Mother! (2017)

Onvoorspelbare film met twee gezichten, thrillerdrama, en volbloedhorror, en dat laatste had ik zeker niet verwacht. Vreemd, soms over de top, ongemakkelijk, bijzonder en verrassend. Toch wel een aanrader voor de horrorliefhebber die geen moeite heeft met bizarre doorgeslagen situaties. 3,5* Ik vraag me alleen af of ze iets hebben overgehouden voor een director's cut

Hulde!

Hoe Aronofsky een eeuwenoud verhaal naar deze setting heeft gearrangeerd is bewonderenswaardig origineel. Het concept wordt vernuftig uitgewerkt. Niets is betekenisloos. De details vliegen je om de oren terwijl je ademloos toekijkt en de puzzelstukjes probeert te plaatsen. Het camerawerk is beklemmend: voyeuristische nieuwsgierigheid en machteloosheid wisselen elkaar af zonder de kijker daarin een keuze te bieden (een concept op zich).

Aronofsky gaat ver - wellicht te ver voor sommige mensen - en wijkt er niet voor heilige huisjes omver te trappen met zijn afspiegeling van waarheden, die even gruwelijk als doeltreffend zijn. Het is lang geleden dat ik zo'n gelaagde film heb mogen aanschouwen: gelardeerd met metaforen, dilemma's, verwijzingen en afsluitend met een wrange paradox.

De uitglijder Noah is Aronofsky vergeven. Met Mother! heeft hij, wat mij betreft, de meest intrigerende film van dit jaar afgeleverd. Een meesterwerk wat zich nu al moeiteloos onder de klassiekers mag scharen.

Natuurlijk heeft Scorsese gelijk, dit soort films moet je beleven en betekend niet dat ze altijd ''decodable'' zijn. Dat heb ik altijd al bij David Lynch zijn films gezegd. Zijn films zijn zo een belevenis dat ik bijna in een trance raak. Neemt niet weg dat het leuk is om erover te discussiëren. Ik kon daarom ook de verleiding niet weerstaan op deze forum. Ik zag laatst een interview met Aranofsky waar hij zegt dat dit zijn ultieme doel was, er over praten en interpretatieve discussies ( om het decoderen van de film ) er over na te houden. In dat opzicht conflicteert dat hetgeen een beetje met wat Scorsese zegt: ''Good films by real filmmakers aren't made to be decoded'' Maar zonder dit uit de context te willen halen, begrijp ik natuurlijk zijn punt.

Aronofsky maakt met Mother! een donkere, soms lugubere film die her en der flink over de top is. Hoewel ik dit inmiddels gewend ben van deze regisseur en de bekende afdwaling in krankzinnigheid goed kan waarderen in eerdere films als Pi, Black Swan, Requiem... welke Aronofsky film gaat eigenlijk niet over obsessies en welke voelt eigenlijk niet aan als een nare droom? The Wrestler misschien? Enfin, Mother! gaat wat mij betreft soms flink uit de bocht en dat zal de voornaamste reden zijn dat deze film een blockbuster release heeft gekregen, maar dat zorgde er wel voor dat ik op een gegeven moment afhaakte in mijn betrokkenheid bij de tragische gebeurtenissen die Lawrence meemaakt.

Oh, het ontging mij tijdens het zien van Mother! volledig dat dit een Bijbelse allegorie is. Achteraf gezien ligt het er allemaal enorm dik boven op en vraag ik me een beetje af hoe ik dat heb kunnen missen, maar ik geloof dat het hierdoor wel een positievere filmervaring is geworden voor mij. Kijkende vanuit het perspectief van de Bijbel wordt dit ineens een hele simpele film met een afgekloven boodschap: moeder aarde goed, mensen slecht.

Zonder de Bijbel in het achterhoofd zie ik vooral een sterke Bardem, die geobsedeerd is met het behalen van een nieuw schrijverssucces en een degelijke Lawrence, die met de beste bedoelingen door alles en iedereen volledig voorbij wordt gelopen en uiteindelijk haar geduld op ziet raken. Ed Harris en met name Pfeiffer spelen fantastisch als de fans die Lawrence doen beseffen dat haar man zich meer om hen bekommert dan om haar.

De film dankt zijn uiteindelijke positieve beoordeling vooral aan de visuele pracht die Mother! biedt. Donkere tinten, gruizige shots, het bekende nerveuze camerawerk en de claustrofobische close-ups die in eerdere werken alom aanwezig zijn, maken Mother! zeer genietbaar. De film is eng zonder jump-scares en sfeervol zonder soundtrack en dat is in deze tijd een puike prestatie. Daarbij vind ik de terugkerende thema's zoals obsessie, hopeloosheid en het gevoel dat je in een nachtmerrie zit eigenlijk altijd wel genietbaar en hier in is Aronofsky echt meester.

De film is op momenten pervers en onnodig schockerend. Dit vind ik enerzijds een zwakte, maar anderzijds past het wel weer bij het, blijkbaar, grootse gebaar dat de regisseur heeft proberen te maken met Mother! Als je de film dan, zoals ik, hebt bekeken zonder dat gebaar in je achterhoofd, voelt het wel een beetje als doelloos de grenzen opzoeken.

Ga Mother! vooral een keer zien in de bioscoop als je dat nog niet heb gedaan en trek je niet te veel aan van mijn of andermans recensies. Het is hoe dan ook een intense en memorabele ervaring.

De film begon relatief saai. Het laatste uur heb ik echter alle emoties geuit in de bios. Nog nooit zoveel wtf-momenten gehad als bij deze film. En ik snap de clou nu ook hoewel ik die eerst moest nazoeken. De melodrama van JLaw was natuurlijk ook om te smullen ((bevallen is ook een kunst. Het acteerwerk van Javier Bardem was ook gewoon mooi. 4*.

Het is weer bijna tijd voor de jaarlijst, en ik kwam er al snel achter dat ik nog wel wat in te halen heb. Mother! was een van de films die ik sowieso nog wel wou zien, en wat bleek, hij draaide zowaar nog in de bios, in het bijzonder relaxte FC Hyena. Ik heb vakkundig alle voorkennis weten te vermijden, en ben dik tevreden dat ik 'm nu toch nog mee heb weten te pakken.

