Scooby-Doo! Moon Monster Madness (2015)

En de Scooby-Doo revival gaat door met deze "Moon Monster Madness". Deze titel doet gelijk aan aliens denken en als ze dan met een soort groot uitgevallen hagedis komen, valt dat een beetje tegen. Als stemmen zijn oudgedienden Frank Welker (Scooby/Fred, Mindy Cohn (Velma) en Matthew Lillard (Shaggy) weer te horen. Daphne werd deze keer ingesproken door Grey DeLisle die vorig jaar de rol bij een aantal van de films volgens mij niet deed.Voor regisseur Paul McEvoy was ze waarschijnlijk de juiste keuze, want zij sprak ook de rol in bij Frankencreepy. Verder zag ik tussen de credits enkel de naam Malcolm McDowell staan die een belletje deed rinkelen.
Afijn, dit is weer gewoon een ouderwetse Scooby Doo film mrt het bekende recept. Aan de ene kant is dit wat repetitief, maar verder weet hij wel weer vermakelijk te zijn voor de liefhebber.
Wel een beetje apart dat bijna de hele film enkel Scooby en Shaggy het monster zien zonder dat de anderen er ook maar één glimp van opvangen.
Niets nieuws onder de zon, maar vermakelijk voor zij die Scooby Doo kunnen waarderen.

Fear is just a word, a four letter word

Het filmdebuut van Scooby-Doo kwam er al in 1979 met Scooby-Doo Goes Hollywood, maar het zou 10 jaar duren eer de trouwe viervoeter en zijn vrienden een vervolg kregen. Zelfs dan zou er af en toe ettelijke jaren tussen de verschillende films zitten, maar sinds 2000 lijkt de filmreeks een serieuze boost te hebben gekregen. De ene na de andere film wordt uitgebracht en het deed me deugd om te zien dat het niveau over het algemeen (ik heb weliswaar nog niet alles gezien) vrij hoog blijft. Moon Monster Madness was de nieuwste telg in de familie.

Een telg waarin Mystery Inc. terecht komt in de ruimte en dan kun je bij mij weinig verkeerd doen aangezien ik altijd wel te vinden ben voor wat science-fiction. Deze film moet het dan ook vooral hebben van de vele verwijzingen naar onder andere Alien (het personage Ridley is een knipoog naar Ridley Scott), 2001: A Space Odyssey (H.A.M. en H.A.L.) en one-liners zoals Hudson, we have a problem. Allemaal wel tof weliswaar, net als de parodieën op onder andere Buzz Aldrin en Richard Branson, maar voor de rest is dit één van de zwakste Scooby-Doo films die ik tot nu toe heb gezien. Volgens mij heb ik enkel Arabian Nights nog lager beoordeelt. Er zit bijzonder weinig vaart in, de personages zijn praktisch allemaal irritant en het is gewoon allemaal zo inspiratieloos. De vertrouwde Scooby-Doo vibe komt nooit echt tevoorschijn en zelfs de Scooby gang zelf is erg flauw.

Qua animatie zijn ze er in de loop der jaren wel serieus op vooruitgegaan. Het ziet er allemaal veel helderder uit en in dat opzicht is dit wel een aangename zit, al kan er werkelijk niets tegenop de tekenstijl van Scooby-Doo on Zombie Island uit 1998. Paar bekende namen die hier komen opdraven voor bijrollen zoals Malcolm McDowell als (de Richard Branson parodie) Sly en Mark Hamill als (de Buzz Aldrin parodie) Zip Elvin en voor het overige weer de gebruikelijke cast. Frank Welker neemt terug de rollen van Scooby en Fred op zich, ben ondertussen zo gewend aan hem dat ik me zelfs niet meer kan herinneren hoe Don Messick klonk, en Matthew Lillard blijft de ultieme vervanger van Casey Kasem. Ook Mindy Cohn en Grey DeLisle blijven even vertrouwd.

Scooby-Doo blijft één van mijn favoriete nostalgie series en de films kunnen me meestal ook wel bekoren, maar dit was het toch niet. Flauw en inspiratieloos plot, vervelende karakters en gewoon veel te weinig vaart. Er werd ook regelmatig een (komisch bedoelde?) pauze ingelast tussen de dialogen die me op den duur begon te irriteren.

1,5*

Ah, ik denk dat daar inderdaad de verwarring door is ontstaan.