Mother! (2017)

Voor deze keer dan

Darren Aronofsky mag toch wel een van de beste regisseurs van het moment genoemd worden. Met Requiem for a Dream en Black Swan heeft hij twee meesterwerken op zijn naam staan en is hij uitgegroeid tot een filmmaker die graag de psyche van de mens en in meerdere mate de vrouw onder de loep neemt. Dit komt tot volledige uiting in Mother!, een film die mij nog dagenlang heeft achtervolgd.

De plot is in principe simpel: de relatie van een koppel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) wordt op de proef gesteld wanneer ze onverwachts bezoek krijgen en hun rustige leven wordt verstoord. Maar Aronofsky zou Aronofsky niet zijn als deze plot de basis vormt voor een complexe psychoanalyse die langzaam opbouwt tot een overdonderend slot. Aronofsky’s stijl is inmiddels bekend, maar toch krijgt hij het weer voor elkaar om een diepe indruk achter te laten.

Laten we voorop stellen dat Lawrence en Bardem powerhouse performances leveren die het makkelijk voor de kijker maken zich in het verhaal te laten zuigen. Vooral Lawrence doet het verrassend goed als jonge moeder die te kampen krijgt met hevige emoties rondom haar zwangerschap. Emoties die voor vele ouders wellicht herkenbaar zijn. Lawrence worstelt ook met het succes van haar partner, een persoon die als een Jezus-figuur wordt neergezet. Hebben we het hier over Aronofsky zelf?

Mother! barst van de symboliek en metaforen. De personen die bij het koppel over de vloer komen en het huis zijn meer dan enkel bezoekers en een plek om in te wonen. Aronofsky weet knap de ‘weirdness’ op te bouwen met hier en daar een speldenprik van Cronenberg-achtige body-horror. Vooral de rollen van vreemdelingen Michelle Pfeiffer en Ed Harris zijn om te smullen. Zij zijn nog maar het begin van een trip die ondergetekende ademloos heeft achtergelaten. Hoe dichter het personage van Lawrence bij haar bevalling komt hoe meer alles in een stroomversnelling van weirdness en afbraak geraakt.

Het einde van Mother! is een van de betere dingen die ik de afgelopen jaren heb mogen aanschouwen. Ik heb mij maar drie keer eerder ongemakkelijk gevoeld in de bioscoopzaal en dit was de vierde keer dat ik op het punt stond om de zaal te verlaten om even een luchtje te scheppen. Mother! is een meesterwerk, de derde alweer van Darren Aronofsky, een film die zeer knap de psyche van de zwangere vrouw onder de loep neemt.

Mother! (Darren Aronofsky) - recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Alleen Ed Harris lijkt enigszins te begrijpen dat hij in een farce terecht is gekomen. Het is alleen een beetje jammer dat Aronofsky's liefdesverklaring aan de vrijwel constant in (extreme) close-ups gefilmde Jennifer Lawrence zichzelf véél en véél te serieus neemt. Het verhaal is stompzinnig, de soundtrack om louter pseudo-artistiekerige redenen bij vlagen ronduit irritant en Lawrences vertolking zo over-the-top dat het lachwekkend wordt. Het meest schokkende moment komt aan het begin wanneer Lawrence in nachtgewaad een trap afloopt en opeens richting de camera draait. Bud Bundy zou genieten van deze onverwachte onthulling! De steeds minder onvoorspelbare, maar eveneens volstrekt idiote 'twist' op het einde maakt het er niet beter op. Natuurlijk is het bij vlagen visueel overweldigend, maar de nerveuze camera-bewegingen zijn zinloos en irritant. Bovenal vraag ik me af wat al dat talent voor en achter de camera bezielt heeft om zich te wagen aan dit ondermaatse materiaal. Zeer treffend te omschrijven als een pretentieuze puinhoop.

"You give and you give and you give. It’s just never enough."

Darren Aronofsky die een horror maakt spreekt vanzelfsprekend tot de verbeelding en je kunt al aan je water voelen dat de meningen zwaar verdeeld zullen zijn.

In eerste instantie lijkt 'Mother!' een vrij conventioneel narratief te volgen waarin een stel bestaand uit een schrijver en een aankomend moeder een rustig bestaan probeert te leiden. Deze rust wordt al gauw verstoord als er alsmaar ongenodigde gasten over de vloer komen. Langzaamaan vormt dit de opmaat naar een hoop waanzin.

Het is duidelijk dat Aronofsky de film hevig implementeert met verscheidene symbolieken en metaforen. Op een gegeven moment lijkt de allegorie de overhand te nemen, waardoor er zelfs Bijbelse invloeden naar voren komen; de schepping speelt hierin een prominente rol. Daarbij is de vergelijking met 'Rosemary's Baby' ook snel gemaakt.

Met Jennifer Lawrence en Javier Bardem heb je twee capabele acteurs, hoewel de film misschien iets te repetitief is om hun kunnen naar voren te laten komen. Als kijker volg je in het bijzonder Lawrence op de voet middels vele close-ups die op den duur enkel nog wanhoop laat zien. Wat dat betreft is de bizarre finale een ware sensatie, waarbij je steeds dieper en dieper in een koortsachtige nachtmerrie beland waar geen ontsnappen meer aan is. Uitentreuren gaat dit door, zonder enige genade te tonen.

Al met al een hoogst intrigerende horror, met wellicht iets te veel zelfverheerlijking. Desondanks zeker de moeite waard.

Dikke 3,0 sterren.

Haha, wat kan de marketing toch misleidend zijn. De grootste boosdoener zal de trailer zijn, die een relatief straight forward psychologische thriller/horror pretendeert te zijn.
Voor iedereen die een hapklare film wilt en verwacht. GA NIET NAAR MOTHER! toe. Tijdens de voorstellingen liepen er 3 mensen de zaal uit.

En o, wat heb ik genoten van de film. Ik ben gedurende de film van de ene in de andere verbazing gevallen. De ene keer was het spannend, de andere keer gewoon hilarisch. De cameravoering werkt perfect in de film, het maakt de film erg intensief en tijd om adem te halen krijg je daardoor amper. De totaal hilarische sociale ongemakken (die twee jongeren die het huis verven, het zitten op de gootsteen, de moeilijke vragen van Pfeifer, de 2 broers, het moment van totale anarchie in de laatste 25 minuten waarbij er van alles gebeurt, waardoor je weet dat het niet meer echt kan zijn.) doen de mond open doen van verbazing en veel mensen zullen vast aanstoot nemen tegen de (op het oog) onzin die op het beeld getoverd werd.

Soms vind ik het jammer dat veel mensen niet verder kunnen kijken dan hun neus lang is en dan ook hapklare films willen zien en niets anders. Gelukkig draait Bella Donna's nog voor deze mensen. Aan de andere kant neem ik het ook niet kwalijk dat mensen het als pretentieuze onzin zien, zolang ze maar hun best willen doen voor een film. Dat mis ik ook in de groep met wie ik vandaag de film heb gekeken. Ook ik had geen flauw idee tijdens de film, maar ik geniet ervan wanneer een film mij overrompelt en mij totaal ontredderd in een stoel achterlaat. Laat een filmervaring een keer anders zijn en probeer je aan te passen wanneer een film niet voldoet aan je verwachtingen.

