Meningen

Erg teleurgesteld door Balaguaró en Plaza.

Sowieso is de belevingswaarde tig keer minder doordat de camera 'n stuk scherper staat afgesteld.

Verder het SWAT team dat uit een schamele 4 personen bestaat; de hele flat is uitgemoord in deel 1, maar 4 zwaarlijvige heethoofden die kennelijk nog geen scheet ervaring hebben moeten de klus maar gaan klaren . Strategische fout met troef IMHO als je kijkt naar de lachwekkend amateuristische wijze waarop deze mannen in de dekking gaan en hun geweer meester (lees groentje) zijn.

Vond de bezetenen dan wel weer zeer fijn om naar te kijken en het exorcisme van de priester gaf een extra dimensie aan het geheel.

2.5*/5 ; deel 1 was zó veel beter mensen

Een van de mooiste posters in het horror genre die ik in jaren heb gezien.

Jammer dat ik dat niet kan zeggen van de film.
Het is wel léuk, en er is een goed schrikmoment aan het begin van de film, maar het had allemaal een stuk beter gekund. Net zoals Phoenix meldde is er 'n heel groot 10-kleine-negertjes gehalte; vooral kort nadat de eerste paar doden vallen houden de nieuwe bewoners echt flink huis.

Montage was af en toe heel artistiek; luchtshots waarin er goed gebruik wordt gemaakt van kleurcontrasten. In het bijzonder ook de opnames waarin het beeld een paar seconden stil lijkt te staan en er een extreem grimmige sfeer á la Sin City wordt gecreëerd, waren prachtig (een voorbeeld; als Hartnett staart naar de romp waarvan hij zojuist het hoofd heeft gescheiden, die in de schommel hangt. Jatsé! ).

Echter ook veel op deze film aan te merken; sommige personages waren echt, té debiel voor woorden. Hoewel in mindere mate, ergerde ik me net als in Eden Lake wild aan de chick, want wat wás ze vaak dom bezig zeg, met dat clichématige I'm coming with you de hele tijd. Ook die opa wenste ik het liefst een ander lot toe. Stond totaal niet open voor diens dementie, want het lag er te dik op en met het irritatie-gehalte van een tros gepelde uien. Opper-vampier was daarentegen, hoewel ook onbedoeld, af en toe erg grappig; keek de hele tijd uit z'n ogen alsof ie voor elke scene 10 gram Afghaan had zitten oproken, met mond die de hele tijd op half 7 stond

Er waren ook wat andere aspecten waar wat op was aan te merken, zoals de onbenullig escalerende ruzie op de zolder en de clichématige stilte voor de storm-opbouw van enkele scenes (let er maar eens op; ze hebben even een sentimenteel momentje, en opeens horen ze een schreeuw en kickt de actie in), maar dit was allemaal niet zo erg.

Een aardige horror waar veel meer in had gezeten.

3/5, en dan ben ik heel mild


Edit: O ja, en die sprongen in de tijd waar iedereen het over heeft zijn inderdaad erg ongeloofwaardig. Zoveel aan te merken op deze film dat ie de 3/5 niet verdient; halfje eraf

It'sh a nuw film call'd Reevengsh of the Nurrrds. It'sch about a group of nurrrd colligch stewdents whooh arr being pick'd on all the taim by the jawckss. So they decaid to take revengsh.

Giller. Quote van IMDB aangepast aan de manier waarop Toby articuleert natuurlijk.

Eigenlijk valt er nauwelijks iets aan te merken op American Splendor; uitstekende vertolkingen, rijk verhaal, interessante settings, geen afgeraffelde scènes, passende jazz-score.

Had dan ook een veel hoger cijfer gekregen, ware het niet dat één cruciaal aspect dit in de weg stond; ik kon werkelijk geen moment écht in de film komen. Misschien was ik afgeleid, zat ik niet goed, hing er iets in de lucht of lag het aan de temperatuur van m'n vruchtensappie, ik weet het niet, maar dit was hét nekschot voor mijn kijkervaring.

Zonde, want zowel de film als Giamatti verdienen veel beter.

