Meningen

Inmiddels is de uitspraak er dus wel (na de vorige review) en deze is ook in de documentaire verwerkt.

De familie waar dit over gaat komt, op dat uur waarin we ze te zien krijgen, op mij over als een intelligente, weldenkende en empathische familie ergens uit de middenklasse. Ook de stiefmoeder komt niets te kort, vertelt men. Het leven van de stiefmoeder ziet er in die paar minuten die we te zien krijgen ook redelijk normaal en warm uit als ik dit vergelijk met de bezoeken aan eigen grootouders in een verzorgingshuis. Ook wordt er door familie gesproken over hoe Moeke en haar omgeving was. Wel is dat gedeelte van de docu veel te kort om een echt beeld te scheppen van haar persoon en haar leven. En dat is misschien maar goed ook, wie zijn wij als kijker om hierover te oordelen. Wel miste ik dat stuk als filmkijker.

In eerste instantie had ik hetzelfde idee als de rechters. Ja maar, had dat beter uitgezocht met de huisarts voor actie te ondernemen. Het leek erop dat de beslissing te snel genomen was. Maar Heringa heeft natuurlijk wel een soort van second opinion gevraagd bij het NVVE en goed uitgezocht wat de andere mogelijkheden waren. Ook heeft hij data waarop de stiefmoeder letterlijk heeft vermeld wat ze wilde. En heeft hij de zelfdoding opgenomen. Goed dat de stiefmoeder daaraan heeft meegewerkt, anders had ze Heringa natuurlijk wel in een heel lastig parket gebracht.

Heringa zelf heeft gelukkig de eigenschappen die ik eerder over de familie vertelde. Daarnaast is hij ook rustig en welbespraakt. Een goed persoon om in discussie te gaan over verschillende moeilijke zaken. Dit had hij ook wel nodig met de persaandacht waar hij overigens ook zelf voor heeft gekozen. Hij was nergens bang voor en stond volledig achter de keuze van Moek. Net als de overige gezinsleden die aan het woord komen.

Als je in de jaren dat je politiek interessant gaat vinden, de programma’s van de politieke partijen door gaat lezen, net als ik, zal je de standpunten van de partijen zo op kunnen dreunen. Daar geen verassingen. En ach, dat is misschien wel zo vertrouwd.

Ook kan ik wel wat met de uitspraak van de rechtbank. Ze hebben weldegelijk alles tegen het licht gehouden om tot die uitspraak te komen.

Ik snap dat het om verschillende (juridische) redenen misschien niet kan. Maar meer achtergrond had een hoger punt opgeleverd.

Voor nu een ruime 3,5*

O, en ik pleit voor een betere foto. Deze is niet zo charmant.

Het was al weer even geleden dat we naar de film waren geweest. Dus wij vonden het wel weer tijd. En dit keer dus voor deze dramafilm gekozen. In het theater, niet de bios. Wat een film als deze behoorlijk kan helpen zo zonder popcorn gooiende en mobiel checkende jeugd om je heen.

Achterover leunend kwamen we al snel in het wilde leven van Woodroof. Vermakelijk en snel in beeld gebracht kregen wij al snel een goed beeld hiervan, voor het geval we dat nog niet hadden door middel van het lezen van het plot.
Dit sloeg al snel om toen Woodroof zijn diagnose te horen kreeg. Zijn vechtlust bleef, maar hij had het er wel moeilijk mee. Eigenwijs en argwanend naar Rayon ook. Het was wel mooi om te zien hoe die twee met elkaar omgingen. Ergens rond dit gedeelte van de film krijgt de film meer diepte. En wordt het steeds gemakkelijker om met Woodroof mee te leven.
De film stopt ook net genoeg tijd in de scenes in Mexico. Waar hij wordt geholpen door een onwijs relaxte dokter. Ik kan begrijpen dat Woodroof het goed met hem kan vinden.
Zijn weg vervolgd zich als hij zichzelf en anderen gaat helpen door de club op te richten. Een handige manier om nog iets goeds te kunnen doen met je ziekte, lijkt mij, terwijl je ondertussen zakenman speelt. Opnieuw blijken Woodroof en Rayon een goed team.
Heel het script werkt op het grote scherm, maar ik vind die scenes met W & R nog het leukste en ontroerendste overkomen.