Mother! is een behoorlijk ongemakkelijke film. Het begint als een soort van relatiedrama tussen Jennifer Lawrence en de dichter Javier Bardem, en al snel merk je dat er iets niet pluis is. Maar wat, daar is dan nog geen vinger op te leggen, en bij mij duurde het toch tot na het einde tot alles langzaam op z'n plaats begon te vallen. Het begint met een ongenode gast, die Hij graag wil laten blijven, ondanks z'n af en toe ongepast gedrag. Al valt dat vergeleken met de latere ellende best mee. Het blijft hier niet bij, en we zien z'n vrouw Eva ten tonele verschijnen, een verleidster die zijn verboden vrucht (een soort van edelsteen) sloopt, en vervolgens om de Bijbelallegorie compleet te maken zien we twee zonen langskomen waarvan de een de ander doodslaat. En daarna escaleert de situatie alleen maar verder met een invasie van gasten en slopend tuig die Moeder tot wanhoop drijven, maar Hij vindt het prima, want ze bedoelen het goed en houden van Hem.

Gedurende de film viel ik regelmatig van het ene WTF-moment in het andere, zeker in het pak 'm beet laatste half uur, maar nu zie ik toch steeds meer de interne logica. Gedurende de film kreeg ik het al een beetje in de smiezen, al pretendeer ik niet alles te begrijpen, bijvoorbeeld die gele vloeistof die de moder af en toe nam -wat moest dat voorstellen? Maar inmiddels valt alles toch aardig op z'n plek met een interpretatie als bijbelallegorie waarbij Hij een niet al te flatteuze voorstelling is van God - die het niet kwaad bedoelt, maar voor wie het belangrijkste is dat hij aanbeden wordt. Dat dat verder ten koste gaat van Moeder (Aarde? al zit er ook wat Maria in) en alles wat hij lief heeft, daar is hij blind voor, en in zijn naiviteit ziet hij al het kwaad en de onverschilligheid van de gasten (de mensheid) door de vingers, of vergoeilijkt hij het. Bewondering is de crux van zijn bestaan, en in zijn continu wentelen in aanbidding negeert hij de escalerende ellende die zijn bewonderaars veroorzaken volkomen - tot aan het einde van de wereld toe.

Aranofsky filmt ook weer fraai en weet het ongemak, de escalatie en totale wanhoop zeer goed in beeld te brengen. Overtuigend acteerwerk ook dat je af en toe het bloed onder de nagels vandaan doet halen. Deze gaat zeker mijn jaarlijst halen, tenzij er nog hele rare dingen gebeuren in de komende weken, cinematisch gezien.

Prima acteerwerk. Maar wat een amateuristisch bagger racistisch white-privilege film productie voor de rest zeg. Het verhaal had totaal niets in origineel in zich. Als dit het niveau is waar we naar afzakken... misschien moet ik maar weer boeken gaan lezen.

Next.

Ik ben helemaal niet religieus dus ook niet zo bekend met alle Bijbelse verhalen waardoor ik het eigenlijk niet door had dat deze film eigenlijk meerdere lagen heeft. Het komt niet zoveel voor dat ik een film niet direct doorzie voor het doel dat die geschreven werd, maar dit is er dus eigenlijk wel eentje.

Het zal je dan ook niets verbazen dat ik dit gewoon bekeek als een psychologische thrillertje met een hele hoop wtf-momenten. Wel leuk op zich want ik kreeg soms een heel vreemd gevoel dat ik volgens mij nog nooit eerder heb gehad. Een soort combinatie van angst, onmacht en woede tegelijk.

Ik ben wel van plan om nu eens verder de meningen van anderen te lezen want het kan niet anders dan dat deze film reeds over-geanalyseerd is. Ik heb niet alles gezien van Aronofsky maar dit zou wel eens zijn beste kunnen zijn. Voorlopig 4*.

Je zou er misschien op een één of andere manier van moeten houden maar ook ik ben in de almachtige Hollywood marketing getuimd. Hoewel mother! razend sterk leek (dan alleen afgaande op de trailer) ben ik onverwachts toch wel geschrokken van de zit van deze avond en dat komt mede dankzij het feit dat ik serieus dacht dat mother harder zou zijn, bloederiger of meer doden, mijn interpretatie in deze film is duidelijk geschaard en ik heb de film zeker negatief afgesloten, of we het er allemaal eens mee zullen zijn dat denk ik niet: ik kon moeilijk in mother komen en ik kon er aardig makkelijk afstand van houden, de film wist mij nergens echt iets te boeien en ik had totaal iets anders verwacht en zo kom ik snel uit bij het feit dat ik gewoon een verkeerde film heb gezien.

Ik ben er ontzettend van overtuigd dat je de film moet begrijpen, snappen wat Darren Aronofsky verteld en probeert te brengen alleen deed ik dit niet. Ik kwam nogal moeilijk in het verhaal, de film begint wazig en eindigt wat helderder maar dat leert de film wel in kleine stappen vooruit te zetten. Darren brengt detail in het verhaal, dat is leuk maar ik kon er niet aan wennen. Ik kreeg eigenlijk een soort Dejá Vu gevoel tijdens deze zitting naar de film ‘A Cure for Wellness’. Het is dan wel niet het zelfde concept (sterker nog de films lijken totaal niet op elkaar), ik kreeg wel het zelfde gevoel in mijn lichaam: een wazig en apart gevoel waarbij je zelf gewoon kneitertje gek kan worden wat er afspeelt in de film. Laten we het bij Mother! er op houden dat ik gewoon helemaal door het lint ging toen de eerste twee mensen in huis komen bij Jennifer en Javier die dan vervolgens over lopen rond te snuffelen te doen alsof het hun eigen huis is en alles flikken wat onbeschaafd is. En dan denk ik dat ik het sterke punt van Mother! aan raak: het psychologische gehalte in deze film is enorm en daar weet ik enigszins toch wel van te houden.

