Kyôfu Kikei Ningen: Edogawa Ranpo Zenshû (1969)

Erg benieuwd naar deze. Moet behoorlijk bizar/schokkend zijn als ik de verhalen mag geloven.

Nee hoor: absoluut niet schokkend deze film van Ishii. Wel vrij bizar. Ishii baseerde deze film op een verhaal van Edogawa Rampo (een Japanse schrijver van ero-, horror- en detective verhalen) en combineerde dat nog met wat elementen uit andere verhalen van Rampo.

Resultaat is een amusante, soms erg sfeervolle film in de trant van The Island of Dr. Moreau en Freaks. Alleen zul je in deze film geen echte 'freaks' aantreffen maar enkel een groep performance artists die door Ishii opgevrolijkt en omgebouwd werd met vreemde kleding, schmink, verf en make-up. Het levert soms een bizar en amusant schouwspel op met veel gedans (1 of andere performance art die butoh wordt genoemd), leuk kleuren en veel naakt. Ook de montage is soms erg cool.

Helaas zwakt de film naar het einde toe af omdat veel plotontwikkelingen dan verklaard moeten worden. Zat ik niet echt op te wachten. Gelukkig eindigt de film wel weer bizar.

De film is in Japan nooit op een format (dvd/video) uitgebracht en ik meen gelezen te hebben dat de film in Japan na de oorspronkelijke release noga amper vertoond werd. Dit had niet zo zeer te maken met de verschrikkingen die de film toonde (want die vallen flink mee) of de plotinhoud (incest, experimenteren op mensen, vreemde kijk op psychiatrie etc) maar met de letterlijke betekenis van de Japanse titel van de film.

Mijn dvd vertaalt de titel met Horrors of Malformed Men, maar schijnbaar impliceert de titel Kyofu Kikei Ningen dat:

a) deze misvormde mensen onmenselijk zijn

b) en dat je erg bang voor deze freaks moet zijn.

En daardoor kreeg de film die beruchte status en werd ie opzij geschoven.

In ieder geval blijf ik die filmpjes van Teruo Ishii erg leuk vinden. Bizar ook dat ie dit soort films binnen het studiosysteem kon maken.

3,5*

Mijn dvd had een speelduur van 99 min trouwens.

Bizar Freaks-achtig filmpje.
Eerste helft begint nog wel redelijk gewoontjes met hoofdpersoon die de plaats inneemt van zijn omgekomen dubbelganger, maar als we op het eiland Panorama komen wordt het meteen allemaal wel heel bizar, niet alleen qua verhaal ook qua kleurgebruik.
Stevige dosis sadisme (niet zozeer qua gore en bloed) en behoorlijk wat blote dames (topless that is).
Al met al zelfs naar Japanse cult-cinema-standaard nogal weird allemaal, maar zeker ook bovengemiddeld.
Kan haast niet anders of de regisseur van The Human Centipede heeft deze film ook gezien.

Eindelijk eens een Ishii Teruo die enige substantie heeft, samenhangend is en over de gehele linie boeiend blijft. Wellicht zijn beste film.

edit: wellicht wat streng, Bohachi Bushido is ook wel redelijk substantieel, maar wat wisselvallig in toon en spanning

Pas mijn tweede Ishii, maar voelt al erg herkenbaar. Toch vind ik deze, mede door de hier boven aangegeven punten, júist minder. Dat laatste half uur is alleen door te komen omdat Ishii geweldig creatief bezig blijft. Niet altijd even fraai, maar heb wel een zwak voor die gekke kleurenfilters en z'n low angle shots zijn ook om te smullen. Dat verhaal kan me echt gestolen worden, hoewel erg solide (en tot in de detail uit de doeken gedaan). Vond hem vooral het eerste uur dus z'n kwaliteiten benutten, waarbij de hele freakshow slechts een leuke bijkomstigheid was.

Toen ik de inhoud van het verhaal las dacht ik met een film te maken zou krijgen die het vooral moest hebben van het gore. Dat viel achteraf gelukkig mee. Datgene wat zich op het eiland afspeelde bevatte trouwens enkele zeer mooie scènes. Vooral die scène met dat boottochtje met die vergulde dame en de onder water zwemmende naakte dames sprong er bovenuit. Het verklaren van die plotontwikkelingen in het laatste half uur had voor mij niet gehoeven. Het verhaal was voor mij in deze film van ondergeschikt belang. Het ging bij mij in deze film vooral om het visuele en dat was dik O.K..

3.5*

Ik was ergens wel verrast dat er toch behoorlijk wat vrouwelijk naakt in deze film zat, zeker voor de tijdsperiode. Dat de Japanners niet bepaald preuts zijn, is me wel bekend al heb ik nog maar weinig Japanse films gezien waarbij de erotiek zo centraal stond. Nu goed ik kijk dan ook zelden films van Aziatische bodem. Deze film is duidelijk in te delen in 2 grote stukken, met eerst een mysterie en daarna is het meer een surreëel stuk waarin misvormden voor de artwork zorgen en waarin het hele mysterie uit de doeken wordt gedaan van naaldje tot draadje. Zoals wibro al opmerkte, dat had niet echt gehoeven, want die complexiteit bezorgde me hoofdpijn. Het was wel leuk voor een keer maar eigenlijk zijn dit soort films niet aan mij besteed.

Komt uit op Arrow

Tja, ik moet inderdaad toegeven dat ik zelden zoiets als dit gezien heb. Maar dat betekent niet gelijk dat het ook echt beviel. Het is een film die probeert om vreemde beelden in de film te werken zonder dat het nou echt een geweldige meerwaarde heeft; qua plot vond ik het tenminste niet zo interessant (malloot wil opzettelijk mensen misvormen en probeert een dokter daarin te dwingen). Het filmwerk was dan best weer aardig, al was ook daar (met bijvoorbeeld de vele kleurenfilters) niet alles even functioneel. Misschien was het een kwestie van de verkeerde film op het verkeerde moment, maar ik kon toch niet zoveel met deze film.

Typische Teruo Ishii.

Ik heb eigenlijk enkel z'n nieuwe werk gezien, maar dat maakt eigenlijk niet zoveel uit. Ook z'n recentere films komen erg gedateerd over, en dat vermoedelijk ook met een beperkter budget. Herkenbaar dus, maar dan iets serieuzer en degelijker neergezet.

Als de naam Rampo verschijnt dan wekt dat meestal wel de interesse. Zijn verhalen vormen vaak toch een goeie basis voor een film. Niet echt volop horror, maar meestal wel duister en luguber. Dat mag je dan ook van deze film verwachten. Echt shockerend of smerig is het niet, wel weird and freaky.

De film wordt goed opgebouwd, het laatste half uur is alleen heel wat uitleggeriger. Ishii lost dat op door wat met kleurfiltertjes te spelen en ervoor te zorgen dat het er visueel mooi blijft uitzien, maar net als de meesten hier zat ook ik niet te wachten op een gedetailleerde uitleg van het mysterie.

Voor de gewone horror fan valt hier allicht niet zoveel te rapen, maar wie graag wat weirdere Japanese cinema kijkt valt er genoeg te genieten. Ishii zal nooit echt een favoriet worden, maar z'n films hebben vaak toch wel iets interessants.

3.0*

Mijn eerste Ishii, en een aangename verrassing, vooral dan het eerste stuk. Het verhaal is uiteindelijk behoorlijk maf -dat kan ook bijna niet anders met zo'n titel- maar begint nochtans als een sfeervol Lynchiaans mysterie over identiteit, herinneringen en persoonsverwisseling. De protagonist loopt dan weer met een baard rond, dan weer met een ooglapje, er is een onopgeloste moord- het intrigeerde en ook als hij even later de identiteit aanneemt van een overleden erfgenaam is dat veelbelovend.

Maar ergens halverwege wordt het eiland uit de titel aangedaan en wordt het een stuk bizarder. Geregeld ook best grappig, ik moest af en toe wel grinniken om al die vaagheid, maar het niveau van het eerste deel wordt niet meer gehaald. De freaks vallen overigens nogal mee, ze zien er meestal uit alsof ze een beetje zijn uitgeschoten met het badschuim. Jammer genoeg komt er op een gegeven moment een politieman op de proppen die in een paar minuten alle mysterie de nek omdraait, en dan worden we daarna ook nog vergast op een niet bijster geloofwaardige jammerklacht. Ontzettend jammer dat er kennelijk van alles moest worden uitgelegd. Het eindigt dan wel weer in stijl met een vuurwerk van ledematen.