Meningen

Drie jaar na de remake van de horrorklassieker uit 1974 volgde er een prequel. Even duister als de remake over de gedegenereerde familie Hewitt. Echter is de ontstaansgeschiedenis nogal nihil. We zien in het jaar 1939 in een vleesfabriek de geboorte (aardige smeerboel) van Leatherface. De baby wordt gedumpt en een liefhebbende redneck-vrouw vind hem op in het gezin. Helaas komt film niet verder dan dat onze kettingzagende vriend een moeilijke jeugd heeft gehad. Waarna er algauw wordt overgeschakeld naar de bekende formule. En met die bloederige scènes scoort de film wel goede punten. Want we zien wel gruwelijke scenes waar mensen in stukken worden gehakt of gevild. Doordat het veel van hetzelfde toont, is geen film die het genre op zijn grondvesten zal doen trillen, maar als een vermakelijk horrorspektakel, is zeker wel geslaagd.

Opvallende Japanse fantasie-film. Het is gebaseerd op werk uit het begin van de jaren 70 van Osamu Tezuka (o.a. Astro Boy, Blackjack en Kimba the White Lion) Een manga-naar-film-aanpassing dus met een prikkelende erotische inhoud (er is zelfs necrofilie) en speelt met het occulte en het bovennatuurlijke. Het vertelt het verhaal van de beroemde auteur, Yosuke Mikura wiens leven op zijn kop wordt gezet door het mysterieuze meisje Barbara (Fumi Nikaido) en zodoende in erotische en bizarre situaties terechtkomt. Natuurlijk bij een manga-verfilming is er geen gewone romance, zo er is; zwarte magie, een bloed-eed, aan de schoonmoeder in spe die rechtstreeks uit de Griekse mythologie lijkt te komen, een vreemde sekte en mannequins en honden veranderen in mooie wellustige vrouwen. De film zit verder vol met intense kleuren, sterk decorontwerp en verlichting die bij film-noir past en een aparte onstuimige jazzscore. Plus bezit het voordeel dat de cinematografie in handen was van niemand minder dan Christopher Doyle (bekend van o.a. films als Hero, 2046 of van Sant's Psycho) Tenslotte was de film een enigszins vreemde maar plezierige!

Oké het plot was kort; een vrouw wordt op een dag wakker en merkt dat haar vlees begint te rotten ... Maar om dan de film maar onnodig lang te rekken en veel cameratijd besteden aan het focussen op alledaagse activiteiten, ontbijten, tanden poetsen, in de koelkast kijken, post verzamelen, piesen op het toilet enz ... Ook veel scenes waar de belangrijkste twee personages regelmatig bloot rondlopen. Het naakt wordt ook direct vanaf het begin van de film al voorgeschoteld. Echter die scenes; waarin de borsten en schaamhaar van deze getatoeëerde chick, te zien zijn, voegen net zoveel bij als wanneer ze spullen uit de kast haalt om een paar minuten te gaan kleien. Af en toe worden deze dagelijkse beslommeringen onderbroken door wat modern montagewerk. Maar dan...wordt het opeens wel interessant, dat is wanneer de praktische effecten zijn intrede doen en die zijn meer dan behoorlijk! Grafisch en grotesk! Het hoogtepunt van de ontbinding van de vrouw wordt gerealiseerd door gave stop-motion beelden. Het is dan ook jammer dat de verhaallijn, personages en al de rest behoorlijk eentonig waren.

De door schrijver John P. Marquand gecreëerde verlegen maar sluwe speurneus Mr. Moto (Peter Lorre) mag wederom in actie komen in dit tweede deel van de filmserie. Alle fijne ingrediënten van de vorige film zijn ook hier weer aanwezig. De exotische omgeving van de Oriënt, heftige vecht-scènes, Jayne Regan als de mooie dame en een netwerk van dieven, die ditmaal via scrollen achter de schat van Genghis Khan aanzitten. Het is ditmaal ook veel minder duidelijk wat Mr. Kentaro Moto nu eigenlijk is. Privé-detective, Importeur of internationale-politieman? Niemand weet het maar hij krijgt altijd wat hij nodig heeft en lijkt altijd daar te zijn waar men hem nodig heeft. Opvallend is dat ook het dode aantal heel wat hoger lig. Mr. Moto heeft schijnbaar geen moeite met de verduistering van een moord. Sig Ruman als Kolonel Chernov en Thomas Beck als Tom Nelson keren voor de tweede keer terug in de film hetzij wel als andere personages. Daarnaast zien we John Carradine als antiekhandelaar. Hij zal later ook nog eens terugkeren in een Mr. Moto-film. Doordat de film zich nog meer op het avontuurlijke richt van verborgen schatten (Indiana Jones) en er spannende en actievolle scenes zijn is dit een pracht van een tweede film geworden. Die zelf een tikkeltje beter is dan de vorige.

