Meningen

Heel nipte voldoende. Visuals zijn mooi. Ook wel leuk dat zo’n sprookje eens niet zwart-wit is qua goed en kwaad. Niettemin was veel wel voorspelbaar en zat het tempo er niet echt lekker in. Terwijl de film toch aan de korte kant is. Jolie doet t aardig maar echt indruk maakt ze ook niet.

Aardig. Eerste helft - tot en met de traumatische brand en de scène bij het politiebureau - is veel sterker dan de tweede. Die laatste helft kabbelt wat door met af en toe een sterke scène. De confrontatie met Randi die voortdurend in de lucht hangt valt wat tegen. En dan is de film op een gegeven moment gewoon klaar. Lee maakt niet echt een ontwikkeling door in de film. We leren hem slechts langzaam kennen. Dat is prima, maar ook weer niet echt indrukwekkend. Vond Hedges eigenlijk meer indruk maken van Affleck. Gezien de hoge scores en daarmee gepaard gaande verwachtingen dus wel een tegenvaller.

Mwah.. Bijna alles waarvoor ik de film wilde zien, zat er niet in. Zo ging het eigenlijk niet om Mars, de planeet zelf komt niet of nauwelijks aan de orde. Ook niks over de psychologische strijd bij de eenzaamheid en het op rantsoen leven; gewoon '7 months later', klaar. Hier hadden ze Matt Damon niet voor nodig, dit had iedereen die zijn tekst kan onthouden kunnen spelen. Ook zaten er rare vergezochte zaken in die het plot gaande moesten houden (waar sloeg dat 'we vertellen het de crew nog niet'-gedoe op?). De finale vond ik dan wel goed gedaan. Heel origineel wordt het niet maar spannend is het toch wel. Ook de beelden zijn mooi. Maar alles bij elkaar toch wel echt teleurgesteld. Heel magere voldoende.

Ik herinnerde me deze film vele malen grappiger en vlotter, en het onthullen van de top-secret organisatie MiB als veel indrukwekkender en fantastierijker. Viel allemaal dus wat tegen. Tel daarbij op dat de aliens niet eng meer zijn maar wel onsmakelijk en dat het verhaal wat mager is en je komt op een onvoldoende uit.

Een film met The Pharcyde, Souls of Mischief en Gravediggaz maar ook Nirvana en Morrissey kan sowieso op mijn welwillendheid rekenen. Dat heeft de film overigens niet nodig, want ook zonder de fijne soundtrack heeft de film een hoop te bieden. De grootste troef is Stevie/Sunburn zelf; wat een fantastisch mannetje. De film kent een hoop sterke scènes, zonder enige overacting (behoudens dan misschien de overacting die hoort bij onzekere tieners die stoer willen zijn). Het is een grijze film, in de zin dat alle personages hun mooie en lelijke kanten hebben. Dat geeft de film geloofwaardigheid en maakt hem ook ontroerend. Aanrader.

Mooie film weer van Eastwood waarin de hartverwarmende gezinsdynamiek tussen Frankie, Maggie en Scrap het sterkste element vormt. Ook het rauwe realisme is weer aanwezig, een aspect van Eastwoodfilms dat ik erg waardeer. Ik vind de film iets minder dan Gran Torino en ook Richard Jewell, vooral doordat het einde me iets te traag is. Maar dat is een kniesooropmerking van een liefhebber van Eastwood (als regisseur) die daarom ook kritisch is. Goede film dus gewoon!

Vermakelijk, maar niet veel meer dan dat. Stoorde me wat aan het onnodige onrealistische van de film, of eigenlijk de inconsistentie ervan (wel op basis van een oogscan meteen iedereen kunnen identificeren, maar geen identificeren door gezichtsherkenning op basis van de beelden van precogs; daar moeten opeens slimme slimmen met beelden gaan puzzelen om de dader te kunnen vinden. Verder is het verhaal wat al te fantastisch. Als je je kritische bril echter afzet, dan kun je best genieten van deze film. Ik vind Cruise wel wat flets acteren overigens; Farrell doet het beter maar heeft een iets te kleine rol. Sterkste moment is de plottwist, wanneer Anderton besluit Leo Crow niet neer te schieten. Al met al een film waar heel veel op aan te merken is, zonder erg onderscheidend acteerwerk, maar die niettemin vermaakt. En dat is soms ook gewoon het enige wat je wilt van een film .

Viel me flink tegen, zeker vergeleken met Neeson/Rush versie. Misschien is de vergelijking niet eerlijk, aangezien ik die oudere film eerder heb gezien en daarmee het verhaal al kende en het verhaal is nu eenmaal het beste element van deze films. Het begin van deze versie is sterk met meer aandacht voor de worsteling van Valjean na zijn confrontatie met genade. Echt raken deed het me echter niet. Het helpt ook niet dat Crowe een beperkte zanger is. Heb het idee dat de makers een grote naam belangrijker vonden dan geschiktheid voor de rol. Of misschien was Crowe de enige die het waagde in de voetsporen van Rush te treden. Wel een stukje zelfoverschatting dan. Enfin, grootste makke is dat het allemaal erg lang duurt en het zingen gaat vervelen. Ook kon ik totaal niet meevoelen met de romance tussen Cosette en Marius, met die acteur die ik sowieso moeilijk serieus kan nemen. Nee, doe mij die oude dus maar. Of gewoon het boek natuurlijk .

Erg sympathieke en zelfs wat betoverende film met een heel sterke Zellweger. Te weinig bijzonder om echt indruk te maken, maar zeker wel de moeite van het kijken waard.

