Meningen

Het waargebeurde element geeft de film een andere vibe. En ja het is allemaal bekend terrein, een groep kinderen die in een sociale klasse zitten waar het leven keihard is, en de karakters worden niet echt uitgediept, doch de kern waar t om draait...man en vrouw behandelen elkaar met respect in aanraking en beweging, in de flow van leiden, volgen, nemen en geven... Een betere vorm van sociale cohesie is er niet waarbij 2 mensen samen een acte de presence geven. De eindwedstrijd is amusant. En de demonstratie van de Argentijnse tango van Banderas met zijn leerling is top.

Opgefokt uit de bocht vliegende remake van het origineel uit 1974. Clichémuziek met snelgeschoten clichébeelden en ongeloofwaardige scènes. Dit geheel doet afbraak aan de titel van de film. Vermeldenswaard de loco-burgemeester..zijn naam is Lasalle, hilarisch gekozen.

In hoeverre kun je als musicus/dirigent je beroep uitoefenen in een autocratisch land. Voor dat dilemma en de politieke invloed/schuld die erbij betrokken is stonden de geallieerden na WO II. Krachtig spel van Keitel als reprimanderende majoor met Skarsgård als top tegenspeler. De zwart wit beelden van de werkelijke gebeurtenissen versterken het geheel.

Gewone arbeiders in de lower working class Hong Kong. Wellicht met een link naar Kow Loong, een afgeschermd deel binnen Hong Kong, waar triades de macht hadden en hun geld verdienden met drugs en prostitutie. De business van ijs levert niet genoeg op en The Big Boss besluit iets lucratievers te verzinnen i.c.m. het ijs. De film is simpel en volgt platgetreden paden met 1 uitzondering en dat is de krijgskunst van Bruce Lee. Dit maakt de film uniek in zijn opstart naar grotere producties, waarbij er helaas aan hem voorbij werd gegaan m.b.t de tvserie Kung Fu. Eens te meer laat deze film zien hoe snel en doeltreffend Lee was. Alsof er een multi energy flow door hem beweegt. De finale waarbij Lee zijn vingers als klauwen inzet is ongekend voor die tijd.

Redelijk intelligente 50's Thriller met aangenaam acteerwerk van Leughton en Justin, die het eerste half uur wat overeenkomst vertoont met de latere Hugh Grant. Het geheel is een kruising van mysterie en thriller, waarbij de plot aan het eind goed is uitgewerkt. Jammer dat Hitcock dit niet gemaakt heeft, er was veel meer uit te halen.

Teveel rammelende cgi en miniatuurwerk doen afbreuk aan de film. Het gegeven mens Marcus, die als machine blijkt de functioneren daar had meer uit gehaald kunnen worden. Veel actie om de actie. De cgi cameo van Schwarzenegger is aardig bedacht, doch de echte versie van hem had deze film wellicht sterker gemaakt.

Waardenberg en Breederveld. Lesje in acteren voor de jongere garde die aan het opstarten is in de filmwereld. De tragiek met een lach en een traan van het ouder worden en hoe daarin te leven als de volgende uitdaging op je pad komt. Hadden nog wel 20 minuten bij gekund....

De vernietigende kracht van het materialisme komt goed tot uiting in deze miniserie. Geen van beide hoofdrolspelers Strauss en Locklear zijn sympathiek. Waartoe dat leidt is interessant.., met wat losse eindjes. Franz speelt zijn rol mer verve, net als in Hill Street Blues.

Ringo Starr, Keith Moon en David Essex in 1 film. Retro late 50's early 60's goed vorm gegeven in de toenmalige Engelse samenleving van kermis, badplaats, dance halls en het working class vs. de student. Uiteindelijk ook een film over genetische bepaling gekoppeld aan jeugdtrauma wat goed tot uiting komt aan t eind. Ook de enorme reeks one night stands leiden MacLaine naar een hernieuwd inzicht, waardoor hij een bewuste keuze maakt voor zijn vrouw, goed vertolkt door Ayres. Being decent is dankzij zijn intelligentie altijd aanwezig. Het inzicht zou moeten komen.... Essex scoorde 1 jaar later '74 een hit met Gonna make you a star..

Desolate plekken waarin ieder zijn eigen strijd aangaat met zichzelf en zijn omgeving. Filmisch mooie plaatjes, nieuwsgierigheid vs realiteit.

