Meningen

Toen ik de trailer zag wist ik meteen dat ik deze in de bios wilde zien. Hij leek me in eerste instantie erg mooi en daarbij hoopte ik dat hij me zou kunnen verrassen met wat extra duisternis. Iets waarin ze met de remake van Alice maar half in zijn geslaagd.

In het verhaal zitten weinig verassingen. Dat is ook de bedoeling, want verschillende Disney fans zaten waarschijnlijk te wachten op deze versie van het sprookje. Ik geloof dat ik daar wel bij hoorde, met de wens voor wat duisterders.
We beginnen in Maleficents jeugd. Waarbij ze als stralende elf in bomen slaapt en takken heelt. Hierin slaagt Disney met vlag en wimpel. Ze doen dit soort dingen ook al zo lang, en die ervaring is te zien. Vervolgens zien we haar ook met enorme, en best donkere vleugels, kilometers afleggen net boven The Moors.
We zaten in een vrij volle zaal Brabanders. En die zijn wel wat gewend, met de Droomvlucht ruim binnen handbereik. De eerste beelden van The Moors zien eruit alsof het animatieteam voor extra inspiratie minimaal 10x in de Droomvlucht is geweest. Brabanders zijn daar nog veel vaker in geweest. Maar de zaal was doodstil. Ah, wij houden hiervan. Alles zag er betoverend mooi uit. Ook alle wezentjes. Schattig, maar niet te aanwezig. We zijn naar de 2D versie geweest. En op deze momenten is wat, ik denk effectief, gespeeld met diepte. Het zorgde ervoor dat onze versie net iets aan scherpte inleverde. Wat in dit geval jammer was, maar niet heel storend.
Bovendien heeft Hollywood de juiste wijze voor het maken van Enten te pakken (bij Noah kwamen we ze ook al tegen). Ook deze zagen er weer mooi uit.

Voor Maleficents vleugels zijn ze voor inspiratie denk ik gaan zoeken in hun eigen Chernabog. Wat toch wel het meest duistere is wat Disney ooit heeft willen en kunnen uitbrengen, volgens mij. In de huidige era zou een Angel of Death uit Hellboy (ziet er ook super uit) wel een referentie geweest kunnen zijn. Anyway, in Maleficents voorkomen zit genoeg duisters.
Verder hebben de mensen van de kostuums en make-up goed hun best gedaan om de animatie versie van Maleficent tot leven te doen komen. Ze lijkt er net zo uitgestapt te zijn. Dat is maar goed ook. Je weet wel, zeurende fans enzo....

Nu ik toch al bezig ben met de effecten en dergelijke zal ik ook meteen de pluspunten noemen voor de goede feeën, voor hun mooie kostuums en kapsels. Ook als zij en Maleficent hun toverkunsten laten zien ziet het er top uit. Weer alsof ze net uit de animatie versie zijn gestapt.
Diaval in al zijn gedaantes zijn nog een manier om het wat minder kinderlijk te maken. Disney slaagt hier weer goed in.
En eigenlijk zien Aurora en al het koninklijk gepeupel er ook mooi uit.

Terug naar het verhaal. De ruzietjes tussen de goede feeën waren niet heel leuk om te zien voor ons aangezien we wat ouder zijn. Maar hoe Maleficent naar Aurora toegroeide en hoe ze haar steeds hielp als de feetjes niet opletten deste meer. Voor de communicatie tussen Diaval en Maleficent was net voldoende tijd uitgetrokken. Het had nog iets dynamischer kunnen worden met wellicht meer tijd en een ander script.
Het bevrijden van de vleugels door Aurora was een goede scene.
Het einde was ook een prettige verrassing. Ik vond het een mooi idee dat Maleficent de eer mocht hebben om Aurora wakker te kussen. Wij dachten in de tussentijd nog even dat Diaval die zou krijgen.

