Iodo (1977)

Zeeoren (jeonbok) en zeevrouwen (haenyeo). Ik ben wel te porren voor Japanse eilandfilms, maar volgens mij had ik nog geen Koreaanse gezien. Houdt ongeveer het midden tussen Shokei no Shima (1966) en Kyôfu Kikei Ningen: Edogawa Ranpo Zenshû (1969). Dan krijg je misschien ook iets als Kamigami no Fukaki Yokubo (1968), maar die heb ik verbazingwekkend genoeg nog steeds niet gezien. Beetje typisch wel dat die Japanse films allemaal zo'n tien jaar ouder weer zijn, maar wie goed zoekt kan ook in de Zuid-Koreaanse cinema genoeg pareltjes vinden.

De film hanteert een flashback vertelstructuur vanuit meerdere gezichtspunten, wisselt vaak van toon, bevat een ratjetoe aan genres en heeft allerlei stijlvolle kleurrijke shots die met de blu-ray release nu helemaal mooi zijn te bewonderen. Het transgressieve slotakkoord is om je vingers bij af te likken. Deze scène kon natuurlijk alleen niet.

Het is altijd uitkijken op een eiland. Stugge locals, oude tradities die maar niet willen wijken, mysterieuze rites en voor je het weet beland je op een brandstapel.

Iodo oftewel Io Island is een nogal mysterieuze film van Koreaanse makelij over het titel-eiland. Bijzonder sfeervol, fraaie beelden, en ook een intrigerend verhaal, voor zover ik het kon volgen. Maar ik zal eerlijk zijn, zelfs met nadien nog wat van uitleg over het plot heb ik nog een hoop gemist, en de film is er ook niet op uit om een hapklaar plot af te leveren. Het gaat over het mysterieuze en wellicht zelfs mythische eiland Io, nabij het eiland Parang. Op Parang wonen alleen vrouwen, vaak weduwen van gestorven vissers en er zijn vele tradities, zelfs shamanen - de moderniteit komt niet erg aan, en dat lijkt ook geen toeval. De hoofdverhaallijn gaat over de verdwijning van een journalist en de zoektocht naar hem, en op die manier zien we ook veel over Parang, Io en hun bewoners. Met op het einde ook nog een heftig staaltje penismutilatie en necrofilie.

Maar makkelijk kijken was dit niet, al intrigeerde het me zeker. Wel genoeg fraaie beelden, prima acteerwerk, en ik verveelde me zelden. Maar het was wel een film lang je afvragen waar in de chronologie we nu eigenlijk zijn, en soms ook naar wie we überhaupt aan het kijken zijn - er wordt continu gesprongen tussen meerdere tijdsperioden, tussen locaties, en de sfeer is sowieso behoorlijk dromerig met een vage scheiding tussen realiteit en mythe. Maar ik heb hier behoorlijk van genoten, het is vrij obscuur maar een pareltje wat mij betreft.