In de film Grindhouse (2007) van Quentin Tarantino en Robert Rodriguez waren verschillende fake trailers te zien. Een daarvan heette 'Thanksgiving', een slasher-film boordevol bloedige momenten, seks en sleaze in een lekkere goedkope exploitatie-uitstraling, deze was gemaakt door Eli Roth. Roth had ooit de belofte gemaakt om van die neptrailer een echte film te maken. Net als Jason Eisener's Hobo with a Shotgun en Rodriguez’ trailer voor de Mexicaanse pulpwraakfilm Machete. Dit is na zestien jaar het resultaat...

Het eerste wat opvalt is dat de nieuwe film er heel anders uit ziet en het voelt anders aan. De rauwe grindhouse-toon uit de fictieve trailer heeft plaatsgemaakt voor een makkelijk wegkijkend Blumhouse-uiterlijk. Toen ik deze film bekeek, kreeg ik het gevoel dat dit eigenlijk Scream/ I Know What You Did Last Summer-variant of de recente Halloween- trilogie was die zich afspeelde tijdens Thanksgiving En dat is best tegenvallend!

De film begint uiteraard met een Thanksgiving-familiediner; waar je een Walmart (omgedoopt tot RightMart) winkelmanager, zijn nieuwe vrouw, dochter en middelbare scholiere Jessica en haar vriendje gezellig samen ziet eten. Na afloop vertrekken beide tortelduifjes om een aantal andere vrienden te ontmoeten. Om vervolgens in de problemen te komen bij een Black Friday-uitverkoop. Waar de gewelddadige bestorming van een Walmart uit New York in 2008 als voorbeeld dient. Hoewel zeer overdreven satirisch is het tot op zekere hoogte grappig, maar South Park deed dit jaren geleden al veel beter en toen was nog nieuw)

Een ander probleem is dat vrijwel alle karakters behoorlijk oninteressant en onsympathiek zijn Daar mist Roth ook zijn doel mee. Natuurlijk moet je, het niet van het verhaal hebben, maar een slasher-horror wordt krachtiger als tenminste met één personage kan meeleven. En dan zijn er nog moorden, die zijn nog steeds bloederig, maar vergeleken met de trailer ook opgeschoond (De grandioze trampolinescène is duidelijk aangepast om de kans op klachten te verkleinen)

Over het geheel genomen is het allemaal overwegend lichtgewicht bloedvergieten maar het levert meer bloed op dan veel andere grote studio-horrorfilms. De originele trailer uit 2007 overtreft deze speelfilm versie niet. Daarvoor mist het gewoon de durf en absurditeit van het oorspronkelijke idee... Het te weinig om het lijf, maar was vermakelijk voor een keertje.

Leuke B-film (die idd wel heel erg op The Thing lijkt). Vooral de scene`s beestjes zijn heerlijk om te griezelen. Daardoor stijgt hij iets boven het gros uit! Het gedeelte van opwarming van de aarde enz. Sloeg een beetje de plank mis. Hierdoor wordt de spanning een beetje uit de film gehaald. Terwijl het niets toevoegd aan de film zelf. Gelukkig was Val kilmer niet te veel in beeld! Vind een verschrikkelijk acteur. Op een of andere manier duik hij ook steeds weer op in films die ik kijk!

"De mensen van ons land werken hard omdat ze weten dat we de grenzen beschermen"

Tja het is de eerste Indiase duikbootoorlogsfilm maar het is direct ook pijnlijk duidelijk dat alle begin moeilijk is! Zoals de titel ook al laat zien neemt de film het mysterieuze zinken van de PNS Ghazi in de Golf van Bengalen. Nu is de oorzaak van het zinken onbekend en zie je hier de Indiase interpretatie ervan. Het had een spannend gevecht onderwater kunnen worden maar tjonge wat een vlaggezwaai en op de borstgeklop was dit?

De film begint met een disclaimer over alles wat het niet is (niet bedoeld om aan te zetten tot geweld, niet bedoeld om alternatieve versies van het verhaal te betwisten, enz.), maar één ding is zeker: het is een oefening in chauvinisme vermomd als oorlogsfilm. Yup...na overleg over de aanpak hoe ze de vijand het beste kunnen aanvallen kiezen ze voor optie drie....de bemanning van de INS Karanj (S21) het volkslied laten zingen...?

Oké films over onderzeeërs hebben clichématige scripts maar het wordt hier wel heel bont gemaakt. In scène legt een personage met behulp van een ei, uit wat de waterdruk kan doen als de onderzeeër lager gaat dan een bepaald aantal meters...tja drie keer raden? En oh...natuurlijk is er ook een redding van Oost-Pakistaanse vluchtelinge en een kleine meisje (ze vragen ​​zich waarschijnlijk af waarom ze überhaupt in de film zijn gecast) Yes....ze overtreffen daar absoluut de John Wayne-stijl.

