Logboek

Ja, het regent weer kwaliteit in huize Woland. Om eerlijk te zijn, de verwachtingen waren vrij laaggespannen, met naast een matige score (het is een dikke turkey) ook een cast die vooral bestaat uit een hele rits porno-actrices. Wel allemaal in een normale filmrol waarbij ze niet of niet bijzonder vaak uit de kleren moeten, en in alle eerlijkheid, vergeleken met de rest van de cast doen ze het niet eens zo slecht. Een paar van die mannelijke acteurs zijn helemaal niet te harden. Maar dat dit een goedkoop vehikel voor wat bekende namen is, zonder een interessant plot of spanning, dat moge duidelijk zijn. Het is allemaal viertien in een dozijn, waarbij een groepje Amerikaanse toeristen in de Ierse bossen belandt, er een lokale legende is over een kannibalistische inteeltfamilie, en rara, die legende blijkt op waarheid te berusten. Het ziet er goedkoop uit, niet zoveel gore, het verrast niet en is zeker in de eerste helft niet vooruit te branden. Niet dat het veel beter wordt als de kannibalen wel in beeld komen, maar er gebeurt tenminste wat. De leukste scene met een onthoofde torso op de barbecue komt ook al in de intro voorbij.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Veel films uit Mongolië heb ik niet gezien; deze beviel redelijk, al doet het ook redelijk westers aan. Ik weet trouwens niet wie die plotbeschrijving heeft geschreven, maar daar klopt niet zoveel van. Het is een combinatie van psychologische thriller, mystery en horror, als een Mongools stel verhuist naar een wat afgelegener plek. Ook om tot rust te komen, want Selenge heeft duidelijk psychische problemen en beeldt zich van alles in. Maar ook de buurman blijkt een onberekenbare mafketel te zijn, sterker nog, hij blijkt ook een moorddadige gek te zijn. De setting in een Mongools stadje in de bossen is best tof, en ook het acteerwerk van de hoofdpersonen is best oke. Het camerawerk weet ik niet zo, het gedraai met de personages mee vond ik soms wat storend. Maar als verhaal vond ik het toch wat warrig, al is het duidelijk dat er vaak onbetrouwbare vertellers zijn en dat de buurman niet zomaar een buurman is, maar ook deels iets van een projectie is van Selenge's psychoses. Het is wel wat traag, maar misschien ook door de onverwachte setting en de bijbehorende lichte onvoorspelbaarheid wist het me genoeg geboeid te houden.

stem geplaatst

Tja, hier kon ik dus echt niet inkomen. Niet dat het echt slecht is, sterker nog, het is grotendeels meer dan capabel gemaakt met ook acteerwerk wat best oke is. Maar laten we eerlijk zijn - The Exorcist was fantastisch, maar de meeste exorcisme-films sindsdien zijn redelijk derivatief en redelijk voorspelbaar. Ik had hier nog enige hoop dat een Koreaanse exorcismefilm wat anders op tafel zou brengen, maar het voelde voor mij toch als meer van hetzelfde. Helaas. En door.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik ken Ben Wheatley eigenlijk van z'n wat oudere werk, films als Kill List, A Field in England en Sightseers - zelfs al vond ik niet elke film even genietbaar, het was toch op z'n minst interessant. Dus ik viel bijkans van m'n stoel toen ik zag dat hij tegenwoordig ook films als Meg 2: The Trench regisseert. Misschien dat ik die ooit nog ga kijken ik ben nu wel benieuwd, maar gelukkig is In the Earth een zwaar hallucinante film die teruggrijpt naar z'n oudere films.

