Meningen

Deze cd heb ik ooit tegelijk met ons hele kinderkoor gekregen. Vraag me niet waarom. Ik was geen fan en nu hij er niet meer is (RIP) ook niet ineens wel. De cd heb ik een paar keer gedraaid en via internet verkocht in de tijd dat dit nog goed ging.

Nu ik zo weer een samenvatting krijg van de nummers heb ik daar geen spijt van. De cd staat vol met hits, maar ze vervelen me te snel. Ik had altijd het idee dat Michael zijn focus meer legde op het dansen en ik luisterde liever naar vocalisten met meer focus op hun vocale talenten.

Maar het is wel een prima docu geworden. Met goede achtergrond informatie, geluidsfragmenten, opnames in de studio en dan toch ook maar de dansers. Leuke mensen die hun verhaal met enthousiasme vertellen.

Het lettertype waarmee de songtitels in beeld kwamen zag er wel wat amateuristisch uit voor een docu over zo’n grote ster. Ook vind ik het niet nodig om over zijn dood te beginnen aangezien er nog wat albums uit zijn gebracht in de tussentijd. Had die dan ook vermeld of gewoon het hele laatste gedeelte weggelaten.

O, en Michael zijn gezwijmel voor I can’t stop loving you doet me nog steeds huiveren. Net als het kleffe lied trouwens. Sorry fans.

2,5*

Ik vond Beautiful Creatures toch wel leuk om een keer gezien te hebben. Het is een ‘lange film’, met een verhaal wat we al eerder hebben gezien. Maar toch heb ik me niet verveeld. Het begint al grappig met Ethan die lekker sarcastisch in het leven staat. Verder in de film valt er ook nog wel wat te lachen.
De ‘winnende’ scene is die in de kerk, met Irons en Thompson. Fijn gespeeld, ik heb daar wel van genoten.
Het open einde had voor mij niet gehoeven, maar ach. Er zal vast weer wat uitgemolken moeten worden.

Qua acteurs vind ik niet dat iemand door de mand valt met dit script. Het voldoet allemaal. Het accent van Lena begon me richting het einde alleen wel te storen.
Irons en Thompson zorgen er met name voor dat het niet onder een voldoende terechtkomt.

De special effects vond ik een beetje jammer. Magie moet in deze tijd toch wel wat mooier weergegeven kunnen worden. Maar het huis was van buiten wel mooi. Van binnen hebben we niet veel gezien. Aan de oppervlakte zag dat er nog wel aardig uit, maar het had beter gekund.

Om dan nog even met Twilight te vergelijken: Beautiful Creatures is leuker. Dat komt omdat het kwijlgehalte hier een stuk lager ligt. En omdat het script wat knipogen heeft. Iets wat ik onwijs miste bij Twilight.

3*

Na heel vaak deze film bekeken te hebben, vind ik hem nog steeds niet saai. Ook dit keer heb ik weer vol aandacht zitten kijken, al ken ik de plotwendingen uit mijn hoofd.
Het blijft gewoon een goed geschreven verhaal, waar de acteurs simpelweg een mooi script hebben gekregen om zich uit te kunnen leven en waar ze eer hebben van hun werk. Tenminste, ik zou een gat in de lucht springen als ik een van de acteurs was.

In het begin viel me nu op dat Crowe wat te oud lijkt als student. Maar met zijn spel maakt hij dat zeker goed. Zijn zenuwtrekjes zorgden bij mij weer voor medelijden. De oudere versies van Nash zijn zowel visueel als qua spel goed gelukt. Zijn wanen en ziekte worden zeer geloofwaardig in beeld gebracht. Wat we ook weer te danken hebben aan het script en de acteurs natuurlijk.
Ook Nash zijn weg na de plotwending blijft bijzonder om te zien.