Wat de film nog wel goed doet zijn de details en oorlogsroutines in de onderzeeëromgeving laten zien. Echter kende de makers daar hun beperking ook niet en zijn erg slechte computer-gegenereerde beelden van de onderzeeërs, mijn-ontploffingen en torpedo's Tja...het was een poging om eens een andere Bollywood-film te brengen maar denk dat ze nog nooit hebben gehoord van subtiel....Het is dan ook volkomen logisch om de film te eindigen met het zwaaien van de Indiaanse driekleur.

Nogal een merkwaardige B-film. Een film over een groepje Hells Angels-achtige motorrijders genaamd "The Devil's Advocates" die worden gerekruteerd door een leger-majoor en tevens broer van de leider voor de oorlog in Vietnam. Ze worden op Yamaha-motoren naar de Cambodjaanse jungle gestuurd om een ​​Amerikaanse diplomaat / CIA-agent, Chet Davis(gespeeld door regisseur Jack Starrett zelf), te redden. Een film die er gedateerd uit ziet maar vanwege dit curieus uitgangspunt blijft je juist kijken. Het lijkt zeg maar op een 90 minuten durende "A-Team" -aflevering, alleen met meer bloed en naaktheid. Ze beginnen met standaard Yamaha motoren maar naar wat gesleutel en gedoe rond een bordeel worden ze uitgerust met zwaar geschut en bepantsering, één van die motoren veranderd zelfs in een driewieler, met twee machinegeweren en een raketwerper. Dat die pantserplaten de berijder nauwelijks bedekken en de kanonnen alleen recht vooruit en op één hoogte kunnen vuren, is maar een klein detail wat je over het hoofd moet zien. Ook lijken het pantser en de wapens te zijn verdwenen wanneer men er stunts mee uitvoeren. Toch was dit het hoogtepunt van de film en verscheen dan ook in Quentin Tarantino's Pulp Fiction. Goed? Niet echt maar zeker wel vermakelijk! Tenslotte nog een overpeinzing; De motorbende heeft dezelfde naam als de bende in "Werewolves on Wheels (Film, 1971) " zouden ze deze missie in Vietnam overleeft hebben en bij terugkeer naar de VS vervloekt worden in de weerwolven?

Waar ik de serie altijd maar mja aardig vond, was dit precies wat ik verwachtte van de Mandalorian film....of eigenlijk was het zelf iets beter! Deze film blijft trouw aan de stijl van de eerste Star Wars-films. De setting is goed neergezet, de beelden en geluiden zijn aantrekkelijk Zal het niet heel gek vinden als dit een verhaaltje is geweest van de serie want in de film is duidelijk een overgang van deel 1 naar deel 2 te zien. Een film, geen serie dus met vermoedelijk meer budget. Wat zeker ten goede kwam aan de film. De film deed het goed, de schurken waren erg interessant, de actie was gaaf, en visueel is het erg Star Wars- cool...Ja het is chill, maar wat is de inzet en waar leidt het naartoe? Enkel naar de climax? Enfin de CGI is best goed en op de een of andere manier os het meer dan aangenaam om naar te kijken.

Door de metafoor van het seksuele ontwaken van de vrouwelijke personage, doet Thelma direct denken aan films als Carrie, of de recentere Grave en The Witch. Echter met één groot verschil dat bijna alle bovennatuurlijke elementen ontbreken. Bijna, want er zijn er wel een paar scenes; zo zien we de cliché knipperende verlichting en (betere) scenes met soms ijzingwekkende verdwijningen. Hiermee schaart deze Scandinavische arthouse-variant zich niet bij de illustere genoemde maar hoort de film zeker wel bij de sub-top. Ook de verklaring(en) over haar gedrag worden in het midden gelaten. Regisseur Joachim Trier richt zich net iets teveel op het spanningsveld tussen geloof en wetenschap, tussen creationisme en de evolutieleer. De grootste kracht van de film zit hem vooral in de unheimische sfeer. Die is vanaf de openingssequentie, waarin een vader tijdens een hertenjacht in de sneeuw overweegt zijn dochtertje te doden, aanwezig. Daarnaast is het bijzonder sterke acteerwerk van titelrol-vertolkster Eili Harboe de drijvende factor achter deze film. Zij speelt op grandioze manier Thelma die van strenggelovig meisje op weg is naar jonge vrouw met ontluikende (lesbische) seksualiteit. Het visuele geheel is strak maar ook charmant, eenvoudig maar nooit saai. Je zou het typisch Scandinavisch kunnen noemen. Het laatste pluspunt van de film zit hem in de aandacht van op het eerste gezicht kleine scenes. Zoals bv. een haar die op het kussen is achtergebleven en liefkozend wordt bewaard. Ogenschijnlijk onbelangrijke zaken maar juist die maken van deze film een fijne geslaagde beleving.