In dit geval ga ik Leto eerder noemen dan anderen. Want vanaf het eerste moment dat hij in beeld was gaf hij de film zo’n lekkere boost dat ik het naast de andere bekenden bijna jammer vond als hij niet in een scene zat. Het was te merken dat hij onderzoek had gedaan, ik vond het er heel geloofwaardig uitzien. Daarnaast had zijn karakter inderdaad een typetje kunnen worden, en gedeeltelijk was dat ook nog wel zo. Door de manier waarop hij liep (lol), keek, praatte. Maar hij gaat nergens zo over de top dat het niet meer zou passen op onze Roze Maandag (waar men helaas steeds iets normaler doet) of de Gay Parade.
Ook McConaughey was vanaf het begin zijn karakter hoor. Zeker wel. Dat was ook in alles te merken. McConaughey kreeg uiteraard het meeste te doen in het dramatische gedeelte. Ik kon aan alles aflezen dat hij ook echt leek te voelen wat hij daar hoorde te voelen. Kwam ook zeer authentiek over.
Dat geldt ook voor eigenlijk bijna alle bijrollen. Ik was alleen minder weg van Garner. In vergelijking met de anderen had ik wat moeite haar te geloven. Zij had nog wel wat verder mogen gaan vat mij betreft. De scene met de gaten in de muur was hierdoor minder goed dan hij had kunnen zijn. Maar ook met die in het ziekenhuis of op andere plekken.

Zeker een film om te zien als dit je ding is. Ik heb een minpunt, en het is niet helemaal in mijn straatje.
Vandaar 3,5*. Maar anders had hij zeker meer gekregen.

Nummer 55 van DE LIJST. Kom maar op, vanwege de titel en de acteurs verwachtte ik hier ook wel wat van.

Een hele tijd hield ik het gevoel dat dit gewoon mijn film niet was. Dat deze in ieder geval niet in mijn top kon komen. Dat had wat te maken met het taalgebruik in de dialogen, denk ik. Niet dat dit nu zo shocking was dat ik er als arm vrouwtje met mijn vingers in mijn oren vies naar heb zitten kijken. Maar het sprak me gewoon minder aan. Punt.

O, en het onderwerp is ook niet iets waar ik direct van opspring zo van “Ja, man. Dat moet ik zien!”

Het duurde dus best even voordat ik echt in het verhaal kwam. Maar dat verhaal mag er best wezen. En het werd steeds beter. Tot ik ook zeker zoiets had dat ik naar iets bovengemiddelds zat te kijken. En er best van onder de indruk was.

Tijd was natuurlijk nodig om het infiltreren aan beide kanten te laten zien, en hoewel het niet lijkt te kloppen met wat ik eerder zei, heb ik totaal geen problemen met de tijd die hiervoor is uitgetrokken. Want dat is op zo’n fijn tempo gedaan, dat alle dialogen me ook steeds beter gingen liggen.

Wat volgt is inderdaad een spannende laatste helft waarin ik me steeds afvroeg wie dit nu ging winnen. Goed gedaan.

Iedereen deed het vanaf de start van de film top. Wat waar de film natuurlijk ook door wordt geholpen is door de topcast. DiCaprio en Damon spelen deze film gewoon heel goed weg en lijken ook behoorlijk een te zijn met hun karakter. Ik was niet echt bezig met het feit dat ik naar acteurs zat te kijken.

Ook hun bazen waren heel plezierig om bezig te zien. Ik vond Nicholson zijn gezichtsuitdrukkingen op zijn plaats. Ik hou wel van zijn manier van spelen.

De bijrollen werden ook prima ingevuld.

Vanwege toch wel enige kritiek net een

4*

Deze film heb ik jaren geleden op een ochtend in voorpremière gezien samen met een vriendin. Het was uiteraard licht toen we weer buiten kwamen en ik veerde op van iedereen die maar enigszins bij me in de buurt liep. Later alleen in het donker vond ik ook maar niets. Vanwege die reden heb ik hem ook een keer op dvd gekocht.

Het leek me wel een mooie gelegenheid om hem vandaag weer eens op te zetten. Alleen, en voor het eerst op de plek waar ik nu woon.
Hij werkt nog steeds erg goed bij me. We volgen een aantal sterke chicks met picks die na een traumatische gebeurtenis (in ieder geval voor een van hen) samen een grot induiken. Voor ze de grot ingaan worden ze nog even door Juno ingelicht over de gevaren hiervan. Dan kan je jezelf er als kijker ook vast op voorbereiden.
Het begint met een aantal mooie natuurbeelden en vrij lang zijn ze alleen ook maar aan het afdalen en het klimmen. En dat is beter voor het verhaal. Ze hadden er ook zomaar een sportfilm van kunnen maken. Dat had ook prima gewerkt als film op zich. Uiteraard gaan ze hier wat stappen verder. Dat gebeurd op een rustig tempo, maar tegelijkertijd ook snel genoeg. De film duurt ook niet heel lang, dus enigszins opschieten is wel handig.
Ik vond het mooi om te zien dat de meiden blijven vechten voor hun leven en soms ook voor elkaar. Ze geven zich niet zomaar gewonnen voor deze wezens, gebruiken wat ze hebben en leren snel genoeg. Verder is er wat symboliek op een mooie manier toegepast in deze film. En hij heeft geen happy end. Dat is ook weleens plezierig. Ik zat nog even te denken over favoriete scenes die ik kon noemen, maar dan moet ik zo ongeveer de hele film gaan noemen. Hij kijkt ook na een paar keer nog steeds lekker weg. Of eigenlijk juist niet, want ik vind hem stiekem nog steeds soms eng.

