Alternatieve titel: Campanadas a Medianoche, 24 mei 2025, 23:39 uur
Erg genietbaar filmpje van de hand van Orson Welles, toendertijd werkend vanuit Spanje. Chimes at Midnight oftewel Falstaff is een Shakespeare-verfilming van (ik meen) Henry IV, waarin Welles zelf één van de hoofdrollen speelt als uitvreter Falstaff. Ik wist niet veel van het bronmateriaal, maar het is erg vermakelijk en eigenlijk in elk opzicht zit het goed in mekaar. Fijn acteerwerk, de Shakespeariaanse dialogen en vooral de creatieve beledigingen die regelmatig voorbij komen werken goed - het komt voor mij helemaal niet oubollig over maar juist origineel. En ook visueel ziet het er gewoon goed uit. Dat het plot in z'n geheel wat minder boeit, soit, maar in de tussentijd keek dit fijn weg.
Alternatieve titel: The Castle, 24 mei 2025, 17:54 uur
Vrij aardige Kafka-verfilming, al is het werk van Kafka niet altijd even makkelijk verteerbaar. Dat geldt ook voor Het Kasteel, en deze Zamok-verfilming - vergelijkbaar als bij Het Proces is ook hier een soort van strijd tussen een individu en een ondoorgrondelijke, onbegrijpbare bureaucratie. K is landmeter en komt in een dorpje terecht, alwaar hij naar het kasteel wil, waar de beslissingen worden genomen. Niet dat hij echt bedreigd wordt of echt onvriendelijk wordt bejegend, maar hij wordt door een cast aan karakters van het kastje naar de muur gestuurd. Balabanov weet op zich de surreële waanzin van Kafka goed te verfilmen, met niet onvriendelijke maar ook onbetrouwbare en compleet nutteloze dorpelingen. Ook als hij aan de vrouw raakt in het dorp wordt het niet veel beter of minder surrealistisch. Maar het blijft toch ook een beetje een verstikkende exercitie, die per constructie nergens heen gaat. Balabanov is hier ook nog vrij boekgetrouw en de naargeestigheid van z'n latere werk is niet echt aanwezig, en dat vind ik stiekem wel een beetje jammer. Alsnog wel een voldoende voor Zamok.
Eens in de zoveel tijd is het weer raak, er komt weer een Bollywood-film in de top 250 en soms moet je je er toch uit completisme weer even toe zetten. En eigenlijk maakt het nooit z'n top 250 status waar, en dat is nu ook weer het geval. Het is niet zo'n gedrocht als sommige andere Bollywood-films, maar alsnog, het is een sympathieke film maar veel bijzonders is het niet. We zien Manoj heel hard studeren voor een examen tot politie-agent, allerlei tegenslag overkomend en met een onovertuigende romance erin gepropt. Ik mis misschien wat culturele context om deze brave strijd-tegen-het-corrupte-systeem echt te waarderen, maar het is voorspelbaar, véél te lang (2.5h voor een verhaal dat in 80 minuten had gekund) en om Manoj (en vrienden/vriendin) keer op keer te zien blokken is gewoon saai. En dan beklijft de goedbedoelde boodschap en het beoogde feelgood-gevoel ook niet.
Het hoeft niet allemaal serieus, arthouse of horror te zijn. Mr. Bones was schijnbaar toen het uitkwam een grote hit in Zuid-Afrika, en de meest gekeken film aldaar totdat vervolg Mr. Bones 2 verscheen. Het is een komedie over een blanke medicijnman die als baby bij een lokale stam terecht is gekomen, en op zoek gaat naar de zoon van het stamhoofd in een resort-stad. Het is allemaal erg luchtig, maar vaak ook wel erg flauw - verwacht een hoop poep- en plasgrappen (écht heel veel), slapstickscenario's waarbij mensen tegen een boom knallen of een varken op hun hoofd krijgen, en natuurlijk een eindeloze reeks grappen van het type 'bosjesman komt in de beschaving en weet niet hoe dingen werken'. Natuurlijk ook nog een romance erin verwerkt, maar goed, ik wil hier ook niet al te cynisch over doen - misschien niet mijn soort komedie, maar echt verschrikkelijk is het nou ook weer niet. Tenminste nog redelijk wat afwisseling qua setting, inclusief een hoop Afrikaanse natuur, en met verstand op nul zijn er ook best nog wel eens grappen die wel werken. Maar het voelt soms wel een beetje aan als de Zuid-Afrikaanse variant van hoe ik me de films van Jandino Aspiraat voorstel.