Jolie krijgt hele goede hulp van Disney door hun budget voor kostuums, make-up en special effects. Maar als zij daar vervolgens niets mee doet valt de rol alsnog als een plumpudding in elkaar. Dat gebeurd niet. Jolie brengt sexiness, power en gevoel op zijn Disney met zich mee. Wat ik miste was dat ze tijdens het huilen om haar vleugels nog iets te mooi huilde. Ze kreeg daar even de tijd te draaien van naïve elf tot haar meer donkere kant. Ik had het gevoel dat ze het nog een diepere laag had kunnen meegeven. En ze werd nooit echt eng. Maar dat is denk ik te zoeken in Disney. Net als bij Alice.
Fanning heeft daarnaast nog veel speeltijd als Aurora en dat beviel prima. Je kan haar jeugdigheid, naïviteit en bewondering voelen als ze naar Maleficent kijkt.
Copley gaf niet een heel overtuigende rol weg. Zoeen die we al zoveel hebben gezien. Geen vuurwerk.
Riley had met een boeiender script ook wel wat meer kunnen laten zien, denk ik.
Staunton, Riley en Temple zaten prima in hun rol. Het zal vast veel kinderen aanspreken.
Molloy, Higgins, Purnell en Bews doen het prima als de jongere versies. Molloy was een mooi, donker plaatje als de jonge Maleficent.

Laat ik eens wat samenvatten na ongeveer een A4 volgetypt te hebben. Maleficent brengt een hoop moois en duisters. Zoals ik hoopte voor deze film. Maar het had allemaal nog net wat gevaarlijker en kindonvriendelijker gemogen zodat het echt indruk had kunnen maken. Maar dat mag vast niet van Disney.

Ruime 3,5*

Wat een hoge punten hier.

Wij hebben de kaarten voor deze film gewonnen. Hij was best ok en de tijd ging voor de lengte van deze komedie ook redelijk onverwacht snel, maar om hem nou bijna 4* te geven vind ik overdreven.

Om te beginnen was het verhaal nou niet om over een huis te schrijven. Niet dat die bij komedies altijd zo geweldig zijn, maar dan nog. Het eerste deel van de film had ik toch best vaak de neiging om op de klok te kijken. Er werd ook eigenlijk niet veel gelachen bij ons in de zaal. Er zaten wel wat snelle en gemakkelijke grappen in de film. Bij. het rode licht, racisme, dat soort dingen. Dat was ongeveer net zo lang leuk als de grap zelf. Wat ik wel prettig vond is dat men zo luchtig omging met dat racisme.
Ook het gedeelte 010 vs. 020 vond ik wel geinig en belachelijk tegelijk. Als vrouw uit 013 vind ik 020 trouwens fijner om rond te hangen. Ik vind de mensen daar vriendelijker (minder stug) en de stad een stuk mooier dan de stad met blokkendozen van 010.
Het tweede deel ging qua humor ongeveer op dezelfde manier door.

Het voordeel van het script is wel dat er een stukje drama in zit. De Walle doet dit prima, sympathiek en geloofwaardig. De rest zette zijn typetje ook geloofwaardig neer.

2*

Mijn vader was vroeger fan van de Dire Straits. Ik heb dus veel van hun muziek gehoord, en dat vond ik helemaal niet vervelend. Integendeel, ik vind zijn stem heerlijk rustig, en zijn gitaarspel spreekt me ook aan. Naar zijn muziek luisteren voelt daarom wel als thuiskomen.

Ondanks dat ik zijn muziek goed ken, weet ik eigenlijk niets over de man zelf. Dus het was wel interessant om Mark met zijn rustige, relaxte stem uit te horen leggen hoe hij is opgegroeid, hoe zijn ouders waren, wat zijn invloeden geweest, wat voor banen hij heeft gehad enz.

Er wordt op een fijn tempo afgewisseld met het interview met Mark, de voice over en foto’s en filmmateriaal (van optredens en videoclips) uit de oude doos. Daarnaast neemt Mark ook geregeld een gitaar op schoot om een bepaalde techniek uit te leggen.

Handig voor de beste man dat hij journalistiek heeft gestudeerd. Dat zal hem vast geholpen hebben met de reviews die over hem geschreven zijn. Misschien wel een idee voor andere nieuwe artiesten, naast mediatraining ook een mini cursus journalistiek om dat eens van een andere kant te bekijken. Dit interview met hem was trouwens ook prettig om te beluisteren. Hij weet ook vast goed hoe inhoud hieraan te geven. Welke info te geven en welke niet.

In het eerste gedeelte van de docu zit het meeste informatie. Voor mij was dus eigenlijk alles nieuw, voor de fan met gemiddelde, doorsnee info over Knopfler zal het weinig spannends zijn. Verschillende periodes uit zijn carrière worden aangestipt. Verwacht naast informatie uit zijn jeugd verder geen persoonlijke informatie uit de periodes daarna. Naarmate we verder tegen het einde komen, wordt dit net wat te lang uitgerekt naar een ‘ik ben nu heppie de peppie en chill’-achtige statement. Gelukkig wel nog wat afgewisseld met korte interviews met zijn band.