Ik besefte me pas later dat de film in Covid-tijd is opgenomen, wat wel wat verklaart over de minieme cast (4 echte rollen), de weidse setting en ook de achtergrond van een wereld die gegrepen is door een virus wat wereldwijd heeft huisgehouden. Al is dat laatste verder niet superrelevant voor het verhaal, waarin twee onderzoekers naar een afgelegen bos gaan waar hun oud-collega Olivia Wendle ook bezig is. In principe naar wortelgroei en vruchtbaarheid, was het plan, maar in werkelijkheid blijkt zij gegrepen te zijn door een mix van occultisme en een soort biologische entiteit die al telepathisch in contact staat met sommige mensen. Zoals niet voor het eerst in een Ben Wheatley-film is het een mix van genres, waarbij er afgewisseld wordt tussen survival horror, eco-horror en psychedelica, met behoorlijk bloederige en intense scenes tussendoor. A Field in England en Kill List zijn nooit ver weg, en ook hier is het visueel en qua sfeer weer dik in orde.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Toch maar weer een Troma aanslingeren, na het drama dat Shakespeare's Shitstorm was. Ik had al zo'n vermoeden dat dit een redelijk veilige keuze was, en: dat klopt. Verbazend dat een Troma-productie zo'n rits aan grote namen aan zich heeft gebonden (zoals Peter Dinklage, Kevin Bacon en Elijah Wood), maar dat belooft an sich nog niks natuurlijk. Maar dit was een vlotte remake van de cult-klassieker, waarbij een gemuteerde sukkel zichzelf heruitvindt tot superheld en strijder tegen de bad guys. En dat gebeurt met verve: het is natuurlijk supercheesy, maar het bloed vloeit rijkelijk en er is genoeg plotontwikkeling om je niet te vervelen. Natuurlijk is het geen meesterwerk, maar een lekkere schlocky, bloederige doch lichtvoetige horror-komedie, dat is The Toxic Avenger zeker.

De film wordt hier niet mals ontvangen, en deels snap ik het ook wel. Het is behoorlijk traag, en de één z'n slowburner is de ander z'n dodelijk saaie meuk. De hand cam footage vind ik zelf niet heel vervelend en past ook wel in het verhaal, maar kan voor sommigen misschien ook meespelen.

Hoe dan ook, we zijn in Engeland waar het niet pluis is bij een oude kerk die op een oudere heidense site staat; de priester denkt wonderen te hebben meegemaakt en het Vaticaan stuurt een groepje onderzoekers. En langzaamaan gebeuren er steeds meer onverwachte zaken en worden elementen ontdekt die doen suggereren dat een heidense, pre-christelijke aanwezigheid nog steeds actief is en de lokaliteit al dan niet bewust beinvloedt. Het gaat traag vooruit en pas in de laatste twintig minuten of zo dalen we af naar 'the belly of the beast', in vrij letterlijke zin, waarbij diepe krochten onder de kerk verkend worden. Traag, zeker, en budget voor special effects is ook nogal beperkt, maar qua sfeer paste deze film uitstekend in mijn straatje. Prima acteerwerk ook, en ik heb best wel genoten van de film en dito voor de ontknoping. Voor de liefhebbers van langzame folk horror een aanrader wat mij betreft, maar ik zie dat een hoop mensen wiens horrorsmaak ik zeker respecteer hier 1 of 2 sterren uitdelen dus, in goed Nederlands: proceed with caution en your mileage may vary.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

De film krijgt een hoop beroerde recensies zowel hier als op IMDb, en om eerlijk te zijn vind ik dat een beetje overtrokken. Vooropgesteld, dit is zeker geen topper in het genre, wat dat genre ook moge zijn - het feit dat het zich niet tot één type horror beperkt is al een pluspunt in mijn beleving. Het begint nog als een horror comedy in de aanloop, met een groep vrienden die in de bossen van Ierland gaat trippen op paddo's. Maar gelukkig is die comedy zeker niet de boventoon. Niet verbazend heeft de film een redelijk trippy gehalte, waarbij de grenzen tussen realiteit en de trips regelmatig vervagen, voor zowel mij als de personages. En dat is natuurlijk vervelend als er mensen met bosjes omvallen om je heen door iets onduidelijks - is het bovennatuurlijk, is het een moordenaar, zijn het die twee rednecks die in het hutje wonen? Voor mij hielp die onzekerheid en de bijbehorende claustrofobische sfeer wel om van de film te genieten, al is het einde een redelijke twist maar ook ééntje die je eigenlijk wel aan zag komen. Zeker geen topper, maar ik vond het best leuk eigenlijk.