Ik heb er even over nagedacht en ik ben tot het volgende gekomen:
Javier Bardem is in dit geval een metafoor voor god en Jennifer Lawrence is moeder aarde (mother!), die op de aarde (het huis) past. Mother! is een aanklacht tegen de maatschappij, waarbij de totale vreemden het huis betreden en alles tot complete chaos en anarchie leidt, waarbij het huis gesloopt wordt, al dan niet omdat het huis ook prop en prop vol zit in het laatste gedeelte van de film.
Dit zie ik als de kwesties van overbevolking en dat de mensheid geen respect voor de aarde heeft. Er komt van alles voorbij; bommen, politiemensen, SWAT lui.......het laat ook de chaos van de mensheid in dit geval zien.
Moeder aarde geeft continu signalen dat het zo niet verder kan met de aarde, maar God lijkt niet te luisteren (kritiek op God?). Dit leidt dus tot al het bovenstaande. Maar God is wel erg vergevingsgezind en geeft iedereen een kans, wat Bardem's gedrag ook verklaart. Ondanks dat de mensheid de boel aan gorten slaat, vergeeft hij het ze telkens weer.
Op een gegeven moment gaat de aarde dood (het hart van het huis klopt niet meer), waardoor er eigenlijk weer plaats is voor wederopbouw(misschien ook symboliek voor de geschiedenis van onze aarde?). Het doodgaan van Lawrence, het nieuwe kristal dat eruit voortkomt en vervolgens weer een nieuwe moeder aarde die op hetzelfde moment wakker wordt als Jennifer Lawrence aan het begin van de film.

Mijn theorie is vast niet sluitend en ik zal vast het een en andere nog vergeten zijn om te vermelden, maar dit is wat ik er op dit moment van maak. Het doet mij in ieder geval wel de film begrijpen. En nu ik zo achter ook hoor dat Aronofsky dit in 5 dagen heeft geschreven omdat ie alle ellende op tv zag ben ik er haast van overtuigd dat ik hiermee wel in de goede richting zit.

Ik heb ervan genoten, ik laat het nog even lang sudderen. Wat Aronofsky in ieder geval heeft gedaan, is een film maken waarover gepraat wordt. Of het nou positief of negatief is. Het maakt veel los bij mensen. En dat is precies waar hij op gemikt heeft. Er gebeuren veel dingen in deze film die mensen pissig zullen maken, maar dat is precies het doel van de film. Het gaat er daarna om hoe je ermee omgaat.


4,5*

De film speelt met je hoofd, maar op een onaangename en onaantrekkelijke manier. Duidelijke metafoor richting god/bijbel. Nergens echt spannend en hanteert een traag tempo. In het begin lijkt het intrigerend, omdat je je blijft afvragen waar de film nou over kan gaan. Op een gegeven moment wordt duidelijk dat alles uit de kast wordt gehaald om de film over de top te tillen en het (letterlijk) in een ravijn te gooien: even kijken of ie kan vliegen. Nou, vliegen kan ie zeker!

Niet echt mijn ding. Echte horror/thriller is het niet, meer een uit de hand gelopen drama. Punten voor de moeite en Jennifer L. en Michelle P: wat een prachtvrouwen acterend en om te zien! Hulde!

Buiten enkele overbodige kitscherige CGI is mother! technisch zeker goed gemaakt. Sterk camerawerk, zelfs mooi op 16mm geschoten, een fijne J. Law. Sounddesign en soundtrack herinner ik me niet meer, dus waren waarschijnlijk effectief en nergens storend. Halverwege kon het nog de positieve kant uitgaan, maar dan herhaalt eigenlijk het voorgaande zich (het gedeelte tot aan de zwangerschap), maar op een nog veel grotere schaal. De stompzinnigheid werkt bij momenten wel (er valt ook het nodige te lachen), maar het is verder toch vooral strontvervelend. En dat komt - en wat de film voor mij werkelijk mislukt maakt - door de ontzettend irritante symboliek waar mother! totaal van overloopt, met het einde als dieptepunt. Iedere scène is zo overduidelijk een verwijzing (in plaats van dat het de film dient) dat de film totaal doodslaat. Nu staat Aronofsky bekend om zijn weinig subtiele symboliek, maar daar heb ik mij volgens mij nooit eerder aan gestoord (alleen Noah heb ik niet gezien). Dat kan zowel aan Aronofsky als mijn jeugdige ik liggen.

De lof begrijp ik wel, en misschien is mijn irritatie te selectief, maar als de film niet (meer) enige realiteitszin heeft, moeten de metaforen toch enigszins iets met de kijker doen (buiten irriteren dus, maar dat is het gevolg van het gegeven dat de metaforen juist niets bewerkstelligen), zoals intrigeren, verwonderen, meeslepen etc. Hier dienen de metaforen enkel als doorgeefluik voor de platte (voornamelijk cyclische en kunstenaar als God) filosofie die Aronofsky door je strot duwt. Naast de Bijbelse metaforen haalt Aronofsky ook allerlei populaire (liberale) thema's aan die al helemaal geforceerd overkomen. De metaforen die je eruit kan halen zijn in zijn geheel niet interessant. Je kan ze enkel beschrijven, en vervolgens kan je er niks mee. Ze laten niks open, roepen geen vragen op, helemaal niks. Maar goed, wat kan Aronofsky het nog schelen, hij doet haar gewoon.

Als parodie of klucht had mother! nog wel kunnen werken, maar zeker getuige het lachwekkende begin en eind moet het toch een best wel diep en gewichtig werk voorstellen...

Kan erg genieten van de Aronofsky films van vòòr dat hij "echte" Hollywood films ging maken. Requiem, The Fountain & ,in mindere mate, Pi staan in mijn Top 20 films.

Gisteren Mother! gezien en deze film sloeg wat mij betreft de plank toch aardig mis. De eerste anderhalf uur is redelijk saai te noemen. Er gebeurt niet veel en dat wat er gebeurt is erg ongeloofwaardig. Als dan vervolgens het laatste half uur aanbreekt lijkt het vooral shockeren om het shockeren. Zeer langzame opbouw om vervolgens helemaal los te gaan.

Ik begrijp de thema's en de verschillende interpretaties die mensen op deze film kunnen hebben. Maar het deed mij niets. Na het zien van Requiem for a Dream zat iedereen wezenloos voor zich uit te staren of kwam huilend de zaal uit. Dat had ik ook verwacht/gehoopt van Mother!

Min of meer gebeurde dit ook tijdens Mother!, maar helaas waren het dit keer 4 bezoekers (in totaal zaten er maar 12 in de zaal...) die vroegtijdig de zaal verlieten om vervolgens niet terug te keren.

Als laatste: ben het helemaal met @McSavah eens!

Zelf was ik eigenlijk weinig met het ontcijferen van metaforen/symboliek bezig en liet ik me vooral overdonderen door het totale wtf-gevoel dat de film teweeg brengt. Heb in tijden niet meer zo verbijsterd in een bioscoop gezeten. De finale en de aanloop daarnaar is echt een geweldig grotesk stukje cinema waar zoveel kracht en energie vanuit ging dat ik me aan het einde helemaal murw geslagen voelde. Mede dankzij de dicht-op-de-huid stijl die voor nog een veel immersievere kijkervaring zorgt.

