Mother! (2017)

Deze film en de recensies die ik hierna heb gelezen gaven mij hetzelfde gevoel alsof ik naar moderne kunst zit te kijken waar ik totaal niets van begrijp, terwijl de mensen om mij heen aan elkaar uitleggen hoe ze de diepere gedachte erachter zo geweldig vinden en hoe mooi dit tot uitdrukking komt in het kunstwerk: Iemand maakt iets totaal onbegrijpelijks, zodat de (wannabe) intellectuelen onder ons hier uitvoering over kunnen discussiëren.

Mother!

Aronofsky herstelt zich goed na het erg tegenvallende Noah. Toch blijft hij een beetje hangen in het religieuze. Mother! kent veel religieuze symboliek, maar wordt hier niet zo door je strot geduwd als in Noah. Wat je overhoud als je voorbij het bijbel aspect kijkt, is een erg fijne karakterstudie met wat horror en thriller elementen. Voorafgaand aan de film is er erg goed schrijfwerk verricht. Dat merk je vooral in de tot in details uitgewerkte situaties en dialogen. Waar Aronofsky hier vooral goed in slaagt, is je erg ongemakkelijk te laten voelen. Vanaf minuut 1 weet hij je al helemaal mee te krijgen en gaandeweg wordt dat alleen maar erger. Vooral als Harris en Pfeiffer hun intrede doen. Het is lang geleden dat een film mij zo heeft laten voelen.

De zorgvuldig opgebouwde, situaties en gekte, komt in het eerste uur tot een geweldige uitspatting. En net als je denkt dat Aronofsky zijn kruit verschoten heeft, komt hij nog met een climax waarin de waanzin, horror en drama samen komt om vervolgens vermenigvuldigd wordt en zorgt voor een van de meest memorabele eindes in recente jaren. Af en toe is het in de aanloop daar naar toe af en toe toch wel erg traag. Een aantal scenes en momenten had makkelijk in geknipt kunnen en mogen worden.

Acteerwerk is erg goed. Vooral Lawrence laat hier weer eens zien dat ze een behoorlijke performance kan neer zetten. Maar ook de rest van de cast is goed. Bardem, Harris en Pfeiffer laten als oudgedienden zien dat ze het nog steeds in zich hebben. Maar ook de Gleeson's zijn sterk en memorabel in hun te korte rollen.

Visueel is dit om van te smullen. De camera blijft dicht op de huid van Lawrence. Dat maakt het geheel nog angstaanjagender en claustrofobisch. Maar niet alleen visueel is dit genieten geblazen, ook de muziek en het geluid zijn erg goed verzorgd.

Aronofsky heeft met Mother! weer een topfilm aan zijn oeuvre toegevoegd.

Ik snap niet waarom sommige mensen deze film afkraken.

Ik geef toe, in het begin moest ik even doorbijten

Dat komt omdat ik altijd met mezelf afspreek altijd een film af te kijken.

En dat werd beloond.

Mijn idee?, Topfilm.

van mij zelfs een halve ster erbij.

Vooral de opbouwende spanning vond ik geweldig.

Beetje over de top houd ik wel van.

Vond vooral het einde mooi waarin je in 1 keer de plot ging begrijpen

heb genoten.