De film laat niet heel veel nieuws zien. Een religieuze gemeenschap in Appalachen (het draagt wel bij door de sfeer maar het had net zo goed elke andere plaats kunnen zijn) Dochter van een fanatisch pastoor raakt in de problemen... het standaardverhaaltje dus. Nog wel solide, maar verwijder de slangen, dan blijft er ook niet veel meer over. In de eerste helft wordt er vooral het wel en wee van de kleine gemeenschap getoond In de tweede helft zijn er dan een paar thriller-elementen. Heel schokkend werd het allemaal niet. De trailer voor de film is dan ook een beetje misplaatst want daarin zette ze de film weg als was het een thriller-horror. Echter op de horror-getinte muziek na, draait het om de persoonlijke ontwikkelingen van de personages in de film oftewel een drama. Ach slecht was het niet hoor! Het acteerwerk van de cast waaronder Oscarwinnares Olivia Colman (The Favourite), Alice Englert (Ginger & Rosa) en Walton Goggins (The Hateful Eight, tv-serie Justified) maakt het goed te doen maar memorabel was het niet.

Deze reusachtige monster-film uit de jaren '50 geeft duidelijk uiting aan de angsten van die tijd. En dan vooral de gevolgen van het atomaire tijdperk. Insecten die lange tijd aan straling zijn blootgesteld en tot reusachtig formaat zijn gegroeid. De film evenaart sommige andere tijdgenoten niet maar is wel prima gemaakt. Het begint sterk door langere tijd de oorzaak van het onheil niet duidelijk te maken. Ook de gierende huilende geluiden van de beesten werken sfeerverhogend. En natuurlijk ontbreekt de wetenschappelijke toelichting niet. Na verloop van tijd begint de film echter enigszins in te zakken en raakt ook de vaart eruit. Toch moet erkennen dat de film één van de betere films in het genre is. Dit komt vooral door de prachtige gefabriceerde kunstmieren, de claustrofobische locaties en de beklemmende sfeer. Ondanks enkele minpunten een prima film om te kijken.

“Where did the cat come from? There’s nothing up there but ceiling!”

Op 20-jarige leeftijd regisseerde Rolfe Kanefsky gedurende vierentwintig dagen in de zomer van 1989 zijn eerste film; "There's Nothing Out There" Het is een effectieve mix van low-budget horror en komedie. Goedkoop (een budget van $ 350.000 gedeeltelijk van zijn vader) en een overduidelijke schlock. De film wentelt zich in genre -clichés en wisselt dit af met prima special effects. Het resultaat is dan ook een film die prima entertainment biedt en tegelijkertijd ook vreselijk kan zijn. Geen wonder dat Troma het twintig jaar later opnieuw uitbracht!

Net zoals bij zoveel horrorfilms die voorafgingen, gaat het verhaal over een groep jonge mensen, zeven in totaal, die besluiten om naar een hut in het 'middle of nowhere' te gaan voor ontspanning, drinken en seks. Elk element van de film voelt comfortabel bekend aan en toch speelt Kanefsky op hetzelfde moment ook met onze verwachtingen. Het is duidelijk te zien dat de regisseur zelf een horror-nerd moet zijn. Naast de verwijzingen naar andere films, het aanwezig zijn van horror-fan Mike, (zelfs voor Scream (1996) zijn ook de 3 B's (Babes, Boobs, Blood) hier alom vertegenwoordig. Dat brengt me bij het acteerwerk; dat is zoals gebruikelijk bij B-films niet al te best. Het was voor de dames waarschijnlijk voldoende dat ze uit de kleren gingen of rond wilde rennen in bikini en ondergoed. Niks mis mee. Zeker niet als de film met veel liefde voor het genre is gemaakt en een heerlijke opening-scene bezit in een video-zaak vol horrorfilms.

Stick to the Rules; "No Bright Lights; No Changes; No Noise."

De film is een licht amusante rit, zij het ook een beetje vergeetbaar. Yup...zoals zo vaak in horror, verhuisd een Amerikaans gezin naar een ander huis...alleen ditmaal is het een boerderij op het platteland van Noorwegen. Het is dan ook grotendeels lachen om de culturele verschillen. Het is ook niet heel toevallig dat het zich afspeelt rond de kerstperiode. Het grootste deel van de film werd doordrenkt met de traditionele waarden rond het vieren van de feestdagen en familiewaarden.

Tja, de titel geef het ook al een beetje weg; er zit een Nisse of tomte in de schuur Volgens de overlevering wonen ze heimelijk in huizen en schuren van een boerderij en fungeren als hun bewaker. Deze wezentjes staan erom bekend dat ze opvliegend en snel beledigd zijn. Een film die zodoende een beetje op zich laat wachten want in het eerste deel zijn het meer vrolijke opgewektheid en familie-perikelen.