Goedgemaakte thriller die op meerdere vlakken zich beperkt - er zijn eigenlijk maar twee acteurs (en een derde via de telefoon), de setting is beperkt (>95 % van de film speelt zich af in de auto terwijl de ouders met dochter Alice bellen) en de film is praktisch in real time en nergens expliciet. En toch wordt de spanning er vakkundig in gehouden, ook door het overtuigende acteerwerk. Halverwege leek het me duidelijk dat dit vooral een intens familiedrama was, maar zo tegen het einde als komt er nog een twist met duidelijk bovennatuurlijke aspecten bovenop die voor mij prima werkte. Ik was wel onder de indruk toen ik de zaal uitstapte.
Nicolas Cage heeft een nieuwe niche gevonden waarin hij vaak in over-the-top, hallucinante werkjes los gaat. Soms werkt het (Colour out of Space, Mandy), soms niet zo (Renfield, Willy's Wonderland), maar ik was toch wel geïntrigeerd door deze The Surfer. Gemist op IFFR, maar nu wel in de bios meegepakt.
The Surfer speelt zich af in Australië, waar Cage een beetje leeft in het verleden - hij heeft een goeie baan maar zijn huwelijk is op de klippen, en hij wil het huis aan de kust kopen waar hij is geboren om zijn zoon net zo'n surfende jeugd te gunnen als hij zelf had. Maar als hij met z'n zoon daar probeert te surfen blijkt dat buiten de locals gerekend. De lokale surf-gang heeft het niet zo op buitenstaanders. The Surfer begint nog kalm maar vervalt langzamerhand in een koortsige nachtmerrie, waar Cage er een nogal obsessieve natuur op na houdt. Ik kan me ook niet echt in hem verplaatsen, in dat hij stap na stap de meest onlogische keuzes maakt.
Maar de unheimliche sfeer, de beelden, en de afwikkeling van het algehele verhaal werken voor mij dan wel weer. Cage kon ik hier ook goed pruimen. Een soort van surfversie van Wake in Fright met een obsessiviteit die aan Fitzcarraldo doet denken, met een toefje delirium en psychedelica erbovenop. Ik lust dit wel.
Alternatieve titel: Valley of the Bees, 1 mei 2025, 15:24 uur
Dit is gemaakt rond de Praagse Lente, maar voelt toch wat anders aan dan de Tsjechische new wave die ik eerder gezien heb. The Valley of the Bees is een vrij serieus historisch drama dat speelt in de Middeleeuwen, met ook veel religieuze thema's. Tiener Ondrej wordt min of meer uit huis geschopt als zijn vader een behoorlijke jonge vrouw aan de haak slaat, en komt in een religieuze orde terecht - de Teutoonse Orde, voor de geschiedenisnerds ook wellicht bekend van de kruistochten. Hoe dan ook, de film is een sfeervolle, maar ook trage meditatie over het leven van Ondrej - hoe hij in de Orde bevriend raakt met Armin, en hoe zijn geloof evolueert van nauwelijks gelovig, streng gelovig, tot zondig als hij terugkomt in zijn oude stadje waar zijn voormalige stiefmoeder hem verleidt, en ze ook Armin tot zonde proberen te drijven. Het voelt best wel Bergman-achtig aan, vooral the Seventh Seal. Maker Frantisek Vlacil heeft ook Marketa Lazarova geregisseerd die ook al jaren op mijn watchlist staat, en schijnbaar is deze film ook deels een voortvloeisel daarvan doordat middeleeuwse sets hergebruikt moesten worden. Hoe dan ook, de kwaliteit zie ik er wel aan af, maar het is ondanks de narigheden die af en toe voorbijkomen ook zeker trage, zware, meditatieve kost.
