Meningen

Tja, hij begon best mooi en sfeervol. Een beetje als de ouderwetse vampierfilms. Maar helaas sloeg de film toch al vrij snel op hol. De beelden zagen er steeds meer uit alsof ze uit de computer getoverd waren. Uiteraard zijn ze dat in de hele film, maar in het begin was dat veel minder storend.

De combinatie van vampieren en politiek werkte hier ook niet als leuk extraatje. Zelfs niet als komische factor. Uiteraard moet je als producent wat ‘unieks’ gaan bedenken om het volk naar de bios te trekken voor de zoveelste vampierenfilm, maar dit was best wel slap. Om er dan maar af en toe snel een preek in te gooien van iemand met een top hat. Op een bedje van epische muziek. Om vervolgens door te gaan naar een een of ander slachtveld vol vampieren. Nou nee, laat maar zitten.

De actie stoorde me ook. Dat gedoe met die trein en met die paarden zag er wel erg nep uit en was nogal over de top.

Aangezien de film niet bepaald serieus te nemen is heb ik daar met het acteren ook maar niet op gelet. Het paste wel bij de film, maar was niets bijzonders.

Zonde dat Tim Burton’s naam hierop staat. Helaas kan niemand alleen maar geweldige dingen maken.

2,5*

Alice in Wonderland, door Tim Burton met zijn zowat vaste team. Toen ik zo'n jaar geleden hoorde dat hij eraan kwam, kon ik niet wachten tot het zover was. En toen werd het echt 14 maart en hebben we voor de 2e voorstelling 's avonds maar gereserveerd, omdat die vroeger in de avond al vol zat. Ook nu zat de zaal weer bijna helemaal vol, in onze '3D zaal' van de Euroscoop.

Brilletje op en even helemaal weg en wegzakken in Wonderland. Om daar dan maar te beginnen. Het zag er allemaal mooi uit. Ik was blij om hier en daar wat van Burton's 'hout' te zien. En krulletjes. En wat duisternis. Ik zag helaas iets meer Disney dan Burton. En ik vond dat Wonderland zijn eigen geflipte karakter een beetje kwijt raakte. En dat vond ik toch erg zonde. Kost de film wat aan waardering.

Dan de cast. Ik was weer erg blij om Depp & Carter te zien. Ze zijn inmiddels een berucht stel in Burton's wereld. En terecht. Ze helpen om de wonderlijke wereld en de karakters erin tot leven te laten komen.
De gekozen Alice was o.k. Geen enorme tegenvaller of opvallende persoonlijkheid.
Chess en rupsje waren lief. Leuk dat ze er waren, goed ingesproken.
De andere karakters kwamen snel en waren ook weer snel weg. Ik had gehoopt dat ook zij mochten bouwen aan Wonderland, zo gek als het is. Jammergenoeg was het vat dat betreft meer Alice light.

De kostuums ben ik dan weer zeer over te spreken. Met veel aandacht voor detail. De jurken waren mooi om te zien, lekker vol, mooie kleuren. Het rode jurkje van Alice is mijn favoriet, denk ik.

Het einde was niet geniaal, waar ik nog het meeste mee zat was de speech van Alice tegen haar bekenden weer terug in saai-land. Zo misplaatst. Laat dat kind toch fijn verder dromen.

Waarom dan toch 4*, zou je denken? Voordat ik hem zag dacht ik dat hij van mij 5+ sterren ging krijgen. En ook een een topper zou worden in mijn lijstje. De verwachtingen zijn niet geheel ingelost, maar door de liefde die Burton, Depp en Carter erin hebben gestoken, vind ik hem erg de moeite waard. Bovendien houd ik van het verhaal van Alice in Wonderland, en heeft dit verhaal zoveel in zich dat het zelfs met een veel slechter team nog wat zou zijn. Als laatste is de tijd voorbij gevlogen.
Alice in Wonderland van Burton & Disney bleek geen lekkere trip, maar toch een fijn reisje. 4*

We volgen hier een aantal eind twintigers, en begin dertigers die een mooi leven lijken te hebben. Ze hebben het druk, vertellen dat ze dingen doen waarvan ze waarschijnlijk denken dat anderen daarvan dromen.

Maar na 10 minuten houdt de regiseuze ermee op en wordt er geen mooi weer meer gespeeld. De maskers gaan af en de muren vallen om. Hier krijgen we het ware gezicht van de geïnterviewden te zien. En juist daar wordt het interessant.

Zelf vind ik het altijd wel prettig om te horen dat het anderen ook niet altijd aan komt waaien. Vat dat betreft was deze docu een schot in de roos. Na die eerste minuten durven de geïnterviewden steeds meer van hun echte leven te laten zien. Het is natuurlijk niet voor niets dat dit vaak achter gesloten deuren bijft. Iedereen hoort slim, knap, lief, interessant, getallenteerd enz. te zijn in het hier en nu. Dat zie je ook aan alles in deze tijd en deze docu stipt deze zaken steeds kort even aan. Iedereen die voor zichzelf besluit, of als anderen dat doen, dat ze niet top notch zijn, worden daarop afgerekend. En dat in een tijd waarin eigenlijk alles zou moeten kunnen. Zoals ik al zei, dit alles wordt benoemd.