3/5 (voor nu)

Toneelstuk?
De monologen waarin Bronson een onzichtbaar publiek toespreekt/galt (waarbij hij de ene helft van zijn gezicht geschminkt heeft) brengt zijn schizofrene karakter naarvoren. Misschien is schizofreen niet een goed woord, aangezien hij zich voor de lol misdroeg. Werkelijk een pluim voor de manier waarop de regisseur dit aspect aankaart en voor de acteerprestaties van Hardy.

Verknipte blik op Bronson's leven?
Inderdaad waar, maar het levert wel mooie shots op De scenes in de kunstzaal van de gevangenis zijn wel gebaseerd op waarheden, aangezien Bronson erg artistiek was en verschillende boeken schreef.

Niets te vertellen over Bronson?
De scenes buiten de gevangenis om zijn misschien niet waar gebeurd, maar zijn wel in lijn met de verknipte (hihi) persoon die hij was; merkwaardige settings, de man die hoge interesse toont in Bronson en daarnaast nogal eigenaardige (homo-erotische) trekjes vertoont, en vergeet niet de bareknuckle boksgevechten (wat de echte Bronson voor een korte tijd voor carriere had).

En nee, hij had inderdaad geen duidelijke motieven; sla anders z'n Wiki-pagina er eens op na.

Vervelend, maar moest de film na een tergent uur afzetten. Er zit totáál geen vaart in de film, de afwezigheid van enige ondersteunende muziek verscherpt de langdradigheid, en Bean acteert als een zoutzak (hoor ik Razzie?).

Jammer, want hoewel het verhaal niet origineel te noemen is, had hier veúl meer mee gedaan kunnen worden.

1.5*/5, en ik weet niet eens waarom.

Bij deze sla je de spijker precies op z'n zak

Hij viel mij namelijk ook erg tegen. In 'n belachelijke recensie van Inglourious Basterds in NRC Next las ik dat Tarantino een dozijn aan verwijzingen had gedaan, one of 'em being de raam-scene van de 8-jarige Kane terwijl z'n moeder en de bankier diens lot vastleggen. Tweede verwijzing waar ik op lette was het shot met de spiegels ergens in de eindscènes. Beiden knap gedaan.

Echter Het verhaal is gewoon vervelend te noemen; de ene scene is veel te rumoerig en de dialogen komen zo snel op je af dat ze niet fijn zijn om naar te luisteren, waarna de andere scene als een lege huls aanvoelt waarin niets interessants wordt verteld.

Vreselijke muziek ook; op de passende, eigenaardige tonen van de intro na alleen maar bombastisch getoeter in m'n oren.

Ben er trouwens ook niet achtergekomen waar Rosebud nou precies naar verwees; het sierlijke bordje waar het woord opstaat deed bij mij geen enkele bel rinkelen, is dat raar?

Verlicht me.

2*/5

Edit: The Battle over Citizen Kane (1996) ben ik trouwens wel benieuwd naar.

Aardig geslaagde zwarte komedie uit de Britse stallen, hoewel het mannelijke geslacht af en toe wel errug stereotiep werd neergezet. Spanning naar de moorden toe (duurde lang trouwens ) werd goed opgebouwd, maar als puntje bij paaltje kwam toch iets teleurstellend.

Kostuums waren erg grappig gedaan en de vele vondsten van al gedane slachtingen waren erg 'smakelijk' (die vent aan die schutting ).

3,5/5

Frans Vietnam..


Hoewel Algerije 3 jaar eerder begon, maar toch.

De totale moedeloosheid van de Fransen die langzamerhand doorkrijgen dat ze geen schijn van kans maken tegen de berg-guerilla komt in deze film aardig uit de verf. Sommige emoties hadden echter ietwat meer aangedikt mogen worden. De 'omslag' van Magimel's karakter was ook te plotseling.

Verder een knap portret hoor; die portie anti-oorlogspropaganda gaf me ook een tevreden gevoel, kut Fransen

De Gaulle draait zich om in z'n graf, en ik geef 'n

3,5*/5, zij het nipt

Minuut 1-45:

Minuut 46-80:

Minuut 81-82:

Even in woorden; de eerste drie kwartier waren fantastisch; leuke grappen, interessante personages, hilarische dialogen die nog niet minutenvullend zijn..