Ik denk dat ze de documentaire nog wel nog wat meer hadden kunnen vullen met professionele informatie, zonder dat nieuwe fans of wat oudere mensen er dol van zouden worden.

Fijne redelijk informatieve, en relaxte documentaire.

3,5*

Wat een ander wereldje dan ‘wij’ gewend zijn. Veel karakteristieke hoofden ook tussen alle familieleden en muzikanten rondom Marley. Mooi om eens gezien te hebben.

Heel Marley’s leven was alweer geëindigd voordat ik was geboren. Maar sommige dingen komen wel bekend voor. Dat gedeelte van zijn teen, natuurlijk zijn invloed op ‘de politiek’ en ergens ook wel dat hij zo steng was. Eigenlijk vond ik dat laatste wel raar, omdat ik dat niet vond passen bij het relaxte wereldje daar.

In het begin horen we nog het meeste van Marley, daarna gaan we meer over op een biografie i.p.v. ‘autobiografie’. Eigenlijk vond ik dat wel jammer. Uiteraard hebben de anderen ook genoeg te vertellen over het leven van Marley, maar ik had toch liever meer oud interviewmateriaal van de man zelf gehoord of gezien.

Ik ben nooit echt bezig geweest met zijn muziek. Het ligt me niet helemaal. Maar het is bijvoorbeeld wel perfect bij de uber gezellige aftiteling. Overigens moet ik mijn vlaggenkennis weer eens een update geven. Die is inmiddels weggezakt.

3*

Aardige documentaire over het wel en wee van het adopteren van buitenlandse kinderen. Iedereen weet dat kinderen geen speelgoed zijn. Tel daar adoptie en migratie bij op en je hebt voldoende voor een mogelijk rampscenario en trauma's bij de kids (en ouders).

Hier wordt de adoptie gevolgd vanaf het moment dat de pleegouders voor het eerst de kinderen bezoeken in het land van herkomst en de contracten zijn getekend. Ik vind eigenlijk dat beide gezinnen en de instelling op het eerste gezicht voldoende in huis lijken te hebben om dit tot een succes te maken. De liefde en het zakelijke is aanwezig. Voor zover we in de ingekorte versie kunnen zien dan. De adoptieouders hebben ook hun werk en opleiding mee. Iedereen lijkt te weten waar ze aan beginnen. Behalve de kinderen dan, maar dat is een ander verhaal.

We zien de gesprekken die het weeshuis met de biologische ouders voert bij hun thuis, maar ook in en rondom de instelling. Hier proberen de ouders nog even de puntjes op de i te krijgen voor de afspraken rondom het contact met de kinderen. Wat erg belangrijk voor ze blijkt te zijn. We krijgen maar hele minimale informatie over de achtergrond van de biologische ouders (of wie dan ook). Ook krijgen we geen achtergrondinformatie over het weeshuis. Dus daarmee valt niet echt te achterhalen of dit de beste keuze was.

Iedereen doet moeite om met elkaar mee te denken. Begrijpen elkaars grenzen. Wat ze het beste lijkt voor de kinderen. Ik hoor nog steeds niet iets heel raars.

Als je ziet waar de kinderen doorheen gaan in het hotel voor de vlucht naar Denemarken blijkt het een juiste beslissing om wat tijd daarvoor te nemen. De adoptieouders hebben ook weer begrip voor wat agressie en proberen daarnaast een band met de kinderen op te bouwen. Er wordt wat afgetast.

In de loop der jaren proberen ze genoeg, maar bij Masho lukt het met meerdere technieken en hulp van buiten niet. De docu richt zich nu niet meer op haar broertje. Wat ik eigenlijk wel jammer vind. Geen nieuws is goed nieuws?

Voor de biologische ouders is dat niet het geval. Zij hebben andere afspraken met het weeshuis die niet nagekomen worden. Waarom is de vraag. Daar komt in deze docu geen antwoord op. De adoptieouders vinden daarom een andere oplossing.

50% Een goede afloop dus voor de kinderen?

3*

Aangezien ik hierin wel geïnteresseerd was, en omdat ik medelijden met de band had vanwege alle uren promotie over de hele wereld , besloten we naar deze film te gaan. Toen wist ik nog niet dat de film geflopt was. Inmiddels had ik me, vanwege de reviews, al voorbereid op de focus van de film op met name het concert zelf.

