Meningen

Je hebt films over mensen met honden. Lassie bijv. en Rin tin tin, K9, Snuf, Kommissar Rex, Arthur, doch dit is mijns inziens de topper. Mooie familiefilm met diep emotionele impact.

Vanuit de spaghettiwestern, veelal geschoten in de woestijn van Almería, Spanje, is dit een Amerikaanse productie geschoten in New Mexico. Met wat vleugjes van de spaghettiwestern geeft dit een goed tijdsbeeld hoe onbestuurbaar de enorme grootte van een gebied was, de misdaad die wierig teelde, de indianen waar al voor een groot deel genocide op was gepleegd (4.700.000), let op de afbeelding die in de kamer van de rechter hangt en hoe de "hangings" er in die tijd aan toegingen. Eastwood doet waar hij goed in is. Goed tegenspel van de Pat Hingle. Muziek van Dominic Frontiere is meesterlijk!

Tenenkrommend acteerwerk.... vooral aan het eind..mag ik ook bij jullie komen werken en....champagne.....Verhaallijn is dun en het is allemasl al erns gedaan. De beste rol by far Dick vd Toorn. Ook de laatste zin die hij uitspreekt aan t eind.. had zo maar Wim T Schippers kunnen zijn..

Goed opgezette film waarbij de lijn van geweld gekoppeld aan geld en gokschuld zich doorvertaald naar een nog lager sociaal milieu, waarin uiteindelijk dankzij het recht op wapenbezit iemand het leven laat. De kentering van Reeves vindt al eerder plaats doch zijn acteerwerk blijft mager. Het team kinderen acteert her beste. Verder naar Amerikaans gebruik dezelfde opbouw als in menig andere film. Mooi naar voren gebracht zijn de momenten dat de bureaucratie naar voren wordt gebracht wat belemmert dat sommige teamleden mogen spelen. Protocol boven spelplezier...

De plot was te simpel, de acteurs deden hun best. De dramatiek van de ouders, zowel de vader die zich afsluit van de oudste zoon en de moeder die via de achterdeur contact houdt is mooi gevangen, waarbij het eigenlijk maar om 1 ding gaat... geld, geld verdienen, want dat blijkt iedere speler in deze film nodig te hebben, op wat voor manier dan ook. Tijdsbeeld had nog wat meer uitgediept mogen worden. Mooi ook hoe een klassiek stuk van aanzienlijke leeftijd wordt gevangen in een hardcore versie.

"The nigger in the stable has a letter of Abraham Lincoln"? as mentioned by Oswaldo is een regelrechte verwijzing naar het taalgebruik van Monty Pyrhon. De traagheid en de uitgesponnen conversaties maken het geheel weer Tarantino waardig met naar de apotheose toe zowaar komisch.

Rustig integer spel van de 2 hoofdrolspeelsters, waarbij Baye de leiding neemt in de "heropvoeding" van Khoudri. Dit gaat met vallen en opstaan, waarbij niet alleen het jonge adolescenten leven wordt belicht doch ook het pad van 2 moeders en hun leven. Mooi gefilmd met een inkijkje in de wereld van haute couture, waarbij feminité er mag zijn. Plot: Als je iets wilt bereiken heb je doorzettingsvermogen nodig en de kracht om je eigen gedrag te veranderen.

Urbanus' humor stamt al vanuit de 70's, deze film is een vermakelijke opeenstapeling van deze humor. De racelijkauto met injectieturbo...en Nog choco... Lekker ontspannen kijken met een glimlach.

Niemendalletje, simpele plot en matig acteerwerk. Script had dieper gekund, doch wellicht was dit resultaat juist de bedoeling. Interessant wel dat de goede mentaliteit van 1 van hen door hem ook gebruikt wordt om zijn vrienden vrij te krijgen. Uiteindelijk zijn de oude vrienden van "Horne" de laatst lachende in Genève, en wellicht had hij,"Horne" de mentaliteit van zijn "team" al geconstateerd. Met 80 miljoen in Genève is er voor hem wellicht nog iets over als hij weer op vrije voeten is. Schrijnend de discriminatie op werknemers niveau uit die tijd. Aardig: de house en dance tracks die voorbij komen.