De gesprekken met de geïnterviewden spreken eigenlijk voor zich. De interviews hoeven ook amper aan elkaar gepraat te worden.

Rot was het bijvoorbeeld om te horen dat die jongen nog geen pond had verdient in de anderhalf jaar dat hij in Londen zat. Zo zit deze docu vol met mooie, of eigenlijke minder mooie quotes.

Technisch gezien waren de shots met tegenlicht in volle zon waren wel erg scherp. Maar verder ziet de docu er mooi uit, loopt hij lekker door en zet hij met de beelden en muziek wel een hip sfeertje neer. Leuk ook wat ze op het einde hebben gedaan met de camera.

Goed dat ze tegen het einde nog wat kritische vragen stelde en niet totaal meeging in de verhalen van de geïnterviewden. Dat zorgde voor weer een ander perspectief.

Vervolgens gaan ze naar de oplossingen kijken: pillen en/of therapie. En worden ze wat filosofisch. Maar het perfectionisme blijft.....

Bij mij ook.

3,5*

Na Alles is liefde deze ook eens aangezet. Ik vond AIL niet zo heel bijzonder, omdat ik Love Actually al in mijn hoofd had zitten en die al best wel grappig vond. Daar kon een Nederlandse film niet overheen, dacht ik. En dat gebeurde ook niet.

Het verhaal van deze film staat los van AIL. Maar niet van verschillend soap materiaal. Er is wat komedie en drama in verwerkt. En dat is goed gedaan en afgewisseld. Ik heb ook verschillende keren gelachen om stomme situaties. Gehuild heb ik natuurlijk niet. Dat is me nog nooit overkomen met drama op soap niveau. In deze film zijn weer wat lijntjes aan elkaar geknoopt, al liggen ze allemaal wat dichter bij elkaar dan bij AIL. Het werkt allebei.

Het einde is uiteraard weer op voorhand te voorspellen.

Heel acterend Nederland is weer tevoorschijn getoverd om deze film te maken. In dit geval heb ik me aan niemand geïrriteerd. Alleen aan het feit dat ik om de paar minuten “he, daar is Pietje” riep tegen mijn buurman. Niet handig als je in de mindset van een film probeert te komen en je steeds wordt afgeleid door het volgende bekende hoofd.

Alle hoofd- en bijrollen worden prima ingevuld.

3*

Nummer 167 in DE LIJST m* f*: American Gangsta. Met zo’n titel kan het al niet meer mis gaan.

157 Minuten is te lang voor deze film. Het begin is nog wel te doen. De introductie van de karakters dus ook. Maar het middenstuk is veel te lang uitgesponnen. Er gebeurt veel van hetzelfde, waarbij niet echt is te onderscheiden of je het al eerder hebt gezien, stel dat je even van de film weggeweest zou zijn. Schieten, kroegje in en uit, dames. Gaap, op een gegeven moment had ik het wel gezien.
Pas net voor het laatste uur begint het weer meer te lopen. Hoewel hier weinig echt spannends of verrassends gebeurt, kijkt dit gedeelte wel lekker weg.

De hoofdrolspelers praten te monotoon. Dat zorgt ervoor dat dit verhaal wat me toch al niet echt interesseert nog iets moeilijker te verteren is. Ze moeten het hier vat mij betreft meer hebben van het non verbale gedeelte. Hoewel dat er ook niet zo bovenuit springt dat het vat mij betreft in DE LIJST thuishoort. Een van de laatste dialogen in het verhoor was wel redelijk genieten. Ook hier weer niet echt iets bijzonders, maar een aardig popcornmoment.
De bijrollen krijgen door de manier van acteren van de hoofdrolspelers meer kans om op gelijke hoogte met hen te komen. Toch aardig van ze. De spelers van de bijrollen doen het prima. En komen dus ook op gelijke hoogte.

2*

Nederland begint het steeds meer te leren: speelfilms in verschillende genres op vergelijkbaar niveau met andere landen maken. Ook deze komt best mee.

App zoekt zijn heil in een hip onderwerp en hoe dit mis kan gaan. Heel erg mis kan gaan. In mindere mate is het nog niet eens zo erg ver een van ons bed show. Het is enkel behoorlijk gedramatiseerd om er een spannende film van te kunnen maken.
Men heeft goed gekeken naar hoe de concurrentie dit soort films maakt, en kopieert daarvan wat ze kunnen gebruiken. Daarin zijn, vind ik, best slimme keuzes gemaakt. Het verhaal loopt lekker door, in goed tempo. En dat moet ook wel. 80 Minuten is kort te noemen voor een film.
Dat betekent dat er snel wordt geïntroduceerd, snel slachtoffers vallen, en het hoofdkarakter ook snel met een oplossing moet komen. Het lijkt me daarom stug dat iemand zich hier snel mee verveelt.
Waar men wel steken laat vallen is op het einde. Daar lijkt men even niet meer te weten hoe ze dit nou af kunnen ronden. Hoewel ze een vrij standaard idee hiervoor volgen komt het niet goed over.
Ook jammer is dat onze surround sound moeite had met het geluid. Er zit een rare dynamiek in de film die ervoor zorgt dat acteurs iets moeilijker te verstaan zijn en als je het geluid dan harder zet, je op spannende momenten ineens teveel uit je speakers hoort komen.