Ik was hier toch wel van onder de indruk, hoor. Het begint nog als een lekkere bad trip, als Romain een avondje naar de klote gaat en daar al een mysterieuze vrouw onder het bloed tegenkomt. Om vervolgens naar een feestje te gaan waar de drugs verder vloeit, maar heel relaxt is de sfeer niet. Er zijn ruzies, Romain is opgefokt en op een gegeven moment moet hij naar huis om het alarm uit te zetten. Om vervolgens de bebloede vrouw weer tegen te komen en door soldaten ontvoerd te worden. Het is allemaal vrij intens, met veel onverwachte wendingen en een trippy sfeertje. Tegen die tijd begon het me ook op te vallen hoe vloeiend alles eruit ziet, en het blijkt inderdaad (schijnbaar) in een vloeiende take te zijn opgenomen.

Maar als we de volgende hoofdpersoon volgen wordt langzaamaan duidelijk hoe de vork in de steel zit en dat de vrouw, de soldaten en de langzaam leip wordende Anaïs allemaal symptomen zijn van een zombie/infectie-uitbraak a la 28 Days Later. Knap gemaakt, prima geacteerd en de druggy sfeer met genoeg draaien in het verhaal maakte het voor mij af. Al sleepte het op momenten wel een beetje, maar desondanks een prima score voor MadS.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

stem geplaatst

Leuke alternatieve versie van het Assepoesterverhaal, waarin we Elvira volgen - één van de stiefzussen, niet behept met veel schoonheid maar wel iemand die alles ervoor overheeft om met Prince Charming (Julian heet ie hier) te trouwen. En in deze donkere komedie maar ook zeker body horror wordt haar ambitie en met name haar middeleeuwse cosmetische ingrepen prima weergegeven. Er zitten natuurlijk allerlei knipogen naar onbereikbare schoonheidsidealen in, maar de toon blijft vrij licht met een zwartgallige humor. Zoals het een sprookje betaamt is het gewoon Assepoester die alsnog wint en niet aan de manipulaties van Elvira ten onder gaat, en sterker nog, Elvira eindigt met zelfmutilatie en minder schoonheid dan waar ze mee begon. Ik vond de body horror eerlijk gezegd best goor, al komt dat ook doordat medische ingrepen mij niet zo liggen. Maar als film was het verfrissend en vermakelijk.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Sterk historisch drama over opgroeien op het Amerikaanse platteland van de jaren '50. Het is niet makkelijk voor de jonge Seth. Naast dat er weinig te doen is: z'n moeder spoort al niet helemaal, z'n vader blijkt in de kast te zitten, wordt verdacht van de moord op één van Seth z'n vriendjes om vervolgens zelfmoord te plegen en dan is er ook nog een Engelse buurvrouw die nogal vreemd is en (zoals de samenvatting ook al zegt) door Seth voor een vampier gehouden wordt. De hele film heeft een dromerige sfeer, en dat blijkt (las ik later) ook met opzet te zijn - het is een Britse film die een soort van mythische, über-Amerikaanse setting wil creëren, met oneindige korenvelden, excentriekelingen, rare religieuze lui, en dat alles dan weer vanuit het beeld van een kind. Idyllisch qua setting wellicht, maar zeker niet idyllisch qua gebeurtenissen. Die sfeer maakt de film soms ook wat onlogisch, aangezien door de visie vanuit Seth sommige mensen zich nogal vreemd lijken te gedragen (de sheriff die bijvoorbeeld beweert dat z'n dode vader nog steeds mensen vermoordt), inclusief hijzelf met z'n creepy foetus-Eben, of dat hij voor zich houdt dat hij de ontvoeringen van Kim en Dolphin allebei gezien heeft, maar het werkte voor mij ook wel om de mysterieuze sfeer hoog te houden. Het is traag en ondanks de body count nogal beperkt qua horror, maar ik vond dit toch wel een unheimliche, fijne film hoor.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Gezien de poster, de marketing, de synopsis, gezien alles is het al duidelijk waar deze film naartoe werkt, dus als een verrassing komt het niet dat er een gigantisch stenen beeld tot leven komt. Het duurt wel even voor het zover is, en laten we eerlijk zijn, dat is ook wel het hoogtepunt van de film. Voor die tijd gebeurde er een stuk minder, maar was het alsnog wel een fraaie, wat langzame folkloristische film over Japan in de samoeraitijd. Leuk gedaan, mooi historisch beeld met prima kostuums en sfeer, en een prima ontknoping.