De kritieken alhier kan ik op zich wel plaatsen, maar deden voor mij niets af aan de overweldigende ervaring die Aronofsky hier voorschotelt. Een tikkende tijdbom die de laatste pakweg driekwartier op heerlijk onsubtiele wijze tot explosie komt. Grootse cinema. 4,5*.

Nogal onvoorbereid deze film gaan zien. Misschien maar goed ook, want als ik vooraf alle recensies had doorlopen hier op MovieMeter met al zijn Bijbelse verwijzingen, dan had ik deze film misschien wel links laten liggen want Aronofsky's vorige film Noah vond ik een draak.
Wat ik vooral in deze film herken is de filosofie van George Bataille bekend van zijn hoofdwerk "De Erotiek". In het hoofdstuk dat gaat over de rituele orgie schrijft Bataille o.a. dat de mens enerzijds tracht te overleven door rust en orde te handhaven maar aan de andere kant verlangt hij ook om grenzen te overschrijden zelfs als de dood er op zou volgen. Eigenlijk gaat de hele film hierover. Wij zien dat vooral in het laatste half uur waarbij in een rituele orgie alles wordt vernietigd waar rust en orde voor staat. Deze film deed mij ook enigszins denken aan Borgman van Alex van Warmerdam. Ook daar zette het bezoek van een vreemdeling alles op zijn kop. Datzelfde zien we ook in de film Teorema van Pasolini trouwens.
In het eerste uur van Mother! gebeurde er eigenlijk niet zo heel veel maar je voelde het onheil aankomen en in het laatste half uur ging het ook helemaal los. Gelukkig maar want anders had ik deze film ondanks het zeer mooie camerawerk toch wel het predicaat saai gegeven. En ja, dan hebben we natuurlijk Jennifer, die een fenomenaal stuk acteerwerk ten beste gaf. Ik denk toch wel de beste rol die zij ooit in een film neergezet heeft.

4.0*

Een meesterwerk (en ook sowieso de eerste echt goede film die ik in 2017 heb gezien)! De film is een soort horrorfilm maar met allerlei Bijbelse en politieke verwijzingen en zonder de clichés als monsters en deuren die onverwacht achter de hoofdpersoon dichtslaan: het is veel meer een psychologische thriller à la Rosemary's Baby (1968) - MovieMeter.nl (aan welke film hij me sowieso wel sterk deed denken zonder dat er sprake is van plagiaat), culminerend in een uitbeelding van de hel a la Jheronimus Bosch. En dat werkte: het is een hele spannende film die me de hele tijd op het puntje van mijn stoel deed zitten. Tegen het einde is er opeens een bizarre en surrealistische wending waardoor je plotseling in een totaal ander soort film lijkt te zitten (zodat je echt denkt “what the fuck is this?”), maar uiteindelijk komt toch weer alles samen en is de cirkel – meer dan in één opzicht – rond.

De film lijkt over de emotioneel verwaarloosde echtgenote te gaan – we zien alles vooral vanuit haar perspectief – maar misschien gaat de film uiteindelijk toch over hem zoals hij dat zelf uiteraard ook zou vinden: hij is immers een kunstenaar die schept en daarvoor in het middelpunt wil staan en geadoreerd wil worden. En hij wordt in de film door zijn fans ook geadoreerd als de Schepper. Het boeiende dat de film laat zien is dat zo’n schepper geen belang heeft bij behoud – bij echte liefde die zelfopoffering vereist – want dan zou er niets meer te scheppen zijn: sterker, scheppen lukt het beste c.q. krijgt de meeste lof als alles is vernietigd. Dit probleem speelt overigens ook in de geschiedenis van de theologie: bv. voor de oude Grieken is zo’n christelijke scheppende God een contradictie want een echte God zou genoeg hebben aan zichzelf dus niets willen scheppen (God = volmaaktheid = klaar met maken). Zo’n scheppende God is eigenlijk veel meer een duivel die het rad van het lijden – het eindeloos scheppen en vernietigen, het eindeloos sterven en opnieuw geboren worden – blijft aanzwengelen (wat dat betreft past zo'n Bijbelse goddelijke actie als de Zondvloed prima in dat plaatje).

Goede film maar door het bombastische einde net een voldoende . Het is niet echt Horror het is meer een psygchologische thriller met ene donker randje . Ik zal het even in plus puntjes en min puntjes samenvatten eerst de plus puntjes

1. Goed geacteerd

2. Zeer sterke dialogen

3. Zeer goed camera werk

4. Goede spanning opbouw

Nu de minpuntjes

1. Verwijzingen waar ik niks van snap en sommige mensen op deze site een hele uitleg aan geven

2. In het middenstuk denk je echt soms van WTF is er nu gebeurd

3. Veel te lange scenes die naar niets lijden

4. Aan het begin is de film zeer rustig eigenlijk is het eerste uur behoorlijk saai maar de dialogen maken hier in heel wat goed.

5. Jumpscares die helemaal niet eng zijn.

6. Chaotische opbouw

7. Personages toevoegen die niet toegevoegd moeten worden

8. overgangen niet helemaal in orde van bombastisch naar rustig en omgekeerd.

Kortom ik heb een dubbel gevoel bij deze film , Het is zeker en vast de moeite om te kijken maar je moet je kopje erbij houden en alles snappen als je 1 klein momentje mis snap je heel de film niet meer . cinematografisch is deze film een meesterwerkje maar je moet de verwijzingen mee hebben en die had ik niet mee dus ik kon maar niet in de film komen . Misschien ligt het aan mij dat ik dom ben of zo maar ik snap wel mensen die dit fantastisch vinden . Ook hadden ze voor mij er zeker het 1 ste halfuur kunnen weglaten en al die dialogen en verwijzingen steken in 1 en 30 uur top film dan een 2 uur lange zit met moeilijke verwijzingen saaie momenten en een depressieve dichter . Deze film vind ik wel eentje dat je moet zien en persoonlijk vind ik Black Swan beter omdat die minder chaotisch is maar iedereen eigen smaak en een pluim voor Lawrence die deze rol zeer goed speelt en toch nog mij wist te voertuigen om deze film een dikke 2,5 te geven .

Lastig te beoordelen. In ieder geval iets dat je doet laten nadenken, iets dat nog wel nasiddert nadat je de zaal uit bent, maar ook zeker niet Aronofsky's beste. Pi trok je meer mee de gekte in, Requiem raakte me harder, Black Swan was gewoon de oneindig betere film en zelfs Noah schoot op momenten meer in de roos. Maar anderzijds is dit wel een sterke film die zeker het eerste uur een goed opbouw kent waarbij het steeds gekker wordt. Maar eenmaal met de broedermoord had ik wel door welke kant deze film uitging (zonder ook maar iets erover gelezen te hebben) en wist het tweede uur mij ook niet echt te verrassen. En hoewel op zich wel sterk gefilmd was dit misschien toch te ver over the top. Nu is de regisseur nooit van de subtiliteit, maar ik heb liever een verhaal dat nog enigszins in het realistische blijft en niet dat je aan de oppervlakte al ziet met een parabel te maken te hebben. Maar ik waardeer het lef, dus naar boven afgerond 4,0*.