Na die 45 minuten valt het verhaal echter in een gat van relatieconflict-gesprekken die op een gegeven moment wel erg vervelend worden. Snelheid wordt helemaal uit de film gehaald, terwijl de 2 second break-up tussen Vaughn en Witherspoon flink afgeraffeld werd, met die ongeloofwaardige sméékbede van Vaughn..raaawr

Krappe voldoende, echter(mede door het einde)

3/5

Als je de robots en de ruimteschepen uit Star Wars en Star Trek wegdenkt, heb je ook een realistisch verhaal. Feit is dat je die aspecten niet weg kán denken, wat dus ook vrijwel onmogelijk is bij de vele onrealistische, misselijkmakende slapstick momenten in deze film. Kom je meteen ook bij de "humor" waar jij het over hebt, want die is er gewoonweg niet.

Ik ben het dan ook hélemaal eens met Nomak. 0.5 Sterren van mij

Zojuist tijdens Sneak Preview gezien.

De actie blijft steken bij het lompe "niemand-raakt-mij-maar-ik -schiet-iedereen-in-1-keer-dood" en de oneliners van Travolta zijn meestal painfully unfunny (hoewel de spreuk I already forgot stuff that you didn't even learn yet me lang zal bijblijven

2.5*/5

Waarom staan kamelen altijd zo voor zich uit te staren?

Deze vraag achtervolgde me al zover mijn herinneringen terug gaan, maar een antwoord vond ik nooit. Tot vandaag. Nu weet ik namelijk dat de kameel vroeger een gewei droeg, maar dat hij die ooit uitleende aan het jaloerse hert, die hem nooit terug zou geven. Sindsdien staren kamelen naar de horizon, wachtend op hetgeen hun is afgenomen..

Voor een rationalist als ikzelf een antwoord met een behoorlijk mwoah-gehalte, maar goed. De documentaire is behoorlijk interessant. Stammen ver weggestopt ergens in Zuid-Mongolië waar de tijd veelal stil lijkt te staan, dit op film zetten en het dan tóch interessant maken voor ons Westerlingen is toch een hele prestatie. Kennelijk vinden we het fijn om af en toe te zien hoe het er in andere delen van de wereld aan toe gaat; die drang naar het oorspronkelijke, een van de tekortkomingen in de moderne wereld. Hoewel, om nou te zeggen dat álles voor deze mensen onbekend is; in de vele karakteristieke shots zien we verscheidene malen toch dat er moderniseringen zijn doorgevoerd; een radio, het jongetje met de Adidas-muts, bij het voedselritueel zien we zelfs motoren en auto's op de achtergrond staan en op het einde sta je helemaal te kijken als Dude (moest erg lachen toen ik z'n naam zag) nota bene een schotel aan het bijstellen is voor de tv die in huis is gehaald.

Betoverend is de mens-dier relatie; vreedzaam, het kan toch. Het begin met de met hout doorboorde neuzen van de oudere kamelen oogt toch wat vijandig, maar over het algemeen verzorgen de nomaden hun kamelen en schapen met grootse wilskracht en liefde en wordt ze dat in dank afgenomen.

Climax is tenslotte ook van hoog (waarheidsgetrouw?) niveau; de tranen van de moeder sluiten het alles samen. Het verhaal kabbelt veel voort, af en toe in stroomversnelling, maar meestal erg tempoe doeloe en dat kan ook erg fijn zijn.

Eens iets wat anders dan al die actie

4/5

Eens met De Geus.

Het grootste probleem met deze film is dat de setting waarin hij geschoten is totaal niet overkomt. Een hele aardige openingsscène, wat gevatte oneliners (Next time there's a new guy, tell him to let the big bad black motherfuckah go), een paar mooie shots, maar het rommelige verhaal, matige acteerwerk, de saaie muziek en dé als eerstgenoemde dooddoener verpesten het meeste wat deze film moet voorstellen.

Ving Rhames, leukste verschijning in deze film, meester in Pulp Fiction, verdient betere rollen dan deze klieken (zag hem laatst ook al in het matige The Goods: Live Hard, Sell Hard en de zware rukfilm The Tournament) ,

2*/5, sorry Ving.