Hoe ga ik hier aan beginnen ? Eerlijk gezegd was ik heel de film benieuwd hoe het verhaal zich steeds mysterieuzer ontwikkelde. Een pluspunt ! Je kon er totaal niks van maken. Voorspelbaarheid allerminst. Steeds ben je verdiept in het verhaal en de personages waarvan de bedoeling niet echt duidelijk is. Ja, symboliek troef!
Maar ja, dan moet je dit ook kunnen ontleden. Net zoals de boodschappen in bepaalde Bijbelse verhalen echt vaag zijn, is dat hier ook aan de orde. Ik zag wel enkele raakpunten en symbolische bedoeling, maar echt duidelijk was het niet voor mij. Ik had heel lang in het verhaal de gedachte dat Bardem een soort leider was van een grote groep gelovigen, een soort sekte die het niet echt goed bedoelen. Een deel van de waarheid hier klopt wel gezien de uitleg van recensies hier, nl. de mensen maken de wereld, de natuur kapot. En dat het kindje een belangrijk gegeven zou zijn was natuurlijk ook wel te denken. Maar dan komt een totale ommekeer die je niet ziet aankomen met de chaotische toestanden in het kwadraat in het huis waarvan je wenkbrauwen volledig fronzen en je de vraag stelt: Wat is dit nu allemaal ? En of dat niet genoeg is komt er daarna nog een verrassingselement van formaat vol symboliek, wat het naderhand wel wat duidelijker maakt. Daar mijn interesse toch wel gewekt is, ben ik hier de recensies beginnen te lezen en kan ik wel de antistemmers begrijpen. Maar de film heeft mij wel weten te boeien en ik heb hier toch een verklaring gekregen die het verhaal heel duidelijk maakt. Toegegeven ik zag dit er wel niet in maar Bardem is God, Lawrence is moeder natuur en het huis is de aarde. Ed Harris en Pfeiffer is Adam en Eva en de broers zijn Kane en Abel. Vergezocht, maar wel duidelijk. Het is en blijft een verhaal vol symboliek. Daardoor krijg ik toch meer vat op de film en wordt toch wel het één en ander verklaart. Ook die Apocalyps op het einde, kindje Jezus en het verrassende slot met het laatste wat wordt gegeven nl. de liefde verklaart de hele cirkel die eigenlijk gewoon op nieuw begint.
De sfeer, het camerawerk en de cast zijn hier ook pluspunten. Vooral Jennifer Lawrence is hier uitmuntend. Een prachtige prestatie dat je haar chaotisch, eenzaam, onbegrip weet aan te voelen. Ik zou eerst 7,5/10 geven, maar door er meer van te lezen rond ik af op een 8/10

Kijk, dit is een film waarvoor je na het bezichtigen ervan eigenlijk eerst research moest doen voordat je je mag mengen in de discussies rondom de film. Dat dat niet of nauwelijks gebeurt, is de reden dat 0,5*-stemmers de 4,5*-stemmers ervan beschuldigen pseudo-intellectueel te zijn, en de 4,5*-stemmers de 0,5*-stemmers op hun beurt minachten omdat ze niet verder komen dan de popcornepossen van Michael Bay. Beide is kinderachtig, en hoewel het aardig vermakelijke taferelen hier op MM oplevert, is het te gênant om aan te zien.

Ikzelf ben allerminst een kenner van Bijbelse verhalen, dus ik moet natuurlijk eerst hier wat lezen en het interview met Aronovsky kijken voordat ik begreep dat Ed Harris en Michelle Pfeiffer Adam en Eva zijn en hun ruziënde zoons Abel en Kaïn.. Mijn eigen, initiële interpretatie zat in de buurt van een recycling van de wereld met de moeder als basis van alles etc., maar dat dit Bijbelse dimensies had, had ik voor mijn research niet kunnen bevroeden.

Hierna heb ik me dunkt het recht om te zeggen dat de cinematografie mij niet zo kon bekoren, en dat ik de film ook niet bol vond staan van ingenieuze oneliners. Dat verklaart mijn magere score, en niet omdat ik het maar 'vage shit' vond.

Deze film vind ik helaas echt te vaag. Ik houd wel van aparte films en een beetje vaagheid vind ik oké, maar als ik het helemaal niet meer kan volgen en het mij veel te chaotisch wordt, vind ik het niet leuk meer. Ik moet zeggen dat ik het in het begin wel goed vond, maar naarmate de film vorderde, werd het steeds drukker en vager (drukker kun je letterlijk nemen met zoveel mensen in het huis, en het is ook letterlijk vaag, doordat het het grootste deel van de film donker is). Ik heb niet altijd zin om na te moeten denken over de diepere betekenis van een film. Ik vind het fijner als die betekenis mij wat spontaner duidelijk wordt. Ik heb geen moment aan de Bijbel gedacht, maar ik weet ook niet veel van de Bijbelse verhalen. Het acteerwerk vind ik oké en soms vond ik het best spannend, maar nee, over het algemeen is dit niet mijn ding. 2,5*

De zwakste van Aranofsky tot nu toe naar mijn mening. Thematisch verwant aan die andere spirituele misser, The Fountain, dus tsja, ik had het kunnen weten. Het eerste uur was trouwens best prima, lekker duister sfeertje, beetje vroege Cronenberg meets vroege Haneke. Vanwaar die Razzies, vroeg ik me oprecht af.