Mother! is inderdaad echt een bioscoop bezoek waard en ja hoe ze de bijbel (moeder Maria, Jezus, God, religie et cetera) hebben verweven in het verhaal, samen met gewoon de mensheid haar doen en laten, zelf reflectie en meer. (En nee het is niet een film voor christenen of juist een film voor atheïsten, dat doet er niet toe.) En dat dan op een suspense manier wat de gehele film niet verveeld maar juist intrigeert en als kijker vast houdt. Waarbij de soort van rustige stukken niet voelen als saai of over dramatisch en uitgestrekt, maar waarbij zelfs de suspense blijft behouden. Daarnaast mooi geschoten, audio die de film optimaal ondersteunt en goed geacteerd met een top casting. Maakt 'Mother!' voor mij één van de toppers van dit jaar.

Mother! is geen standaard horror/thriller drama film en voor de mensen die open staan voor een knap staaltje cinema en (eventueel) deze kennis mee nemen bij het kijken van de film, zullen denk ik niet teleurgesteld worden. Al kan het natuurlijk niet je ding zijn, alleen voor mij is Mother! wel één van de verassingen van dit jaar. Top film.

Bijzondere film en heel erg naar. Aan de ene kant blij dat ik hem in de bioscoop heb gezien, maar aan de andere kant werd de beleving wel verpest door mensen die de film niet begrepen. Mensen die gaan lachen om stukken die niet grappig zijn.

Ik ben niet per se van de symboliek, maar het pakt hier wel goed uit. Maar wat de film voor mij vooral speciaal maakt is de sfeer die er hangt. Horror vind ik niet echt een goed genre voor deze film, maar intens was het soms wel. Blij dat Aronofsky weer met zo'n film komt na Noah.

Visueel is de film ook echt een lust voor het oog. Ik was wel een beetje 'van slag' toen ik Lawrence in een doorschijnend nachtjaponnetje zag lopen. Voor het verhaal klopt het natuurlijk wel. Al is Bardem natuurlijk de echte ster in deze film. Briljante acteur en ook bijzonder knap zijn accent weggemoffeld.

4*

Oneindig interessante film die bijna uit elkaar klapt van de ideeën, motieven en metaforen. Lees vaak de kritiek dat Aronofsky te veel wil vertellen, maar dat vond ik juist niet hinderlijk. Zijn film werkt heerlijk bevreemdend en is tot op tweederde nagenoeg perfect. Daarna wordt het me iets té gortig allemaal. Volgens mij was het de bedoeling van de regisseur om de kijker met die helse sequenties uit te putten, maar ik vond het te veel. Zeker omdat het qua toon te veel afweek van het voorgaande. Daarom schiet Mother voor mij nét te kort om tot instant classic gebombardeerd te worden. Camerawerk, acteerwerk en sfeertje zijn namelijk grandioos. Een film waar je nog uren over kan napraten.

Nice!

Beetje verwarrend dat men dit zo breed uitbrengt in de bioscoop (ook nog eens wereldwijd), de theorie die zegt dat de distributeur vooral zo snel mogelijk z'n geld wou terugverdienen op basis van de star power an Lawrence geloof ik dan ook wel. Maar ik kan er niet rouwig om zijn.

Fijn om een film als deze in de bios te bekijken. Uitmuntend sound design en een camera die aan de personages plakt zorgen voor een erg claustrofobische ervaring. Althans, het eerste deel, want het tweede stuk is zo bombastisch dat de film overschakelt naar volle rollercoast.

Aronofsky's knipoog naar The Exterminating Angel laat al duidelijk merken dat deze film geen letterlijk verhaal is. De symboliek is dan ook alom aanwezig en weinig subtiel, maar het boeiende is toch vooral dat er meerdere verklaringen rondzweven die allen verdedigbaar zijn, maar waar geen enkele sluitend is. Als filmmaker heb je dan goud in handen natuurlijk.

Aronofsky eindelijk weer een keertje écht op niveau. Dat was toch al even geleden. Blijft in ieder geval een apart filmmaker, blij deze film in de bios te hebben gezien.

4.5* en een uitgebreide review

De poster zou je al doen vermoeden dat het een soort geestenkloon gaat worden. Maar daar steekt Aranofsky een stokje voor... Althans, dat hoef ik niet eens te vertellen als je Aranofsky zelf kent.

De poster zal ook wel de reden zijn geweest dat de bioscoopbezoekers irritant begonnen te doen, zaten te giechelen en te grollen of de zaal uitliepen omdat ze natuurlijk weer een film hadden verwacht over spookhuizen, geesten, griezelclowns en ander spul met "van de makers van Paranormal Activity en Indidious"-leuzen. Misschien is dit wel een Love it or hate it-filmpje, maar ook een overduidelijke boodschap dat de mensen nergens meer voor open staan, of misschien krijg je dit soort dingen nou eenmaal als je ze in de derderangs studentenbioscoopjes laat draaien. Ik weet niet of mijn generatiegenoten het liefst willen leven van desinteresse of domheid... Wel de hele tijd blèren dat ze een wandelende bibliotheek zijn door expres dure woorden te gaan gebruiken, maar ohwee als er eens een film tevoorschijn komt waar je echt verder moet denken dan alleen maar de suspense en sensatie.

Maar ik geef toe... Je moet hier van houden, maar als je verwacht dat je zo'n bovengenoemde kloon voor de kiezen krijgt... ga er dan ook niet naartoe. Ik kan me ook echt wel vermaken met Blumhouse-films of zo'n jumpscare-kloon.... Maar toch prefereer ik het liefst horror op psychologisch gebied en met een originele draai. Zo heeft Blumhouse dit jaar op dat vlak de verrassende Get Out uitgebracht... en kan ook deze zich er uitstekend in die categorie aan meten.

Met de creepy trailer in mijn achterhoofd ben ik vol verwachting naar deze film gegaan in Pathe... En inderdaad... Vanaf de eerste seconde wordt je gelijk in de duistere, koortsachtige sfeer gegooid dat aan alle kanten klopt en weet te werken. De soundtracks worden vermeden en de stilte zorgt ervoor dat de film meteen onder je huid gaat zitten. Want... Aranofsky kennende moet dit uitmonden naar iets wat alles behalve prettig is... op misschien nog wel een originele manier. Alles speelt zich af in een oud groot landhuis in een rurale omgeving dat wordt bewoond door een stel zonder namen. Deze worden (ondanks het leeftijdsverschil van 23 jaar) enorm sterk neergezet door Javier Bardem en Jennifer Lawrence... Echter lijkt het erop alsof het leeftijdsverschil juist goed werkt. Javier Bardem speelt een charmante ervaren dichter die alles inmiddels wel gesneden koek vind, terwijl Jennifer Lawerence een opvliegerige, naïeve en argwanend karakter neerzet. In principe gebeurd er niet veel bijzonders, pruttelt de film voort terwijl je je toch altijd wel onbehagelijk blijft voelen en moet het het hebben van de opbouw. Die bloederige gat in de vloer.... waar komt dat vandaan? En wie is dat oudere verdwaalde echtpaar (Ed Harris en Michelle Pfeifer) die plotseling op een avond langskomt? Het gehoest van Ed Harris is al een grote inkopper....