Dat concert mocht er zeker wezen. Dankzij IMAX goed beeld en geluid. Ik ben dol op IMAX en wil nooit meer terug naar gewoon 3D. Overigens is het nou ook weer niet zo dat hij bol staat van effecten. Wel is er af en toe wat gedaan met diepte. Microfoonstandaards en props die de ‘juiste’ afstand hebben, het publiek met hun vorkjes die wat dichterbij staan. James die wat uitgediept is t.o.v. het podium. Dat soort zaken.

Dit is wel een goede tussenstap tussen een concert live bijwonen en een dvd kijken op de bank. Lekker om zo omringd te worden in deze geluidswal en met dit podium. Dat je dicht bij de band bent is wel iets te veel een USP gemaakt dan het daadwerkelijk is. Er worden zoveel bands met tig camera’s op een hele kleine afstand gefilmd.

Fijn publiek ook trouwens. Het is niet zo dat iedereen constant wild mee aan het doen is. Er staan ook mensen gewoon met hun armen over elkaar te luisteren. Er zijn veel leeftijden aanwezig, en mannen en vrouwen. Geen idee hoe ze voor dit publiek hebben gezorgd, of hoe ze dit verder voor de film hebben gedaan, maar het kwam lekker naturel over.

De opbouw van het concert vond ik ook wel slim gedaan. Ze begonnen van standaard steeds meer props op te bouwen, om vervolgens heel basic af te sluiten. Goed om de focus op muziek te houden, ondanks dat veel bands, en zijzelf dus ook, er een steeds grotere poppenkast van maken. Iedereen bleef ook zitten voor de fijne toegift in split screen. Dat klonk goed.

Het verhaal was simpel, en er werd bijna niet in gesproken. Maar dat stoorde me niet. Weer wat sterke beelden erin gezet. Wellicht wat overdreven omdat daar verder niet op door werd gegaan. DeHaan heeft zeker een goede uitstraling die past bij de band en de film.

De film is voorbij gevlogen en ik had nog wel wat meer nummers en verhaal willen zien. (Anderhalf uur spelen wordt steeds gewoner. )

Het kaartje mocht wel wat goedkoper. Al is het nog steeds niets op een concertkaart voor Metallica. Maar wel in verhouding tot andere IMAX films.

Op sommige momenten was ik even weg uit de bios en in het stadion.

Ruime 3,5*

Als je zin hebt om een dag therapeut te spelen voor een groep naakte mannen in een Finse sauna is dit je ding. Zo niet: ga dan maar een andere docu kijken.

Ik was vergeten hoe zwaar het kan zijn om een dag (een dik uur, maar na al deze sessies lijkt het een dag) naar mensen te luisteren die hun problemen op deze wijze met je bespreken. Ookal gaat het hier om Finnen, die over het algemeen nog redelijk gereserveerd zijn.
Er is hier dus gekozen om het fenomeen sauna te mixen met soort van therapeutische sessies die de mannen daar hebben met vrienden. Als je denkt dat je wat gaat leren over sauna’s zit je hier dus ook verkeerd. We zien verschillende groepjes mannen die op een eenzaam plekje in de natuur (maar sommigen ook in de stad) hun sauna-moment nemen en met elkaar dingen bespreken. Hoewel, de een vertelt en de ander luistert ook echt naar de ander. Nog een fijne eigenschap van deze betreffende heren. Anderen vertellen rechtstreeks tegen de camera.
Er zit ook wel een humoristisch stukje in, van de beer. Die zag ik even niet aankomen. Slim gedaan.
Verder nog wat mooie Finse landschappen tussendoor, zodat de kijker even op adem kan komen.

Gelukkig hebben Finnen nog een andere uitlaatklep die heel wat plezieriger is om te beluisteren: metal. En daar schijnt het normaal te zijn om je opa mee te nemen naar een concert. Dus dat geldt ook voor de oudere generatie die we in deze docu zien.