Het verval zet in als het huis volstroomt en de sfeer volledig uit de film verdwijnt. Al is het ook ongewild grappig als Jennifer Lawrence voor de 20e keer roept dat iedereen nu écht weg moet. Het was toen al duidelijk dat dit niet goed ging aflopen, voor mij als kijker. Ik maakte me op voor een tenenkrommende finale maar werd onaangenaam verrast: het werd nog vervelender dan ik vreesde, met al die religieuze symboliek. Ik bleef wel geboeid kijken, uit ongeloof dat die toch behoorlijke acteurs dit script lazen en ja zeiden.

Nee, al die allegorische spitsvondigheden doen het voor mij niet. Ik snap wel dat de regisseur een bepaald punt wil maken, maar heeft hij daar werkelijk twee uur voor nodig? 't Is niet dat hij in die tijd de spanningsboog oprekt, integendeel, elke sequentie is in feite een herhaling van zetten. Precies door dat lang uitgesponnen procedé en het weifelende gedrag van Moeder, mist deze prent impact (op één of twee scènes na). De ontknoping is bovendien werkelijk grotesk. Bleh!

Mee eens. Aardig begin maar al snel zeer matig en een vervelend einde. Ik vermoed dat simpelweg de naam van de regisseur zorgde voor de 'ja' van de cast.

Een goed horror/drama/mysterie film...

Goed verhaal, maar wel raar dat niet houden (romantiek) van...

Goed acteerwerk...

Bekende acteurs Javier Bardem en Ed Harris

Ook een bekende actrice Jennifer Lawrence...

Af en toe onrustig camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met Dolby Digital...

Tsja, enigszins wat moeilijk te beoordelen deze film. Toch heeft deze film mij nogal verrast. De film begint vrij rustig en gaat niet bepaald met een vlotte gang voorbij, maar de film blijft wel sterk. Vooral de verschijning rondom het personage van Ed Harris en zijn aanhang zorgde voor mysterie en daaropvolgend zoveel mensen die ook verschenen zorgde voor een chaotische situatie voor het personage van Lawrence, iets wat ook meer dan logisch was en waardoor je heel goed met haar kon meeleven. En dus zonder meer een krachtige film die naar een vrij bizar slot toewerkt, waarin de chaos echt compleet losgaat. De film die niet als een volbloed horrorfilm kan worden omschreven bevat sterk acteerwerk, een fijne sfeer, de nodige mysterie en nog wat spanning waardoor de film de gehele speelduur boeiend blijft.

Naar deze keek ik al heel lang uit en het is er eindelijk van gekomen. Ik wist dat de film bijbels geïnspireerd was, dus was het wel eenvoudiger om te volgen en dus ook om de verwijzingen te snappen. Zo let je toch wel wat meer op de details en komt de film misschien ook wel wat minder raar over. Want de film gaat zeker naar het einde toe redelijk over the top. Ik zat toch soms met open mond te kijken
De cast deed het wel prima en visueel ook een sterkte film.
Het is zeker een opvallende film die waarschijnlijk niet voor iedereen zal weggelegd zijn, maar ik heb er wel van genoten.

Krankzinnige film, maar zó geniaal tegelijk.

Ik heb niet vaak dat ik moet bijkomen van een film, maar in dit geval bleef ik (en de rest van de zaal) nog even zitten om op adem te komen.

Je moet wel scherp blijven de hele film, vooral in de 2e helft gebeurd er veel.

Het duurde even voor ik het verhaal goed doorhad, ik had geen trailers gezien of voorinformatie. Maar wanneer je het doorhebt is het zoals gezegd ontzettend krankzinnig, maar fantastisch in elkaar gezet. Visueel top.