Zoals ik al zei heb ik veel respect voor hoe Crowe, maar ook de andere acteurs hun rol hebben ingevuld. Er lijkt veel aandacht gegeven te zijn aan de geloofwaardigheid en de emoties binnen deze film. Crowe, Bettany en Harris maken nog steeds indruk op me. Maar ook/zelfs de kleinere rollen zoals de student waar Nash later mee te maken krijgt (in de bieb). Het klopt gewoon.

Ik ben blij dat ik deze op dvd heb: 5*.

Wat zijn er veel documentaires over autisme gemaakt de laatste jaren. Of lijkt dat maar zo? Aan aandacht in ieder geval geen gebrek. Dat is bij andere aandoeningen wel anders.

Laten we eens kijken wat deze toevoegd aan de anderen.

In ieder geval is Kees een amusant figuur om naar te kijken. Of je dat nu wil of niet, op een gegeven moment zal je toch in ieder geval zitten te glimlachen. Kees houdt stevig de touwtjes in handen. Het is een echte 'controlfreak'. Het lijkt me erg druk in zijn hoofd en ik zou daardoor niet met hem willen ruilen.

Dat hij van controle houdt heeft hij in ieder geval niet van vreemden. Ook zijn ouders hebben dat. In ieder geval was dat te merken toen ze hem niet los wilden laten op het moment dat ze merkten dat er iets anders aan hem was. Maar ze doen het uit liefde en dat is te zien. Wat hier in de docu te zien is, ziet er uit als ouders die veel voor hun kind overhebben.

De docu wisselt tussen vele interviews met Kees en zijn ouders. Maar ook foto's en film uit de oude doos van het gezin. En verschillende bezoeken buitenhuis. Die variatie doet de docu goed en hij loopt ook fijn door. Je krijgt zo een goed beeld van het leven van Kees. Maar ook wat dit allemaal betekent voor zijn ouders, die hun keuze overigens nog steeds heel bewust maken.

Het grootste aandachtspunt van de docu is de toekomst van Kees. Kees heeft daar een heel duidelijk beeld over en heeft moeite met alles wat niet past in dat beeld (goh, verrassend) . Alle derden proberen met hem in gesprek te blijven. En het klinkt eigenlijk behoorlijk goed wat ze doen. Ik had ook erg medelijden met de vader die tijdens een soort 'vergadering' met zijn gezin een traan liet lopen. Hij had het er zichtbaar erg moeilijk mee. Ik vond het wel een mooi moment in de docu.

Deze docu combineert een vriendelijk beeld van een gezin met prima beeldmateriaal en de aandacht op de toekomst.

3,5*

Geweldige titel. Geweldig plot.

Zoals het plot zo ongeveer beloofd worden alle cliches even aangestipt. Alle karakters en gebeurtenissen zijn aanwezig. Dus een spannende film is het natuurlijk niet, maar daar gaat het ook niet om. Verwacht spinnen in stage 1 t/m 5, die onschuldige burgers vermoorden, burgers/rappers in nieuwberichten die de titel nog even wat extra humor meegeven (leuk, leuk, leuk), een sul die de wereld moet redden enz. enz.

Dat Mendez een nette film kan maken staat met deze parodiefilm alsnog als een paal boven water. We beginnen met een mooie flash forward, in slow mo, met wat muziek op de achtergrond. Wel met een knipoog natuurlijk.
Maar ook de hoeken die gekozen zijn, de look van de spinnen en de scene opbouw met die beesten dragen bij aan de film. Verder ziet de film er kwalitatief behoorlijk goed uit voor een parodie op een B-film.
Het is geen film waar ik steeds helemaal dubbel heb gelegen van het lachen, maar wel een die me constant deed glimlachen. Hij loopt als een tierelier en is met zijn korte speelduur zo weer voorbij.

Leuke cast ook voor deze film. Ze doen het allemaal prima voor zoiets. Wel komt hun eigen karakter steeds net iets te veel om de hoek kijken. Waardoor ik het idee heb dat ik ze op straat ook wel zou mogen.
Verder heb ik het idee dat de acteurs net allemaal iets te oud en wijs zijn om het een soort hysterisch leuke komedie te maken. Wat we overhouden is dus de permanente glimlach.