1*

Ik geloof dat ik deze film al eens eerder had gezien. Ik vond hem alleen niet Oscarwaardig. En nu nog steeds niet.
Wel ben ik blij dat er gekozen is voor een hoofdkarakter dat gelukkig niet een tienermeisje is die het wil maken. Want dat geeft het meteen wat goedkoops en we hebben al genoeg van dat soort films gezien, nietwaar? Nee, deze hoofdkarakters kwamen wel echt over. Want dan heb ik het ook over de twee trainers binnen de club. Jammer genoeg nog types als Danger en haar familie die het iets clichématigs geven.
Het verhaal boeit me nooit echt en dat komt waarschijnlijk omdat ik boxen ook niet echt een interessante sport vind om naar te kijken. Ook is het te verwachten dat de trainer haar eerst niet wil helpen en dan wel. En dat ze door diepe dalen moet om haar droom te bereiken.
Het laatste gedeelte maakte het jammer genoeg niet veel beter. De typetjes als haar moeder en de rest van haar familie die wat komen eisen en de trainer die haar ervoor wil beschermen. Nee, ik raak er niet echt van onder de indruk. Ook als komische noot tijdens het dramatische gedeelte werkt het voor mij niet.

Door de hoofdrolspelers wordt er goed genoeg geacteerd. De echte typetjes worden door de acteurs niet veel beter ingevuld. Die acteur waarvan zijn karakter overliep naar een andere manager (naam kwijt) was enigszins zijn tekst aan het oplezen. Dat kwam niet zo natuurlijk over.

Maar ondanks die punten was het wel een leuke kijkervaring. Maar voor mij niet top 250 of Oscarwaardig.
3*

Prettige, geduldige docu die van kop tot staart het verrotte leven van Floortje Bloem, ehhh, nee, deze mannen doorloopt. (Kan iemand Floortje ook nog eens verfilmen? Ik vond dat wel een mooi boek.)

Ik vind het knap als iemand het gemist heeft. Er is in de media best wel wat aandacht geweest voor dit onderwerp een tijdje geleden. En met wat geschiedenisles weet je natuurlijk ook wat voor gruwelijke dingen er indirect door de kerk zijn gedaan.

We volgen wat mannen die, inmiddels al aardig op leeftijd, nog altijd last hebben van hun trauma. Geen verwijt. Ik vind het juist een logisch gevolg. We starten met het lopen door de gangen en de klaslokalen. Trigger away. Hier worden ze al heel persoonlijk. Geen geneuzel eromheen. In heel klare taal leggen ze uit wat er met ze is gebeurd. Je moet een hart van steen hebben om geen medelijden met ze te hebben.

Gelukkig hebben ze, als klein groepje, elkaar weer gevonden en mogen we ze volgen op het moeilijke pad om hopelijk hun verleden af te kunnen sluiten en een soort schadevergoeding te krijgen. Lastig is dit wel omdat de daders er inmiddels niet meer zijn en de zaken verjaard zijn. Hartverwarmend is trouwens ook de grouphug van de mannen die we te zien krijgen.

Ieder gaat hier net weer iets anders mee om en ook in dit gedeelte schamen ze zich niet om ruimschoots hun gevoelens te laten zien. We mogen bij de belangrijke gesprekken binnen kijken en zien hoe ze samen met hun familie op het verlossende antwoord via een e-mail wachten.

Na de uitslag sluit ook de docu af met beelden van rust en onrust.

Goed dat mannen ook steeds meer ruimte krijgen om zonder schaamte over zo'n trauma te vertellen. Want dat verdient iedereen.

3,5*

Een musical op het witte doek/het tv scherm is me al eerder goed bevallen, bijvoorbeeld met The Phantom, dus ik had erg veel zin in deze Les Mis, die ik ook in 2008 al in het theater had gezien.

Qua verhaal zijn ze erg trouw gebleven, dus niets dan goeds daarover.
Uiteraard geeft film weer hele andere mogelijkheden, bijvoorbeeld door het werken met grotere massa’s figuranten, decors enz. En dat kon het verhaal alleen maar geloofwaardiger maken. Ik vind het in het theater altijd knap als een klein ensemble een heel volk neer kan zetten. Vaak is dat een kwestie van het podium slim gebruiken, met veel beweging en grote koren met veel verschillende soorten stemmen. Hier op film kunnen ze gewoon handig framen en bepalen waar de kijker de aandacht op dient te vestigen.
Nog steeds is One day more een van de highlights van de musical. Niet-musicalfans zullen vast met hun vingers in hun oren gezeten. Ik kan nog steeds genieten van dit opstand-nummer vol chaos waar allerlei motivaties samenkomen.
Het decor zag er prima uit (ook hier weer meer mogelijkheden, bijvoorbeeld met de boot en het water). Zelfde geldt voor de kostuums. Ik werd er meteen weer door in het verhaal gezogen.