Als ik een beetje goed onderzoek heb gedaan zou de film dus moeten gaan met een inhoud vanuit de bijbel. Ik ben totaal geen bijbellezer, ben ongelovig en geloof nog erger in de duivel dan in de heer ‘daar boven’. Ik verwachtte dan ook niet van mezelf dat ik deze ‘bijbel’ stukken er uit kon gaan halen want ja ik ken dat boekje totaal niet. Ik weet me god niet ( ? ) wat welke term precies is maar Daran laat het wel mooi in zijn verhaal zien. We volgen natuurlijk eerst Mother en Him wanneer zei zich settelen in het huis, lekker klussen en hun onderdak gaan maken. Daarna volgen we het feit dat er mensen binnendringen die de twee op verkeerde gedachten brengt, en toch een kind laten scheppen. Daarna al gauw overgaand op de dood van het kind wanneer men hem opeet en natuurlijk de vernietiging van het huis die vervolgens weer opgebouwd werd met een nieuw slachtoffer. Goed, ik ben dus niet kunstig genoeg om uit het verhaal (die ik hier een beetje makkelijk heb verwoord) de termen van de bijbel bij te vernoemen, dat kan ik gewoon niet. Toch brengt Daran dit tevens erg goed weg met echt strak werk dat ik daar ook niet over zit te klagen.

Toch lijkt het alsof ik me met deze mening een beetje probeer te verontschuldigen tegen over de medegebruikers hier die de film zo goed vinden alleen, ik snapte er maar geen kloten van. Ik probeerde de hele avond de film strak te volgen, ik moest dan soms met pijn en moeite mijn mobiel laten liggen omdat ik de film op sommige punten nogal oninteressant vind of vond worden. Ik kan er alleen ook niks meer van maken, bij een herziening ga ik deze film nog steeds oninteressant vinden aangezien ik totaal niks met het onderwerp heb. Een zwakte in deze film is in mijn ogen het onderwerp, niet afgaande dat dit de film slechter of beter kon maken wel het feit dat de mensen die de film kijken totaal iets anders hier achter hadden gezocht en het niet zagen aankomen en hier totaal niet om gevraagd zullen hebben. Ik zit er dan echt niet raar van te kijken dat ik hier en daar lees dat er bepaalde mensen weg lopen uit de zaal of op hun mobieltjes gaan kijken (alleen moet je dat laatste gewoon niet doen in de bioscoop, onfatsoenlijk). Er is een ander verwachtingsbeeld bij mother! geschept waar de film in zijn geheel niet aan weet te voldoen, en zo zit ik er ook een beetje mee.

Natuurlijk vind ik wel dat de acteurs en actrices het uitstekend deden, daar kun je deze hele film niet op afkeuren. De film kent dan ook wel een uitzonderlijk goeie cast waarvan ik toch ook zou zweren dat de film op die manier (en met een goeie regisseur) sterk over kan komen. Jennifer Lawrence speelt een perfecte rol van Mother, die we zien als de Eva in het verhaal. Javier Bardem speelde een perfecte ‘Him’ en als ik zo Wikipedia moet geloven is dit dus de Adam uit het verhaal? Ed Harris en Michelle Pfeiffer deden het ook goed.

Het speelt gewoon erg in mijn hoofd dat ik niks van de film snapte, dat ga ik ook niet zo heel makkelijk snappen want ik snap de clou niet bepaald. Natuurlijk zie je dan wel in de film de stukken waarbij bijvoorbeeld Michelle en Ed die zich dan ook settelen in het huis terwijl mother dit totaal niet wil, doen als of het hun eigen huis is ja dan word ik gewoon zelf gek. Zo onbeschaafd kom je niet bij mensen thuis. Met de finaleklap dat mother de twee uit huis stuurt maar de twee vervolgens lekker een potje gaan vrijen. Ik zit er wel mee maar ik snapte er geen kloten..

Nee, ‘Mother!’ is geen film voor mij en ik heb mij niet vermaakt met de film. Ondanks dat Daran er ontiegelijk veel details in gooit kon ik er geen touw aan vast knopen. Je hoeft zeker geen fan te zijn om te zien dat hij hier toch naar voren laat komen dat hij fantastisch met de camera kan werken om toch een geïsoleerd gevoel te creëren, vooral dat de camera’s altijd aan de personages vast gebonden zit vond ik verrukkelijk (om Lawrence te zien van zo dichtbij is dan ook geen straf). Toch weet Daran ondanks zijn goeie camerawerk, fraaie montagekunsten en het acteerwerk van de cast deze psychologische thriller niet vermakelijk over te brengen, en dan voornamelijk door het feit dat ik geen kloten snap van het verhaal en wat er gebeurt in de film en dat is wel een must om de film leuk te gaan vinden en te begrijpen.

2.0*

“I wanna thank you for your hospitality.”

Waanzinnig. Aronofsky zorgt altijd wel voor een speciale filmervaring, en Mother! is ook weer een film waarvan ik iedere seconde heb genoten. De Bijbelse allegorie, de symboliek en de kritiek over hoe wij als mensen met Moeder Aarde omgaan zijn interessante elementen, maar buiten dat is Mother! ook gewoon een ijzersterke film.

Een schitterende setting, een sterke regie, beklemmend camerawerk en waanzinnige acteerprestaties, Mother! is een film waarbij alles tot in de puntjes verzorgt is. En daar komt dan ook nog alle symboliek bij, waardoor het napraten over de film bijna nog leuker is dan het kijken ervan. Bijna dan, want door Aronofsky, Lawrence, Bardem en alle andere betrokkene is Mother! een film die ik niet snel zal vergeten.

Het gaat bijna ten onder in zijn eigen symboliek.

Eerst subtiel ,,,met een referentie naar de eerste moord in de bijbel ,broers .

Maar naar mate de film vordert, krijg je pas echt een grote dosis symboliek.

En als je weet waarnaar ie verwijst ( er zijn meerdere theorieën ) voel je je bijna vies,.

Een beetje bijbel kennis is hier wel noodzakelijk ,,

kruisiging , de apocalyps , zelfs komt zeer kort het lot van native americans voorbij .

Lawrence levert een erg indrukwekkende prestatie op .

Met de echte horror pas op het laatst . genesis is hier de basis .