De actrices brengen de karakters tot leven. Er zijn er een stel bij die heel gemakkelijk typetjes hadden kunnen worden, maar deze actrices gebruiken deze eigenschappen meer als geïntegreerd deel van hun karakter. Gelukkig maar.
De wezens zijn gelukkig gespeeld en niet digitaal toegevoegd. Ook zijn ze een leuke kruising tussen iets menselijks en iets dierlijks. Dat maakt het alleen maar beter. Ook de grotten zagen er prima uit.

Ik vind hem nog steeds erg goed. Dus ik doe eens gek en geef hem gewoon
5*

Verschrikkelijk lelijke en oninteressante film. Er wordt niets nieuws vermeld dan wat we al weten (maar er wordt wel gedaan alsof het heel boeiend is) en het verhaaltje is zo iel als maar zijn kan. Even dacht ik dat het nog iets ging worden. Maar dat was wel laat, toen die vriend van hun ook bezeten werd. Op dat moment kreeg ik wel even een adrenalinestootje. Ik zou alleen niet weten waarom. En dat was ook weer zo over.

De handycam is hier op de meest verschikkelijke manier gebruikt. Nee, dat is niet waar. Dat zou zijn als we de hele film naar onscherp beeld hadden gekeken ofzo. Maar er wordt maar lukraak wat geschoten, en er lijkt nooit gefocust te worden op wat er echt gebeurd. Men zwabbert maar wat heen en weer met dat ding. Bijna net zo vermoeiend als 3D kijken.

Ik vind ook dat ik te weinig echte stukken exorcisme heb gezien om het acteerwerk echt boeiend te vinden. De later bezeten vriend en de moeder doen het misschien nog het beste.

Een welverdiende ster voor de scene ergens tegen het einde en de bekende krakende botten, want die blijven leuk.
1*

Leuk om een keer gezien te hebben, maar meer ook niet.

Uiteraard probeert Cohen weer te shockeren, maar ik vraag me af bij wie dat nog lukt? Ongeveer de helft van de grappen werkten bij mij.

3*

Wij vrouwen zijn af en toe goed in het zelf ontwikkelen van relatieproblemen, nietwaar? Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Welnee, pik er gewoon het meest problematische geval uit en huilen maar. Deze klassieker en genoeg andere films en boeken staan er vol mee. Als de vonk met de (lelijke) buurman meteen oversloeg en er binnen een uur getrouwd wordt is er namelijk ook niets aan.

Baby is wel erg naïef hier. Maar vooruit, in ‘63 waren de tijden anders en eigenlijk klopt het beeld wel. Ze werkte me nogal op mijn zenuwen. Ik snap er ook niets van waarom Johnny en die danseres zo snel om zijn van enigszins minachting naar diepe vriendschap en dus liefde. Heel raar om die danseres bij Baby in de armen te zien vallen. Het zullen de hormonen zijn ofzo?
Qua dansen zit het bij het animatiestel wel goed. En ook leuk om Baby zo onwennig te zien beginnen. The time of my life blijft wel ok om te zien. Verder op dansgebied weinig hoogstaands.

Het soapniveau blijft door iedereen gehanteerd voor het acteren. Gaat er dus mee door.

Voor deze klassieker een
2,5*

Na de vorige docu was ik wel benieuwd of de stijl hiervan hetzelfde zou zijn. Ook omdat de regie door iemand anders is gedaan. Dit blijkt zo te zijn.

Deze gaat over de heel wat jongere Patricia met DIS. Hier wel DIS in de titel, maar wel grappig verwerkt. Het trekt de aandacht.

We zien haar met haar ouders in een interview op het moment dat er net wat dingen voor haar staan te gebeuren in de wondere wereld van therapie. Haar ouders kunnen er uiteraard niet veel mee. Natuurlijk niet, daar zijn psychiaters e.d. voor uitgevonden.

Grappig is dat haar vader denkt dat werken alles op kan lossen. Waarschijnlijk bedoelt hij afleiding zoeken en vol in het leven staan ofzo? Dat zou ook verklaren waarom hij een paar keer zegt dat Patricia niet meer zingt en danst. Hij en haar moeder bedoelen het in ieder geval goed. En Patricia weet dat ook dus dat is mooi. Het lijken in ieder geval ook liefdevolle ouders. Met haar vader die vanalles wil doen met Patricia’s verkrachter, met haar spullen sleept en haar moeder die met haar knuffels speelt in de auto.