Als je vergelijkingsmateriaal hebt, ga je (of in ieder geval ik) ook vergelijken.
Maar ik ga de kinderen eerst noemen, want die hebben een behoorlijke indruk op me gemaakt.
Gavroche: Daniel Huttlestone. Daar straalt de musical ervaring nu al vanaf. Want ervaring heeft hij ook op de planken. Ga er lekker voor zitten als hij in beeld is. Bijvoorbeeld bij Look down.

Young Cosette: Isabelle Allen. Schrijft een van de mooiste liedjes op haar naam: Castle on a cloud. Ze zingt dat zo mooi en zacht. Hoe ze haar eigen naam fluistert. Ook haar uitstraling (op de poster) spreekt me aan. Ogen met power en pijn.

Jean Valjean: Hugh Jackman - René van Kooten
Ik was best onder de indruk van Jackman. Ik wist uiteraard dat hij ervaring heeft op dit gebied, maar had er nog niets van gezien. Niets mis met zijn acteerkunsten, maar zijn zang vond ik toch wat tekortschieten.
Van Kooten’s Bring him home was een regelrechte tranentrekker. Zo mooi. Ik miste net dat bij Jackman. Want ook deze man kan Valjean goed vertolken.

Javert: Russell Crowe - Wim van den Driessche
Ik geloof dat in die tijd iedereen wat had tegen Van den Driessche in deze rol. Ik vind ze nu eigenlijk redelijk vergelijkbaar. Bij Crowe viel het me (eerder gelezen) op dat hij moeite leek te hebben met het zingen van de korte zinnen, maar hij was wat beter in zijn eigen nummers. Het duurde bij beide wat tijd om wat warmte voor ze te vinden. De zelfmoord van Van den Driessche vond ik aangrijpender.

Fantine: Anne Hathaway - Nurlaila Karim
Daar kan ik kort over zijn. Hathaway was beter. Haar stem in I dreamed a dream, door haar tranen en pijn heen, was veel breekbaarder en daarmee mooier.

Enjolras: Aaron Tveit - Freek Bartels
Beide een schot in de roos en muzikaal gezien een hoogtepunt van de musical. Tveit maakt het gemis aan alrounders snel goed. Bartels (stadsgenoot, lang leve de musicalopleiding hier) zijn manier van belten (en ook die van Tveit dus) geeft je meteen zin om samen met hen op de barricades te gaan staan.

Éponine: Samantha Barks - Céline Purcell
In de versie van Purcell een van mijn favorieten in de musical. Zo heerlijk zuur was ze als 2e keus met een top stem. Wat is er gebeurd? Bij Barks was ze gewoon een zielig gedumpt meisje die een mooi liedje zingt. Weinig interessant.

Cosette: Amanda Seyfried - Suzan Seegers
Ik heb een hekel aan het hoge gepiep van Seegers, dus ook deze is gemakkelijk: Seyfried. Door haar is mijn hekel aan Cosette een stuk gedaald. Ja, ik vond haar meteen een stuk prettiger als persoon.

Marius: Eddie Redmayne - Jamai Loman
Redmayne was zeker niet vervelend, maar ik zweer hier bij Loman. Jep, ik was zwaar onder de indruk van wat onze Idol hier liet horen en zien.

Thénardier: Sacha Baron Cohen - Carlo Boszhard
Ik vond ze beide leuk, maar bij Boszhard zag ik steeds Boszhard er doorheen, en dat had ik bij Baron Cohen een stuk minder. Beide hebben goede komedie timing.

Madame Thénardier: Helena Bonham Carter - Marjolein Algera
Ik had een beetje een ‘jammer’gevoel bij Bonham Carter. Zeker omdat ik haar eigenlijk zo leuk vind. Algera was ik al weer vergeten. Ik weet niet wat erger is.

Omdat niet elke acteur/trice een even prettig stemgeluid heeft, trek ik 1* van het punt af.
Dus 4* voor deze mooie verfilming van Les Mis.

Dit is voor Lindemans haar eerste film en ook een manier om dit nare verleden te kunnen verwerken. Het kwam op mij over alsof ze deze film gewoon moest maken, omdat ze anders niet ‘normaal’ door kon gaan met de opvoeding van haar eigen kind. Wie weet wat er al die jaren door haar hoofd heeft gespookt?