Laatste scenes dusdanig sterk dat ik het idee had dat ik geen adem haalde, beklemmend. Enorm genoten!

Het begint al onaangenaam : een koppel dat je alle goeds toewenst krijgt te maken iemand die "even" binnenkomt, en langzaam maar zeker wordt dan hun huis overgenomen door onheilspellende personages die de beste bedoelingen voorwenden, terwijl de veronderstelde rots in de branding –de echtgenoot– ze gastvrijheid blíjft bieden. Wanneer dat gebeurt in een thriller-achtige setting kan ik me daar nog wel mee vermaken, maar wanneer een film zó dicht op de huid kruipt en zó serieus luguber wordt, zijn zulke scènes "onaangenaam om te kijken ipv dat ik de personages aanmoedigde erdoorheen te komen", zoals Fonzzz002 het op 26-9-2017 verwoordde.
        Maar dan beginnen de symbolen de film binnen te sluipen, schakelt de film van realisme op surrealisme over, kan ik me niet meer met de personages identificeren (hetgeen wel een opluchting is, want vanaf dat moment realiseer ik me dat ik niet meer naar een psychologisch drama maar naar een geconstrueerd artefact zit te kijken en ontstaat er meteen een "afkoelende" afstand) en zit ik me alleen maar af te vragen wat de maker met deze film beoogt. Feit is echter dat de laatste drie kwartier zó overdadig zijn en zó ver van mij afstaan dat een eventuele betekenis mij niet meer interesseert – de beelden spoelen over me heen, zelfs het afschuwelijkste dat een mens kan overkomen (de dood van de baby) raakt me niet meer, en bij de laatste scène tussen Bardem en Lawrence is de film mij al volledig kwijt.
        Lang leve de IMDb-trivia-pagina, want onder het kopje Spoilers vertelt Aronofsky zelf hoe deze film gelezen moet worden. Sorry, gelezen kán worden, want zoveel kijkers zoveel zinnen nietwaar, maar Aronofsky's verklaring luidt dat Lawrence Moeder Aarde is wiens huis (de wereld) vernietigd wordt door zijn bewoners. Bardem is God die uit verveling Adam en Eva schept (vandaar die wond in Ed Harris' flank); zij vernietigen Gaia's schepping en Gods studeerkamer (= de Hof van Eden) met daarin Gods perfecte kristal (de appel), en hun ruziënde zoons zijn Abel en Cain. Als de aanbidders komen gaan ze op Moeders aanrecht zitten, en als dat instort ontstaat de Zondvloed. Na Gods bevruchting baart Moeder de Messias, gevolgd door diens dood, een Communie en de Openbaringen.
        Tot zover Aronofsky's bedoeling, in verschillende berichten hierboven ook al genoemd. Maar uiteindelijk zit ik dan (opnieuw in de woorden van Fonzzz002) meer "de betekenis uit te vogelen dan dat ik geïnteresseerd ben in de gebeurtenissen", en wat er dan gebeurt is dat er (1) naargeestige beelden en catastrofes met cinematografische mokerslagen ingeramd worden, terwijl er eigenlijk (2) niets anders dan een oeroud (Bijbels) verhaal verteld wordt waar ik (3) sowieso al geen boodschap aan heb. De ecologische tak vind ik dan weer wèl interessant, maar net als Fonzzz002 zou ik eerder geraakt worden door een (fictie-)verhaal over bijvoorbeeld de ontbossing van een natuurgebied dan door een allegorische vertelling waarin de vernietiging van een huis symbolisch is voor de huidige globale milieuramp.
        Ja, wat Aronofsky voor ogen stond heeft hij uitzonderlijk goed uitgevoerd, en alle complimenten voor met name Jennifer Lawrence die hier compleet door de wringer gaat, maar het resultaat is slechts (laatste citaat van Fonzzz002) "een hoog feel-bad gehalte waar ik geen plezier aan beleefde."

