Scooby-Doo in Where's My Mummy? (2005)

soms wel grappig maart niet veel boeiends. * 2,5

Help, the heavy tourist is pinching my kitten

Vroeger heb ik echt enorm veel gezien van Scooby-Doo. Als klein manneke kijken naar de lotgevallen van een bende tieners en een pratende hond, dat waren pas de dagen. Nu ben ik tegenwoordig via de BBC op heruitzendingen van What's New Scooby-Doo gestoten (al stoppen ze er binnen een paar dagen alweer mee) maar het leukste zijn nog de films die je vaak voor een euro of twee op een rommelmarkt te pakken krijgt. Meestal variërend in tijdsperiode (heb hier ook nog één liggen die uit eind jaren '80 stamt) maar deze voelt toch aan als een product uit de What's New Scooby-Doo stal en qua jaar kan dat dus wel degelijk kloppen.

Soit, genoeg hierover en terug naar de film. Wat ik vroeger, en nu nog altijd, de grootste aantrekkingskracht van heel de Scooby show vond was de grappige relatie tussen alle leden van de bende en ook hoe zo'n verhaal altijd volgens eenzelfde stramien werd opgelost. Altijd wel grappig hoe ze erin sloegen om het nog ietwat geloofwaardig over te brengen. Maar ik ben alweer aan het afdwalen maar bovenstaande 3-4 zinnen zijn voornamelijk een korte samenvatting om de volgende mening te ondersteunen, Where's My Mummy wijkt van dit stramien af. Voornamelijk in het plot is wel wat verandering te ontdekken ten opzichte van de originele serie maar ik heb er eerlijk gezegd een gemengd gevoel bij. Op zich ben ik er wel voor te vinden dat ze ervoor kiezen om het eens voor een andere boeg te gooien maar langs de andere kant doe je hiermee toch wel een beetje afbreuk aan het originele concept. Want vroeger werd alles wel in de mate van het mogelijke realistisch gehouden maar in de films draaien ze vaak door en wordt er voor 3/4 van de bad-guys compleet niet uitgelegd hoe ze hun trucjes deden. Ook is er hier een ietwat vreemd einde met Velma die de bad-guy blijkt te zijn en een hoop rare twists met verloren steden van de Egyptenaren. Ach, misschien wordt ik gewoon wat te cynisch nu ik ouder ben dan toen en moet ik maar eens niet zo hard gaan vergelijken met vroeger. Het is natuurlijk ook ontzettend lastig om niet in herhaling te vallen want op den duur zijn alle verhalen wel verteld.

En wederom hebben ze heel de Scooby bende weer wat gemoderniseerd ten opzichte van de gloriedagen in de jaren '70 - '80. Logisch natuurlijk want er zijn zoveel meer technieken nu om alles mooi weer te geven maar toch doet het wederom weer een tikkeltje afbreuk aan heel de sfeer van de film. Er wordt meer gebruik gemaakt van CGI en tjah, dat heb je natuurlijk niet in de originele tekenfilms. Ach, het is even wennen maar op den duur let je er eigenlijk niet op en langs de andere kant besef je toch dat ze anders enorm veel last moeten gehad hebben om dit allemaal te tekenen. Wel fantastisch dat er nog altijd gebruik wordt gemaakt van Casey Kasem. Ondertussen al 40 jaar dat hij de stem van Shaggy op zich neemt en ik zou er niemand anders voor in de plaats willen zien, al deed Matthew Lillard het ook wel goed in de real-live films van Scooby-Doo. Soit, geweldig dat hij nog altijd van de partij is want hij is toch echt wel Shaggy in hart en nieren. Dit geldt ook voor Frank Welker die nog altijd de stem van Fred op zich neemt, en de stem van Scooby ook al ettelijke jaren voor zijn rekening neemt. Hiernaast zijn er ook nog een aantal uitstekende acteurs die hun stem aan bijrollen verlenen zoals Ron Perlman, Virginia Madsen en Oded Fehr. Geweldig.

Hoewel ik misschien nogal negatief klink, ik heb me toch wederom goed vermaakt met deze lange Scooby-Doo aflevering. Het plot is gemoderniseerd, de animatiestijl ook maar de essentie is er grotendeels nog en het blijft toch enorm leuk om te zien. Op naar de volgende.

3.5*

De tweede Scooby-Doo film van regisseur Joe Sichta die aan mijn netvlies voorbij ging.
Ik moet zeggen dat ik dit weer een vermakelijke film uit de inmiddels al lange lijst van Doo films.
De vocale bijdrages van o.a. Frank Welker (Fred & Scooby-Doo) zijn inmieddels al vertrouwt.
Ze gaan wel een beetje over-the-top in deze verhaallijn, met de "verloren stad" die geleid word door een crimineel, maar ik kan begreipen dat men weer hun best deed om iets anders te verzinnen voor een Doo film.
Vooral Scooby en Shaggy zorgen weer voor leuke humor, wanneer ze zich bijvoorbeeld moeten vermommen als vrouwelijke mumies, of wanneer ze vereerd worden als faraoh en assistent van de faraoh.
Gelukkig deze keer geen gezapige lliedjes zoals in de film over de Goblin koning, maar ze slaan hier wel een beetje de plank mis met de liedjes die soms voorbij komen in de "actie scenes". De vocalist die deze inzong bevalt mij niet zo. Mijn smaak is het niet tenminste en ik vind het een beetje ongepast klinken bij de scenes, maar goed.
Verder valt er weinig te klagen over deze degelijke Scooby film. Scooby en Shaggy zorgen voor voldoende vermaak en de aanvulling van de "gang" is ook leuk. Verder komen er een aantal leuke bijpersonages voorbij, zoals de foute "Lara Croft" achtige schatgraver.
Leuk voor de liefhebbers van de avonturen van Scooby en zijn vrienden.

Where's My Mummy neemt Scooby-Doo in een compleet andere richting. Er waren een paar veranderingen waar ik echt van genoot en een paar helaas niet.

De Egyptische setting voelt bijna natuurlijk aan voor een Scooby-avontuur en de makers hebben goed gebruik gemaakt van de donkere spelonken van de piramides. Het hele mysterie is leuk en gaat aan een snel tempo voorbij. Sommige vreemde keuzes en onnodige plotlijnen, zoals de verborgen verloren stad, voelen aan alsof ze niet volledig zijn uitgewerkt. Misschien hadden ze beter gewerkt in een volledige live-action film? Ik wens nog steeds een nieuwe film met Matthew Lillard, Sarah Michelle Gellar, Freddie Prinze Jr. en Linda Cardellini.

De controversiële schurk-onthulling was een echte verrassing voor mij, wat meestal niet gebeurt met deze films. Het enige is dat het eigenlijk nergens op slaat.

3*