stem geplaatst

De film duurt niet al te lang, maar ik vond het (deels) toch een behoorlijke zit. Het valt eigenlijk uiteen in twee delen. Eerst een lange aanloop waarin we een hoop zeer Amerikaans tienergeneuzel zien, voelde wat mij betreft niet altijd even geloofwaardig al ben ik niet bepaald een Amerikaanse tiener. Hoe dan ook, alle gesprekken tussen veertienjarige meisjes gingen me wel vrij snel de keel uit hangen, veel van de actrices ook trouwens. En de nieuwsbulletins en re-enactments vond ik ook niet heel boeiend. Daarna wordt het toch vrij abrupt een heel andere film als duidelijk wordt wat er aan de hand is met Megan en hoe 'Josh' haar en later ook vriendin Amy heeft ontvoerd, verkracht en uiteindelijk vermoord. Heel expliciet is het niet en veel bleeft buiten beeld, maar vrij kil en naargeestig is het alsnog. Als waarschuwing over de gevaren van het internet, hoe het schijnbaar oorspronkelijk bedoeld is, voelt het wel aan als overdreven botte-bijl-werk, maar het heeft toch wel een redelijke naarheid. De laatste 20 minuten trekken de film wat mij betreft wel wat omhoog, dus vandaar nog bijna een zesje, maar niet helemaal.

stem geplaatst

Het is altijd uitkijken op een eiland. Stugge locals, oude tradities die maar niet willen wijken, mysterieuze rites en voor je het weet beland je op een brandstapel.

Iodo oftewel Io Island is een nogal mysterieuze film van Koreaanse makelij over het titel-eiland. Bijzonder sfeervol, fraaie beelden, en ook een intrigerend verhaal, voor zover ik het kon volgen. Maar ik zal eerlijk zijn, zelfs met nadien nog wat van uitleg over het plot heb ik nog een hoop gemist, en de film is er ook niet op uit om een hapklaar plot af te leveren. Het gaat over het mysterieuze en wellicht zelfs mythische eiland Io, nabij het eiland Parang. Op Parang wonen alleen vrouwen, vaak weduwen van gestorven vissers en er zijn vele tradities, zelfs shamanen - de moderniteit komt niet erg aan, en dat lijkt ook geen toeval. De hoofdverhaallijn gaat over de verdwijning van een journalist en de zoektocht naar hem, en op die manier zien we ook veel over Parang, Io en hun bewoners. Met op het einde ook nog een heftig staaltje penismutilatie en necrofilie.

Maar makkelijk kijken was dit niet, al intrigeerde het me zeker. Wel genoeg fraaie beelden, prima acteerwerk, en ik verveelde me zelden. Maar het was wel een film lang je afvragen waar in de chronologie we nu eigenlijk zijn, en soms ook naar wie we überhaupt aan het kijken zijn - er wordt continu gesprongen tussen meerdere tijdsperioden, tussen locaties, en de sfeer is sowieso behoorlijk dromerig met een vage scheiding tussen realiteit en mythe. Maar ik heb hier behoorlijk van genoten, het is vrij obscuur maar een pareltje wat mij betreft.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Tja, als je toch voor een turkey gaat, dan kan je het maar beter gelijk goed doen. Nu zijn er in de krochten van de IMDb Bottom 100 of de MM Flop 100 vast nog wel meer draken te vinden met nog lagere scores, maar laten we eerlijk zijn, de enige reden dat Ooga Booga niet in dat soort contreien is beland is een gebrek aan stemmen. Het is een slap verhaal waarbij een nogal karikaturale pop (Ooga Booga dus), bezeten door een door racistische agenten doodgeschoten zwarte student, op wraakexpeditie gaat. Iedereen in de film is een bordkartonnen karikatuur met nauwelijks acteertalent, het is niet grappig, spannend of eng, en de film blijft de hele speelduur braaf binnen de lijntjes. En Ooga Booga is een dikke kneus, gelukkig voor hem kan z'n vriendin nog wel wat. Dat het slecht is, da's één ding, maar maak het dan tenminste nog vermakelijk, en ook dat doet Charles Band hier niet. Wat een ellende.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Viel me eigenlijk niks tegen. Vooropgesteld, dit is duidelijk een no-budget productie en het is qua opbouw een vrij standaard zombiefilm (hier veroorzaakt door vergiftigd drinkwater, een kleine ecologische knipoog). Maar het werkt vrij aardig. Met een setting in een arme wijk in Lagos, Nigeria, niet het meest subtiele acteerwerk ooit, maar tof dat dit soort films gemaakt worden en dat zonder de oerslechte special effects of onnodige romantische filler die Nollywood films nog wel eens willen teisteren. Langzaamaan verspreidt de 'rivierblindheid' zich van een locale dealer naar uiteindelijk zo ongeveer de hele wijk en is het een bloederig gevecht tussen de zombies en de mensen die proberen te overleven. Niet heel verrassend, maar redelijk bloederig en qua acteerwerk is het voor Nollywood-begrippen niet onaardig. Ik geef CJ Obasi het voordeel van de twijfel en voor mij is zo'n nieuwe setting sowieso een plus.