The 60's prachtig vormgegeven in deze thriller, waarbij Dunaway een modeshow loopt en in haar intelligentie bezig is McQueen te snel af te zijn, totdat zij geschaakt wordt in het spel van intrige, gekoppeld aan liefde, waarin keuzes maken steeds lastiger wordt. Wat wint er? Het gevoel of het mentale... McQueen scheurt er ook nog even vrolijk op los in een buggy. Muziek van Michel Le Grand sluit naadloos aan in deze film en bij het tijdsbeeld. Zo maken ze de films tegenwoordig niet meer. Veel beter dan de latere remake. Opvallende bijrol: Astrid Heeren.

Matige remake van het origineel uit 1968 met McQueen en Dunaway.

Amerikaanse feelgood comedy. Voorspelbaar met de bekende ups and downs. Roberts en Clooney zijn lekker op dreef, in een ouders en hun kind situatie en hun eigen ontstane situatie. De arrack challenge is hilarisch en in dat Clooney en Roberts los gaan is goed te zien dat ze er echt lol in hebben. De boodschap live in the moment, do it now is goed gekozen. Dus lekker achterover in de zetel en kijken.

Goed thema, racisme in de zuidelijke Staten van Usa, al vaak filmisch neergezet met als toppers : Mississippi Burning en In the Heat of the Night. Deze film is wat te vlak en te "netjes", het geheel dekt de lading niet. Personages hadden meer uitgediept mogen worden. De spanning tussen McConaughey en Bullock is goed, en geeft aan net als bij zijn inzicht in hemzelf, dat keuzes maken en dicht bij jezelf blijven een hele opgave is. Het slotpleidooi is briljant, je kunt hier meerdere thema's op los laten. Wat te denken bijv. bij een vrouw, verkrachting en abortus wat hedentendage in een groot aantal Amerikaanse staten weer een probleem is..... Kijken absoluut waard 3,6*

May your days be bright and your nights be clear. Tomiris koningin van de Massageten in een historische film gegoten, welke deels berusten op waargebeurde geschiedenis in de periode 550-530 voor Chr. Prachtige plaatjes van de natuur met uitgestrekte steppen. Film wordt goed neergezet in de vorm van de toenmalige stammen met hun krijgsheren. De woordenschat is beperkt doch verduidelijkt wel de intentie waar het uiteindelijk om gaat. Al met al boeiende film.

Rauwe thriller met excessief geweld gekoppeld aan een "foutje" in het maffiagebeuren. Delon is weer goed op dreef in zijn rol. Settings uit de 70's zijn prachtig met geweldige bijpassende muziek en goed gekaderde shots - gele taxi bij kerk o.a.- .Verder knap spel van Gravina in een best heftige rol. En wat blijkt.. luister altijd naar degene die echt om je geeft.. Maakten ze dit soort films nog maar. Kijk overigens wel de lange versie.

Echte 80's film met geweldige muziek en het werken met lichtval maakt deze film een klassieker. Verder veel patriotisme volgens bekend stramien. En wat een verademing geen computeranimatie. Opvallend de korte kapsels van McGillis en Ryan.

Voortreffelijk spel in deze film noir. Het gegeven is een bekende, een laatste slag en dan stoppen. Karakters worden goed neergezet. Ook het oude clubleven wordt goed in beeld gebracht. Gabin op zijn best. Voor zijn tijd vrij open minded, doch ook met het toen nog sterk aanwezige patriarchaat. Treffend in deze: het schilderij boven het bed van Ritto aan het eind.

Le groupe des affaires sennsibles. Waarbij Elbaz als gewezen policier zijn rol weer gedeeltelijk oppakt. Het geheel stijgt als tv film boven 't gemiddelde van tv films uit. Goede vertolkingen met subtiele humor en een tune die in de verte aan "the persuaders" doet denken. Al met al goed acteerwerk en makkelijk wegkijkend 3,5*

Le groupe des affaires sennsibles. Waarbij Elbaz als gewezen policier zijn rol weer gedeeltelijk oppakt. Het geheel stijgt als tv film boven 't gemiddelde van tv films uit. Goede vertolkingen met subtiele humor en een tune die in de verte aan "the persuaders" doet denken. Al met al goed acteerwerk en makkelijk wegkijkend 3,5*

De socalled Father van Clouseau met de schaapshond een briljante rol van Richard Mulligan doet je haast denken dat Clouseau zijn eigen vader in vermomming speelt. Beste stukje uit de film. 2,5*

Kleurrijk verfilmd drama waarbij,de impact van de zoektocht naar het doel het leven wordt samengevat in ruim anderhalf uur. De overweldigende natuur wordt prachtig weergegeven in zijn ruigeid en schoonheid. De impact van die 2 begrippen in het leven van 1 man is mooi uitgewerkt in vriendschap, liefde en de keerzijde ervan met de bijbehorende emoties. Goed spel van Edgerton en Jones. 3,6*