Prachtige film waarin een koppel die hun huis aan het verbouwen zijn twee vreemdelingen als gast krijgen. De film speelt zich geheel in het huis af. De spanning is aldoor voelbaar en vooral de totale gekte tijdens sommige scenes waarin een ongemakkelijke en nachtmerrie-achtige sfeer wordt gecreëerd is bijzonder effectief. Origineel zowel qua inhoud als uitvoering. Jennifer Lawrence is in iedere scene te zien, de camera blijft dicht op haar huid en ze is ijzersterk hier.

Een moeilijke film. Ten eerste om te ontdekken wat de film laat zien, maar vooral omdat het simpelweg niet plezierig is om te zien. Niet omdat het een horror is, want dat is het m.i. niet, maar omdat de gebeurtenissen continu vervelend zijn. Naar het einde toe komt er wat schot in de zaak en kan ik de scenes overigens goed waarderen.

De personages en de naargeestigheid was overtuigend. De symboliek origineel. In die zin is het een knappe film. Maar voor mij is de film niet geslaagd, omdat het mij niks heeft geboden. Geen kijkplezier, geen inzicht. Wellicht op een paar interessante redeneringen na.

WTF?! heb ik zojuist gezien?! Dat was mijn eerste gedachte. Zonder voorkennis ingestapt.

De film heeft me na afloop behoorlijk in verwarring achtergelaten.

Het begint erg goed met een mysterieuze start maar de gebeurtenissen worden steeds gekker. Het houdt niet op. Een dag later spookte het allemaal nog door mijn hoofd en dan is is het wat mij betreft een goede film. Na wat gegoogle begrijp ik iets meer van de achtergrond en symboliek en dan vallen de puzzelstukjes op hun plaats. Dat is dan ook echt goed gedaan. Een prettige cast trouwens ook. Het nodigt echt uit om nog eens te herzien. Indrukwekkend dus.

Wat een maffe film.

Het leek op een toneelstuk. De camera kwam niet verder dan de voortuin. De wisselende scenes waarbij allerlei vreemde personages uit het decor tevoorschijn komen.

De cameravoering was even wennen, maar op zich goed bedacht.

De film zit vol godsdienstige symboliek. Ik vond dat vervelend. In het begin denk je aan een succesvol dichter met een schrijversblok. Een huisvrouw die zich vermaakt met inrichten van haar huis. Maar na een rustig begin beginnen de absurditeiten. Als kijker ben je verbijsterd door de één na andere gebeurtenis.

Geen fijne film of om lekker onderuit gezakt naar te kijken. Kan ook begrijpen dat je de film niet af kijkt.

Van Darren Aronofsky kon ik Pi en Black Swan erg waarderen, maar deze film vind ik minder.

Ik was erg benieuwd naar deze film en had eigenlijk geen idee wat ervan te moeten verwachten. Ik houd niet van echte horror, maar de subtielere thriller-horror ligt me wel. De eerste helft van de film kon me dan ook goed bekoren. Mooie setting, geweldige acteurs en een goede sfeervolle opbouw. Ik werd langzaam steeds benieuwder hoe de film de verschillende vage scenes en gebeurtenissen uiteindelijk met een slimme twist op zijn plek zou laten vallen. Het antwoord bleek helaas: "Niet". Er wordt naar het einde toe alleen nog maar meer vaagheid toegevoegd en de zogenaamde climax duurt ook nog eens veel te lang. Of Mother! nu een verzameling metaforen, een bijbelverwijzing of een aanklacht tegen de mensheid wil zijn, voor mij is het vooral een hoop niks. De prachtige uitvoering ten spijt.

Zelden zo'n fantastische Bijbelinterpretatie gezien. Ben met Mother! van de ene in de andere verbazing gevallen. Pas lang na het einde viel alles voor mij op zijn plaats. En natuurlijk zitten er scenes in die zwaar over de top lijken, maar met het Bijbelverhaal in het achterhoofd klopt het precies. Niet gedacht dat mijn christelijke opvoeding zo van pas zou komen. Ter afsluiting: hulde voor Jennifer Lawrence; wat een acteur!