Eindelijk weer eens 'n film die het verdient de naam horror te dragen, in plaats van de standaard baklap met mes die een groepje borderline tieners achterna zit. Mooi verzorgde settings, ondersteund met een soundtrack die zich diep in je welzijn nestelt. De creep en zijn 'werkwijze' mogen er trouwens ook zijn, zo

Klucht.

Vervelend saaie film, soms zelfs tergend. Het eerste deel van de film is wel aardig, met een sterke Tucci die deze film draagt. Helaas niet naar de voldoende, daar zijn het langdradige script en de vreselijk oninteressante scenes in De Tussenwereld te slecht voor. Echt, wat róókte Peter Jackson toen hij die scenes bedacht; hadden makkelijk weggelaten kunnen worden wat de film veel goeds had gedaan. En als de tussenwereld nou een bijverhaaltje was, maar ruim een half uur, misschien wel drie kwartier is op deze kul gericht. En breek me de bek niet open over die excuus Aziaat (Middeleeuwse situatie: 20 acteurs waarvan er minstens, maar ook meteen maximaal 1 buitenlander is) met haar afzichtelijke gelaat, uiteraard met standaard pony en lollie-lach die haar debielheid nog extra benadrukken.

Werkelijk een lachertje als dit Oscar nominaties krijgt.

1.5/5

Smeer een boterham, ga even naar de wc, ruim de vaat uit..

Het kan allemaal bij deze film. Je zult namelijk niets missen van de 46-jarige Française die zich wild ergert aan de aanwezigheid van haar ouders.

Een week lang zie je de vrouw haar ouders, die het zo goed met haar voorhebben en alles voor haar doen, aan één stuk door uitkafferen. Zodra zoonlief en aanhang in het beeld verschijnt, krijgen die ook de volle laag. Dit is 20 minuten leuk, maar daarna begint de irritatie flink op te komen. Ik was dan ook blij als dat gillende wicht even een paar minuten uit beeld was. De uiteindelijke moraal is dan dat men eigenlijk niet zonder of met zijn/haar familie kan leven, alleen erg jammer dat er 100 minuten zijn uitgetrokken om de kijker dat duidelijk te maken.

Mes Parents Chéris is er waarschijnlijk een uit duizenden die de afgelopen decennia door Franse makelij is uitgebracht. Niet erg, zo'n verhaal, maar deze film laat echt te veel steken vallen. De moeder-zoon relatie is zacht gezegd merkwaardig te noemen, het verloop van het verhaal is vervelend (30 minuten uitkafferen, 30 seconden goedmaken, en dan hup, weer 40 minuten uitkafferen), zeer wisselende acteerprestaties (als die moeder gaat huilen ) tot aan dat irritante wijf, dus.

Film die echt weggelegd is voor de oudere generaties.

2.5, en dan ben ik heúl coulant.

Wow.


Toch een klein applausje voor de geweldige formule van ingenieuze kills i.c.m. een goed doordachte verhaallijn!

*chapeaud even*

Jammer alleen dat dit maar in twee á drie Saw-delen voldoende verwerkt was Gelukkig is dit er één. De wil om te leven van de slachtoffers kwam eindelijk weer goed naar voren en de afstraffingen werden duidelijk en met een aardig kleurcontrast in beeld gebracht. Enige grote minpunt was dat Hoffman als een zandzak acteerde

Op de eerste Saw na de beste uit de lange reeks.

3.5/5

Normaal heeft een film een inleiding, een middenstuk, en een einde. Deze dus niet. Toen de credits in beeld verschenen kreeg ik de reality-slap dat de film kennelijk al afgelopen was. Wat moet je ermee? Was dit een metamorf voor de rest van de film? Geen situatie wordt namelijk afgesloten, geen probleem opgelost; de scheiding tussen Larry en z'n vrouw; de problemen van z'n broer; de zenders die maar blijven storen; het gesprek van Larry met de oude Rabbi. En zo kun je nog even doorgaan.

Goed gekozen muziek hoor, wat aardige close-ups en camerapunten, de zoon is grappig, maar Coens: wat de neuk? Is jullie boodschap dat mensen hun eigen boontjes moeten doppen? Dat ze niet met hun problemen bij anderen moeten aankloppen?

Het Fargo-effect kruipt weer op,

2*/5

Eerste film van het nieuwe jaar voor mij.