Raar dat we op het einde ineens de vriend van Patricia krijgen te zien. Dat soort dingen maken de docu wel wat onsamenhangend.

Hier is er geen bestaande relatie met de regisseuse, maar matcht haar naam juist wel aan een van Patricia’s persoonlijkheden. Uiteraard wordt dat ook nog even belicht, maar er wordt niet diep genoeg op ingegaan. Het lijkt er nu voor de lol van de regisseuse ingestopt te zijn. De interviews zijn niet open genoeg om echt een goed beeld te krijgen van Patricia. Het blijft netjes en enigszins op afstand. Ik had liever een grondiger onderzoek naar DIS gezien, want het is wel interessant. Dan pak ik mijn boeken er maar weer bij?

3*

Occupy. Ik ben er nooit heel positief over geweest, want ik verweet ze dat ze veel dingen wilden, maar geen echte oplossingen bedachten voor de problemen. En vanwege de problemen die er in de kampen ontstonden. Dan kan je zeggen: rotte appels heb je overal, maar dat is niet handig als je een ideologie staat te verkondigen.

Via kranten en video van de media, maar ook de website van de groep werd het imago niet veel beter. Laten we eens kijken of deze documentaire het beter doet.

We maken eerst kennis met wat mensen van de groep. Sommigen hebben al meer een echte visie. Anderen zijn teleurgesteld in het leven zoals het is en zijn op zoek naar een groep om bij te horen. Voor het laatste kan je in therapie, maar groepstherapie in een tentenkamp is natuurlijk veel gezelliger. Toch?

Occupy trekt veel verschillende mensen aan, blijkt ook uit de docu. In sommige media had de groep nogal eens wat last dat ze niet wisten wie ze naar voren moesten schuiven voor interviews. Dat ging hier een stuk beter. Een aantal mensen wisten echt wel waar ze mee bezig waren. En toch bleef het voor anderen ook gewoon gezellig. Of een manier om herrie te schoppen.

Maar herrie schoppen werd ook van buiten het kamp naar Occupy gedaan, zoals de docu geregeld laat zien. Vooral uitgaande jongeren zijn niet angstig om hen recht voor hun raap aan te spreken. Mensen met wat belangrijkere baantjes durven een stuk minder. Het levert beide niet de discussies op die Occupy als groep verder kan helpen. Wel komt de burgemeester een keer de tent binnen die vervolgens te maken krijgt met wat grappige Occupy etiquette: mensen na-papegaaien (hallo Wilders!) en met je handen de lamp vervangen (sorry, Bollywood).

Na een tijdje wordt de groep kleiner en staat de boel op instorten. En visie was er, maar de manier van uitvoeren rammelt nog. Ook hier wordt weer verklaart dat alleen bewustmaking het doel was en volgen we onze ‘hoofdpersonen’ na Occupy. Ieder blijft positief en creatief zoeken naar zijn of haar plek in de wereld. Dat is een goed ding.

Mooi kijkje in de keuken van Occupy met af en toe een quote van een filosoof er tussendoor.

3,5*

Wij zijn hier via de Veronica voorpremiere geweest. Ondanks dat ie daar veel sterren kreeg was ik nog niet echt warmgelopen door het lezen van het plot. Maar ach, gratis griezelen, wie zegt daar nou nee tegen?

Als de film begint wordt je meteen getracteerd met een van de beste scenes. Ik was meteen weg van het huis, de Spaanse vrouw en de Spaanse taal. Daarna moest ik helaas weer even terug naar het hier en nu. Gelukkig al snel onderbroken door mevr. Garnush. Ik vond haar ook meteen al leuk. De actrice speelde haar de hele film geweldig (ik wilde bijna gezellig tikken ) en haar grime was ook leuk gedaan. Laat je niet misleiden door trailers of foto's. In de film is ze stukken leuker en enger.

Ik ben achteraf het meest blij met de sfeer binnen het 'Spaanse huis'. De andere waren ook best aardig, maar ik kreeg ook vaak het idee dat ik het al eerder en beter had gezien. En ik kon vrij vaak voorspellen wat er ging gebeuren. De eerste seconde dat ik haar lieve kitten zag wist ik dat die het niet ging overleven. - De autoscene na het doekje. Doekje en de scene waren verder wel leuk. - In de garage met mevr. achter het doek. - De bedscene.

De schaduw- en herriescenes vond ik minder geslaagd. Ik heb er niet mee gegriezeld en ook niet mee gelachen. Wel beter was de grafscene waar Christine een arm van mevr. om zich heen kreeg en een tik kreeg van het kruis.

Deze film is vooral een aanrader voor de mensen die mevr. Garnush beter willen kennen. Verder ook nog voor wat vieze- en schrikmomenten. Mijn broertje schok op andere momenten. Dat was wel grappig. Verder was al het Spaanse een flinke plus voor deze film.