Als horrorfan zit je natuurlijk te wachten tot dat wezen uit de Scandinavische folklore uit zijn slof gaat schieten. Dit gebeurd maar de horroraspecten zijn vrij klein (tenzij je toevallig een gnomofoob bent!) Het bloed werd helaas ook gezinsvriendelijk gehouden. De film is ook niet echt grappig genoeg om er meer komedie dan horror van te maken. Ja, er zijn de cultuur-botsende aspecten die soms best aardig waren, maar een hele film...? Het dieptepunt voor mij was toch wel Henriette Steenstrup als lokale politieagent. Oef...

Enfin een milde komedie/horror-light dus met om eerlijk te zijn, te weinig horror maar echter wel met dat onvervalste Kerst-gevoel. Een leuke tijd maar het zette de schuur gewoon niet voldoende in brand!

Duivelse Kinderen! Kinderen hebben iets engs en is dus geen nieuw concept voor een horrorfilm! Helaas was deze film ook geen zeer goede toevoeging aan het genre en was nogal een lui stukje schrijven. Twee bevriende koppels zijn met elkaar op vakantie in een bos. Margaret en Ben hebben geen kinderen en hun vrienden Ellie en Thomas bezitten twee kinderen, Lucy en Spencer. Vanaf het begin houdt de film zich meer bezig met de wankele relaties en persoonlijke drama's van de personages. Na in een ruïne een put te hebben gevonden is het natuurlijk geen groot mysterie; "Er is iets mis met de kinderen" Het was mij een veel groter mysterie waarom er plots een instabiel karakter aan de Lithium-pillen was (behalve handig voor het script) Terwijl eerst vrolijk aan het bier, de wiet en tequila zat...Tja het is een Blumhouse-film, dus smerigheid of beelden van de dreiging zijn er niet, en uiteraard is het ook niet bijzonder bloederig. De film lijdt aan een gebrek aan spanning en originaliteit waardoor je je uiteindelijk je vaker verveelt dan echt bang werd gemaakt. Het is oninteressant en heeft geen sterke ideeën. De regisseur doet misschien nog haar best om wat visuele flair toe te voegen, maar het is niet genoeg om het te redden van absolute alledaagsheid.

Misschien is het omdat ik In the Heat of the Night (Film, 1967) niet heb gezien en er geen idee van had dat dit het vervolg was! Ook blijkt de titel van deze film geleend uit die eerste film. Maar ik heb best genoten van dit vrij traditioneel politie-misdaaddrama rond de moord op een prostituee genaamd Joy Sturges en een subplot wat het gezinsleven van Virgil Tibbs betreft. Niet heel bijzonder, meeste dingen heb je eerder gezien. Tja het is een alledaagse detectivefilm! Maar hier en daar zijn er een aantal leuke momenten. Op de achtergrond spelen er wat multi-etnische onrusten maar die worden erg veilig vermeden. Het acteerwerk van met name Sidney Poitier, maar ook de rest van de cast was overtuigend en goed. Tja...zoals ik al liet weten is het misschien omdat ik niet de Oscar-winnende, eerste film zag maar ik vond de film niet heel slecht.

Deze film is vooral interessant vanwege de regie van Freddie Francis en doordat het een Amicus-productie is. Echter had deze film misschien wel het laagste budget uit de historie van de maatschappij, het schiet dan ook flink tekort. En hoewel het is gebaseerd op de sciencefictionroman 'The Gods Hate Kansas, lijken de meeste ideeën te zijn overgenomen van Hammer's Quatermass II. Hoe dat zit weet ik ook niet precies. De getoonde sets zijn helemaal niet slecht, maar het verhaal zelf was erg repetitief. Hoe vaak Dr. Curtis Temple (Robert Hutton) de Alien-basis niet in en uit sloop? Als je het goed bekijkt gebeurde er eigenlijk bijna niets. Dit werd gemaskeerd doordat het aardig vlot werd gebracht. En waren dat nu pogingen tot James Bond-achtige actie? Sommige muziek paste ook echt niet.Het was voor mij helaas te teleurstellend.

Geweldige film met als thema They are among us. Geniaal bedacht, dat je met een zonnebril kan zien dat er Aliens onder ons zijn. En dit alles vanuit een maatschappij kritisch standpunt. (wat anno nu nog steeds actueel is) De aliens zien eruit of dat ze zo uit een jaren `50 film zijn weggelopen. Wat goed werkt in de film. Roddy Piper doet het voor een worstelaar toch redelijk goed. Al met al een erg leuke en solide thrashy B-film.