Liefhebbers van Gremlins en dergelijke kunnen dit gerust eens aanzetten.

3*

Ik kan me niet herinneren dat ik deze film uit de top 250 ooit helemaal heb afgekeken. Nu vraag ik me af waarom eigenlijk niet.

Een beetje onzin op zijn tijd is weleens lekker, en laten we wel wezen, deze film bestaat uit een heleboel onzin. Maar wel met een flinterdun verhaaltje, waarbij eens in de zoveel tijd weer een nieuw personage geïntroduceerd wordt. Het is hier ook niet zo van belang. Zolang er maar gelachen kan worden. In 98 werd er uiteraard om andere dingen gelachen dan anno 14, maar sommige dingen zijn nog steeds wel grappig. Veel humor hangt aan de typetjes en in dit geval werkt het. Het is geen film waarbij ik de hele speelduur dubbel lig (wat ik wel nodig vind voor een hele hoge score), maar grappige scenes aan elkaar verbindt door middel van minder grappige scenes, of een klein beetje verhaal. Er wordt niet gemikt op een niche, voor veel mensen zal er in ieder geval wel iets grappigs in te vinden zijn.

Typetjes: het kan een hel zijn om een film door te komen met dit soort personages. De hele reeks aan grote namen in deze film doet het op een goede manier. Ik heb me aan niemand gestoord. Sommigen toverden een lach op mijn gezicht. De hoofdrolspelers zijn sowieso aangenaam om naar te kijken, want het zijn sympathieke figuren.

Nog steeds een prima filmpje, maar voor mij niet top 250 waardig.

3*

Wij hadden de hele aftiteling nodig om bij te komen. O, de muziek was ook sfeervol.

Dit is weldegelijk een (psychologische) thriller. Maar waarschijnlijk net iets meer voor dames dan voor heren, omdat er veel vrouwenthema's voorbij komen. Hij is geregeld spannend. Met de opening is meteen de toon gezet. Dat was ook een van de spannendste scene die erin zat. En brengt je meteen in de sfeer van de film. Verder zie je de enge momenten vaak wel aankomen, niet altijd zijn ze even effectief. En soms zijn ze gewoon goor. Ze waren voor mij wel effectief bij de 2 mastrubatiescenes. 1 in bad en de ander op haar kamer..
Maar eigenlijk is voor deze film de gedachtengang van Nina belangrijker. En de reden voor mijn eerste zinnen in deze alinea. Daarin zijn ze heel goed geslaagd. Ook de balletwereld is heel waarheidsgetrouw neergezet.

Dan de acteurs. Ik kan het niet laten om Ryder eerst te noemen. Wat is zij toch heerlijk grillig. Wat zij hier in die paar scenes neerzet is heel erg knap. De scene met de vijl is er een die mij mij nog als een van de besten is blijven hangen. Bij deze een dikke pluim/veer voor Winona.

Portman is natuurlijk een droom van een actrice. In The Other Boleyn Girl heeft ze me bijvoorbeeld aan het huilen gekregen. Dus aan haar is het wel toevertouwd om om vrouwen-problematiek neer te zetten. Ook hier is dat zeker weer gelukt. Je wil ook echt dat ze haar droom bereikt.

Kunis betekent waarschijnlijk in een een of andere taal sexy. Een uitstraling om jaloers op te worden. Die ogen. Ze zou zeker een goede reden zijn om lesbisch te worden. Goede vertolking van zo'n type vriendin die je in vanalles mee kan slepen.
Cassel is een geweldig goede creep. Geeft een zeer geloofwaardige rol weg. Ik wil hem niet in een donker steegje tegenkomen.
Hersey doet het goed als bezorgde (?) moeder.