Het onschuldige bezoekje beloofd uiteraard weinig goeds. Zoiets weet je vaak al van tevoren. Uiteindelijk lijkt de film ineens 180 graden gedraaid te zijn. (Metafoor? Tijdsprong? )
Wat ik hier behoorlijk knap vind is dat Aranofsky de situaties zo lang mogelijk onschuldig en braaf mogelijk wil laten ogen... Bardem die ineens beroemd is geworden vanwege een dicht wat hij had geschreven en de honderden fans die hem thuis komen opzoeken. Sommige momenten deden me een beetje aan die café-scene van Calvaire denken en die sardonische sympathie van de gasten leken wel wat op Get Out. Ook de von Trier vergelijking is zeker niet misplaatst. Wanneer de bezoekers echt hinderlijk gaan worden, Lawrence bezwaar begint te maken en Bardem de boel nog steeds door de vingers zit breekt de hel pas echt los.

En ja, wat kan je eraan vastknopen? Nouja, niks meer dan pure woede alias koortsdroom van Aranofsky over het dagelijkse leven: Hoeveel je over hebt voor je idool en voor je fans, wanneer het vader wordt, en wanneer de enthousiasme verstrekkende gevolgen kan hebben... Dan lijkt het erop alsof ik naar een heuse oorlogsfilm zit te kijken, maar dan afspelend in een huis in plaats van in het Midden Oosten... Executies, rellen, massaslachtingen... of de associaties ervan. Dat stukje met die baby was de ultieme knal. Het is Aranofsky gelukt om mij zijn woede te laten voelen.... terwijl ik eerst nog dacht dat ik de ijskoude rillingen over mijn rug zou krijgen van angst. Toch weer even iets anders... en weer zo'n titel waarbij je denkt: waar heb ik in godsnaam naar zitten kijken? En toevallig was ik op dat moment zelf ook nog sinds een dag bekomen van een klein griepje.

En dat het uiteindelijk ging om een sekte... Ja, dat had ik vooraf ook wel al kunnen denken. Kortom... Hoe verwerk je vaakgebruikte thema's in een onvoorspelbare mindfuck film?

Ook aan kunstzinnigheid komt deze film niks te kort. Het landhuis krijgt hier ruimschots de aandacht met de koortsachtige kleurfilters, hartkloppende muren, eikenhouten spullen en schemerlampen... Terwijl de natuur eromheen ook genoeg aandacht krijgt. De hele uitbarsting van de film... is uiteindelijk het schilderij zelf. Een vergelijking met Jeroen Bosch zou in deze kwestie helemaal niet misstaan. (Ik hoor het die stuudjes in de zaal al zeggen: Huh! Wie is Jeroen Bos?)

Ik had vernomen dat Aranofsky deze film onder roerige omstandigheden had gemaakt. Waarschijnlijk had de media hem tot zijn kookpunt bereikt, en geef toe... De afgelopen tien jaar zal je haast denken dat het geweten onder de mens steeds meer lijkt te verdwijnen. Dat wordt in Mother! op een genadeloze doch abstracte wijze in verwerkt.

En ohja, stof tot nadenken: http://news.nationalgeographic.com/2017/01/wildlife-watch-baby-dolphin-killed-tourists-argentina/

4,5*

Tja, hoe kan ik het beste mijn reactie omschrijven na het zien van deze film? Misschien is met mijn mond vol tanden wel een treffende omschrijving. Aronofsky is altijd wel van het grote gebaar geweest, in zijn vorige films had dat misschien nog wel een functie maar bij mother! gaat hij wel heel erg over de top, vooral het laatste kwartier gaat hij helemaal los.

Voor het grootste gedeelte van de film was ik geïntrigeerd, ik was benieuwd wat er verder zou gebeuren. Maar hoe verder in de film, hoe meer deze fascinatie voor deze film zich omzette in irritatie. De regisseur wil zoveel zeggen en gooit zoveel metaforen op ons dat ik echt niet meer wist wat ik ermee aan moet.

De film wordt op het eind zo chaotisch en zo naar om naar te kijken dat ik bijna had besloten om naar buiten te lopen, zo'n reactie heeft een film mij nooit gegeven, ook een prestatie. Ik heb zeker respect voor deze film alleen al om de aparte manier van filmen en de goede manier van filmen. Ik ben alleen bang dat dit geen film voor mij is.

Tzo, na twee cinemabeurten kon ik me toch niet inhouden.

Lang Engels essay geschreven, waarin ik mijn interpretatie van mother! uiteenzet en beargumenteer hoe alle stukjes (setting, characters, gebeurtenissen) voor mij op hun plaats vielen tijdens het kijken. Neemt overigens niet weg dat er nog steeds talloze verschillende interpretaties en openingen zijn natuurlijk, maar hierbij mijn bijdrage:

The house is bleeding: an allegorical interpretation of mother! - Tim Bouwhuis - timbouwhuis.nl

Ja, wauw. Zo'n beetje de essentie van het lastig te vertalen 'visceral cinema', dit. Twee uur lang met verkrampte kaken in m'n stoel. Lang geleden dat ik zoiets in de bios zag.

Qua recent vergelijk dacht ik aan de creatieve bandeloosheid van Twin Peaks 3 (al kan je ze qua inhoud en uitwerking niet met elkaar vergelijken, plus dat TP niet in de bios draaide, maar zowel Aronofsky als Lynch trappen het gaspedaal door de bodem en zwerven ver buiten de geijkte filmkaders qua uitwerking van stijl, verhaal, karakters, etc, terwijl ze godbetert soort-van in de mainstream opereren).

Petje af voor Aronofsky dat 'ie erin is geslaagd dit van de grond te krijgen. Op Vanity Fair las ik nog dit: Aronofsky said that he edited out a few scenes that “went a little too far,” but did not make any major changes in post-production. Ook het verklarende cirkeltje aan het slot voelt als bescheiden concessie, maar soit.

Dubbel gevoel.

Na afloop vond ik de film er vooral erg dik bovenop liggen. Erg lief allemaal om net te doen alsof er veel interpretaties mogelijk zijn. Ik deel die mening niet. Moeder natuur samen met god. Jesus die wordt vermoord door de mens. Subtiel is deze film nergens en ruimte voor erg veel multi-interpretabel interpretaties zijn er niet.

Is het dat heel erg dacht ik even later niet per se. Aronofsky is en blijft wel een visuele filmmaker. Daar is hij sterk. Zijn oeuvre bekijkend is subtiliteit niet zijn kracht geweest. Ik las ook in een interview met hem dat hij een punk film wou maken. Het op de huid filmen is sterk, het losbarsten van geweld is ook erg intens. Dat scoort de film genoeg punten. Nadeel is wel dat doordat de film toch best oppervlakkig is, dat het mij dieper niet raakt. Ik merk bij een serie als de Leftovers of een film als Three of Life waar wat meer poëzie ten grondslag ligt dat het mij dieper raakt. Dat ik er dagen later nog wel aan terug denk. Deze film is daar te in your face voor om dat gevoel op te roepen.

Toch komt ook daar het dubbele gevoel kijken. Deze film doet de tongen wel veel meer rollen dan de iets subtielere cinema. In dat opzicht heeft Aronofsky met zijn punk aanpak wel een publiek aangesproken. Dat waardeer ik dan ook weer wel. Ben blij dat zijn Punk wat meer terug is maar wellicht kan die toch ook wat meer wegblijven bij dat gebijbel.