Je zou kunnen zeggen dat het een overkill is ,, het wil te veel zeggen in twee uur, en dat is aan de andere kant ook weer knap , want het is voor een groot deel subtiel ,rustig , sereen zelfs in kortstondige momenten . Dan weer een drukke chaotische tafereel .

Wel echt een typische zwart/wit film , of je vind het ongelofelijk indrukwekkend, of pretentieuze onzin .

je weet bij Darren Aronofsky wel vaak waar je aan toe bent, en dat is meestal alles behalve lichte kost .

Dit is toch wel een zeer eigenzinnig meester werk , die je wel in mineur stemming achterlaat .

Wat is het toch heerlijk als Aranofsky zichzelf helemaal te buiten durft te gaan. Hij grijpt je vast, ook nu weer met een aan Lawrence klevende camera, en laat ongegeneerd pretentieus z'n visie op je los. Kan me voorstellen dat veel mensen daar niet van gediend zijn, op deze manier geforcefeed worden, maar ik hou er wel van. Je kan mensen niet bedeesd of genuanceerd op de schouder tikken, zoals Moeder 99% van de film probeert, maar je moet ze raken met een sloophamer.

Ergens wil ik dankzij de film ook geloven dat Aranofsky me nou niet echt een ideologie probeert op te dringen. Toegegeven, echt hoog geeft hij niet op van een aandachtsgeile God die samen met Moeder Aarde de planeet bewoont. Moeder is druk aan het nestelen, probeert haar Huis perfect te krijgen. Voor God is deze natuur en Moeder's liefde niet genoeg: hij moet creëren en op een gegeven moment heeft hij een lumineus idee: Adam.

Die betreedt dan de Aarde, hoestend en al (later mist hij een rib). Een wandeling door de Tuin later is ook Eva van de partij. Samen met Adam dringt ze binnen op een plek waar niemand mag zijn zonder Gods bijzijn (naar ik aanneem: het Paradijs), waar ze met hun tengels zitten aan het kristal (c.q. Verboden Vrucht, wat uiteindelijk het hart van Moeder blijkt), met alle rampzalige gevolgen.

Kain en Abel komen voorbij, inclusief confrontatie die leidt tot het Teken en de uiteindelijke vervloeking van de Aarde, met als bonus een opening richting de Hel in de kelder. Steeds meer volkeren dringen binnen in Moeder's Koninkrijk, gedragen zich quasi-nederig maar eigenlijk asociaal en proberen Aarde naar hun eigen inzicht te veranderen (ongevraagd verven van de muren). God geniet van de aandacht en laat alles toe. Aarde begint uit Moeders vingers te glippen, maar wegsturen kan God de Mensen niet, want ze kunnen letterlijk nergens anders heen. Moeder zegt 'i'll get started on the Apocalypse'.

Maar eerst krijgen we nog de Zondvloed (regenbui, Moeder onder de douche), plagen (kikker, vlieg), het verstrijken van eeuwen aan geweld in naam van God, (rassen)haat, Mens' behoefte om zichzelf te vereeuwigen ten koste van alles, etc. De Verlosser wordt nog geboren, maar sneuvelt in no-time 'per ongeluk' aan de hand van Mensen, die snakken naar hun Messias en niet veel later dan ook gezellig van z'n babyribs c.q. communie zitten te peuzelen (WAT EEN SCENE), zoals men graag doet in de kerk. En maar huilen, en maar boete doen. En maar vergeven worden door God.

Uiteindelijk is Moeder het zat en ze brengt met een vlammenzee het einde van de mensheid. Nadat de Mensen vernietigd zijn, neemt God het laatste hoopje Moeder in z'n armen, vergruist haar hart tot een kristal (alsof er millennia verstrijken) en plaatst deze in het Paradijs. En er was weer licht. Met een herschapen Moeder in een andere gedaante probeert hij het opnieuw. Wat mij betreft is er daarom ook geen sprake van een perfecte cirkel: de Moeder zoals wij die kennen is voor altijd verdwenen. En wie weet schept God met een nieuwe Moeder aan z'n zijde eens iets anders dan de Mens.

Dat klinkt allemaal drammerig en Aranofsky's portret van een aandachtsgeile en nou niet bepaald almachtige God doet niet echt Christelijk-vriendelijk aan. Maar de theorie van de hierboven gelinkte YouTuber hmag ik wel. Dat God eigenlijk maar al te goed weet dat seks met Moeder leidt tot de geboorte van Jezus en een golf van creatieve inspiratie en uiteindelijk tot niets dan ellende. Vandaar dat hij in het begin van de film zo afstandelijk is jegens z'n vrouw en dat de notie van kinderen krijgen en de door Eva gesuggereerde 'slaapkamerproblemen' in de film zitten. Aranofsky's God zit klem op Aarde tussen enerzijds uitzonderlijke verveling en frustratie door z'n onvermogen te creëren, en anderzijds het verlangen van Moeder naar hem, inclusief waar dat toe gaat leiden. Want Moeder is ook elke cyclus weer zijn creatie, dus houdt ze van hem. En dat dilemma spreekt toch eigenlijk wel weer een beetje in God's voordeel.

Eigenlijk vind ik ook dat Aranofsky weinig vertelt wat een beetje weldenkend mens niet eigenlijk al weet (en dat doet hij op een geweldige manier). Er gaat een keiharde realiteit schuil onder Aranofsky's allegorie, het meeste van wat hij laat zien is ook al geschiedenis. Pas op het einde toont hij pas iets wat nog staat te gebeuren en if any krijg ik zelfs het sentiment mee dat het allemaal al te laat is voor ons, maar dat God en Aarde (in een andere hoedanigheid) het uiteindelijk allemaal wel overleven tot in de eeuwigheid. Zo eindigt Aranofsky weer op een deprimerende noot en zo is hij toch wel op z'n best.

5* trouwens. Want wat oogt en klinkt alles ook weer geweldig.

Surrealistisch, onheilspellend drama dat constant heen en weer springt tussen genres, waarbij de thematiek overigens knap in balans blijft. Bijzonder kunstig in elkaar gezet en goed gespeeld, al kan dit niet voorkomen dat de film te lang en niet overal even boeiend is. Maar gedurfd is het in ieder geval wel. Regisseur Aronofsky blijft interessant en origineel werk afleveren.