De acteurs zijn over het algemeen prima gekozen en doen het netjes, maar niet bijzonder. Hoeksta draagt de film op de juiste manier. Ravelli en Van Eeuwen lijken hier helaas niet echt in hun rol te komen. Het komt niet echt over. Hoewel Ravelli maar een kleine rol in een paar scènes heeft ze toch wel wat belangrijks te doen. Zonde dat ze dan juist daar tekortschiet.

3*

Goed om te zien dat deze jongeren fijne herinneringen hebben aan hun tijd in het AZC. Overigens zou ik in een verstandsverbijsering ook zo aan een voetbalclub hebben gedacht bij het horen van die afkorting. Zeker als het uit de mond van een jongen komt.

Want voetbal en asielzoekers is een goede combo. Rap en asielzoekers ook. Heb er al veel van voorbij zien komen en nu dus nog wat meer. Deze docu kan natuurlijk een manier zijn voor naamsbekendheid bij je doelgroep. Weten ze meteen waar je vandaan komt en hoe je in het leven staat. Niet onbelangrijk in het wereldje. Started from the bottom....

Gelukkig voor mij zag ik ook nog een violiste voorbij komen. Voor de afwisseling. Uiteraard wordt er in traditionele muziek gebruik gemaakt van de viool, dus dat is niet gek.

De jongeren gaan met enkele anderen terug naar de plek waar ze veel tijd hebben doorgebracht met de leeftijdsgroep die ook in een AZC zaten. Uiteraard hebben ze daar hun contacten opgebouwd. En missen ze die mensen. Gelukkig worden de herinneringen niet overschaduwd door de andere mogelijke aspecten van het AZC zelf. Maar als kind ervaar je dat, neem ik aan, ook anders dan als volwassene.

Dat niemand alles voor niets krijgt en iedereen zelf zijn eigen contacten moeten onderhouden merken ook deze jongeren. We volgen jongens en meiden, uit verschillende landen, die allemaal, net als velen van deze generatie, gok ik, goed Nederlands spreken en een leven hier aan het opbouwen zijn. Het zou voor de variatie wel leuk zijn geweest als er ook minder aangepaste jongeren en gezinnen te zien zouden zijn. Hoewel me dat voor hun situatie hier misschien niet de meest voor de hand liggende keuze lijkt.

Qua stijl vond ik de beelden van handen over de muur wel wat hebben. Dat gechat midden op het scherm past dan wel bij het heden, maar begon me na een tijdje best te irriteren.

Mensen die gewend zijn om mensen van andere culturen van deze generatie tegen te komen kunnen deze docu wel overslaan. Grote kans dat hij overeenkomt met het idee wat je toch al hebt. Er wordt te weinig ingegaan op het emotionele gedeelte van hun verleden of hoe een AZC werkt om verder iets toe te voegen. Mensen die tegen iets scherpere taal kunnen, zouden ook de serie Rot op naar je eigen land kunnen proberen.

2*

Mensen die 3* en minder hebben gestemd, bedankt. Jullie hebben het gras alvast voor mijn voeten weggemaaid.

Ik ben gisteren met een paar anderen geweest die hem graag wilden zien in 3D. Ik verwachtte na het lezen van het verhaal en het zien van de trailer niet veel. Maar wel vermaak.

Dat is precies wat ik kreeg. Het was mooi om te zien allemaal en weereens iets anders in 3D. Al moet ik zeggen dat 160 minuten naar zo'n film kijken wat teveel van mijn hoofd vraagt dan bijv. een filmpje als Pandadroom. Resultaat na deze film, zeker het eindgevecht: hoofdpijn, en niet zo zuinig. Gelukkig gingen we dan nog naar een bios met pauze.

Voordeel van deze manier van filmen is meer diepte. Het beeld lijkt zo ook wat donkerder, zodat dat meer sfeer geeft.

Het verhaaltje stelde niet veel voor. Ik las ergens dat hij vergeleken wordt met 'Pocahontas in space' en dat als de Navi groen geweest zouden zijn het helemaal een ecofeest zou zijn. Heerlijk toch, dat commentaar?

Ik vond het erg moeilijk om empathie op te brengen voor deze blauwe wezens. Het kon me eigenlijk niet zo veel schelen of hun wereld nu verging of niet. Volgend jaar hebben we namelijk wel weer een nieuwe versie van dit paradijs in de bios. En van goed acteren was ook geen sprake, helaas.

Vorig jaar hadden we het groene plantje van prins Nuada in Hellboy 2. Dit jaar de navi. Volgend jaar...?

Wat ik hoop is dat de hype voor de mooie leegte van deze film wat naar de achtergrond is verdrongen. Zodat er weer plaats is voor Alice van Burton, waar ik veel meer van verwacht.

Deze krijgt 3* van mij.