Bravo trouwens voor de casting in uiterlijk van de dames. Deze thematiek en het donkere haar, trekken, lichaamsbouw (ballet) en verdere uitstraling is een grote plus.

Natuurlijk moet ook iets over de kostuums en het decor gezegd worden. Daar is ook over nagedacht. Al is het maar met iets simpels als kleuren. Er zijn veel dingen doorgezet van het verhaal en de karakters op kostuums en decor. Het decor van de voorstelling zelf was zo mooi. Ik wil die show ook een keer zien. Ook veel plussen voor de zwanen kostuums en de witte jurk de Portman aanhad bij het feest. Die wil ik ook hebben. Prachtig. Ook grappig dat het blauwe monster van Het Zwanenmeer zelf (ook mooi gemaakt), nog even droog hoi zei tegen Nina, op de premiere, in de coulissen. Dat brak even de sfeer. Ik moest lachen.

Al met al een film die je toch wel op het grote scherm gezien moet hebben. 4,5*

Nog maar 4 meningen. Laat ik er nog 1 bijzetten.

Zeer slechte teen flick die het niveau van 'onze' jaren 90 tiener tv series niet eens haalt. Het script probeert vanalles en faalt ook jammerlijk in dat alles. Men probeert wat drama en wat actie toe te voegen en eigenlijk is het gewoon allemaal slecht.

Waarschijnlijk heeft iedereen 1 acteerles gehad ofzo. Verschillende dingen zijn wel een glimlach waard, zoals het moment dat men met bulldozers het krot aan zee (waar ze wonen) afbreekt en ze nog binnen zijn en daarom 'wegrennen'. Maar dat 'wegrennen' doen ze zo sloom en apatisch dat ik dus even moest grijnzen. Een ander moment is in de krottenwijk (?) waar ze wegrennen voor de badguys en eigenlijk hebben ze de meiden al ingehaald, maar de meiden hangen aan een auto en de badguys stoppen ineens met rennen terwijl ze, als ze hun armen uit hadden gestrekt, ze al te pakken hadden gehad. Vervolgens blijven de meiden nog heel lang aan de auto hangen, maar de bestuurder (onbekend) stapt niet uit om ze te verwijderen???

Gelukkig helpen de mooie zee en mensen om deze film in ieder geval nog iets mee te geven.

1*

Deze klassieker was een hit bij ons thuis. In ons gezin is deze heel vaak gedraaid. Wat ook aangemoedigd werd door mijn vader, die het zelf gewoon een leuke film vond.

Na hem 999 keer gekeken te hebben vind ik de start toch wat te sloompjes. Het wordt goed gedaan hoor. De vrijlating van Jake uit de bak heeft wat goede momenten. Er wordt meteen gevoel voor ritme in gebracht met het lopen over de gangen. Met het teruggeven van zijn spullen leren we meteen wat over hem, terwijl hij op een debiele manier voor zijn spullen tekent.
Het vervolg bij de non is ook goed gedaan, zeker voor die tijd (met religie) heeft het leuke humor. Maar na de fim zo vaak te hebben gezien, denk ik meer: doorspoelen. Alsof we nog niet genoeg van het geloof hadden, gaan we daarna nog op bezoek bij een gospelkoor in de kerk. We weten nu in ieder geval waarom ze “on a mission from god”-zijn, zullen we maar zeggen.

Na deze intro volgt de ene naar de andere goede scene. Eigenlijk zowat van het begin tot het eind. Ondersteund door een fijn verhaal gaan The Blues Brothers op de meest lakonieke manier met hun doel om. Ik vind dat erg grappig, maar in real life en in deze tijden kan je dat maar beter niet proberen. Ik hoop dat de jeugd van nu hierdoor niet teveel puntenaftrek heeft gegeven. Het zou zonde zijn als ze het relaxte sfeertje van de film niet zouden kunnen waarderen.

Qua humor moet deze film het hebben van zijn relaxtheid, (persoonlijke) confrontaties en over the top 'spannende' achtervolgingen met heel veel kapot blik. Ook weer niet voor de realist weggelegd, maar zo lekker.