Sterke vlaamse film over het leven van de arbeider in de late 70's - 80's. Het corrupte spel mbt afval wordt goed uitgewerkt alsmede de hiërarchische machtsverhoudingen en het paaien van mensen

Intelligente thriller waarin 2 desperate mensen elkaar vinden en tegelijkertijd afstoten. De innerlijke aantrekkingskracht van liefde gekoppeld aan bewijsdrang vanuit de professie welke Park-hoe il uitoefend, verbonden met de zichzelf zoekende Tang wei, die uiteindelijk een pad kiest vanuit de point of no return ondanks de verbindende liefde. Krachtig en innemend acteerwerk.

Krachtige Koreaanse actiefilm, waarbij infiltratie en spionage de kern is. Who is who is hetgeen waar het hier om draait. Knappe plottwists met veel geweld, zonder humor en dat geeft de film net dat beetje meer. Jung-jae en Woo-sung zijn in vorm.

Innemende film waarbij de tijd zijn weerslag kent op een stukje grond. Interdimensionaal gedacht bestaat alles tegelijkertijd. Het verhaal heeft te weinig om t lijf, meer diepgang was welkom geweest, neemt niet weg dat de boodschap duidelijk is...Leef je leven zonder rem en ga voor wat je echt graag wilt. 2,75* veel cgi.

Indoctrinatie gekoppeld aan psychopathie, waarbij de overtuiging binnen het denken en de manipulatie ervan minutieus wordt uitgevoerd. Grant spreidt zijn welbespraaktheid ten toon en koppelt dit aan ondervraging op basis van verworven kennis, waarbij zijn eigen overtuiging een dogma voor zijn leven creëert, net als dat van Thatcher en East. Interessant gegeven, goed uitgewerkt. De eindvraag: Hoeveel van je eigen leven heb je daadwerkelijk zelf zonder beïnvloeding gecreëerd us een scherpe. 3,7*

Cusack speelt mooie rol als een jonge volwassene die door zijn eigen herspinsels zijn relationele leven m.b.t vrouwen om zeep helpt. Dit gekoppeld aan controle door aannames maakt deze film een aangename vertoning. Hjejle geeft uitstekend tegengas en tilt Cusack uiteindelijk naar een next level. Mooie quote: " I now sell 5 copies of the Beta Band "

Chemie tussen Powell en Arjona is top, verder is het interessant dat hij les geeft in o.a. filosofie, Nietzsche, Descartes e.a komen voorbij. Als je dit weer koppelt aan zijn persoonlijkheid wordt het geheel interessanter. Hoever kan een mens gaan voor de liefde van zijn leven... Gevoel i.p.v cogito ergo sum.

Olyphant speelt strakke rol in deze snelle simpele actiefilm. Film begint sterk, doch zakt in en wordt voorspelbaar. No mercy, toch mercy. Boronina doet haar best, doch dosis humor hieraan gekoppeld had weg mogen blijven.

"You determine who you are by what you do" Deze filosofische uitspraak redt de film. Verder is dit een uiterst matig vervolg op de matig/redelijke eedere "Hitman". De 2 hoofdrolspelers hier halen nergens het niveau van de 2 in "Hitman. De controverse m.b.t. tot de vader van.... in vergelijking met Hitman mankeert ook aan alle kanten. Gauw vergeten.

Scandinavische films blinken uit in rauw realisme. Amerikanen maken niks voor niks remakes, want te duister, te bloot, te negatief, etc. Hennie acteert als de beste in zijn rol van slinks, naar paniek, naar wraak. De medemenselijkheid die hiermee naar boven komt en toch nog een "knipoog" is gewoon klasse.

Wetteloosheid in de wildernis van Alaska gekoppeld aan oude riten die het geheel moeten completeren in deze film. Hold the dark zou je kunnen koppelen aan de levenswijze van de vader Skarsgård en de moeder Keough, die hun passie delen in de schimmige wereld van de menselijke psyche gekoppeld aan een plek waar s winters 5 uur licht is en derhalve voor depressiviteit en psychische problemen kan zorgen. De film zelf had beter gekund, de handelingen van Cheeon raken kant nog wal en geven eens te meer aan dat er sprake is van psychische malheur. De link naar de wolf is inventief, zeker in de koppeling naar het overleven van de roedel wolven en wat ze daar voor opofferen. Wright is de observator in het geheel met de kennis en t inzicht.

Intermenselijke relaties in combinatie met de sores van het leven met een inkijkje in dat ieder mens zijn eigen verhaal met zich meedraagt. Dit geheel wordt perfect vormgegeven vanuit een kostschool, Barton, waar de filosofie van de Grieken en Romeinen feilloos wordt toegepast in het aardse bestaan van de docent en zijn leerlingen. Krachtig doch ook vermakelijk spel van Giamatti en Sessa met Randolph als goede tegenpool. Uiteindelijk draait t maar om 1 ding.... welke dat is..kijk de film. Wat is jouw waarheid? Muziek erg goed gekozen.