Begon matig, en dan doel ik op dat filosofische raaskallen van Smith dat maar niet leek óp te houden. Nadat hij wordt betrapt tijdens z'n homoseksuele escapade wordt de film gelukkig een stuk interessanter en laten Smith en Channing zien dat ze oude rotten Sutherland en McKellen prima aankunnen, en er zelfs uit spelen.

Einde kwam helaas wat afgeraffeld op me over; had (hoewel ik daar normaal gesproken jeuk van krijg) allemaal een stuk sentimenteler gemogen, dat Channing doorging in haar emotionele betoog en niet dat o zo vervelende tevreden-naar-de-hemel-kijken gedoe; er was namelijk niets om tevreden over te zijn, imho.

3*/5

Ik krijg dus enorme jeuk van die spreuk op de poster!

Film was niet veel beter. Helemaal niet erg dat er weer voor het ecothema Save the World wordt gekozen, maar qua uitwerking is het 't gewoon allemaal net niet.

De beginscene met de parasiet die zich in het voorhoofd van het meisje genesteld heeft is veelbelovend, maar verder wordt er nauwelijks iets uit de mooie setting en de toch wel akelig uitziende parasiet gehaald. Weinig details over de prehistorische beestjes, de echte gore die datzelfde engertje kan aanbrengen was ook erg mager; had veel meer mee gedaan kunnen worden.

Acteerprestaties wisselden als Pokémon kaartjes op 't schoolplein, vooral de vonk tussen de studenten springt niet over. Die melodrama chick was te vervelend, de excuusneger te goedzakkerig, en de gozah met de zwarte krullen zit de gehele film in z'n laat ik alles maar even goed kut verlopen-element.

De hier veel bekritiseerde slotscene...wordt terecht zo bekritiseerd

Hoop dat The Thing beter is,

1/5

Beledigend.

Twee redelijk uitgerangeerde acteurs spelen mee, Carlyle en Rhames, en beiden onderbouwen met deze film nog eens dunnetjes waarom; Rhames speelt zoals altijd zonder emotie waar hij wel enige emotie moet tonen, en Carlyle heeft een uiterst overbodig personage te vertolken. Scott Mann wilde kennelijk nog wat diepte aan z'n redelijk lege verhaaltje toevoegen, maar dit werkte bij mij averechts.

Zoals gezegd, Carlyle heeft écht een zeldzame kutrol te pakken dit keer. Alcoholistisch schlemielig priestertje moet zien te overleven tussen de zogenaamd beste moordenaars in de wereld. Laat dit gegeven alsjeblieft weg regisseurtje; we willen bloed zien, geen epo over een moordenaar die sympathie krijgt voor een onschuldige sukkel.

Even over die 's werelds beste moordenaars; sommige waren echt te amateuristisch voor woorden! De een schiet lukraak om zich heen en de ander wil terug naar z'n mammie, hallo? Ook het feit dat een van de moordenaars op het geweldige idee komt om even die chip van onder z'n huid te snijden ging er bij mij moeilijk in; zijn al die andere moordenaars zulke mongolen dat ze niet op hetzelfde idee komen?

Ten slotte een eervolle, NOT, vermelding voor die presentator, want die zette zo'n beetje álle cliché's van de Amerikaanse stereotype neer; z'n blik, z'n uitstraling, z'n stem ; niet normaal naar te kijken.

Blijven dus alleen die moorden over. Nou, petje af voor de man van de special effects, want je gelooft toch zelf niet dat Scott Mann die zelf bedacht heeft?

1/5

Fuck you and the horse you rode in on..

Tijdens het zien van de Youtube-clip over deze verdorven Winnebago-Van woordvoerder werd mij verteld dat Jack Rebney zo'n vijftien tot twintig jaar geleden het bedrijf had verlaten om geïsoleerd van de wereld op de top van een berg te gaan leven.

Het verhaal concentreert zich op het vinden van Rebney, en de pogingen van de documentairemakers om hem over te halen met zijn fans in contact te komen. Met dialogen die soms een erg serieuze toon aanvoeren is dit soms ontroerende, maar veelal humoristische verhaal een mooie verfilming over de goedgebekte intellectuele reus die Jack Rebney voorstelt.

Aanrader,

4/5