Uit het eerste kwartier blijkt dat zij, haar zus en de vriend van haar moeder het er allemaal nog erg moeilijk mee hebben. Verder is het schijnbaar een feit dat ze er samen nooit eerder op deze manier over gesproken hebben. Ik vind het apart dat ze dat niet eerder zonder camera’s hebben gedaan, omdat me dat veel rustiger lijkt. Het is verder natuurlijk niet aan mij hoe iemand zoiets wil verwerken.

Nu wordt het verhaal van net voor de dood van haar moeder ‘samengesteld’ uit hun ervaringen. Het doet erg denken aan een diepgaande therapiesessie, zonder therapeut. Ik vond het ‘mooi’ en lief dat ze ons zo toelaten in al die gevoelens en ‘rare’ beslissingen die ze toen hebben genomen. Het is een groot pluspunt voor de docu.

Lindemans wil ook wat met de bewoners die iets gezien hadden. Ze wil graag weten wat het hun heeft gedaan en wil graag haar kant uitleggen. Alsof ze zich schuldig voelt dat ze hen hierin heeft betrokken. Best wel wat mensen waren bereidt om hieraan mee te werken.

Opvallend hierin is hoe snel die bewoners hebben gereageerd met het afdekken en opruimen van… Het lijkt mij zo naar om dat te moeten doen. En inderdaad dat juist zij dat moeten doen. Ik zou bijna betrouwbare, werkeloze psychiaters en dergelijke willen laten patrouilleren op flats (en bij het spoor?) om ze net op tijd te onderscheppen, te boeien en te drogeren tot er crisishulp komt. Of iets dergelijks. Ik ga er allerlei rare banen voor verzinnen, waar het rijk vast geen geld voor heeft. Maar blijkbaar is er wel geld om mensen eindeloos te behandelen, dus, tja.

Overigens vraag ik me ook af wat de huurprijs is, of dat het koopappartementen zijn. Het lijkt me dat het ook niet heel gemakkelijk is om te verhuizen voor de mensen die er al zitten.

Ook is er tijd om wat behandelende artsen te spreken. Bijzonder dat ze hieraan mee willen werken. Volgens mij zijn ze dat helemaal niet verplicht. Verschillende denken nu anders over de keuze die ze toen hebben gemaakt. Ook deze gesprekken lijken Lindemans te helpen.

Op het einde zien we haar dan nog met haar zus naar de plek des onheils gaan. Haar zus houdt zich groot, maar breekt alsnog.

Alles bij elkaar is dit een zeer persoonlijke, therapeutische reis waarin Lindemans en alle anderen ons blijkbaar hebben willen betrekken. Hij loopt prettig, terwijl de verhalen van de betrokkenen door elkaar lopen. Misschien juist daarom wel. De beelden zijn prettig rustig. Alleen die hashtags hadden voor mij niet gehoeven. Goed dat het nummer van Korrelatie wordt vermeld. Daar had ik die hashtag 1 keer neergezet.

Het is vreemd om op zoiets een punt te plakken, maar daarmee heb ik het dan meer over de docu zelf. Die geef ik

3,5*

Deze film is eigenlijk gewoon een kinderfilm. Alles wat erin gebeurd is niet boeiender dan bij je scoutingvereniging om de hoek. Het verhaal is zeer minimaal en aangezien ik de leeftijd van de kind-hoofdrolspelers inmiddels ruim gepasseerd ben, kan ik hier maar weinig mee. Zelf heb ik ook nooit bij de scouting gezeten, dus ook daar geen link.

Anderson probeert een brug te slaan naar de volwassen kijkers door zijn manier van filmen die inderdaad dan weer helemaal niet lijkt op een standaard kinderfilm. Anderson zijn humor is bij mij nooit zo blijven hangen, maar het komt bij mij hier vooral over als Tarantino dialogen voor kids. Geen idee of dat voor iemand ergens op slaat, maar ach... Daarvoor is deze film wel goed: om de kids vast te laten wennen aan Tarantino’s manier van filmen. Eigenlijk is dat niet nodig, want voor die films is geen voorbereiding nodig, die zijn sowieso al tof. Dus waarom dan toch nog naar deze film kijken?

Vanwege de bekende acteurs waarvan er een aantal het best o.k. doen? Bijvoorbeeld. Vanwege leuke natuurbeelden kan ook. Of vanwege de 2 hoofdrolspelers/kindacteurs die zo raar apathisch uit hun ogen kijken en het ook goed doen.

Maar deze ‘Tarantino for kids’ ligt wel onder het gemiddelde hoor.