Thriller waarbij actie de ondertoon speelt en de verwevenheid van macht doorheen organisaties met zijn leiders en volgers goed wordt weergegeven. Cheedle levert goede prestatie als bekeerde gelovige die het geloof anders ervaart dan de wereld waarin hij verkeert. Keuzes maken leidt tot een goed wegkijkende film. 3,7*

'You have to be brave' aldus de quote die de gehele lading van deze film dekt. De wisselwerking tussen Worthington en Comody ademt het goede sfeertje uit, waarin een vader die alles waar hij ooit goed in was in de gewone maatschappij niet of nauwelijks kan gebruiken, er toch altijd voor zijn zoon wil zijn en dat niet zonder reden. Een goed beeld van wat ptss met een mens kan doen en hoe de perso(o)n(en) tracht(en) te 'overleven' in de medogenloosheid van het 'gewone' leven in de maatschappij.

"Never talk to strangers" dekt de gehele lading van de film. Harrison, Mortimer leven redelijk acteerwerk af en Kingsley is weer ijzersterk in zijn rol als narcotica-agent.

Jammer, had meer in gezeten. Paxton doet zijn best, Gammon is vermakelijk en Wahlberg een goede pain in the ass. Verhaal blijft flinterdun, plusje voor de relatielijn van Paxton.

Een topfilm over intermenselijke relaties, liefde, macht, onderdrukking en tirannie, gekoppeld aan de 7 zonden doorheen de lagen van de bevolking van een schip. De marxistische quotes van de kapitein in combinatie met het beeldende gedrag van het kapitalistische gepeupel gekoppeld aan de fysieke ondergang van het vaartuig waar een ieder op aanwezig is en een ieder die t overleeft en wordt overgeleverd aan de basale basis van Maslovs piramide, zorgen voor het nadenken over wie we zijn en wat we doen. 4*

Nou nee, net niet, voor mij te overtrokken en te typisch Amerikaans. Linkjes naar allerlei films o.a. Platoon en The Excorsist zijn aardig, doch het geheel ontwricht zichzelf. Robert Downey Jr. Is by far de beste als een zichzelf spiegelende "brother" "nigger" zoals in de film uit gesproken. De echo van Morgan Freeman galmt na in zijn stem. Nolte doet waar ie al jaren goed in is. Verder had t hele Vietnam debacle veel beter op de hak genomen moeten worden, doch t ontaard wederom, zoals zo vaak bij Amerikaanse films in een bombastische finale. Meer zelfspot zoals Britten dat kunnen had de film naar een next level kunnen tillen, doch de gemiddelde Amerikaan zal daar wellicht moeite/onbegrip mee hebben. Krappe 2*

Meesterwerkje van Becker, met zeer beperkte ruimtes neemt hij de kijker mee in de beleving van een 5 tal gevangen, die behalve zeer natuurlijk acteerwerk, ook een samensmeltend quintet laten zien als een minimaatschappijtje waarin gelijkwaardigheid de boventoon schijnt te voeren. Bij hiaten corrigeert de groep zichzelf als een kleine democratie. Neemt niet niet weg dat 1 persoon argwanend blijft. De key: Wat is de zwakte van de mens als het egodeel boven komt drijven. Tijdloze film. Als je dit goed vindt, kijk dan ook 12 Angry men.

Stel je bent adolescent of oudere puber, dan zou deze film wellicht wat raakvlak kunnen hebben m.b.t de intimiteit tussen 2 jonge mensen in een harde wereld van overleven. Het geheel hinkt een beetje van die survival en vrijheid naar freerun en art loving. Dit geheel completeert de plot, waarbij de rol van Caine, met zijn geweldige English accent, uiteindelijk bepalend is voor het totale plaatje... Schilderkunst. De link naar de moeder van Twist, waarbij hij zijn moeder laat voortleven in zijn zijn en met haar kunst is goed gebracht. Red, zijn vriendin, is hierin een mooie aanvulling. Want uiteindelijk gaat het om 1 ding. Er gewoon mogen zijn in wie je bent en gezien worden.Verder zitten er wat haken en ogen aan deze film...De bad Lady overtuigt matig. Iets teveel clichés, verleiding, pick pocket etc. 't is t allemaal net niet. Mooiste scene.. Artwork op een leegstaand pand van mega omvang, gemaakt door aan een touwconstructie te hangen.

Cliché romcom met tornado's. Een op zichzelf staand verhaaltje wat niet kan tippen aan Twister. Jan de Bont's camerawerk blijkt eens te meer op een eenzame hoogte te staan als het om dit soort films gaat. Begin is goed...daarna vervlakt t in een niemendalverhaaltje, waarbij het natuurkundig model van oplossen van een tornado leuk bedacht is. Jammer......