3.5 sterren

Intens!

Op basis van de titel had ik een wat saaie filmhuis film verwacht. Maar na alle commotie in de media de afgelopen dagen keek ik reikhalzend uit naar deze nieuwe Aronofsky.

Ondanks dat de film rustig op gang komt, sluipt er al snel een ongemakkelijk gevoel de film in, zeker na de snelle intrede van de 2 excentrieke vreemdelingen, geniaal vertolkt door ''oudgedienden'' Ed Harris & Michelle Pfeiffer. Het is echt genieten hoe de vertrouwde wereld van Jennifer Lawrence ''in de rol van haar leven'' langzaam aangetast wordt, met als hoogtepunt de op handen zijnde apocalyps, alles wordt daar ineens uit de kast getrokken. Ik hield mij echter vooral bezig met de vraag hoe ver haar verdraagzaamheid nou zou reiken.

Op de fiets terug naar huis ( zonder enige theorie onder ogen te zijn gekomen ) vond ik de film het meeste weghebben van een creatieve, bombastische update van het spookhuis film genre, waarom zou Lawrence anders het huis niet mogen verlaten? Andere theorieën zijn ook goed mogelijk natuurlijk maar indien je de ''God'' theorie aanhangt hoe valt het bezoek van het losbandige stel aan god`s kamer dan te verklaren? Blasfemie!?

Gaat veel kracht uit van deze zwaar opwindende, komische, multi - interpretabele en abstracte film, de hele zaal zat erg geboeid te kijken inclusief 2 vrienden van mij. Ze vonden het een vage film, maar waren blij dat ik ze hiermee naartoe had genomen want geen moment saai.

Het is lang geleden dat ik de volle mep uit mag delen, maar deze film maakt het allemaal helemaal waar. Zelden zo verrast en voldaan terug gekomen van een bioscoopbezoek.

Complimenten ook voor Paramount, dat ze dit uitbrengen overal en Aronofsky openlijk verdedigen onder het mom dat ze hem carte blanche gaven om een ''andere film'' te maken omdat er al genoeg 13 in een dozijn films circuleren, jammer voor de kneuzen die daar over gaan lopen nuilen. 5*

Haha, keek deze film zojuist in Pathé Tuschinski (Amsterdam) en er waren denk ik wel 20-25 mensen die tussentijds de zaal verlieten omdat ze het te erg vonden en allemaal niet meer aankonden of te ver vonden gaan.

Beetje een kutfilm trouwens. Stevende af op een 4/5, maar dat vreselijke en surrealistische slot deed de film in mijn ogen echt geen goed.

Wat een film!

Het grijpt je van begin af aan bij de keel om vervolgens met een doorgeknepen strot de bios uit te lopen.

Verwachting was hoog en de hele week op ingesteld, zo direct in yr face. Camera werkte fantastisch zo.

Metaforen begreep ik allemaal nog niet zo, was daar ook weinig mee bezig eigenlijk. Unieke ervaring dit in de bios, voelde als een grote nachtmerrie.

Onderhuids, benauwd en een vorm van ongemakkelijkheid wauw

5*

Gisteren dus eindelijk de langverwachte nieuwste film van Darren Aronofsky kunnen bewonderen in Kinepolis Gent. Een film die me echt geraakt heeft en waarvan ik echt een ‘wow-gevoel’ had na het zien van de aftiteling. Hoewel ik niet gelovig ben, hecht ik wel belang aan een aantal praktiserende waarden en normen geïnspireerd op het christendom (of de bijbel).

mother! is een film die moeilijk te recenseren valt zonder spoilers te gebruiken. Want de kleinste interpretatie kan ertoe leiden dat iemand zich hieraan (terecht) stoort, al is het altijd een risico hier of elders rond te neuzen als je blank naar een film wil gaan, dit terzijde …
Ik doe een poging hoe ik de film zag. Voor mij viel die grotendeels in de plooi en op een paar details na kon ik alles wel plaatsen. Toch even heel kort benadrukken dat ik naast het sublieme opzet en boodschap van de film ook een erg goede montage, sfeerschepping en acteerprestaties heb gezien van Lawrence, Harris, Pfeiffer en Bardem!

Voor mij is mother! één groot bijbelverhaal, chronologisch opgebouwd waarbij vertrokken wordt vanuit het Oude Testament en er een nieuw deel aanvat met het Nieuwe Testament. Centraal staat hier het kristal (de appel). Als je de bijbel wat kent, kan je zo goed als alles linken aan de film. Ik snap hier en daar wel de redenering van de verspilling en verkrachting van de aarde (de heuse milieutheorie) en kan dat voor bepaalde scènes wel volgen (vooral van toepassing bij het begin van de film waarbij Harris en Pfeiffer een rommeltje maken in de keuken, de kraan laten lopen enz.). Maar voor evenveel andere scènes kan ik geen linken leggen met dit thema.

Het verhaal en opbouw mag dan wel chronologisch verlopen, de personages daarentegen hebben diverse rollen waardoor dit wel erg verwarrend kan zijn voor de kijker wie wat vertolkt en welke metafoor kan gelinkt worden aan dit of dat. Bovendien wordt het extra complex als deze rollen ook voortdurend switchen.

Ed Harris vertolkt in het begin de rol van de oudere Adam, de Adam die door toedoen van Eva zondig is (wordt bvb geïllustreerd door zijn rookgedrag). Hij is zondig, maar ook sterfelijk (zijn ziekte). Pfeiffer is dan uiteraard de oudere Eva, maar switcht met de rol van ‘de Slang, de duivel’ gelet op haar manipulatieve, opdringerige, gespleten opmerkingen naar “Haar”. Wanneer de zonen hun intrede doen in het verhaal zit je bij het verhaal van Kaïn en Abel waardoor de rol van de ouders geplaatst kan worden (oude Adam en Eva).
Het zit hem soms ook in de details: de gescheurde foto van “Hem” (de jonge Adam) is niets meer dan de grote ontgoocheling van God in de mens waarbij zij gestraft worden (zondig leven). Het bloed vervolgens verwijst naar het zondige, naar het Kwade. De vlek wordt ook groter en kleiner in de film (naargelang de situering van Goed/Kwaad in de bijbel). Ze is echter nooit weg. Dit Kwade (de bloedvlek) heeft dan ook grote invloed op haar en het huis (de wereld/het Paradijs) …

Na Harris en Pfeiffer komt de film in een stroomversnelling. De kikker en de vlieg illustreren de 7 plagen van Egypte. Het komen en gaan van (de eerste meute) onuitgenodigde gasten wordt gelinkt aan de periode voorafgaand aan de zondvloed waarbij God de mens wil straffen door schoon schip te maken. De afgebroken lavabo én de regenbui buiten is niets meer dan de zondvloed. “Hij” en “Zij” worden de volgende dag wakker en iedereen is weg (het probleem is letterlijk weggespoeld).

