Meningen

De vergelijking in paardenkrachten met vervanging is tekenend. This was once a hell of a great country... en dat blijkt eens temeer naarmate beiden dieper in t Zuiden terecht komen. Krachtige roadmovie uit het magische jaar 1969. Hopper en Fonda vormen illuster duo, waarbij ook Nicholson nog aanhaakt. Het gegeven van vrijheid versus de indoctrinatie van de bevolking in de gelovige staten van de US die diezelfde bevolking doordenken van een absolute waarheid komt goed tot uiting in de Finale. De commune van hippies, alsmede de lsd trip zijn confrontatieve innerlijke belevingen in het spanningsveld van datzelfde geloof. Goede muziek. 4,0*

De kunstenaar en zijn muze, de dwang, de lust, de depressie, de wil en de drug. Dit alles tezamen wordt redelijk tentoongespreid door Spitzenberger met zijn tegenpool en muze Feryn. Goede rol van Spitzenberger als haast manisch-depressieve kunstenaar die erkenning zoekt in de artistieke wereld gekoppeld aan de liefde die hij ervaart en in 1e instantie onbereikbaar lijkt. Ook Fernhout en Franssen doen waar ze goed in zijn. Zo goed als waargebeurd met de kern in de 30 er en 40 er jaren van de vorige eeuw. Zijn manier van werken valt nu onder postmodernisme en geniet bewondering vanwege zijn ongekende technieken tot vervalsing uit die tijd.

Strakke spaghettiwestern waarbij de dunne lijn van slecht en goed wordt bewandeld. Van Cleef zijn rol is 'm op t lijf geschreven. Ook Berger als Banjo speelt een goede rol, had zo maar ook de hoofdrolspeler voor My name is Nobody, met Terence Hill, kunnen zijn. Verhaal is verder simpel doch krachtig uitgewerkt in de schietscenes. Verder is het duidelijk, dankzij het aanwezige boekje van Thomas Dew, hoe de elite denkt in deze tijd en leuk om te zien hoe parcour/free run al bestond in 1969 dankzij de goede rol van Nick Jordan. De spiegelscène van Linda Veras trekt de film voor USA direct naar R rated.

Hathaway zet een psychologe neer die de aandacht van McKenzie trekt. De film geeft goed weer hoe belangrijk t is om "gezien" te worden. Lee werd niet gezien, Rebecca niet en Eileen ook niet. De impact van ouders op hun kinderen zijn groot. Het uiterlijk vertoon van Rebecca beïnvloedt Eileen in die mate dat vrouw zijn haar nooit geleerd is en zij er heel veel voor over heeft om uiteindelijk de aandacht te krijgen die ze wil....ze wil gezien worden. Uitdieping van personen had beter gekund. 1 a 2 blootscenes hadden het geheel krachtiger gemaakt en het diepe geheim van mw. Polk had gewoon uitgesproken moeten worden. De onverwachte dagdroomstops tillen film naar een hoger niveau. 3,2*

Inkijkje in de wereld van "special forces" die al dan niet samenwerken met Mossad. De dreiging vanuit de terreurorganisaties na de dood van Rabin wordt aangepakt na een aanslag. Dit gebeurt specifiek met als doel het uitschakelen The Engineer. Interessant, met als tip kijk ook Munich.

Rauw realistisch geschoten met de nadruk op de gruweldaden die een psychopaat kan uitvoeren. Aan de andere kant een vrouw met een trauma wat verstrekkende gevolgen heeft voor haarzelf en haar omgeving. Het geheel is gekaderd in zwanger worden, zwanger zijn en zwanger geweest zijn. Bekeken vanuit het perspectief van de vrouw is dit zware kost. De film an sich kent beperkte diepgang, doch wellicht is dat ook een voordeel voor de kijker die er zijn eigen conclusies uit kan trekken. Mijn conclusie: een vrouw heeft te allen tijde recht op zelfbeschikking over haar zijn en lichaam. De finale is een bekend psychologisch vraagstuk. 3,4*

Routineuze actiefilm met Denzel continu in t zwart, als ware hij "undertaker". Het verhaaltje is te simpel, doch beelden van het Italiaanse landschap met zijn prachtige plaatsjes maakt veel goed.

Goed geschoten film over rechtschapenheid en de keus die je als mens hebt om te kiezen uit goedheid of slechtheid.

Traag, goede opbouw met karaktervol spel van Eastwood, Blossom, Thibeau, Benjamin, Hankin en Ronzio. Kenmerk: t sadistische trekje van de directeur.

Stallone en Schwarzenegger in 1 film. Bombastische overkill aan actie met de klassieke badguy etc. Film opende goed en was met wat meer verdieping een betere productie geweest, doch dat was niet de insteek van Hafstrøm. Beste scene: Schwarzenegger in zijn Cage in vol Duits tekeer gaand.

Hoezeer Amerikanen het ook proberen, de subtiliteit, absurditeit en zelfspot die de Engelse humor zo krachtig maakt, dat niveau blijven ze ver van weg, ook in deze film. Plat en een hoop geschreeuw. Duchovny steelt de show door met name zijn non-verbale acties en af en toe wat subtiele opmerkingen. Jammer er had zoveel meer ingezeten. Een versie hiervan met John Cleese, Terry Giliam, Eric Iddle, Joanna Lumley Hugh Laurie en French & Saunders en wellicht Smith&Jones er nog bij had mij wel leuk geleken.

Geweldige trip over de banden die mensen met elkaar hebben. Vanuit systemisch werk naar multi-universele werelden, alles bestaat tegelijkertijd naast elkaar, zonder tijd, plaats, afstand.. gekoppeld aan het feit dat elke actie waar dan ook direct gevolg heeft op de persoon zelf en zijn omgeving. Elke angst wordt goed tot uiting gebracht, uiteindelijk ->Liefde overwint alles. Goed acteerwerk van Yeon, Quan, Hsu en Curtis.

Diep psychdrama met opening met een metrotunnel die niet onderdoet voor een gang in een bunker. Beauty for the beholded., waarbij het overlijden van een naaste de betrokkenheid van de hoofdrolspelers aanduidt. Het geheel wordt doorgetrokken in alle vormen van intermenselijke relaties, waarbij geloof, verlies, berouw, liefde, aandacht en seksualiteit de hoofdlijnen zijn, gekoppeld aan een innerlijk kind proces waarbij volledige afscheiding en herbeleving uiteindelijk leidt tot een integratie van de traumadelen met alle gevolgen van dien. Goed spel van Armas en Reeves.

Goed opgebouwde wraakfilm met aandacht voor de menselijke processen van rouw die plaatsvinden. Sutherland en Field geven goede acte de présance.