Wat een film !!!

Voor mij een tijd geleden dat ik verdwaasd achter ben gebleven.

Je voelt dat langzaam de spanning opgebouwd gaat worden, maar dit nog niet in de verste verte zien aankomen.

Ed Harris, Michelle Pfeiffer worden hier te weinig genoemd zijn geweldige in het ongemakkelijke gevoel wat je krijgt als die hun intrek in het huis nemen.

Jennifer Lawrence is subliem en bloedmooi in de hele film, je voelt haar spanning en ellende wat een actrice ik zie de Oscar voor beste actrice nu al haar kant op komen.

De markante kop van Javier Bardem is geweldig glans rol voor deze man. De scene in de stoel de hele tijd haar aankijkend Fantatisch.

De verwijzingen naar de bijbel kan ik niks over zeggen ik ga meer voor de Griekse Mythologie.

De Griekse Goden hadden ook graag de touwtjes in handen, hadden buitengewone krachten, maar waren ook jaloers ,kwaad, en kenden wraak.

Hybris: De Kosmos loopt gevaar naar de chaos terug te keren, hoe gebrek aan wijsheid het leven van de sterveling laat eindigen.

Maar ga vooral onbevangen deze rollercoaster van 2 uur in en laat het lekker over je heen komen.

Een fantastische film die langzaam naar een ongekende onheilspellende climax komt.

Deze film was voor mij een onbekende, maar omdat het ging om een Drama / Horror (van horrorfilms ben ik een liefhebber) film, waarin ook nog eens een sterrencast in meespeelde, was ik wel benieuwd en nieuwsgierig en daarom heb ik deze film zonder enige voorkennis afgelopen nacht bekeken.

In dit verhaal draait het om een stelletje gespeeld door Javier Bardem en Jennifer Lawrence, wiens relatie op de proef wordt gesteld wanneer ze onverwachts bezoek krijgen en waardoor hun rustige leven flink verstoord wordt.

Normaal gesproken is het een goed idee om een film zonder enige voorkennis te bekijken, maar bij deze film kan je dat misschien wel beter doen, want nu snapte ik er eerlijk gezegd weinig van en was het voor mij gedurende twee uren vooral een een mysterieuze, bizarre, rare en irritante (m.b.t. alle personen die naar het huis komen en zich raar gedragen) film om naar te kijken. Ook was de eerste minuut van het verhaal me niet helemaal blijven hangen, waardoor ik na het einde deze eerste minuut nog eens bekeken heb en waardoor me wel het één en ander duidelijk werd.

De meeste duidelijkheid heb ik overigens verkregen na het lezen van een aantal berichten hier en tijdens het bekijken van de film had ik al een vermoeden dat het wel eens betrekking kon hebben op de bijbel (o.a. Kaïn en Abel) en het verhaal zit ook vol met symboliek. Ik ben dan wel katholiek (inclusief gedoopt), maar met het geloof heb ik niets en alleen vroeger op de basisschool (in de jaren 70 en begin jaren 80) heb ik daarin wat lessen gehad (toen kwam ook steeds een pastoor in de klas) en dan vooral rond Kerstmis, Pasen, Hemelvaart, Pinksteren en natuurlijk de eerste communie en daarvan is me vooral bijgebleven dat je dan cadeaus kreeg (Kerstmis en eerste communie) en vrij had en dat is binnenkort (vanaf volgende week) weer van toepassing

Nu weer terug naar het verhaal. Het verhaal begint min of meer als een klassieke horrorfilm, over een stelletje in een groot huis in de middle of nowhere, waarbij Jennifer Lawrence (ze heeft in het verhaal geen naam) alleen ontwaakt (daarbij is het belangrijk dat je het shot vooraf opmerkt en onthoudt, wat ik dus niet deed) in bed. Al snel kom je te weten dat ze samenwoont met haar liefje Javier Bardem (heeft ook geen naam in het verhaal), die een schrijver/poëet is met "writer’s block" en zij is druk bezig met het opknappen van het familiehuis van zijn familie, als ineens een vreemdeling aanbelt.

Ondanks dat ik het hele verhaal mysterieus, raar en bizar vond, wist het hele verhaal me wel te boeien, te vermaken en te interesseren en was ik ook benieuwd hoe nu de vork precies in de steel zat en dat laatste is me dus vooral duidelijk geworden na het lezen van een aantal berichten hier. De cast (ondanks dat ze bijna allemaal behoorlijk irritant zijn in deze film) tilt deze film naar een hoog niveau en het was natuurlijk vooral genieten van de hoofdrolspelers Javier Bardem (scène in de stoel waarbij hij Jennifer Lawrence continue aankijkt was ijzersterk) en Jennifer Lawrence, waarbij de laatste veel moest incasseren en er ook flink van langs kreeg. De camera is ook steeds gericht op Jennifer Lawrence en wijkt zelden meer dan een meter bij haar vandaan.

Ondanks dat Jennifer Lawrence ijzersterk acteert in deze film, wordt ze ook flink op haar nummer gezet en vooral door de gerenommeerde acteur en actrice Ed Harris (die als eerste persoon bij het huis aanbelt en een zwaar rokende orthopedische chirurg speelt, maar natuurlijk volgens de bijbel Adam moet voorstellen) en Michelle Pfeiffer (die de vrouw speelt van Ed Harris en volgens de bijbel Eva moet voorstellen), die min of meer gehakt van haar maken en dwars door haar heen kijken.

Vooral Michelle Pfeiffer haalt het bloed onder de nagels bij haar vandaan (ook bij mij overigens) en ze is ook bepaald niet vriendelijk tegen haar. Hoewel ze inmiddels op leeftijd is, vond ik haar op bepaalde momenten wel enigszins sensueel overkomen en vooral toen Jennifer Lawrence bij hun in de slaapkamer keek (waarbij ze dan aan het neuken is met Ed Harris op een stoel) en er naderhand nog eens aanklopte (waarbij Michelle Pfeiffer dan te zien is met alleen een BH aan). Overigens vond ik Stephen McHattie (als een soort van profeet) ook wel heerlijk irritant spelen.