“Hij” slaagt er uiteindelijk in iets deftigs op papier te krijgen (link met dé bijbel, de 4 evangeliën whatever) en wordt hiervoor aanbeden (“Hij” in de rol van de volwassen Jezus).
Haar zwangerschap is in de film zeer plots gekomen. Ze wist het gewoonweg, niet toevallig na een min of meer aanranding van “Hem”. Dit is mogelijks een (wetenschappelijke) verwijzing naar het feit dat Maria vermoedelijk verkracht is geweest door een Romeinse soldaat (of een ander). Zéér fijne insteek trouwens met haar verwijt dat ze nooit zwanger kàn worden als ze niet wordt gen**kt door hem (verwijzing naar de Heilige Geest).
Vervolgens passeren een aantal parabels de revue (zieken genezen, verdelen van brood/vis/wijn voor een menigte, dingen omtrent vergeving, het laatste avondmaal, het lichaam van Christus enz …). Het komt allemaal aan bod.

De (tweede) menigte adoreert “Hem” als rol van profeet Jezus, die adoratie wordt grimmiger en leidt tot verraad. Zelfs de opgetrommelde politie is volgens mij een metafoor voor de oppakking van Jezus door de Romeinse instanties. Bovendien werd het christendom toen als een gevaar gezien voor toenmalige structuur van het Romeinse Rijk en diende dit hard aangepakt te worden (executies versus kruisigingen). De vuurzee illustreert uiteraard de apocalyps.

Het absolute einde waarbij alles terug herhaald wordt, zie ik “Hem” in de rol van God waarbij hij ziet dat hij gefaald heeft de mens te scheppen naar zijn beeld. De mens is hoegenaamd niet volmaakt en zal altijd en in alle omstandigheden zondig blijven, omdat net de mens zélf verantwoordelijk is om eigen keuzes te maken. En telkens op die Zesde Dag zal God diezelfde fout blijven maken.
Het gedeelte voorafgaand aan de zwangerschap vond ik technisch beter verhaald en meer inspirerend. Het Nieuw Testament werd minder boeiend gebracht en lagen de metaforen érg voor de hand. Niet elk personage was me daar duidelijk, maar de uitgeefster verdenk ik er van “Judas” te zijn. De priester dan eerder “Johannes de Doper?”. Maar ik ga stoppen met mijn recensie. Voor mij een absolute topfilm, 5,0* is dan ook mijn deel als ik alles in beschouwing neem.

Meesterlijke film.

Heb van elke minuut zitten genieten: wat een heerlijke onder de huid kruipende filmervaring was dit zeg! (met naast ons tweeën slechts drie anderen in de zaal).

De trage en broeierige opbouw naar de losbarstende climax, de op verschillende manieren interpretabele symboliek, de soundeffecten (van "echte" muziek is zover ik me herinner weinig sprake), het mooie en nogal face to face camerawerk en last but not least een blik fijne acteurs die overtuigend in hun rol zitten.

Darren Aronofsky weet me iedere keer weer te verbazen. Tot nu toe drie maal zwaar positief en één keer behoorlijk in de min (https://www.moviemeter.nl/film/28121). Voor mij nog twee films te gaan, waarvan ik ook weer zo'n extreme splitsing verwacht. Eén ding is zeker: Aronofsky is een meester.

Ik vind het altijd moeilijk om de films van Darren Aronofsky te beoordelen. Niet alleen omdat ze erg ontoegankelijk zijn en het belangrijkste zich onder de oppervlakte afspeelt, maar ook omdat het een hele tijd duurt voordat je echt gaat begrijpen waar je nou naar hebt zitten kijken. Mother! was meteen al een controversiële film. Het lijkt erop alsof je deze film alleen maar kan haten of de hemel in prijzen als beste film van het jaar. Ik ben dan toch weer de spelbreker, want ik behoor tot geen van deze kampen. Ik vind het erg lastig om een beoordeling te plakken op de vervreemdende, mysterieuze en behoorlijk chaotische bioscoopervaring van gisteravond.

Meeslepend drama
De film maakt eigenlijk vanaf het begin al duidelijk dat we naar een bovennatuurlijk fenomeen of onwerkelijkheid aan het kijken zijn, maar toch vergeten we dat door de meeslepende taferelen, die voor een lange tijd behoorlijk plausibel zijn. Wat ook deze verwarring over de toon van de film helpt is het hoge niveau van het acteerwerk wat voor een sterk staaltje drama zorgt. Jennifer Lawrence vind ik een nogal ergerlijk persoon in het echte leven en tot nu toe heb ik haar een zwaar overschatte actrice gevonden, maar na Mother! gezien te hebben moet ik concluderen dat ze in de handen van de juiste regisseur een bijzonder sterk actrice is. Javier Bardem, Michelle Pfeiffer en Ed Harris speelde hun rollen ook sterk, toch is het voornamelijk Lawrence die de show steelt omdat het hele verhaal haar beleving is.

Mysterieuze beklemming
Er wordt een erg beklemmende en mysterieuze sfeer opgebouwd die mij aan Roman Polanksi’s films Repulsion, Rosemary’s Baby en Le Locataire deed denken. Omdat de camera in vele steadicam-shots Lawrence dicht op de huid blijft volgen en er ongelofelijk veel POV-shots zijn zit je heel erg in de persoonlijke beleving van haar personage en verwacht je iedere seconde dat er iets onheilspellends gaat gebeuren. Briljant was ook het citaat uit Dario Argento’s Tenebre. Bij de aftiteling viel mij overigens pas op dat de film geen soundtrack heeft.

Chaos?
Het mysterie slaat uiteindelijk om in een ergernis. Geen ergernis om de film, maar ergernis voor de irritante personages die zich opdringen in het huis en zichzelf wel heel erg thuis maken. Je leeft als kijken helemaal mee met Lawrence’s personage en wordt haast fysiek onwel van ergernis. Dit loopt uit in een heel extreem chaotische Apocalyps als er mensen op het huis van de schrijver afstormen. Het wordt weer heel duidelijk dat we naar een onwerkelijkheid hebben zitten kijken en menig bioscoopbezoeker zal inderdaad hebben afgehaakt. Ik was aanvankelijk dus een soort van teleurgesteld dat de film niet toegankelijker was.

Geniale allegorie
Na een slapeloze nacht was ik op de theorie gekomen dat Lawrence de maagd Maria moet voorstellen. Dit dan vooral omdat haar zoon door de mensen wordt opgegeten (de communie als lichaam van christus) en haar man (God) haar ervan probeert te overtuigen dat ze de mensen moet vergeven (het vergevingsprincipe van het Christendom). Toen ik me er vandaag in ging verdiepen bleek ik er niet heel ver naast te zitten.

Aronofsky heeft een geniaal concept gevonden en ik was echt onder de indruk toen ik erachter kwam. Het huis is moet de aarde voorstellen. Lawrence is Moeder natuur, Bardem is God en Harris en Pfeifer zijn Adam en Eva. Hun gewelddadige zonen zijn dan uiteraard Kain en Abel. En verder? De mensheid zelf. Milieuvervuiling, aantasting van de natuur, oorlog, dood, genocide, valse profeten en uiteindelijk overpopulatie. Het is een grote metafoor voor hoe wij als mensheid de aarde binnenvallen, doen alsof wij er thuis zijn en moeder natuur niet respecteren. God respecteren we meestal wel, maar echt naar hem luisteren lukt ook niet echt meer. Uiteindelijk verwoesten we alles, moeder natuur en de aarde zijn dood en God besluit om het nog een keer te proberen.