Nog wel enigszins een aardige film maar het gebrek aan geld bezorgt de kwaliteit van deze film redelijk wat problemen! Positief was dat ondanks beperkte middelen de late jaren zeventig in de film grotendeels solide en goed uit! Ja de periode was best goed weergegeven met veel leuke attributen en verwijzingen naar oude SF.(er waren ook horror-verwijzingen maar die kwamen uit het verkeerde later jaar! oeps!) De demonische entiteit was even te zien en zag er goed uit! Ook door de film heen was er soms wat gore/bloed te zien.(splash... een emmer bloed tegen de muur, was niet altijd even mooi) Maar dat het er is, was wel een pluspunt! Door de film in 1979 laten afspelen, zit je erg dicht tegen de jaren '80 aan! Waardoor er algauw associatie zijn met andere films en series (Vreemde dingen?) Dit was erg dom! De filmmakers konden ook duidelijk de rechten op muziek uit 1979 niet betalen. Er was wel een Heart-plaat (al denk ik dan niet een echte?) en vriendin Cheddar riep menigmaal "Barracuda!" en de Ramones werden geciteerd! Maar de meeste muziek klonk iets teveel op de jaren '90. Tja en dan was er het komische politie duo? Echter waarom deze ​​film die zich eind jaren zeventig afspeelt opeens verwijst naar Jay en Silent Bob uit de jaren negentig, is mij totaal niet duidelijk? Het voelt gewoon misplaatst!! Nu was het acteren, over de hele linie al niet het beste! Mary Madaline Roe (Jessica Daniels) en Eden Campbell (Cheddar) als hartvriendinnen waren aardig maar moeten duidelijk nog groeien! En de rest van de cast had het nog moeilijker om te overtuigen. Ja er waren veel zaken die niet echt goed lukte maar het is waarderingswaard dat deze film toch best het bekijken waard was!

Dit was voor mij tegen het slaapverwekkende aan, er gebeurd namelijk niets of eigenlijk gebeurde er heel veel maar nergens gebeurde er een activiteit die maar enigszins interessant was. Het zijn vooral repetitieve scènes van Keith (William Jackson Harper) die door het bos zwerft en zijn wild-camera's controleert en conversaties heeft met zijn partner Jessica (Rebecca Henderson) Er zijn dus alleen de bossen die blijkbaar een onaangenaam en schadelijk effect hebben op mensen en wij zien twee mensen (twee wetenschappers) die het effect ervaren. Het budget moet klein geweest zijn maar de narcotische waas die hier een verhaal moet voorstellen, was vooral een strijd om doorheen te komen. Niets over iets wordt ook maar uitgelegd. Geen oorzaken, geen verklaringen voor gedragsveranderingen, niets. Gewoon vervelende mensen die zich onaangenaam gedragen in onaangename omstandigheden. Eerlijk is eerlijk het camerawerk zag er nog aardig verzorgt uit.

Regisseur Peter Jackson heeft samen met Imperial War Museum en de BBC, als eerbetoon omdat het op 11 november precies 100 jaar geleden is dat de Eerste Wereldoorlog tot een eind kwam, de mannen die in de loopgravenoorlog vochten op indrukwekkende wijze tot leven gewekt. Het ziet er prachtig uit... in hoeverre je natuurlijk kan spreken van prachtig over deze soms gruwelijke beelden van de Grote Oorlog?

Met behulp van de nieuwste digitale technieken restaureerde hij archiefbeelden en plaatste hieronder geluidsopnames van interviews met veteranen uit de jaren zeventig en tachtig, die de oorlog dan ook aan den lijve hadden ondervonden. Deze mannen, jongens toen vaak nog, vertellen over de wreedheden, de zinloze slachtpartijen en de ontberingen, maar ook over de kameraadschap en de dagelijkse beslommeringen in de loopgraven. Daarnaast werden geluiden toegevoegd aan de stille film-beelden en lip-lezers werden ingeschakeld om te achterhalen wat de soldaten op de geluidloze beelden zeiden, waarna hun tekst door acteurs bij de beelden werd ingesproken.

Sommige beelden herkende ik uit de film The Battle of the Somme (1916). Echter waar deze film nogal gebukt ging onder slechte beelden. Is dat in deze film dus zeer sterk verbeterd. Het resultaat is een indrukwekkend historisch document!

Willekeurige en amateuristische in elkaar geflanste reeks scènes die samen een middellange wraakhorrorthriller ​-film opleveren. Nee zo erg was het niet maar sommige beslissingen zijn wel ronduit verbijsterend. Soms leek het alsof je was verdwaald in een anti-drugsmisbruik-film want een groot gedeelte gaat over personages die rommelen met een illegale substantie...

Tjonge en dan de manier waarop de film de ​​verhaallijn die rechttoe rechtaan zou moeten zijn, ingewikkeld weet te maken....? Star (Ondanks dat ze de actrice uit Rob Zombie's Halloween was is Scout Taylor Compton absoluut geen talent) lijkt op het punt te staan om een beoogd slachtoffer zijn leven te beëindigen... Maar nee hoor, je krijg in flashbacks het verhaal van hem te horen. Star werkt ook samen met een man genaamd Zion die doodleuk opeens naar zijn vader gaat om de kijker de nodige plotdetails uit het verleden te geven.. En dan zijn er nog de rechercheurs die de zaak proberen op te lossen. Maar euh....dit is geen whodunnit. We weten wie het gedaan heeft.