Het hele verhaal speelt zich af in het grote huis van het koppel (afgezien van een enkel shot dat het huis vanuit de verte toont) en desondanks werd alles visueel zeer mooi in beeld gebracht (inclusief Jennifer Lawrence), waarbij je met de camera dwalend en vluchtend door de gangen, kamers, kelder en trappen van het huis wordt geleidt (inclusief onaangenaam krakend geluid). Het huis is voor Jennifer Lawrence in eerste instantie zeer vertrouwd (onderhoudt ze ook zelf), maar door de vele personen die langskomen en die tevens zorgen voor veel bizarre gebeurtenissen (zeker in het laatste gedeelte van het verhaal) in het huis, wordt ze met de seconde minder vertrouwd met haar huis en ook met haar man.

Na circa 70 minuten in het verhaal vindt er een tijdsprong plaats van een aantal maanden en daarbij is Jennifer Lawrence dan ook inmiddels hoog zwanger en staat ze op het punt om te bevallen. Vanaf dan gebeuren er heel veel bizarre en extreme dingen in het huis (het huis wordt dan min of meer gesloopt, misbruikt, erin gefeest, bezet en ook valt de politie binnen met veel geweld, wat waarschijnlijk allemaal refereert naar de zondvloed in de bijbel) en vooral als Javier Bardem klaar is met een nieuw boek/gedicht en er dan opeens heel veel fans van hem langskomen voor hem, wat Jennifer Lawrence niet leuk vindt, want ze wilt alleen zijn met Javier Bardem. Door alle gebeurtenissen in het huis en de vele irritante mensen, staat Jennifer Lawrence ook op het punt van instorten.

Buiten dat het einde zeer bizar is, ging het er ook zeer heftig aan toe (misschien niet voor iedereen geschikt) waarbij o.a. mensen worden geëxecuteerd (o.a. door Kristen Wiig, die de uitgever is van Javier Bardem), vrouwen worden opgesloten achter draad, de pas geboren baby van Jennifer Lawrence wordt ritueel vermoordt en geofferd en Jennifer Lawrence zelf wordt daarbij in elkaar geslagen en geschopt, waarbij haar kleren van het lijf worden getrokken (daarbij zijn zelfs eventjes volledig haar beide borsten te zien) en waarbij dan tegen haar gezegd wordt "Sterf, kut, vuile hoer, slet, trut, dik varken, uitschot en vermoord dat varken". De film eindigt (waarbij het huis en iedereen in het huis in vlammen opgaat) zoals de film begon, maar dan weer met een andere vrouw die ontwaakt in bed, waardoor de hele cirkel weer opnieuw kan beginnen.

Ondanks dat deze Drama / Horror (i.p.v. Horror is Mystery meer op zijn plaats) film me na het einde achterliet met veel vragen en ik het ook allemaal maar mysterieus, bizar, irritant en raar vond, vond ik het wel een goede film (hier en daar misschien wel wat langdradig) en valt er ook voldoende om over na te denken en te praten. Schijnbaar heeft regisseur Darren Aronofsky (vormt inmiddels met Jennifer Lawrence ook een stelletje) iets met geloof en religie, want ook zijn vorige film, te weten de Drama / Avontuur film "Noah (2014)", draait daar om.

Vreemde film, ondanks dat we in ons leven misschien enkele duizenden films hebben gezien, sprong deze eruit qua verhaal, beelden en inzet van acteurs/actrices! En wat een rolverdeling, je zou het idee bijna krijgen dat ze op de stoep stonden te bakkeleien wie ermee mocht spelen in deze rolprenten.

We gaan de moeite maar niet nemen om over deze film verder iets te vertellen want dan is er heel wat tikwerk nodig maar.......dat is de film WEL waard!

(we zijn te lui vandaag)

Wij hadden wij ook nu en dan de neiging om dwars door het beeld heen te komen om die bloedirritante figuren de deur uit te trappen maar dat maakte de film ook zo sterk; je gaat mee- inleven in het verhaal, je wilt gaan ingrijpen , kan dus niet!

Wel een beetje opletten tijdens de film anders raak je delen van het verhaal kwijt die later weer belangrijk blijken te zijn. VEEL KIJKPLEZIER!!!

Trouwens, onze waardering is ook uitzonderlijk: 9!

Heerlijke diversiteit omtrent deze film.

Wat Aranofsky eens te meer laat zien is dat hij echte acteurs-regisseur is. Hij weet in bijna al zijn films de acteurs beter dan normaal te laten acteren. De uitzondering is Noah waarin dat niet lukte maar onder andere Leto, Burtsyn, Portman, Kunis, Jackman, Weisz en nu Bardem en Lawrence leveren onder hem hun beste acteer prestaties af.

Knap.

mother! zelf dan. Een spanningsboog die langzaam maar volhardend wordt opgevoerd om uit te monden in een totale chaos met Lawrence als middelpunt. Het gevoel hierin is veel sterker dan de analogie die wordt verteld. De symboliek is redelijk duidelijk over het geheel en het doel van de schrijver. Het werkt wel gezien de reacties. Als mensen zich gaan irriteren aan iets dat irritant moet zijn is de opzet geslaagd.

Maar om te zeggen dat verhaal nergens op slaat is beetje noodles. Dat je de symboliek/idee erachter niet goed vind werken is natuurlijk wel mogelijk.

Aanrader als je toe bent aan spanningsboog plus chaos.

Heh, het is me er eentje, die Aranofsky.

Redelijk waanzinnige film weer, waarmee hij zichzelf gelukkig wel weer wat herpakt na Noah.

Eerste helft is eigenlijk gewoon erg sterk, deed me meermaals aan Polanski in zn hoogtijdagen.

En dan niet alleen Rosemarys Baby maar ook Repulsion en Cul-de-sac

2de deel is niet echt mijn ding, veel te vergezocht gedoe met die metaforen en steeds maar doorstomende surrealiteit.

Het is best aardig gedaan als je na de 1ste helft goed in de film zit maar evengoed toch te vaak momenten dat je met je ogen zit te rollen.

