Meningen

As long as there are Muppets, the world can't be such a bad place after all

De film zegt het in het begin zelf, en dit is ook altijd mijn gedachte. Als je het even gehad hebt met cynisme en de ellende van alledag heb je gelukkig altijd de Muppets nog.

Dit is, zelfs voor Muppetsbegrippen, een erg lieve en brave film. Vooral de personages van Jason Segel en Amy Adams (waar geen greintje pit of scherpte inzit), zijn natuurlijk op het suffe en gezapige af, maar goed, ach. Het draait natuurlijk om de Muppets (en schattige Walter) zelf.

De humor is regelmatig best wel geslaagd, ook dingen die gemakzuchtig over zouden kunnen komen (zoals de map travelling, en de musical montage) werken gewoon heel goed. Af en toe is het zelfbewuste karakter van de film bijna overdone, maar het kan nog net.

Ook door de keur aan cameo's die voorbij komt is het gewoon erg vermakelijk allemaal.

Liedjes zijn ook wel leuk, al vind ik die Oscar voor Man or a Muppet wat overdreven. Dan vond ik het begin- (en eind-)nummer eigenlijk leuker.

3,5*

Een film die behoorlijk grappig is voor een 'standaard' romkom, vooral door de opmerkingen waar Hugh Grand kwistig mee strooit. De beste man kan eigenlijk maar één soort rol neerzetten, maar geslaagd is die meestal wel. Verder is het muzieksausje leuk, en heeft de film een sympathieke feel over zich. Gelukkig verzandt het nergens in over de top-komedie, en weet het eigenlijk wel heel de speelduur lang de juiste snaar (en toets) te raken.

Van dit soort komedies lust ik er dus nog wel een paar, er zitten er niet veel tussen die echt leuk zijn, zonder op een bepaalde manier irritant, te flauw, of storend cliché te zijn.

Heb 'm al twee keer herkeken, dus hij verdient best een kleine 4*

Ik ben (zoals elke filmliefhebber denk ik?) gek op de filmmuziek van John Williams, dus dit kon niet anders dan genieten worden. Heel veel nieuws komt er voor de kenner niet voorbij, veel anekdotes en dergelijke ken je dan al wel, maar als een mooie samenvatting en viering van alles dat hij gedaan heeft is dit een feest om te zien (en te horen).

Leuk dat hij er zelf ook veel in zit, in plaats van dat anderen óver hem praten, want het is echt een fijn, bescheiden mens en het is altijd erg interessant en innemend om hem te horen praten. Ook geweldig dat hij tot op zo'n hoge leeftijd nog zo bij de tijd (en volgens mij ook productief) is.

Zoals Chris Martin (of all people...) zei: The main reason I think it's important to celebrate him is just to say thank you for that amount of joy. En zo is het.

4*

Erg mooi. Was vooral erg onder de indruk van de acteerprestaties van Lou Taylor Pucci. Hoe hij helemaal opleeft als er muziek klinkt, ik vond het erg overtuigend en ook erg ontroerend om te zien hoe hij Gabriel gestalte gaf. Wel jammer dat er niet nog iets meer gefocust wordt op zijn behandeling en hoe hij vooruit gaat. Hoe hij dingen aanleert door middel van ritme of liedjes. Dat zit er wel in, maar niet voldoende uitgewerkt naar mijn smaak.

De flashbacks naar de 60's vond ik wat storend, maar dat kon ook komen door dat slechte afleidende kapsel/pruik(?) van Gabriel, en omdat ik het heden nu eenmaal een stuk interessanter vond.

In het begin wist ik niet helemaal wat ik aan moest met het conflict tussen de twee en met het wat lastige gedrag van de vader, maar dat is met de muziek die daar als rode draad voor dient uiteindelijk prima uitgewerkt in een mooie climax (heb zelden zo tevreden naar een film zitten kijken als toen hij eindelijk bij het concert van zijn geliefde band was ). Erg mooi gevonden dat hij met het onbekende nummer op het concert een nieuwe herinnering aan zijn vader kon maken.

Dikke 4* - 8,5/10

Nee, dit vond ik echt te lang duren, en voor het grootste deel niet entertaining genoeg. Ik doe normaal gesproken niet zo moeilijk over musicals en liedjes die het geheel onderbreken, maar hier was het gewoon too much, en ze waren ook niet leuk genoeg. Ook bijna geen dans gezien, of mooie ensemblestukken. Gewoon best saaiig allemaal.

Ook de hele verhaallijn tussen Eliza en Higgins gaat op het einde nog veel te lang door. Ze blijven maar doelloos met elkaar kibbelen, terwijl dat nergens meer voor nodig is, gewoon irritant. Mag toch hopen dat dat einde niet betekent dat ze alsnog bij elkaar komen, want dat zou echt belachelijk zijn.

Echt slecht is het verder ook niet, ik kon best wat dingen waarderen. De aankleding, het thema is best leuk, en natuurlijk Audrey Hepburn zelf, maar de uitwerking had gewoon een stuk bondiger gekund. Wellicht dat het op het toneel allemaal best werkt, maar voor de film hadden ze best (heel) wat mogen schrappen.

2,5*

Ongemakkelijk, dat is het woord waar ik de hele tijd aan dacht. Kan niet heel duidelijk in woorden samenvatten waar het aan lag, waarschijnlijk aan een zwak script.

Vond het direct al een ongeloofwaardig gegeven dat Anna haar ouders zou willen aanklagen, zeker als dat tot consequentie zou hebben dat haar zus overlijdt, maar dat bleek dan uiteindelijk niet helemaal zo in elkaar te zitten. Het was in samenspraak met Kate omdat ze zelf wilde sterven; een heel raar soort 'plottwist' die de film totaal niet nodig heeft.

Daarnaast is de rol van Cameron Diaz ook ongeloofwaardig feekserig. Alsof een moeder uiteindelijk niet evenveel van haar jongste dochter gaat houden en ook maar een flintertje gaat inzien dat wat ze doen misschien niet helemaal ethisch is.

Dan ook dat liefdesverhaaltje van Kate waar ik persoonlijk niet zo op zat te wachten, die confrontatie in de rechtszaal van Cameron Diaz als moeder tegen haar kinderen, die moeizame vage scenes van de broer, die epilepsie 'onthulling' mbt die advocaat, scènes die veel te lang aanslepen, de soms onduidelijke chronologie... het hield niet op.

Wellicht dat dit als boek helemaal tot zijn recht komt, maar als film is het in ieder geval maar een ongemakkelijk zooitje geworden. Ben verbaasd over het hoge stemgemiddelde.

2*

Hmm, had hier toch wel meer van verwacht.

Het is allemaal nogal nikserig. We gaan van scene naar scene, zonder dat er nu echt iets van beklijft. Heel het uitgangspunt vond ik nergens echt boeiend, behalve dan dat Michelle Williams als Monroe fijn om naar te kijken is en de film nog een beetje smaak geeft.

En het is dat Eddie Redmayne een sympathieke verschijning is en fijn voor het oog, maar ik vond eigenlijk dat hij maar een beetje ronddraalde in de film zonder dat hij een echt duidelijk personage neerzet.

Om nog maar niet te spreken van de rest van de personages. Inwisselbare karakters die af en toe hun ding komen doen.

Het is geen komedie, het is geen drama, het is niet echt een mooi tijdsgeestplaatje en nauwelijks een serieus portret van Marilyn Monroe. Nee, heel loos.

Werkt waarschijnlijk als boek, niet als film.

2*