De film bevat; een verschrikkelijk verhaal, slechte acteerprestaties en een houterige regie Gelukkig zijn de moorden nog enigszins bloederig. Oh en de film adverteert wel met horrorbekende, echter rKane Hodder (Friday the 13th) is alleen in een extreem korte flashback-sterfscene te zien, van Michael Berryman (The Hills Have Eyes) is er zelfs alleen een foto en waarom Bill Moseley wordt genoemd...geen idee? Gek genoeg en misschien omdat ik in de loop der jaren veel slechtere films heb gezien, maar ik vind deze film niet eens heel slecht!

Was eigenlijk een beetje huiverig, toen ik hoorde dat de Russische regisseur Kirill Sokolov, een Amerikaanse film ging maken. Kon hij wel die ultra-gewelddadige energie van zijn eerdere film, Papa, Sdokhni aka Why Don't You Just Die! (2018) die zo'n waanzinnig plezierige kijkervaring opleverde, mee uit te voeten in Hollywood. Het antwoord werd uiteindelijk; JA!

Die filmstijl is niet alleen een middel om het verhaal te vertellen; het is ook een actieve deelnemer aan de chaos. Van bijna misselijkmakende dolly-zooms en agressieve, komische snelle camerabewegingen tot dramatische, abrupte overgangen versterkt door een adrenaline verhogend geluidsontwerp Domweg grindhouse-euforie in Optima Forma!

Midden in deze wervelwind staat Zazie Beetz een onverschrokken vrouw met wie je geen ruzie moet zoeken. Fantastische dan ook die eerste scene als de schurken er nog van overtuigd zijn dat ze roofdieren zijn maar dan realiseren dat ze de prooi zijn. Maar waar algauw ook de kijker weer op het verkeerde been werd gezet. Dit is het soort humor waar ik wel van houd: ontstaan op natuurlijke wijze uit de pure absurditeit en die niet geforceerd grappig probeert te zijn.

En dan is er natuurlijk nog het bloedvergieten; een non-stop, compromisloos bloedbad van begin tot eind. Ledematen en hoofden worden afgehakt, gezichten worden op brute wijze bewerkt en shotguns ontzien niets. Helaas wel CGI en die haperende hier en daar ook wat! Maar dit was absoluut een geweldige film.

Tegenvallende found footage over een heksenlegende in Moldavië. Medewerkers van een klusprogramma gaan dus naar een dorp in Moldavië om een opnames te maken bij een Amerikaanse die daar een vervallen woning opknapte. Wat volgt is één uur en tien minuten zinloze vulling; De tv-ploeg gaat naar hun hotel, De tv-ploeg gaat naar het huis in het bos, De tv-ploeg gaat naar een restaurant om dit vervolgens nog een paar keer te herhalen maar eigenlijk gebeurt er niets. Er zijn geen geweldige personages, er is geen interessante dialoog, er is een liefdesverhaal dat nergens heen gaat, en dat is het dan. Eindelijk, dan in de laatste twintig minuten verandert het in de bekende 'found footage'-stijl en werd het beter, en eerlijk gezegd is het nog best okee! Alhoewel de speciale effecten wel een beetje cheesy zijn. Maar dit is helaas niet voldoende compensatie voor het voorgaande! Het einde is dus cool, maar de rest van de film is gewoon vulling.

Wederom voor mij een bewijs dat komedie en ik niet samen gaan. ? Ondanks de hoge cijfers en lovende woorden vond ik het maar niets. Het plot van de film is meer een excuus voor de vele grappen. William Powell en Myrna Loy schiet op elkaar een heel batterij aan grappen en spitsvondigheden af waar ik helemaal kriegel van werd. Gelachen of geglimlacht heb ik geen één keer. En dan was er nog een hondje die voor een komische en vertederende noot moest zorgen. De veel aangehaalde scene met de kerstboom en ballonnen vond ik ook niet veel. Neem aan dat de acteurs speelde dat ze verveeld waren en zo kwam die scene bij mij ook over. Vervelend. Snapte niets van al dat gedoe over dat drinken? Het einde deed een beetje aan als een Agatha Christie maar was verder erg beroerd. Tja, na drie kwartier hoopte ik al dat het snel was afgelopen. Met alle goede wil van de wereld had ik willen zeggen dat ik het een goede film vond maar helaas. ?

Ondanks dat de film te boek staat als een klassieker, deed het me maar weinig. Het verhaal is gesitueerd rond de slag om het eiland Guadalcanal in de Stille Zuidzee, dat door een Amerikaans peloton op de Japanners veroverd moet worden. Een belangrijke gebeurtenis want dit was de eerste nederlaag van de Japanse landstrijdkrachten en een keerpunt in de Pacifische Oorlog. Helaas is er maar weinig van terug te zien en horen we veel meer de gedachtewereld en individuele visies van de soldaten. Met acht verschillende voice-overs was dit ook te veel van het goede.

