Meningen

Ik kan me niet herinneren dat ik deze eerder heb gezien. Of een ieder geval niet helemaal. Vat dat betreft is Moviemeter ook een prima middel om dit bij te houden. Of anders zit er meestal wel iemand bij me die dan zegt “Die hebben we al gezien hoor”.

Het einde komt me nog het meest bekend voor. Ergens herinner ik me nog wel dat ik bang was voor die snelle bewegingen van die enge, impulsieve mevrouw. Verder bleef het nog even blank.
De film komt nog steeds niet verouderd over. Behalve wat kapsels en kleding dan, maar daar doe je weinig aan. Enge stalkers waren er vroeger, zijn er nu, en er zullen er ook nog wel meer volgen. Tenzij we een soort pil of operatie kunnen verzinnen waardoor dit stopt. Of natuurlijk door therapie of... tot iedereen dood is.

De film is rustig opgebouwd en er is gelukkig geen slasher van gemaakt. Daardoor hebben de acteurs de tijd om hun personages op te bouwen en af en te wat dieper te graven. Goed gespeeld door Close en Douglas. Ik vind wel weer het kind jammer. Het valt vaak te verwachten, maar in het echt snapt zo’n jong kind al niet wat er gebeurd. Als het dit moet spelen komt het mogelijk nog onechter over. Ik vind het bijvoorbeeld jammer dat ze dat telefoongesprek, met haar vader aan de andere kant, gewoon niet echt hebben gedaan. De pauzes tussen haar gedeeltes kloppen niet.
Jammer in het verhaal is trouwens ook dat het kind gewoon doorslaapt tijdens de climax. Ik sliep ook altijd heel vast, maar hier had ik niet doorheen geslapen hoor! En zonde dat ze in de scene in de keuken al zo lang dat mes hebben laten zien voordat Close die daadwerkelijk pakt. Zo zie je dat natuurlijk al veel te snel aankomen.

Dankzij een goed acterende Close en Douglas en een behoorlijk script (met wat rare foutjes, in uitvoering) is deze film nog steeds goed te bekijken. Ik zeg:
3,5*

Toen ik deze film voor het eerst zag, had ik naderhand een nachtmerrie. Ik droomde dat ik zwanger was van een vlieg en er een reuzenlarf in me groeide. Een goede manier om omgewenste zwangerschappen bij de jeugd te voorkomen, zullen we maar zeggen. Lol.
De film is van '86. Vier jaar na mijn geboorte, maar ik heb hem pas op tv gezien. Wanneer dat precies was weet ik niet meer. Hij is me altijd bijgebleven en eens in de zoveel tijd zet ik hem weer aan.

The Fly mag toch wel een klassieker genoemd worden. Ik neem aan dat iedereen weleens van de film heeft gehoord of hem heeft gezien. Het origineel heb ik overigens niet gezien. Het vervolg dan weer wel.
Zoals vele klassiekers heeft ook deze een verhaal waarop het kan steunen. Zelfs na al die tijd. De personages komen nog steeds redelijk modern over. Waarschijnlijk omdat ze kritisch zijn. En verder over het algemeen hun hersens en wat humor gebruiken. Die vrouw van de bar, die eigenlijk maar een bijrol heeft, doet dat zelfs nog.
Maar waar de film het meeste mensen mee heeft geraakt is de transformatie van de uitvinder tot een vlieg. Vroeger keek ik al vies naar het moment dat hij zijn nagels eraf pulkte en alles wat daarna kwam. Nu is dat niet anders. Ik vind het nog steeds erg mooi (?) en geloofwaardig gedaan. Zo zie je maar weer dat CGI helemaal geen must is. De gore spat van het scherm, maar ik vind het knap als iemand weg zou kunnen kijken of de film uit zou kunnen zetten. Ik zit na die jaren nog steeds aan het beeld gekluisterd.
Maar gore is maar gore als je er geen verhaal achter zet. Deze film combineert het met de innerlijke transformatie van Brundle. Een goede match die je meeneemt in de gedachtegangen van de uitvinder als hij eerst een soort mutant met superkrachten wordt. Om daarna toch in te moeten zien dat dit niet juist is. En zijn aftakeling die daarna volgt, tot het emotionele einde. Die na al die keren kijken nog steeds de juiste snaar raakt.

Voor deze film verdient Goldblum heel wat lof. Hij krijgt een mooie rol om te spelen, maar doet er ook wat mee. Je kan zien hoe hij in de loop van de film veranderd tot de vlieg. Wat het doet met zijn psyche.
Voor de rest is iedereen geloofwaardig. Geen vuurwerk bij hen, maar als het na al die jaren nog steeds staat, dan is dat ook wel wat waard.

Films met een hoge herbekijkwaarde vanwege een goed verhaal en goed spel (en goede effecten) verdienen ook een goed punt.
4*

Als je zoveel jaar na dato een docu gaat maken is het wel handig als je met wat unieks komt. Anders heeft het natuurlijk niet veel toegevoegde waarde. Helaas heeft deze docu dat niet.

Wel slim van ze om voornamelijk in te springen op de jaren na de meeste hoogtepunten van Queen, zodat er meer van zijn solocarrière te zien is. Maar dan nog. Dat interview in zijn rode bretels had ik al eens gezien, geloof ik. De nieuwe interviews met bijvoorbeeld de bandleden zijn dan weer een goede toevoeging. Je hoeft geen die hard te zijn om de grote lijnen van deze docu al te weten.

Wel wordt er op de juiste momenten afgewisseld tussen interviews met Freddie, de band, management, livebeelden en videoclips. Ik heb me absoluut niet verveeld. Dat kan ook niet, want Freddie was en blijft natuurlijk een entertainer.

Nieuw voor mij waren de invloed van Paul Prenter en ik vond de ergernis van de band en de extra info van Montserrat Caballe ook wel leuk om te zien.

3*

Slechte belichting. En ook het behang ziet er hier slecht uit. Ik hoop maar dat Ikea niet gesponsord heeft. Maar Ikea is eigenlijk meer van de tl-buizen, dus ik gok van niet.

Er zitten wel sommige grappige momenten in, en gelukkig durft de film geregeld sarcastisch te zijn. Maar er zitten ook veel saaie en dus slecht belichte momenten in. Dat stoorde mij wel.

Ik geloofde wel dat deze mensen echt in Zweden in de politiek rondlopen.

Verder was ik blij dat de film niet zo lang duurde. Ik had het eigenlijk zelfs al wel eerder gezien.

1,5*