Sorry, maar ik vind dit een verschrikkelijk saaie vervelende film. Veel steracteurs, maar weinig degelijk acteerwerk. Het is één lange vervelende kijkervaring. En wat is er gebeurt met Michelle Pfeiffer, die plastische chirurg heeft iets teveel getrokken en gesneden denk ik .Kijk vele fims per week en dit is de slechtste in jaren, was alleen maar goed als slaapmiddel!!!

Sterke film, die nog fraaier wordt als je er achteraf nog wat naslagwerk bij pakt. De opbouw is goed en Aronofsky weet de onmacht van Laurence uitstekend op de kijker over te brengen. Als kijker zou je bijna de film in willen stappen om haar bij te staan. Verder blijft de film van begin tot eind boeien en je gaat je steeds meer afvragen wat er nu precies aan de hand is. Het acteerwerk is goed. Met name Laurence laat weer zien wat ze kan. Ook de andere acteerkanonnen dragen hun steentje goed bij. Een topper die niet voor iedereen is weggelegd. 4.0/4.5

Erg origineel filmpje met de WTF momenten die zich elke minuut opstapelen.

Een film die duidelijk niet voor iedereen is weggelegt door de absurditeit van de film en doordat deze film ook een beetje een doordenkertje is.

Prachtig acteerwerk van o.a Lawrence.

Mother! leek al kijkend voor mij de beste film van het jaar te worden, jammer dat Aronosky het laatste half uur weer flink over de top gaat, waardoor mijn eindbeoordeling toch wat minder werd. Van de eerste anderhalf uur echter druipt de klasse van af, wat een intensiteit. En geweldig acteerwerk van de gehele cast, maar van Lawrence in het bijzonder. Gelukkig hebben we moviemeter om achteraf te lezen wat precies de bedoeling was, en met de uitleg hier zie je het absurde einde weliswaar in een beter perspectief, doch vind ik eigenlijk dat je bij een echt goede film de "diepere betekenis" die er blijkbaar achter zit, al moet herkennen tijdens de film, en niet moet achterhalen door intellectuele analyses nadien. Toch een gebrek van deze regisseur die tot dusverre briljant ogende films aflevert, maar zijn visie niet altijd duidelijk weet te maken aan het doorsnee publiek, waardoor hij zichzelf te kort doet. Niettemin, echt een film die je wel gezien moet hebben, wat een kunstig potentieel.

Wow, Aronofsky did it again. Net niet zo goed als Black Swan en Requiem for a dream, maar beter dan The Fountain of Pi. De film schept in de eerste plaats sfeer. Die van beklemming, van overweldiging. Geen moment rust, en dat in de positieve zin van het woord. Gaandeweg komt de symboliek met religie sterk naar voren. Normaal hou ik niet van dergelijke boodschap die er te dik op ligt. Mensen maken hier ook een politiek vergelijk. Je haalt er maar uit wat je als kijker ervaart, maar dat zie ik er helemaal niet in.

Er is zoveel uit te halen. De broedermoord, de lijn tussen delen en stelen, de relikwieën, de schepper, het geweld in naam van geloof en natuurlijk de offer van het kind en het eten van het lichaam. Een gedurfde film van Aronofsky, waarvan ik enigszins begrijp waarom deze film niet zoveel te zien is in de eindejaarlijstjes. Voor de ene de beste film van het jaar, anderen zien er enkel provocatie in.

Het zal er wel niet van komen, maar Jennifer Lawrence mag gerust een Oscar winnen voor beste actrice. Een film waarvan je op het puntje van je stoel zit. Sterke montage waarmee eerst een beklemmende sfeer wordt opgebouwd en later de boel zo snel escaleert in één ruk. Fantastisch gedaan. Visueel is het soms wat minder en Bardem staat in de schaduw van Lawrence hier. Kleine dingen die de film weghouden van een echte topscore.

Helaas niet mijn film, had meer schrik momenten verwacht eigenlijk.

Nog net op tijd gezien om de film in mijn top 10 van 2017 te zetten. En wel bovenaan.

Er zijn hier al pagina's volgeschreven, die bijna allemaal heb genegeerd om van te voren zo min mogelijk over de film te weten te krijgen. In ieder geval had ik wel meegekregen dat er veel Bijbelse symboliek in de film zit.

Nochtans voelt de film in het begin meer psychologisch aan. Ik heb Teorema niet gezien, wel Visitor Q, wat een soort van ode aan/parodie op die film is en ben om die reden bekend geraakt met het idee achter die eerste film. Mijn aanvankelijke indruk van Mother! was dan ook dat Teorema de belangrijkste inspiratiebron vormde. Halverwege slaat de film een andere kant op en mijn ouders, met wie ik deze film samen heb gezien, moesten toen juist aan Rosemary's Baby denken, een andere film die ik tot mijn schande nog niet gezien heb.

De sfeer is in ieder geval uitmuntend. Geen muziek, wel sterke geluidseffecten. De film toont slechts af en toe een first persons perspectief, nochtans wordt alles vanuit het perspectief van het personage van Lawrence gefilmd door altijd vlak op haar huid te zitten. Alles vindt verder op een enkele locatie plaats, namelijk het huis, dat er ook nog eens fraai vormgegeven is, met name de trappen.

Dit alles helpt enorm bij het ervaren van de film, want dit is uiteindelijk toch meer een film die je moet ervaren in plaats van begrijpen. Ik denk dat dit niet echt besteed is aan mensen die een duidelijk verhaal willen, want op het einde is het duidelijk dat een realistische dan wel psychologische interpretatie de prullenbak in kan, want wordt het allemaal een stuk surrealistischer, al is het eerder in als een nachtmerrie dan een droom.

Wat uiteindelijk de betekenis van de film is uiteindelijk voor mij secundair, toch een poging tot duiding: Bardems personage is God, Lawrence is de natuur, het huis is de Aarde, wat alleen hersteld lijkt te kunnen worden door de natuur/Lawrence, maar wat flink te lijden heeft onder het bezoek van de gasten (de mensheid), die ongelooflijk respectloos zijn. Enorm punt van kritiek op de mensheid dus! De personages van Harris en Pfeiffer zijn Adam en Eva (waarbij je aan een groot litteken kan zien dat een rib van "Adam" verwijderd is wanneer hij zijn maag leegt in het toilet). Hun zonen zijn Kain en Abel (inclusief broedermoord). De kamer van "God" is het paradijs, het kristal speelt een soortgelijke rol als de vrucht van de kennis. De baby is natuurlijk Jezus. Uiteindelijk veroorzaakt de mensheid de destructie van de aarde, de vuurzee is de apocalyps, waarna we de nieuwe wereld krijgen die God heeft belooft (maar waar je bij deze film je gaat afvragen of dat net zo'n ramp gaat worden als de huidige wereld. Puntje van kritiek op God dus!