Ook de muziek is zo fijn in deze film. Gebracht door grootheden uit de muziekindustie. Het is niet strikt noodzakelijk dat zij dat doen, maar in deze film 'brengen' ze het zeker wel.
TBB zitten ook niet vast aan hun eigen genre, maar gaan bijv. in een countrybar Rawhide spelen.
Ray Charles doet me nog steeds van de bank opspringen met Shake A Tail Feather.
Aretha Franklin Think is goed gebracht en geplaatst in de film.
John Lee Hooker heeft heeft nog steeds een heerlijke break met Boom Boom Boom. De scene is eigenlijk veel te kort.
De film heeft daarnaast een fijn over the top staartje met een goede knaller als afsluiter. Die tv ook niet af kan breken, omdat men van de credits gebruik heeft gemaakt om de aceurs/zangers hun moment in de spotlights te geven. Ik vind het altijd fijn als ze dat doen.

Toen ik het lijstje acteurs/zangers doorliep, zag ik dat er een hoop helaas niet meer bij ons zijn. Ze hebben ons in ieder geval met deze film veel goede momenten gebracht.
Het acteren is hier ook zeker niet onder de maat. Iedereen doet hun ding, niemand valt uit de toon. De muzikanten worden natuurlijk geholpen doordat ze niet ver van hun eigen wereldje afzitten. Maar ik had nergens het idee dat iemand het alleen voor het geld deed of totaal niet wist hoe hij of zij een rol/cameo moest dragen. Gewoon goed dus.

Het gemiddelde hier is veel te laag.
Omdat ik hem op de beginscenes na nog steeds goed vind... En ik vind dat het de film na zoveel keren kijken niet te veel aan punten moet kosten, geef ik hem een verdiende
4,5*

Ik ben al dagen aan het denken wat ik deze film zou geven. Het is uiteindelijk een 2,5* geworden. Met name omdat hij te erg aan de trage kant is. Soms is dat wel lekker om het mysterie echt tot je te laten komen, in The Box werkte dat gewoon niet.

De film bevat wel een bepaalde dreiging, maar toch mist die iets. Het is van dit soort films uiteraard ook niet de bedoeling dat iedereen opgegeten wordt door lelijke beestjes (ander genre, natuurlijk). De dreiging was gewoon wat te sloom.

Toch ben ik wel voor X-files en King's verhalen te vinden. Dus ook voor zo'n soort film. Voor mij hoeft hij ook niet de grond in geboord te worden. Hij bevat genoeg leuke ingrediënten om hem een keer te bekijken.

Boyhood is als titel wel schattig gekozen. Laten we eens kijken of de ruim twee en een half uur durende film dat ook is.

Ten eerste kan ik je vertellen dat ik er een miniserie van heb gemaakt.

Eigenlijk ligt de film niet zwaar op de maag, en hij heeft ook wel een fijne flow. Het ene moment volgt het andere netjes op. Stroomt lekker door, ookal zit er even tussen de scenes in tijdspanne. Maar twee en een half uur is lang. En ik ben wel van het zeveren over lange lengtes. Zeker als het geen meerwaarde biedt.

Vroeger (ik weet niet of dat hier ook werd gedaan?) werd er nog weleens gesproken over het nietszeggende genre 'speelfilm'. Zo van: als het nergens in past, proppen we het maar in dat hok. Dat hok past ook wel bij deze film. Het is te goed om het soap te noemen. Het is te weinig drama om het drama te noemen. Rom zonder com past ook nog wel. Het heeft vanalles wat. En is licht verteerbaar. Mits je de lengte aankan, of er net als ik een miniserie van maakt. Ik denk dat deze film er wel in kan slagen om veel mensen gelukkig te maken. Het heeft dus ook de twee dingen waar men op dit moment naar zoekt in film: realisme en lichtverteerbaarheid. Want als het bijv. economisch slechter gaat willen we wat lichts, en vice versa.

Het idee om 12 jaar dezelfde acteurs in hun rol te volgen heeft wel wat. Het is in ieder geval stukken beter dan dat in soap x acteur 1 na 4 jaar wordt vervangen door acteur 2 (omdat Jan een ander baantje heeft gevonden ofzo) die of beter of slechter is dan acteur 1.

Je hoeft zo ook geen vreemde verouderingscapriolen uit te halen. Nog een voordeel. Scheelt ook weer in kosten voor de filmstudio. Hoewel er vast nog wel wat zijn die omkomen in het geld.

Hier zijn ook nog de momenten van gadgets en muziek genoemd als storend. Zo heb ik dat niet ervaren. Ik vond ze niet schreeuwerig in beeld. Geen schreeuwerige productplacement waarvoor je tegenwoordig aan het begin van GTST netjes een waarschuwing krijgt.

De kindacteurs zijn in het begin al leuk. Grappig om ze letterlijk te zien groeien in de film. Coltrane is al een tijd bezig maar heeft nog niet veel op zijn naam staan, zie ik. Zijn vorige films zeggen me ook niets. Nu heeft hij dan zijn eerste grote rol te pakken. Wellicht was het ook een gedoe om deze langlopende productie te doen rondom zijn andere films (en school?). Toch wel een bezig baasje dus. En het resultaat mag er ook wel zijn.

Arquette en Hawke doen het ook prima, maar ik kan geen scenes noemen waarvan ik vind dat ze eruit springen. Iets wat ik vaak nog heb voor de hogere scores.

Alle andere acteurs zijn prima gecast. Ze passen goed bij de familie of vriendenkringen. Ze doen het ook prima.

3*

Wegens gebrek aan aansprekende speelfilms op dit moment, zijn we deze in 2D OV versie gaan kijken. Een goede keus.

Ik vond hem mooi getekend/geanimeerd; de landschappen, de details van het haar bij Merida, haar paard enz. Verder vond ik de accenten een goede toevoeging.

Ook het verhaal vond ik onderhoudend. Er is veel aandacht besteed aan een komische introductie van verschillende karakters, waar in verhouding ook veel tijd in is gegaan. Ik vond kleine Merida met die grote boog trouwens te schattig voor woorden. De hoofdpersonen waren echt genoeg om in een speelfim te kunnen verschijnen.
Verder werkt de jar of dirt-grap bij mij blijkbaar nog steeds. Niet alle humor was aan mij besteed. Je kon goed merken welke er voor volwassenen en welke voor de kids waren.
Een ander pluspunt waren de wisps. Schattige dingen met even schattige geluidjes.

Na de pauze vonden de makers het blijkbaar tijd voor een ander soort verhaal. Het ging een beetje meer richting fantasy/drama en dat viel bij de heren wat minder in de smaak. Wij vonden het wel een prima deel. Ik zat zelfs weer even te sniffen dankzij een animatiefilm.
Het bleek wel weer echt een animatiefilm te zijn bij het gedeelte dat niemand moeder beer in de grote zaal echt ontdekte. Dat vond ik dan weer te onrealistisch/op kinderen gericht.

Ik vond het een leuke film en 3,5* waard.

Met een vriendin ben ik naar deze film geweest met het simpele doel gewoon lekker te lachen. Deze film is meer en minder dan dat. Het is meer omdat er ook een aantal best gevoelige momenten in zitten die de film meer geven dan een gewone, snelle Amerikaanse komedie. Het is minder omdat er ook een aantal dode momenten in zitten die de vaart te veel uit de film halen.

Wiig maakt deze film menselijk genoeg. Wilson Phillips - Hold on was de perfecte afsluiter.

3*

Ik heb weleens gehoord dat van het album een musical werd gemaakt. Leek me iets lastiger dan We will rock you, of iets van een symfo metalband, omdat daar nu eenmaal meer overeenkomsten in de muziek liggen. Symfo metalbands met een orkest en meerdere (gast)vocalisten heersen, dat weet iedereen.

Je komt bedrogen uit als je denkt dat deze docu het over de band gaat hebben. Hij doet precies wat ie beloofd. Want we mogen inderdaad meekijken als het album herschreven wordt, we krijgen de mensen te zien die aan de musical werken (achter de schermen en de cast), kijken repetities mee als de band dit ook doet, zien wat van het decor enz.

Een ding staat vast. Armstrong was niet van plan om dit zomaar los te laten en is dus erg betrokken bij alles. Toch loopt hij niet de controlfreak uit te hangen want op een gegeven moment vertrouwt hij op de creatives. Het ziet er uit als een prettige samenwerking, wat ook van beide kanten wordt bevestigd. En dat komt wel oprecht over.

Overigens horen we niets van de rest van de band. Dat is wel een gemis en een beetje vreemd ook.

Het duurde even voordat ik muzikaal wat hoorde wat ik wilde horen. Zoals WWRY vond ik het ook live beter dan wanneer ik stukken op tv zag. Dat matcht dan wel met deze, denk ik.

De docu springt van de hak op de tak, maar het loopt wel. Het loopt net. Soms lijkt het net een langdurig reclamefilmpje van de Amerikaanse Joop van den Ende waarbij net voldoende informatie wordt gegeven en de bedoeling is om je enthousiast te maken om de musical te gaan zien.

Een reclamefilmpje waarbij verschillende facetten van de musical achter elkaar zijn geplakt. Het hadden korte filmpjes kunnen zijn die ze alsnog samen in een docu hebben gezet.

Een kleine

3*

Op dit moment nummer 84 in DE LIJST, met meer dan 6000 stemmen. Er moet heel wat gebeuren wil hij gaan bewegen of verdwijnen lijkt mij.

Tijdreizen is voor deze film en na deze film op verschillende manieren benaderd. Steeds weer met andere acteurs en in verschillende genres. Het is een geliefd onderwerp, en terecht. Het spreekt tot de verbeelding en heeft talloze mogelijkheden.
In dit geval wordt de nadruk gelegd op het psychologische aspect en niet het technische, wat het genre sciencefiction misschien wel zou doen vermoeden. Met het psychologische aspect wordt direct ingesprongen op een aantal belangrijke zaken die in een kinderleven ‘mis’ kunnen gaan. Het hangt van mijn bui af, maar ik kijk voor een beetje persoonlijke diepte altijd graag naar films met ‘mensen in problemen’. Ik kan me voorstellen dat het ook fijn is om hierover te schrijven. En daarnaast is het misschien ook een makkelijke manier zijn om kijkers aan de film te binden. Dat laatste is hier beter gelukt dan in de IMDb-lijst, waar hij niet eens in voorkomt. Opvallend.

Qua acteren is het hier wel een verstandig idee om te beginnen met een flash-forward en daarna met een flash-back weer terug te gaan naar de kinderen. Niet elke scene met hen komt namelijk even goed over. Het is een bekend euvel met kinderen in het algemeen. Bovendien hebben ze hier ook nog best wat gevoelige onderwerpen die ze moeten spelen. En dat valt op die leeftijd natuurlijk niet mee. De jonge versie van Evan speelt in sommige situaties net zo droog als anderen, maar in andere valt hij weer heel positief op. Waar hij dat dan weer vandaan haalt?
De volwassenen maken de beginnersfoutjes van de kinderen weer goed. Kutcher leidt de boel zonder te overheersen. De rest volgt met een prima inlevingsvermogen. Henson liet me een keer goed schrikken. Verder moest ik een keer slikken door Smart.
Voor de acteurs in de bijrollen geldt hetzelfde, ook goed gespeeld.

Vanwege de kinderen mis ik net dat beetje extra om hem tussen mijn 4-en te zetten.
3,5*