Hoe meer je er aan terug denkt hoe meer ik verbanden zie met Bijbelse verhalen en metaforen voor de manier waarop mensen met de natuur omgaan. Echter is het vaak ook paradoxaal. Zo is Lawrence zowel moeder natuur, moeder aarde als Maria en heeft God menselijke trekjes die niet passen bij de God zoals we die kennen uit het Christendom (al heeft hij natuurlijk wel de meest onmenselijke karaktereigenschap die er bestaat: de wil te vergeven). Verder is er veel meer niet te verenigen met het Christendom of andere interpretaties, maar dat doet niet echt afbreuk aan de metafoor.

Concluderend
Echt een fijne filmervaring is Mother! absoluut niet en op zichzelf is het ook geen bijzonder sterk verhaal. Het is vooral een briljante metafoor/allegorie met zowel religieuze als ecologisch-bewuste elementen. Het goede aan de film is vooral dat hij zo bijzonder en onderscheidend is en veel interessante discussies op kan leveren. De film heeft in ieder geval al heel wat oproer veroorzaakt. De beste film van dit jaar vind ik het persoonlijk niet, maar wel de meest bijzondere.

De eerste grote film die zich in z’n vormgeving zo doorgedreven concentreerde op een (vrouwelijke) hoofdpersoon, met een lopende camera die haar achtervolgt en omsluit, zodat de kijker er echt bovenop zit, is voor mij La vie d’Adele. Larrain deed het met Jackie ook, op een heel andere manier, bijna nog maniakaler. En nu is er de poging van Aronofsky die Jennifer Lawrence twee uur lang van dichtbij op de korrel neemt.

Vooral het eerste deel van de film werkt dit vrij goed, mede dankzij het fascinerende huis waar alles zich afspeelt en het moederlijke aura dat om Lawrence hangt (hier althans). Maar het probleem is dat de protagonist niet ingekleurd wordt, niet werkelijk menselijk is, zodat er weinig binding ontstaat. Dit heeft te maken met Aronofsky’s keuze om hier een allegorische vertelling van te maken, waarin de personages staan voor iets anders (het is allemaal vrij evident en ook al meermaals opgeschreven hier, maar de poëet is God de Vader, Lawrence speelt moeder aarde, de orthopeed is Adam en zijn vrouw staat voor Eva, en later komen ook hun kinderen Kain en Abel nog even op bezoek). Geen van de personages gedraagt zich psychologisch invoelbaar, juist omdat het grotere, achterliggende verhaal dit niet toelaat. En Aronofsky mist de subtiliteit om die twee zaken te kunnen combineren en vanuit een echt personage een dubbelzinnige, allegorische betekenis te laten ontstaan.

Halverwege begint het riedeltje opnieuw, maar dan met de hele mensheid. Verschillende vormen van menselijk samenzijn komen voorbij, dat is wel aardig gedaan, en vooral vond ik het een leuk detail dat de hoogste waarden (waarin een zwangere vrouw bescherming verdient) de kop opsteken in de uitbeelding van een oorlogssituatie. Maar goed, ondertussen vliegt Mother! steeds verder uit de bocht omdat Aronofsky het maar niet kan laten om van dik hout planken te zagen. Derhalve moet nog even expliciet worden uitgelegd dat de schepper nooit tevreden kan worden gesteld en altijd op zoek gaat naar iets anders, en volgt tenslotte een over-the-top scene waarin Bardem de liefde van Lawrence uit haar opdelft. Je moet er van houden, zullen we maar zeggen.

Mother! is in ieder geval een opvallende film (het uitroepteken dient waarschijnlijk om dat te onderstrepen?), bij vlagen ook wel duister en intens, maar vooral overdreven allegorisch, waarvan de zeggingskracht voor mij tegenvalt omdat het te weinig wortelt in een normaal, menselijk verhaal.

Behoorlijk zielig hoor, wat de moeder des huizes hier allemaal te verstouwen krijgt. En het is al zo'n nerveus type. Binnen zijn eigen geknutselde kader gaat Aronofski lekker los, en is de film best genietbaar. Ik vind Lawrence (ach, wat houdt de camera van haar) en Bardem samen bij wijlen ook wel aandoenlijk.

De film slaagt er echter niet in om zichzelf uit het metaforisch spoor te trekken, waar het vanaf het begin al op staat, en op een gegeven moment worden die metaforen zo opzichtig, dat het geheel een Monty Python-achtige sfeer begint te ademen. Dat is op zichzelf ook wel vermakelijk, maar dat zal waarschijnlijk toch niet helemaal de bedoeling zijn.

Aronofski heeft een leuk huis in elkaar getimmerd, met een kelder en een verdieping, maar het blijft gevoelsmatig toch een beetje gelijkvloers. Meerdere dimensies, het blijft lastig voor hem.

Toch is de rit naar het einde toe best enerverend te noemen; de boel met veel spektakel in een stroomversnelling brengen, dat kun je hem wel toevertrouwen.

Voor zover dit echter enige pretentie heeft om ons kond te doen van een visie op het bestaan o.i.d., dan is dit wat mij betreft weer een behoorlijke mispeer. Daarvoor is ie gewoon te.. ja, te simpel. Dat moet je misschien eigenlijk ook niet willen, een visie op het bestaan geven. Dat kunnen we inderdaad beter overlaten aan de olijke heren van eerdergenoemd gezelschap.

De bioscoop ingegaan met een open mind en weinig voorkennis over de film, behalve dat het te maken had met een bijbelse achtergrond. Bij dergelijke films met een diepere achtergrond en betekenis begrijp ik er tijdens de film meestal niet veel van en moet ik achteraf toch veel erover lezen om de film te kunnen waarderen. Ik had eigenlijk verwacht dat dit bij Mother! ook het geval zou zijn, maar ik moet zeggen dat het toch redelijk goed gevallen is bij mij.

Hoe baspls het heeft uitgeschreven in zijn recensie komt aardig neer op hoe ik het zag tijdens mijn bioscoopbezoek:

Ik begrijp waarom het een love it or hate it film is, maar ik kom toch ergens in het midden terecht. Erg ongemakkelijke film die op een gegeven moment teveel in herhaling valt om echt indrukwekkend te zijn. Het is niet moeilijk om mee te voelen met het karakter van Lawrence wanneer hun 'gasten' Adam en Eva constant over de vloer blijven komen. Het wordt dan wel erg veel van hetzelfde op een gegeven moment, en dat begint ontzettend te irriteren. Het zorgt ervoor dat je nog meer begrijpt hoe het karakter van Lawrence zich voelt, maar het maakte de film voor mij niet beter. Het is gewoon niet boeiend genoeg om constant hetzelfde te zien en je te irriteren aan dezelfde handelingen. Wanneer het bezoek van de gasten vervolgens het dieptepunt bereikt (of hoogtepunt, het is maar net hoe je het ziet), wordt het weer boeiend in het laatste explosieve half uur.

Ik vind het moeilijk om deze film te waarderen. Ben blij dat de bovenstaande betekenis goed naar boven kwam voor mij tijdens het kijken; hierdoor was het wel degelijk een interessante film.

*3.5