stem geplaatst

stem geplaatst

Mijn vorige registratie Twentynine Palms was al nauwelijks horror, maar ondanks visioenen en een heidense koning die ronddwaalt en een aantal keren mensen verminkt is deze Penda's Fen al helemaal lichtjaren van je typische horror-film verwijderd. Penda's Fen is voornamelijk een bloedserieuze coming-of-age film, over de nogal serieuze Stephen die zeker in het begin van de film niet te harden is. Een upper class domineeszoon, strontreligieus en aartsconservatief, arrogant tegenover arbeiders, maar ook onzeker. Via een aantal visioenen, gesprekken met zowel echte (vader, socialistische buurman, melkman waar hij stiekem verliefd op is) als imaginaire (o.a. Edward Elgar en de titulaire koning Penda) personen wordt zijn wereldbeeld veranderd, niet in het minst omdat hij geadopteerd blijkt te zijn, zijn religie gaat betwijfelen en zijn homoseksualiteit langzaamaan accepteert. Het heeft wel wat fraaie en unheimliche beelden van de Engelse velden en een vleugje mysterie, maar het is toch voornamelijk een goed gemaakte, doch wat oubollige, politieke en religieuze coming of age. Waarom deze een komedie-tag heeft, geen idee verder.

De film heeft een horrortag op IMDb, en zoals ik al wel eens had meegekregen is er wel een heftig einde. En dat is een understatement. Maar de film is 100 minuten lang een ongemakkelijke roadtrip die, aan de reviews te zien nogal polariserend werkt. En dat begrijp ik wel. Fraaie beelden van de Amerikaanse woestijn, terwijl het stel David en Katia daar doorheen reist. Maar niet alles is koek en ei, want zo goed liggen ze elkaar niet, en Dupont zit ook dicht op de huid als we ze intiem volgen in hun dagelijkse bezigheden. Met een hoop seks, rijden, ruzie, eten, seks, rijden, seks, dat we allemaal uitgebreid te zien krijgen. Heel liefdevol en intiem is het verder niet, en er is niet veel plot te bekennen, maar toch vond ik het wel enigszins intrigerend om zo dicht op de huid te zitten van de langs elkaar heen pratende David en Katia.

Hoewel de film eigenlijk de hele speelduur wel wat ongemakkelijk aanvoelt, is er veruit de meeste tijd weinig aan de hand behalve wederom een neukpartij of gekibbel tussen het stel. Maar tegen het einde verandert dat als een paar rednecks hun staande houdt en David voor de ogen van Katia verkracht. En David die vervolgens daardoor zodanig in zijn ego en mannelijkheid wordt geraakt dat hij flipt en Katia doodsteekt. Ik stond wel even te kijken, en ook wel interessant hoe de film eigenlijk precies doet wat je niet verwacht. Naast het testen van geduld door de escalatie pas na 100 minuten in te zetten, is hier ook níet de vrouw, maar de man het slachtoffer van de verkrachting, in plaats van dat David haar kan proberen te verdedigen. En deze aanval op z'n mannelijkheid is voor hem fataal. Intrigerende film al durf ik 'm hier maar aan weinig mensen aan te raden.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst