Somos Lo Que Hay (2010)

Klinkt als een leuke andere kijk op het kannibalisme.

En hij is zeker de moeite waard. De eerste cannibal film waarin ik empathie voelde met de personages.

Nu ook een trailer online.

Lijkt me een ontzettend knappe film. Zien!

Niet goed.

Het drama gedeelte zou verfrissend moeten werken, maar voelt aan als een saaie sleur. Teveel drama dat op potsierlijke wijze doorheen de film gegooid wordt. De personages blijven extreem doods, waardoor het hele drama deel helemaal niks voorstelt.

Ook het horrorluik is weinig verheffend. Amper gore of smerigheid, het feit dat het op kannibalen gaat is zowat het volledige horrorgegeven. Toch wat minnetjes voor een films als deze. Deed me wat denken aan The Hamiltons (al waren het daar vampieren), die vond ik alleen stukken beter uitgewerkt.

Visueel is het wel een fijn filmpje, al draagt de cinematografie hier ook wel wat bij aan de saaiheid en zijn de beelden niet zó mooi dat ze de film kunnen dragen. Soundtrack vond ik redelijk goedkoop, povere poging om erg gewichtig over te komen.

Had veel beter kunnen zijn, maar de film faalt zowel als drama en als horror. Wat rest zijn een aantal aardige plaatjes en veel dode momenten.

1.5*

Somos Lo Que Hay benadert het thema nogal zwaar en serieus.

Een hoog drama gehalte. Een lekker bizar drama, dat wel.

Suf drama over een sukkelige familie van kannibalen. De personages zijn door het apatische en statische akteerwerk niet interessant en het script is oninteressant en vaag. Het geheel beweegt zich ook voort in een dodelijk traag tempo. Tel daar saai camerawerk en een flauwe soundtrack bij op en je hebt... niet veel.

A Cannibal Gore-Fest...

...Staat er voor op de cover te lezen en achterop nog veel meer van soort kreten. Forget it. Er zit wel wat gore in, maar het stelt niet veel voor, vaak ook veel te donker om er iets uit op te maken.

De laatste dag(en) van een familie die het niet breed heeft, maar toch nog mensen weet te vinden die lager op de ladder staan om op te eten. Vader is dood en de machtsstrijd tussen de rest van de familieleden kan beginnen. Vermengd met de bezigheden van een overijverige, maar niet al te snuggere detective die te graag de eer wil hebben om een grote zaak op te lossen.

Zoals eerder vermeld vaak wat (te)veel in het donker gefilmd, maar wél met een aantal memorabele scenes (o.a. de opening, de jacht van de oudste broer) en een erg fijne soundtrack (hier een voorproefje). Het idee van de klokjes door het hele huis die in de climax terugkwamen, was ook leuk, maar dat had best wat meer gebruikt kunnen en mogen worden.

De kritiek dat de personages te doods/statisch zouden zijn, vind ik er een beetje naast zitten: zoals de moeder op een gegeven moment zegt, prompt na wat herinneringen opgehaald te hebben: : ''Wij zijn monsters!'' Deze familie ís The Living Dead geworden, vandaar hun houding en gedrag.

Goed te doen: 3,0*.

rauwe, realistische en sfeervolle kannibalenfilm..niet echt een gore-fest!

Raar filmpje dit, de drama is niet slecht maar de horror daarintegen wel.

Maar om die 2 nou op deze manier te mengen vind ik totaal niet gelukt.

Mooie beelden dat wel, maar de horror is eigenlijk een beetje te slap.

Je ziet namelijk ook bijna geen ene donder in al die duisternis.

Nee was niet de verassing wat ik verwachte.

behoorlijk slapjes.

Wat wordt deze ondergewaardeerd.

Kannibalen-films in vele soorten en maten, van goedkope B-films uit de jaren 80, tot wannabe's, tot Hollywoodfilms, kennen we inmiddels, maar de Mexicaanse We Are What We Are (Bijpassende titel ook) gaat met dat eeuwenoude thema nu de arthouse-kant op, en schetst hier ook een serieuzere en genuanceerdere variant met het thema. Het resultaat is een behoorlijk sterke film die ook ondertussen lekker spannend weet te blijven.

We maken kennis met wat we konden verwachten; een kannibalistische familie die een nieuwe leider zoekt na de dood van vaderlief. De familie rest enkel nog uit een zwaar gestoorde moeder met een doodenge uitstraling en 2 nog redelijk naïve zoons en een dochter, waarbij, zoals de voormalige oude regel al zei dat de man voor het eten zorgt en de vrouw voor het huishouden hier ook nog op een ironische wijze de kop om de hoek steekt. Alleen de man die voor het voer zorgt en professioneel was in het ontvoeren en killen van mensen is er nu niet meer en nu moet de oudste zoon het overnemen, want er moet wel brood (lees mensenvlees) op de plank komen. Wat we dan krijgen is een hectische trip door de straten en wijken van Mexico-City, voornamelijk 's-nachts, om zo op zoek te gaan en de opdracht te vervullen... wat ook lijkt te lukken door een straathoertje te ontvoeren, maar wel met alle gevolgen van dien, want dat er voor dit soort problemen ook nog autoriteiten zijn, had de familie waarschijnlijk over het hoofd gezien, en ook niet de collega's van het hoertje die uit zijn op wraak, en uiteraard de psychologische machtspelletjes met moedertjelief maken het er ook maar niet beter op.

Het resultaat is een behoorlijke meeslepende en sterke film die het ook voornamelijk moet hebben van de spectaculaire beelden van Mexico-City die zelfs nog een beetje een Michael Mann-feeling weten weg te geven. Tegen het einde is er ook nog plaats voor actie and some gore en de ontknoping is wel weer lekker typisch.

Zoals vermeld, helemaal geen slechte kannibalenfilm Nederlands grootste voetbal-rivaal.

4,5*

Waarschijnlijk de zwakste en saaiste film die ik dit jaar al gezien heb, Eerst het positieve. Daar waar veel horrorfilms verknoeid worden door een slecht einde, is het hier net andersom. Het einde van de film is goed bedacht, maar de rest van de film is om zo snel mogelijk terug te vergeten. Zonde van mijn tijd om deze film te bekijken en evenzeer eigenlijk om hier een beoordeling aan te wijten. Gelukkig wordt de score dankzij het goede slot nog opgetrokken tot 1,5 sterren, Next!

Teleurstellend toch wel. Zeker aangezien Grau's bijdrage aan ABCs of Death (Ingrown) een indrukwekkende was. Het begon nochtans sterk. Vervreemdende en fraaie openingsscene, bijgestaan door een sterke soundtrack. Wat opmerkelijk is, aangezien de soundtrack in latere stadia compleet dissoneert en vaak niet om aan te horen is. Jammer.

Verder probeert de film teveel van de twee walletjes te eten zonder in één van beide te excelleren. Als horror te tam, als drama te overdreven. Helpt dan ook niet mee dat de personages lege hulzen blijven. Wat rest zijn wat sterke donkere visuals, en een intrigerend uitgangspunt. Eentje die door de uitwerking wat in de steek gelaten wordt, helaas. 2,0*.

Mooi naar filmpje gebaseerd(!) op feiten.

Mexicaanse horrorthriller over een familie waarvan de vader onverwacht komt te overlijden vlak voor er een kannibalistisch ritueel uitgevoerd dient te worden. Moeder Patricia [Carmen Beato] wacht ongeduldig af terwijl haar kinderen Alfrede [Francisco Barreiro], Julián [Alan Chávez] en Sabina [Paulina Gaitan] letterlijk uitvechten wie nu de verantwoordelijkheid voor de familie en de bijbehorende rituelen op zich mag nemen. Een paar gewelddadige uitbarstingen zijn onvermijdelijk maar ondanks dat we hier te maken hebben met een klassieke horrorthema is helemaal niet zo spannend, schokkend of bloederig. Eerder bizar en dus wat vervreemdend.

Opnieuw een film met een magere score hier op MM, maar die mij prima beviel. Somos lo que hay gaat over een kannibalenfamilie met een probleem - vader is plotseling overleden, dus wie moet er nu voor het eten gaan zorgen? De zonen zijn wat sukkelig en blijken er niet zo goed in. Natuurlijk is er het gegeven van kannibalisme en de film is ook vrij groezelig, maar reken niet op een gorefest (al is er redelijk wat geweld en een aardige body count). De toon van de film is ook vrij serieus, met soms wat morbide zwarte humor, en lijkt in die zin meer op een familiedrama. En een misdaaddrama, want in tegenstelling tot veel andere horrorfilms blijkt hier de politie wél te bestaan en ook in actie te komen bij mysterieuze (bijna-)ontvoeringen en gevonden lijken. Ik vond het best een intrigerend verhaal, met met opzet ingetogen acteerwerk, en genoeg horror, bloed en drama om het interessant te houden.