Ik heb hier ook verklaringen voorbij zien komen waarbij de vluchtelingenproblematiek aangehaald wordt; daar zie ik eerlijk gezegd niet veel in. De Bijbelse symboliek ligt er erg dik bovenop, en is voor mijn gevoel veel meer voor de hand liggend. De herziening wordt ongetwijfeld een feest omdat me dan vast nog meer links met de Bijbel opvallen (het litteken in de zij van het personage van Harris was me bijvoorbeeld meteen opgevallen, maar ik kon het toen nog niet duiden tot ik eraan herinnerd werd tijdens het lezen van een van de berichten hier).

Er is hier al aan meerdere films gerefereerd ter vergelijking, maar ik zou er nog een willen toevoegen en voor mijn gevoel is dat de film die nog het meeste raakt aan deze, namelijk Tenshi no Tamago. Ook daar een film die sterk drijft op de sfeer, waarbij het meer om de beleving gaat dan om het begrip (in sterkere mate dan Mother! zelfs), die erg surrealistisch is met veel Bijbelse symboliek, die post-apocalyptisch is (al is Mother! meer apocalyptisch). Die film staat bovenaan mijn top 10, Mother! bovenaan mijn top 10 van 2017. Dat is eigenlijk ook weer mooie symboliek.

Wat een film om 2017 mee af te sluiten! Een dikke 4,5*!

Mijn mening is dat de film de wereldproblemen weerspiegelt op huiskamerformaat, het huis stelt in mijn belevenis de wereld voor, een mix van wat er in het verleden speelde en er in het hedendaagse speelt. Mensen vernietigen om dat te krijgen wat ze willen hebben. Hebben geen respect voor andermans spullen, de kruisiging van Jezus, Hitler, concentratie kampen, racisme en totale vernietiging van de wereld zag ik er voor mijn gevoel in terug.

Film is goed in elkaar gezet, sterk filmwerk, en goede acteurs. Zulke films wil je niet te vaak kijken, maar het is net als Chinees eten, 1 keer in een paar maanden, dan is het lekker

Fijne film dit die zich afspeelt op een fraaie en intrigerende locatie. Over de Bijbelse symboliek valt een hoop te zeggen, maar het is ook gewoon een sterk geacteerde en visueel aantrekkelijke film geworden.

In de theorie van Black Math kan ik me wel vinden trouwens.

Laat het maar aan Darren Aronofsky over om een film te maken met gewaagde chaos, bevreemdende personages, bizarre situaties en onthutsende symboliek. Of zoals hij zelf aangaf; "Het is een achtbaanrit, maar stap alleen aan boord als je bereid bent drie loopings te maken." We zien dan ook in drie golven het idyllische huis van ‘Moeder’ (Jennifer Lawrence) en ‘De Dichter’ (Javier Bardem) veranderen van het hof van eden in een Inferno. Maar wat is het? De geschiedenis van de mensheid, de Bijbel, wanhoop over de staat van de planeet, een ecologische Apocalyps? Zeker is het dat de Amerikaanse regisseur Darren Aronofsky, een vrij complexe film heeft gemaakt en natuurlijk blijft het een kwestie van smaak? En met mother! lijkt er bijna geen tussenweg het is; afbranden of ophemelen.

Tsja, Aranofsky. Daar was ik ooit echt fan van, maar na Black Swan is het niet veel meer. Noah was een afschuwelijk misplaatste, pretentieuze flutfilm en deze Mother! past precies in dat rijtje. Het eerste uur is nog wel interessant, met mysterie en met een paar vreemde figuren, maar daarna ontspoort de film volledig, gaat het volledig over de top en is het einde bijzonder zwak. De Bijbelse verwijzingen of de kleinschalige blik op de wereldproblematiek deden me eigenlijk weinig en ik zal er vast een stel gemist hebben, het voelde ieder geval of de film zichzelf wel heel bijzonder wilde laten zijn. Dit had allemaal best een boeiende psychologische thriller kunnen zijn als het gewoon allemaal wat normaler was gebleven. Daarnaast vind ik de stijl van de film vreselijk, met constant de camera vol op het hoofd van Jennifer Lawrence, die overigens best goed acteert, maar dit wel erg irritant doet vanwege haar rol. En het schreeuwerige, luidruchtige laatste uur werkte me ook zwaar op mijn zenuwen, net als de beperkte CGI beelden. Not my cup of tea.

1,5*

Het is alweer een tijd geleden dat een Aronofsky me zo heeft weten te boeien. De laatste keer was Black Swan, waarna de regisseur weer een dip had met het verschrikkelijke Noah, maar met Mother! zet Aronofsky een klein meesterwerkje neer.

Eerlijk is eerlijk, Aronofsky's regelmatige gebruik van symboliek en metaforen doet me weinig. Het wordt vaak al snel pretentieus, helemaal als er uitgekauwde religieuze elementen in zijn verwerkt.

De kracht van Mother! zit hem wat mij betreft dan ook niet in de biblische metaforen of achterliggende gedachte, maar in de kijkervaring: de film begint rustig en overzichtelijk, maar ontaardt in een gigantische mindfuck-rollercoaster vol absurde en enge momenten die met veel visuele bombarie in beeld gebracht worden.

Met name het camerawerk is geweldig. We volgen continu Jennifer Lawrence (de mother) terwijl zij door het huis loopt en interacteert met de mensen die in, uit of rond haar huis lopen. Door dicht op haar huid te zitten (met close-ups en over-the-shoulder) wordt een sterk gevoel van claustrofobie en constante dreiging overgebracht.

Het enige visuele minpunt was de soms wat matige cgi-effecten, maar verder een uitstekende film.