A whole new world

Darren Aronofsky weet mij meestal wel positief te verassen en hoewel hij dit met Mother! ook zeker heeft weten te bewerkstelligen is het wat mij betreft wel een perfect voorbeeld van het gegeven dat niet alle goede ideeën altijd even leuk hoeven te zijn.

Mother! is een klassiek geval van love it or hate it, en ik neig toch meer naar het tweede kamp. Ik wil niet zozeer zeggen dat ik de film haat want ik heb veel slechter gezien, maar in vergelijking met ander werk van Aronofsky was dit toch wel een enorme teleurstelling. Ik begrijp dat deze film een bepaalde mystiek zo lang mogelijk vast probeert te houden door zo min mogelijk los te laten van waar je nu eigenlijk naar aan het kijken bent, maar het grootste probleem is dat het voor mij simpelweg te lang duurde en er te lange tijd te weinig gebeurde. Daarnaast bleef echte horror uit, en ik heb simpelweg te weinig met de bijbel om mijn aandacht er nog bij te houden toen mij steeds duidelijker werd hoe de vork in de steel begon te steken.

Mother! lijkt gemaakt voor het shockeren maar Aronofsky lijkt hier verder vergeten te zijn hoe je een film maakt die ook spannend is en de aandacht van je publiek vast weet te houden.

2,0*

Geef er niet veel woorden aan vuil maken. De film is geniaal in al zijn hectiek en symboliek en soms onnavolgbaar als het de eersten keer is dat je mother bekijkt , deze moet je meerdere keren bekijken om te zien dat het geniaal is.

Bewust ben ik zonder voorafgaande info aan deze film begonnen. En heb ook nog geen comments gelezen. Voor mij als iemand met autisme is het oppervlakkige gedeelte al mijn grootste nachtmerrie. De symboliek erachter is nog een stap verder. Al mis ik volgens mij nog een groot gedeelte van de betekenis. Dus ik zal hem nog een paar keer moeten herzien voor ik de film echt goed begrijp. Erg beklijvend. De eerste helft van de film lijkt wel op hoe ik mij in deze wereld voel. De tweede heIft is op z'n zachtst gezegd erg... interessant en indrukwekkend voor mij. Ik weet nog niet hoeveel sterren ik het ga geven. Eerst maar even een paar nachtjes laten bezinken.

Tot nu toe konden Aronofsky's films niet echt overtuigen bij mij. Deze film gekeken vanwege de hoge notering in de MM top 1000 èn de Horrorchallenge en in gegaan zonder al teveel verwachtingen.

Eerlijk gezegd heb ik me vreselijk geërgerd gedurende deze film!!! Sterker: ik heb me zelden zo geïrriteerd aan personages in een film. En in dit geval is dit positief, want dat is volgens mij juist helemaal de bedoeling van Aronofsky. Ook kudo's voor Jennifer Lawrence, want ze weet haar onthutsheid en onvermogen er iets aan haar situatie te doen uitstekend over te brengen.

Aronofsky vergelijkt zijn film met een een achtbaanrit en waarschuwt de kijker alleen in te stappen als je écht bereid bent een paar keer over de kop te gaan. Een prima analogie voor deze film.

Mijn ongemak met de film zorgt ervoor dat ik niet een hoog cijfer kan/wil geven , maar een goede film is het zeker!

Wat een aparte maar wel zeer interessante film, die duidelijk inspiratie heeft gehaald bij Polanski. ( Rosemary's Baby, Repulsion.)
Sterker nog, Mother! zorgt er voor mij voor dat ik weer zin krijg die klassiekers te herzien.

Mother! wordt vooral belicht vanaf de kant en belevingswereld van (hoe kan het ook anders) de mother. De bizarre situaties en de verwardheid die je hierdoor als kijker ervaart zorgen ervoor dat je je erg goed kan inleven in het hoofdpersonage. Jennifer Lawrence vult die rol trouwens ook wel met erg veel overtuiging in, en los gezien van dat weet ze de aandacht alleen al vast te houden door haar prachtige verschijning.

