tyler van Lord of the Rings en die speelde redelijk.

Nee deed me helaas weinig, heb ze beter gezien in dit genre.

Hahahaha ik heb me doodgelachen bij deze Blackflick. Het moet medelijden opwekken, maar het leek wel een satire. Hoe ongeloofwaardig wil je het hebben, echt alles gaat mis, met toppunt die agent buiten diensttijd die haar bijna van de weg ramt en vervolgens ook nog een doodsbedreiging eruit gooit. Cast en acteerwerk was om te janken. Dat hysterische geschreeuw van die blaaskaak, zo overdreven en nep. Enige pluspuntje was Rockmond Dunbar (Prison Break) als korpschef.

Een film die overduidelijk gemaakt is voor de black community, geloof dat ik twee blanken heb geteld, en die werden als debielen neergezet. Heel gauw vergeten dit stuk stront met die smerige politieke dram boodschappen. Verbaast me nog dat er geen Black Lives Matter spandoek te zien was.

In mijn jeugd aantal keer gezien en goeie herinneringen aan. Nu na ruim 20 jaar herzien op 4K van ShoutFactory met Dolby Vision&Atmos. Prachtige uitgave zowel beeld als geluid.

Jammer dat deze film zo onbekend is bij veel mensen, niemand praat hier nog over. Film heeft niets aan kracht verloren. Verhaaltje is simpel, maar het is de sfeer, de fotografie en de muziek die het naar een hoger level pusht. Coole rol van Paré (I like his attitude) die een cliché einde vermijdt. Lane als gekidnapte popster, mooie vrouw was dat toch. Een jonge Dafoe als badguy en tevens leider van de motorgang in z’n eerste grote rol. Moranis als het nieuwe vriendje van Lane die in zijn ogen, in tegenstelling tot Paré, z’n zaakjes wél voor elkaar heeft. Twee jaar later speelt hij in nog een geweldige muziekfilm ‘Little Shop of Horrors’. Tot slot een kleine maar hilarische rol voor Paxton als bartender met een hoop praatjes en een zwarte voortand.

Voor nu een 8, maar waarschijnlijk bij een nieuwe herziening (wat denk ik niet lang zal duren) nog een halfje omhoog.

Streets of Fire, a Rock and Roll Fable, maar ook een hidden gem from the 80’s!

Vorig jaar gemist, maar nu eindelijk gezien. Hij blies mij omver, beste sci-fi horror van 2024! Wat begon als het pikken van een paar onschuldige uurtjes ging van kwaad tot erger tot een bizarre climax. Demi Moore en Margaret Qualley speelde fantastisch.

Herzien op de bluray van 101BlackLabel. Het regiedebuut van Penelope Spheeris.

Het verhaal begint met Evan die afscheid neemt van zijn jongere broertje Ethan en van huis wegloopt om te ontsnappen van zijn alleenstaande moeder die alcoholist is en losse handjes heeft. Als hij kort daarna laveloos op straat door Jack (Chris Pedersen) wordt gevonden ontfermt hij zich over hem en neemt hem op in de familie van T.R. (The Rejected). Zij vormen een punkrock familie bestaande uit weggelopen jongeren die wonen in een kraakpand in een buitenwijk. Kort daarna ziet Evan op tv hoe zijn moeder is opgepakt voor het veroorzaken van een ongeluk rijden onder invloed. Hij haalt thuis zijn jongere broertje op en die wordt ook in de familie opgenomen. Wat volgt is een rauw beeld van deze groep die het doelwit worden van “Citizens Against Crime”, een groep buitenwijkbewoners, met een aantal fatale wendingen.

Mooi drama met dito soundtrack. Chris Pedersen vond ik veruit het beste spelen van de groep. Hij heeft o.a gespeeld in Night of the Comet, Platoon en Point Break.

Razzle, de jongen met de rat, werd gespeeld door Mike B. The Flea, de bassist van de Red Hot Chilli Peppers.

In de special features hoorde ik dat er live optredens waren van D.I., T.S.O.L en The Vandals. Ik ben verder niet bekend met deze punkrock bands, niet mijn soort muziek, maar wel leuk om te weten.

Production value

Na jaren herzien op 4K met Dolby Vision & Atmos. Beeldkwaliteit niet echt indrukwekkend, MAAR de Atmos track wel! Geluid klinkt geweldig en is zelfs demo waardig.

Uit geheugen had ik deze best hoog zitten, maar bij herziening toch wel een stuk minder waar JJ Abrams de sfeer van Spielberg 70&80’s wilde nabootsen. Hier slaagt hij maar deels in, maar wordt vooral genekt door de ongeloofwaardigheid en matig tweede gedeelte. Neem alleen al die treincrash, waar de kinderen zo tussen de vliegende wagons doorrennen.. al is de opzet wel goed bedacht en klonk het geluid waanzinnig. Eerste 45min is overigens ook het beste wat de film te bieden heeft, daarna komt de shift naar een zeer voorspelbare ‘blockbuster’. Nee dan is Stranger Things velen malen beter.