Beter dan de 2e film, met een mooie inkijk in de Britse vakantiekampen van weleer, hi de hi gevoel. Zwembad, dansles etc is goed getroffen met enkele hilarische scènes. Regney, Lewis en Grant zijn weer lekker op dreef. Typerend 70's opening scene.

Kidman en Bernal zijn 2 exoten in het dorp Holland,.Wat de werkelijke achtergrond is van beiden blijft verborgen. Kidman speelt haar rol als echtgenote met psychosomatische klachten goed en vindt op haar school een man, Bernal, bij wie ze werkelijk fysieke aansluiting ervaart. De echte psychopaat laat zich makkelijk raden en dat maakt deze film te 'easy'. Aan de oppervlakte gebeurt er wat doch veel dieper dan dat gaat t niet. Verder het Hollandse gebeuren, ik keek er meewarig naar. Hill in kledij had wel zo in Volendam gekund, goed gecast. Krappe voldoende vanwege het statische spel wat Kidman en macFadyen laten zien. De Nijs 'het werd zomer' is perfect in het moment gezet, doch dat zal aan menig Amerikaan voorbij zijn gegaan.

Mooie verfilming van het leven van ..... Ballesta speelt zijn rol met verve. Het verhaal wordt zonder poespas neergezet en komt wat vlakjes over, doch de drive van de kleine metselaar en zijn minilegertje maakt veel goed. Het Amerikaanse banksysteem in de vorm van Citi bank wordt het vuur aan de schenen gelegd. Mooi contrast tussen de Franse en Amerikaanse "way of thinking" Opvallende uitspraak: "The house always wins". En dat blijkt heden ten dage nog zo.

Voor zijn tijd aardig gegeven mbt triggers in het onderbewustzijn. Het geheel icm de dokter geeft goed aan wat de impact van trauma kan zijn. Overacting is typisch van die tijden, tikje melodramatisch. Opvallend hoe slank Leighton is. De karakters zijn ééndimensionaal doch plot is leuk bedacht.

Als de liefde voor een medemens een ontoelaatbare is in desbetreffende tijdsperiode, 1923 en 1951 dan ontstaat er hartzeer. In 2001 is de vrijheid van die keus er doch t hartzeer uit de voorbije relatie blijft. Deze door de tijdlijnen heen gecaste film geeft zo een inzicht in de keuzes die een mens in het leven tegenkomt en vervolgens een stap maakt. Mooi verfilmd, met soms zware melancholie.

Nicol en Brooke in wederzijdse 'aantrekkingskracht' mondt uit in een eenzijdige beslissing wat tot gevolg heeft dat 1 van de 2 besluit dat er niets meer te verliezen valt. Grappig dat de film zich in Uk afspeelt en bij t shot met Brooke het stuur zich links in de auto bevindt. Verder aangename 50's thriller.

Flinterdun 13 in een dozijn filmpje met de geijkte ingrediënten.

Een bekend gegeven, vaak Amerikaans, nu Engels en dat tilt de film naar een ander niveau. More sophisticated than rude. Croft acteert verassend sterk binnen de lijnen die hij moet aanhouden, Chandran geeft hem goed partij als beste vriend. En dan Buchanan, looking good, als Amerikaanse nieuwkomende student, alleen wel jammer dat hij maar 1 set kleding heeft. Vermakelijk, makkelijk wegkijkend en feelgood at the end. Geen 2,5 maar 3 omdat ik de film plaats vanuit het perspectief van de doelgroep, de huidige gsmverslaafde jongeren, hetgeen ook goed in de film wordt belicht hoe snel en wat de impact is van emoji's etc.

Losgaan vanuit je hoofd is met alle mentale problemen, waarbij het lichaam nog lang niet aankan wat het hoofd allemaal wil. Emotional dispair gekoppeld aan gebrek aan ware communicatie. Bruce laat redelijk acteerwerk zien als I'm a big big girl, doch sociaal emotioneel verkracht ze bijna zichzelf. De 2 guys Bottomley, haantje en Thomas, de integere spelen goede tegenpolen. Les voor zowel man als vrouw...geef jezelf niet zomaar weg en blijf communiceren.