Dat dit een typische love it or hate it film is geworden is begrijpelijk, het is alles behalve een standaard horror maar dat smaakt mij eigenlijk wel prima. Filmmakers die anders durven te zijn hebben sowieso al mijn waardering en respect.

3,5*

Als de latente horror uit Grant Wood's 'American Gothic' (1930) tot leven komt. Op het iconische schilderij staat een kleinburgerlijk koppel voor een neogotisch landhuis, terwijl hij zijn hooivork defensief naar voren houdt en zij schichtig haar blik zijdelings werpt. Een rechtgeaarde lofzang op de Amerikaanse pioniersgeest, of schuilt er een duistere diepte in die wij niet kennen? Want wat als de schichtige echtgenote dingen gezien heeft die onze verbeelding te boven gaan? En wordt ze door hem beschermd of bedreigd? Ook in 'Mother!' (2017) een picture perfect Amerikaans koppel. Hij (Javier Bardem) is een schrijver van naam en faam en zij (Jennifer Lawrence) is jong en aantrekkelijk. Samen betrekken ze een neogotisch landhuis - meer ruïne dan idylle - waar de wind door de kieren huilt en de traptreden piepen en kraken. Overal zijn de sporen merkbaar van een allesverzengende brand, die als een nasmeulend trauma op de echtelieden drukt. Zij wil renoveren en herstellen (hem helpen helen) en hij is meer bezig met de Goddelijke ingeving die hem inspiratie influistert. En terwijl hij daarmee de pijn en de confrontatie ontloopt van het trauma dat hij keurig weggestopt heeft in een afgesloten kamertje.

Het knappe aan 'Mother' (2017) is hoe naadloos het subtiele, kleine acteerwerk tussen Lawrence/Bardem overgaat in een speelse genrevermenging. Het voelt niet als een stijlbreuk wanneer het hyperrealistische relatiedrama steeds grotesker uit de klauwen loopt. Wanneer haar pogingen tot herstel niet meer op kunnen tegen zijn grenzeloze hang naar bewondering en erkenning. De deuren van hun gezamenlijke ruimte wijder openend voor die anderen. Eerst als een voorzichtige dreiging en gaandeweg welhaast als een zombieplaag die een stukje van hen wil afknappen. Zoals ook in vroeger werk van Aronofsky komen 'lagere cultuur' en 'hogere cultuur' bij elkaar en hebben ze allebei bestaansrecht in het surreële filmuniversum dat hij schetst. De onderbuikse horror en de gruwel van genrecinema met verheven symboliek die voor meerdere interpretaties vatbaar is. Is het bijvoorbeeld een kritiek op Trump's presidentschap, een verwijzing naar #MeToo of een Bijbelse allegorie? Of een kunstenaarsfilm over het samenspel tussen de kunstenaar als schepper en zijn vrouwelijke muze als drijvende kracht?

Zelf moest ik vaak denken aan het feministische sleutelessay 'A Room of One's Own' (1929) van de Britse schrijfster Virginia Woolf, waarin ze betoogt dat vrouwen in letterlijke én figuurlijke zin te weinig ruimte krijgen om zich te ontplooien. Intellectuele ambities gesmoord door maatschappelijke verwachtingen als het moederschap en louter een bestaansrecht hebben in de schaduw van een man. Of hoe Jennifer Lawrence in 'Mother!' (2017) zo akelig treffend een vrouw neerzet die het niet gegund is om haar eigen ruimte te scheppen. Hoe hard ze het ook probeert met renovatiewerk waar ze erkenning noch respect voor zal oogsten. Haar schoonheid en mogelijkheid om kinderen te dragen zijn belangrijker dan haar lichamelijke integriteit of eigen stem. Lijdzaam probeert ze haar plekje te vinden - als zijn muze, als zijn verzorgende en als één van de weinigen die een kritisch tegengeluid durft te bieden. Maar het is een gevecht tegen de bierkaai tegenover zijn autoriteit en alomtegenwoordigheid als mannelijk ego. Het kan niet anders dan dat zijzelf afbrokkelt en verdwijnt in de vergetelheid der geschiedenis.