De best beoordeelde MI heeft me vermaakt maar stelde ook wat teleur. Teveel momenten waarop Hunt gewoon dood had moeten gaan/had moeten falen. Als ie bv onder die lift hangt met Walker erboven. Dat argument waarom hij niet gedood wordt, vind ik echt te ver gezocht. Of die achtervolging op de motor met al die politie achter hem aan; bij de rotonde kiest hij de enige weg waar geen politie tegemoet komt en laat daar nu net het extraction point zijn. Ook wilden ze er wel erg graag een lange film van maken. Dat Hunts eerste poging om de helikopter in te komen faalt, is puur tijdrekken; je weet toch wel dat het uiteindelijk lukt. Ook zegevierde Hunt uiteindelijk met zijn team, maar dat kwam meer door doorzettingsvermogen, stom geluk en onderschatting door de tegenstander dan doordat ze de tegenstander de baas waren. Sterk vond ik de ontmaskering van Walker. Dat vind ik sowieso een van de leukere dingen aan de MI-films: die momenten waarop iemand er wordt ingeluisd maar je niet altijd weet wie nou aan welke kant staat. Deze MI leunde echter vooral op de actie en die doet me minder. Dan vond ik deel V beter. Maar alles bij elkaar goed vermaakt hoor.

Aardige, vermakelijke film. Jammer dat het plot zelf niet zo boeiend was, maar alleen maar diende om verschillende actiescènes aan elkaar te verbinden. Er zat dus niet echt spanning in het verhaal zelf. Maar de actie is leuk en origineel. Pegg blijft goed voor een humoristische noot. En het einde was verrassend prettig harmonieus en rond. Die plottekst hierboven klopt trouwens niet echt, zeker niet wat betreft Renner.

Duidelijk weer stukje beter dan voorganger Ghost Protocol. Dat zit m vooral in het feit dat het plot zelf nu ook wel de moeite waard is. Waar bij GP het plot een beetje willekeurig voortging om de volgende actiescène in te passen, zijn er in deze film enkele lijnen die gedurende de hele film wat extra spanning geven. De rol van Ferguson is daar een van. Ook weer eens een geslaagd maskmoment, met Atlee gaf de film extra swung. Pegg was wel wat minder komisch dan in deel IV, maar dat mag de pret nauwelijks drukken. Vond verder de openingsscène matig, over de top zonder echt indruk te maken. Maar alles bij elkaar een van de betere, zo niet de beste, MI.

Oi oi oi, wat is dit een aanfluiting na deel 1. De eerste helft gaat nog wel, maar als de actie losbarst is het ironisch genoeg tergend langdradig en gewoonweg saai. Door de overdaad raak je compleet ongevoelig voor de zoveelste kickflipsaltoetc. Het is ook gewoon echt niet spannend op een of andere manier. De zogenaamde plottwist is totaal geen verrassing en de romance wekt ook geen medeleven. Echt armetierig. Ik heb alle andere delen gezien en me mee vermaakt en dacht: ook een matige MI zal toch wel onderhouden. Nee dus, dit deel is prut, niks anders.

Wat een ontzettend goede film met in het midden het tot het einde toe fascinerende personage Molly Bloom. Topprestatie van Chastain maar zeker ook van Sorkin. Het verhaal is ook weer eens wat anders dan anders en het wordt op een prettig tempo verteld, waarbij het format van heen en weer tussen verleden en heden goed werkt. Minpuntjes vond ik toch wel Elba die iets te graag lijkt te willen, in contrast met de bedeesde maar veel overtuigender manier van acteren van Chastain en dat de dialogen me soms al te adrem en bijdehand werden. Soms mag (moet?) het even gewoon wat nuchterder. Dat Costner ook zo bijdehand uit de hoek komt, past natuurlijk wel goed; zo vader zo dochter. Grappig ook eigenlijk, hoeveel vader en dochter op elkaar lijken op enkele vlakken.

Er gaat heel veel mis in deze film. Zeker het begin voelde aan als het resultaat van een brainstormsessie waarvan elk opgeworpen idee in de film verwerkt moest worden. Misdaad, drama, actie-comedy (op de grens van slapstick); het is een groot ratjetoe. Ik zat me af te vragen hoe zo'n cast gecombineerd kon zijn met zo'n slechte regisseur. Het antwoord is dus dat een van de sterren van die cast de regisseur is. Enfin, na het rare begin (met een zeer fletse Willis) ontwikkelt de film zich in een redelijk onderhoudende detective waarbij vooral de intrede van Laura Rose maakt dat je alsnog betrokken raakt bij het verhaal. Zij en Lionel zijn gewoon fijn lief voor elkaar en dat is leuk om naar te kijken. Maar dat is het dan ook wel. Niet voldoende dus. Norton kan het beter bij acteren houden.

Heel heel heel krappe voldoende. Volledig eens met Basto verder. Ik waardeer het echter wel ietsje lager .

Fantastische beelden en ongelofelijk verhaal! Daarmee kan het niet mis gaan. Het lukt nog bijna wel omdat de docu zelf niet zo goed in elkaar zit. Die persoonlijke sores van Craig kunnen me niet interesseren en daar is helaas erg veel aandacht voor. Maar diep onder de indruk van de onderwaterwereld en in het bijzonder natuurlijk de octopus.

Drama met een hoofdletter D. Maar het werkt, mede door het goede acteerwerk. Het plot is wat vergezocht, maar schept wel de ruimte voor fascinerende scènes. Diaz krijgt de meeste uitdaging voor de kiezen, namelijk om een wat eendimensioneel personage geloofwaardig over te brengen. Hier slaagt ze wel in maar geloofwaardig of niet; de moeder blijft een wat eendimensioneel karakter. Daar staan de mooie personages van kleine zus, grote zus, broer, vader, rechter en tante tegenover. De film is met oog voor het mooie in mensen gemaakt. Dat maakt het een aanrader.