Het verhaal van de jonge Joel Courtney die moet om leren gaan met het verlies van z’n moeder en de moeizame band met zijn vader wordt best goed gebracht. De sfeer wordt ook aardig opgebouwd, maar toch kon het het me niet helemaal overtuigen. En die talloze knipogen naar oude klassiekers begon me op den duur ook tegen te staan. Het voelde niet meer aan als een ode, maar meer als regelrecht jatwerk.

Qua acteerwerk sprong vooral Elle Fanning (zusje van Dakota en die ook een jaar eerder in ‘Somewhere’ al indruk maakte) eruit, die hiermee ook doorbrak.

Eigenlijk vooral een overhypte film die z’n reputatie niet helemaal waarmaakt.

Meegepakt op streaming met een collega. Nummertje 2 van het DCU.

Iets beter als het kleuterachtige Superman van vorig jaar, maar ook hier is de doelgroep weer duidelijk gericht op tieners en voelt het aan als een kinderfilm. Milly Alcock deed wel haar best, dat moet ik toegeven, al had ze natuurlijk wel een flink slippertje gemaakt in de media met de opmerking: ‘’Dan kijken jullie toch lekker niet!’’. Dat was natuurlijk een big mistake en ze werd meteen op het matje geroepen. Denk verder niet dat dat de doodsteek was, gros van de mensen (incl mezelf) zit gewoon niet meer te wachten op dit soort superheldenfilms. Zie je duidelijk terug in de bioscoopbezoeken, komt geen hond op af en binnen vier weken was de film uit de bioscopen verdwenen. Denk wat deze film vooral heeft genekt is het script, wat werd geschreven door de gefaalde actrice Ana Nogueira, die nog geen enkele speelfilm op haar naam had staan. Deels gebaseerd op een stukje opscure strip van Tom King waar bijna niemand bekend mee is, wat resulteerde in een slap verhaaltje wat door toevalligheden aan elkaar is geknoopt. Bij Superman kreeg James Gunn van de studio carte blanche en ik denk dat dat een beetje naar zn hoofd is gestegen, want je moet toch wel padje af zijn om een project van (incl marketing) 250mil door een fking nobody te laten schrijven. Resultaat is een gigantische flop, waar amper de helft werd terugverdiend.

Over de film zelf ben ik eens met de meeste filmkranten, een middelmatige superheldenfilm die nergens weet te verrassen. Echt slecht is de film ook niet, zitten zeker wel aantal mooie scenes in, maar we hebben het allemaal al 10x gezien. Het is weer dezelfde crinchy meta humor en clichématige actiescenes.

Denk dat Spiderman het een heel stuk beter gaat doen, en die ga ik ook zeker meepakken in de bios.

Om alvast een beetje in de mood te komen voor de nieuwe Superman film 2025 de bioscoopversie van 143min herzien op 4K met Dolby Vision&Atmos.

Zeer vermakelijk eerste deel met een flinke dosis humor en een enorm goede sfeer. Gebaseerd op de stripheld Superman van 1938, gecreëerd door Jerome Siegel en Joel Schuster.

Verhaal begint op de planeet Crypton, waar de ouders van Reeve hem als baby met een groen kristal naar de aarde sturen vlak voordat de planeet Crypton ontploft. Hij is de enige overlevende. Daar groeit hij op bij een ouder koppel genaamd Kent, in het plattelandsstadje Smallville. Zodra hij volwassen is, trekt Reeve naar de grote stad Metropolis, waar hij vermomd als Clark Kent begint als journalist bij de Daily Planet. Hij raakt verliefd op journaliste Lois Lane, maar zij heeft alleen oog voor “Superman”, zoals ze hem in haar eigen artikel omschrijft. Niemand weet dat hij als Superman de strijd aanbindt met miljardair Lex Luthor, die aan de westkust een enorme aardbeving wilt creëren voor geld en macht.

Christopher Reeve overtuigd en valt op door zijn gelijkenis met de stripheld. De nieuwkomer werd gevonden na een intensieve talentenjacht. Ook Hackman speelt uitstekend en voelt zich thuis in zijn rol. De duur betaalde Brando heeft weinig screentime, maar het gesprek en laatste boodschap aan Reeve in het ijsfort is prachtig en persoonlijk één van de beste scenes. Keer terug naar planeet Aarde om de mensheid te dienen. Ontdek waar je krachten en gaven nodig zijn.

De special effects zijn heel aardig en werden beloond met een Oscar, er was een nominatie voor de prachtige soundtrack van John Williams. Enige minpuntje is dat de bioscoopversie wat afgeraffeld aanvoelt. Denk dat ik de lange versie van 3u binnenkort ook een nieuwe kijkbeurt geef.

Na lang uitstellen toch maar een kans gegeven op streaming. Een droevige start van Gunn's DCU reboot. Waar Man of Steel misschien net een tandje te duister was, is deze juist compleet 180° gedraaid en een kleuterfilm geworden. Daarbij is het bovenal een drukke film, met een onnodig rommelig plot wat aanvoelt als los zand. Verder worden we getrakteerd op een hoop flauwe humor en vervelende karakters. Enige pluspuntje is Corenswet zelf, qua gezicht goede charisma, al ziet dat er pak er een beetje belachelijk uit met die bobbel in z'n rode onderbroek.