Echter kwam de film bij mij ook nogal geknutseld over. Er zijn weliswaar louter mooie beelden te zien maar gevechtsscènes worden vakkundig de nek omgedraaid. Menigmaal door het tonen van flora en fauna (een stel grassprieten of een insect) Maar ook door in te zoemen op een acteur die dan wat filosofisch geneuzel mag wauwelen (ansichtkaart wijsheden) of Woody Harrelson die even mag vuilbekken. Ook als er wel actie was; Zoals bij de dikke mist, waarbij men geen hand voor de ogen zag en de daaropvolgende bijna slapstick-actie, voelde het meer als leuk camera-trucje.

Er wordt een fragmentarische manier van vertellen gebruikt, vooral door flashbacks die weinig toevoegde en die veel afbreuk doen aan de film. Gek genoeg is er ondanks dat de nadruk lig bij emoties en drijfveren van de mensheid in een crisissituatie en het ontbreken van een hoofdrolspeler(s) er maar weinig medeleven te voelen voor de aanwezige acteurs. Waarbij juist de meeste bekende sterren te zien zijn in vervelende cameo's (vooral George Clooney en John Savage). De enige die nog wel overtuigt is Nick Nolte.

Een standaard oorlogsfilm is het niet en op sommige momenten werkt de film ook zeker wel maar te vaak greep de film mij op geen enkele manier en keek ik naar de klok door verveling. Vandaar dat ik niet een hogere rating kan geven.

Fijne ouderwetse film over de angst die erin die tijd was voor Aliens. De uitleg hoe het Alien in feite een grote plant was briljant. De paar moorden blijven ver uit beeld. Maar dat is dit keer geen eens een gemis. Dit komt vooral door het prachtige acteerwerk. Dat acteerwerk houd ook de vaart er nog redelijk in! Wederom een heerlijke klassieker.

"Does Daddy need a cuddle?"

Wat als een vrouw een man was, de Babadook een Kraai, en de film horrorinvloeden bevatte maar geen horrorfilm was? Vreemd, maar extreem goed gedaan voor een metaforische rouwverhaallijn. Rouwen wordt vaak vermomd als vogels of vogelachtige wezens.Gebaseerd op een roman van ene Max Porter, plaatst dit verhaal je in het hoofd van een rouwende vader, een uitstekende prestatie van Benedict Cumberbatch, na het plotselinge verlies van zijn vrouw. Rouw als een levend, ademend wezen...ingesproken door David Thewlis, (Professor Lupos uit Harry Potter) Dit was best goed maar helaas zaten er van die lelijke zwarte banden op mij scherm die de film een halve punt kosten.

Gek genoeg was deze film nu ook weer niet zo dom dan wat ik ervan verwacht had! Maar goed is ook anders! Een rijke racist ontdekt dat hij stervende is, daarop besluit hij zijn hoofd te transplanteren op een ander lichaam. Echter takelt zijn lichaam harder af dan voorzien. Op welk lichaam zijn hoofd uiteindelijk belandt laat zich natuurlijk makkelijk raden. De film begint zeer goed. We leren de mad scientist kennen, zien een experiment met een gorilla en de uiteindelijke transplantatie van zijn hoofd. Je zal denken dat je daarmee wel de resterende tijd had kunnen vullen. Schijnbaar niet want er is gekozen voor een, voor je gevoel, eeuwig durende achtervolging met een motor en verschillende politieauto's. Die ellenlange scene had zeker niet misstaan in een film van "Smokey and the Bandit" Vermoedelijk moest dit ook voor een meer zinderende film zorgen, helaas werd het voor heden ten daagse begrippen al snel saai en was het duidelijk bedoeld als opvulling. Nadat de politiewagens tot puin zijn gereden, werd de film dan ook weer beter. En geloof het of niet, de film vindt ook een geschikt einde voor de dwaasheden. Afgezien van die onzinnige achtervolging was de film nog redelijk vermakelijk.

Ik weet het niet...is dit een Amityville Horror-kloon of een promotiefilm voor de Swedenborgiaanse Kerk? Hoe het er visueel uit ziet met zeg maar een tv-stijltje denk ik het laatste want dat is wel vaker te zien in films met religieus tintje. De verhaallijn is standaard; het gezin dat verhuist naar een oud huis; moeder begint dan dingen te zien, ze doet onderzoek naar de geschiedenis van het huis, waarna de ontdekking in het verleden, de problemen in het heden blootliggen. Dat soort films zijn ook minder geïnteresseerd in het spookverhaalaspect Deze dus ook en gaat meer over een gebrekkige man en de effecten die zijn leugens, vreemdgaan en acties hebben op de mensen om hem heen. Het einde van de film lijkt er zelfs een te zijn die hem naar de hel veroordeelt. Aan de andere kant was er wel een opvallend goed schrikmoment tijdens een seance en moord en bloed. En de cast met Amanda Seyfried, James Norton, Natalie Dyer, en Rhea Seehorn was beter dan vele andere films.