'Mother!' (2017) is een knoert- en knoertharde feministische parabel over de tragiek van een moeder! die gedoemd is om een voetnoot te blijven. Erg aangrijpend. Erg confronterend en pijnlijk. En misschien wel één van mijn favoriete films van Darren Aronofsky, die meer dan ooit de grenzen opzoekt van genres die niet verder van elkaar af konden staan en toch thematisch verwant zijn.

Aronofsky benaderd zijn oude niveau.

Tussen de twee popcornfilms (Wrestler en Noah) maakte hij nog wel een klein meesterwerk, maar het algemene niveau ging toch beduidend naar beneden. Hopelijk maakt hij met Mother een einde aan die periode.

Want dit is weer een lekker vaag schouwspel. Het begint allemaal aardig rustig, met een lekker sfeertje en sfeervolle decors. Je merkt dat er iets mis is in het huishouden maar er is niet direct de vinger op te leggen. Op het einde overigens ook niet, maar Aronofsky gaat daar werkelijk voluit en tovert de ene wonderlijke scène na de andere op het scherm. Uiteraard vol symboliek, al heb ik moeten opzoeken wat het nou allemaal precies inhield. Sterke rol van Lawrence ook, Bardem wel wat minder al past ie verder wel in zijn rol.

Prachtige film, dikke 4* zijn verdiend. Hopelijk houdt hij deze lijn vast.

Als je de symbolische betekenissen uit deze film niet ziet, dan mis je een heleboel. Naar het eind toe zullen de meeste kijkers wel begrijpen dat het allegorisch bedoeld is. Maar als zelfs de ondertitelaar er niets van snapt, geeft dat wel te denken. "I want to make this our little paradise" vertalen als "ik wil er gewoon een mooi plekje van maken", subtiele hint lost in translation.

De gebeurtenissen volgen elkaar tamelijk willekeurig op. Dingen gebeuren zonder duidelijke reden. De twee hoofdpersonages zijn flat characters (om van de rest maar te zwijgen). Hij is de begenadigd schrijver die iedereen zomaar binnenlaat, zij is het arme vrouwtje dat alles maar moet accepteren.

Ik vond het concept heel aardig, maar de uitwerking frustrerend. En waarom hier het label 'horror' aan wordt gegeven, is mij een raadsel.

Bij veel films van Aronofsky krijg ik ontzettende jeuk: de dialogen hebben geen natuurlijk verloop, de scenes zijn een bij elkaar geharkt zooitje, de muziek is brak of gewoon afwezig, de sfeer ademt niet, topacteurs verschrompelen tot bordkarton. De enige uitzondering vond ik The Wrestler en in iets mindere mate Black Swan.

Zo herinner ik me The Fountain als een enorme lange zit waarin het ene cliché na het andere symbolisch voorbij trok. Er kwam maar geen eind aan. Afijn, deze Mother! is van hetzelfde laken een pak.
Aronofsky schreeuwt mij teveel "Kijk mij eens lekker symbolisch bezig zijn."

Nee, als we dan toch de bijbel erbij halen, doet u mij dan maar "De laatste dagen Van Emma Blank" van onze eigen Alex van Warmerdam.

PS. Ik vergeet Aronofsky's beste film, zijn debuut: Pi (1998) - MovieMeter.nl

Bijzonder en apart, dat is zeker.

Gaan kijken in de veronderstelling dat dit echt horror was, na een kwart me toch maar eens ingelezen. En met de verworven kennis spat de symboliek van het scherm met betrekking tot de bijbel. De mens in zijn hele hoedanigheid komt voorbij, dingen als de hoofdzonden met moord, jaloezie, verafgoding, maar ook het paradijs en de verboden appel. In dat geval is het erg interessant te noemen...

Toch mist er voor mij het nodige. Ik kijk de film ter kennisgeving en een bepaalde nieuwsgierigheid, maar pakken of meeslepend wordt het voor mij nergens. Bardem en Lawrence mogen nog wel even genoemd worden. Voor nu wel klaar met Mother, wellicht op termijn nog eens herzien.