2*

Deze documentaire begint aardig. Er wordt gemixt tussen Jan in zijn jeugd en het begin van Pinkpop, en daarnaast de invloeden van Jan op Pinkpop 2013. Hij blijkt nu een manusje van vanalles te zijn en let op alle details van het festival. Uiteraard heeft hij de autoriteit om er wat over tegen zijn mensen te zeggen. Festivalbezoekers natuurlijk niet, al vallen deze details ‘ons’ natuurlijk ook op.

Leuk maar iets minder interessant is dat zijn kleindochter ook op het festival rondhuppelt (uiteraard, zou ik ook doen) en hoe ze aan het tutten is met haar vriendinnen voor die tijd. Leuk, en leuk meisje ook, maar wel iets te veel tijd voor dit gegeven. Zijn vrouw is zijn rots in de branding, als bijvoorbeeld blijkt dat Jan alleen de bammetjes van zijn vrouw eet en niets van de festivalcatering. Wel grappig, ik vond die keren dat ik op Pinkpop was dat er behoorlijk wat keus was en ook wel wat gezonds en lekkers als je even zocht.

Verder richt deze docu zich op een aantal vaste figuren die terecht gekozen zijn om hun deel van het verhaal te vertellen. Maar na ongeveer de helft begon ik me toch af te vragen waar ze heel de geschiedenis gelaten hadden. Zeker omdat men ook zo enthousiast begon met enkele fragmenten van de wereldsterren. Dat zijn kleindochter met wat mensen op de foto ging zat ik even niet op te wachten. Ik had liever meer programmering gedoe e.d. gezien. Goed dus dat men nog even Jan zijn dieptepunt aanhaalde met Jagger. En dat ze nog even met die mysterieuze planner: Leon Ramakers in gesprek gingen. Dat soort dingen gaven allemaal net wat meer diepte aan deze toch ook wel vrij korte documentaire.

Als Pinkpopbezoeker zeker leuk om een keer gezien te hebben. Maar voor mij niet meer dan dat.

3*

Robin Williams. Het is zo gemakkelijk om wat aardigs te zeggen over iemand's werk als hij er niet meer is. Maar in dit geval is liegen niet nodig.

Ik heb geen idee wanneer ik deze film het eerst heb gezien, maar het zal vast ergens rond '94 zijn geweest. En ik vind hem nog steeds leuk, zonder dat het puur jeugdsentiment is.
Dat komt ondat de film in zijn geheel prima vermaak is. De film heeft een zuurtje, een zoetje en de nodige humor. Sorry, ik heb laatst een kookprogramma zitten kijken.
Het zuurtje, de scheiding, komt al vrij snel aan bod. Hierdoor is de film instaat om meteen wat serieuzer te beginnen. En de film iets meer diepte te geven dan een zoveelste flauwe Amerikaanse komedie. Natuurlijk is het wel een kinderfilm, maar dit gedeelte is voor kinderen en volwassenen prima te doen.
De humor start bij de transformatie in Mrs. Doubtfire. Nog steeds heeft deze scene de mogelijkheid om hiervan te genieten, want hij is goed opgebouwd en loopt gewoon fijn.
Uiteraard komt Mrs. Doubtfire in vervelende situaties terecht. Waarvan de confrontaties met James Bond mij als volwassene nog steeds erg goed smaken. De kers op de taart is het gedeelte in het restaurant. Waar alles natuurlijk in het honderd loopt. Ook dit is nog steeds erg vermakelijk.
Het zoetje zal voor wat mensen nog het meeste deze film kunnen verpesten, verwacht ik. Het is nogal feelgood, maar als je niet een onwijze zuurpruim bent, en de cheesy muziek kan verdragen is er nog steeds niets aan de hand.

Williams. Geen onzinnige vlijerij hier: ik vond dat hij hier een warme rol neerzette. Dat vond ik in het verleden, en nu nog steeds. En er zit nog steeds een laagje geloofwaardigheid in zijn zuurtjes, zoetjes en humor. Zijn mimiek en tranen doen de film goed.
Field doet het hier geloofwaardig als moeder met zorgen door haar scheiding.
Bond is hier ook prima op zijn plaats. Een rotzak kan je hem niet noemen. Maar hoe de andere karakters zich tegen hem gedragen is menselijk en heeft wat logisch.
De rest van de volwassen acteurs doen het ook gewoon goed. En ook de kinderen vallen hier zeker niet tegen.

4*