Mother! (2017)

Je hoort alleen maar ah en oh. You can't do that. This is my house. Don't sit on here. Will you leave my house! You destroy my house. Don't sleep in my bedroom! Het lijkt wel een stripverhaal met losse teksten. Het beeld is ook zeer chaotisch slecht gemonteerd slecht geluid slechte dialogen. En het wordt alleen maar erger gaandeweg met die malle man die totaal niet past bij haar.

Op het eind slaat de film helemaal door als ze baby gaan opeten naadloos aan elkaar gemonteerd je mist hier zeker 20 minuten. doden baby in stukken snijden en verdelen Nou genoeg gezegd denk ik

Daarnaast gaat de film nergens naar toe. Geen boze droom. Nietszeggende film. Kortom slechtste film ooit gemaakt.

Ongeloofwaardig en overdreven verhaal.

Als vrouw zou je na de eerste dag al vertrokken zijn.

Gut, een film die er op uit is om te ontregelen. En dat met elementen die gejat lijken uit een Polanski of Kubrick film... Totdat duidelijk is dat hier het Christelijk geloof op de korrel wordt genomen, compleet met een ergerlijke God die vindt dat alles met de mantel der liefde kan en oudtestamentisch vagevuur... en de kristal als overblijvend symbool dat met terugwerkende kracht een heel geloof moet dekken. Hm, toch niet meer dan 3*.

Mother! is werkelijk een heel fascinerende zit, die denk ik nog een tijdje in mijn hoofd gaat blijven rondspoken. Voor dat doel is de film idealiter ook gemaakt natuurlijk; er zitten namelijk ontzettend veel verschillende lagen in de film. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer dingen ik retrospectief opmerk. De hele Bijbelse laag had ik doorheen de film al vrij snel door, zo vanaf het moment dat de ene broer de andere doodt, is de vergelijking met Cain en Abel niet ver te zoeken. Dan heb je daarna de steeds onbeschoftere en rumoerige mensen, wat resulteert in een eerste uitbarsting van Lawrence's personage, het breken van de waterleiding (= de zondvloed) en het momentele verdwijnen van de mensenmassa. De mensen komen hierna echter terug in grotere getalen, en zijn nog onbeschofter en destructiever dan voorheen. En op het einde heb je dan nog de opoffering en dood en het eten van de baby (= (het lichaam van) Christus). Het personage van Bardem is God, die zijn zoon opoffert, et cetera. Wanneer je het eenmaal ziet, zit er echt een duidelijke en consistente rode lijn in het geheel. Dat de hele film zich uitsluitend in het huis afspeelt, en het huis daardoor als een soort microkosmos/mini-universum gezien kan worden, ondersteunt deze interpretatie wonderwel. En misschien sla ik de plank wel compleet mis, maar dan heb ik er in ieder geval nog steeds m'n eigen interpretatie uit kunnen halen. Heerlijk, zo polyinterpretabele films.

Ook de symbolische kritiek op de destructieve neigingen van de mens, en het huis (= de microkosmos/de Aarde) dat vernietigd wordt is duidelijk aanwezig. Buiten deze diepere symbolische en allegorische lagen om is het bovendien ook gewoon een technisch fantastisch mooie film om naar te kijken. Het draaiende camerawerk, de visuele aankleding van het huis, etc. Top. Javier Bardem zet een goede prestatie neer (al heb je hem elders al vele betere rollen zien spelen), leuke bijrol ook voor Ed Harris, maar de ster is zonder twijfel Lawrence; heb haar nog nooit zo goed gezien als hier. Haar rol is abstract en moeilijk, maar ze doet dat geweldig. Af en toe wordt het geheel wel erg etherisch om het zo te zeggen; de ervaring staat of valt in hoeverre je de allegorie en de symboliek kunt appreciëren. Ik kan dat in ieder geval absoluut wel, maar zelfs dan komt het heel af en toe over alsof Aronofsky zichzelf soms verliest hierin, en het vertellen van een beklijvend verhaal uit het oog verliest bij tijd en wijle. Dat drukt de pret echter nauwelijks; dikke 4* wat mij betreft.

Te gewichtig.

Wat begint als een strakke thriller, ontaardt volledig in een bijbels verhaal. Ik moet het Darren Aronofsky nageven: als het ontaardt, dan ontaardt het ook écht. Het gekke gedoe houdt dan niet op en wordt steeds vervelender en gekker.

Niettemin vind ik het spijtig dat de film die kant opgaat - ik was naar goede gewoonte de film blanco ingegaan. Van toon blijft het behoorlijk gewichtig, hoewel het al vrij snel duidelijk is dat dit Aronofsky's versie van Bijbelverhalen is. Jennifer Lawrence is op zich niet slecht, maar lijkt niet altijd in de juiste film terecht gekomen.

Aangezien het steeds absurder wordt en de rol van bijvoorbeeld een Javier Bardem steeds vervelender, had ik een wat sarcastische insteek hier en daar welkom gevonden om de boel een beetje lichter te houden. De moeilijke en verontruste blikken van Lawrence met al de absurditeit die zich rond haar afspeelt is voor mij niet de beste combo gebleken. Stellen dat al die absurditeit een spiegel voor 'ons' eigen menselijke gedrag is, is me toch een stuk te ongenuanceerd.

2

Mother! een film die barst van de vergelijkingen van Bijbelse aard. Het is de regisseur zeker geslaagd maar je moet er als mens duidelijk van houden.

De herziening bevestigt de eerdere geluiden die ik op dit forum meerdere keren heb laten horen. Mother! blijft een absoluut meesterwerk binnen zijn genre en dat woord hoeft niet vaak gebruikt te worden, maar regisseur Darren Aronofsky levert dat hier zonder twijfel af. Knap op inhoudelijk vlak met genoeg ruimte richting interpretatie en bijzonder overtuigend op het visuele vlak, het is daadwerkelijk zoeken naar opvallende minpunten. De claustrofobische manier van filmen rechtvaardigt daarnaast een onbehaaglijk gevoel en Jennifer Lawrence is bijzonder overtuigend in de hoofdrol, waardoor het verloop van de inhoud de kijker vrijwel direct bij de keel grijpt. Het laatste halfuur blijft onvergetelijk, maar ook de wat subtielere en mysterieuzere opbouw van Mother! is subliem. Het is logisch dat een project als deze een hoop gevoelens en meningen oproept, maar wat mij betreft blijft dit werkje ongeslagen in zijn kwaliteit.