Meningen

Als je bijvoorbeeld gewend bent om op renaissance fairs te lopen (zoals ikzelf) en dat met een korrel zout kan nemen (zoals ikzelf), dan ga je deze film wel leuk vinden.

Aniston en Rudd (leuk stel hier) doen dit goed en dat geldt eigenlijk ook voor alle bijrollen. Men mag hier fijn spiritueel lopen doen, en snelle en doeltreffende moppen tappen, en dat pakt prima uit. De spiegelscene duurde voor mij alleen wel te lang.

Ik heb me anderhalf uur goed vermaakt.
3,5*

Werkelijk te flauwe film. Van het plot zou nog wel wat te maken zijn, maar het bleef bij plat vermaak. Ook als je deze als parodie zou zien, vind ik hem niet geslaagd.

Logisch dus, dat de acteurs hier ook in leken te staan alsof dit enkel een manier van snel geld verdienen (met wat lol) was.

1,5* Lijkt me genoeg voor deze film.

Wow, Wayne’s World is weer op tv. En ik had hem na tig keer kijken nog niet beoordeeld. Een goede reden om dat nu eens te doen. En te proberen hier een serieuze review van te maken.

Een stel idioten, ehm, muziekliefhebbers in een kelder met hun eigen programma. Het past in het plaatje en uiteraard moest het ooit een keer gemaakt worden. En dat is hier gewoon goed gedaan. Want ik zit nog steeds te lachen, nadat ik hem al zo vaak heb gezien.

Apart dat een film met een plotje van 3 regels dit voor elkaar kan krijgen. Als je een goed script schrijft, is het blijkbaar mogelijk. Zoals ik als zei past het bij de doelgroep die ook prima in staat is om zichzelf niet al te serieus te nemen. Dus is deze relatief korte film prima door te komen. Met vrienden en een biertje in je hand of alleen, het maakt niet zoveel uit.

Zet Myers en Carvey samen met een pruik op, en je hebt een leuke avond. Beste vrienden voor 90 minuten. Het werkt. Typetjes en een echte sidekick, kotswaardig is het hier absoluut niet.

Lowe doet met weinig veel. Trekt af en toe een zuur gezicht, brabbelt wat zakenmannentaal met de andere acteurs voor de bijrollen. Ik vond hem hier zeker wel grappig.

Jammer dat Carrere’s wel echt zong, maar haar bas aan het faken is. Dat zag er maar typisch uit.

Alle gare langharigen zijn prima ingevuld. Lijken me handige en relaxte rollen en dat zijn het waarschijnlijk ook. En wat extra aandacht voor Alice Cooper. Ik lag nog steeds in een deuk om zijn cameo.

3,5*

Dit is de eerste documentaire die ik de afgelopen dagen over een bepaalde leeftijdscategorie heb gekeken. Uiteraard ben ik al 'lang' geleden 18 geweest en ik vroeg me af of deze docu me iets nieuws kon vertellen over jongens van deze leeftijd.

Het antwoord daarop is: nee.

Het positieve van jongens van deze leeftijd is dat ze over het algemeen het hart op de tong hebben liggen. Heel handig is dat. Laten deze jongens nu eens net zo zijn. Dit betekent dat er veel wordt gepraat over hun lichaam, seks, feesten en hun toekomstvisie. Goh, verassend! Maar het is ook iets waar ze op deze leeftijd veel mee bezig zijn. Dus het zou vreemd zijn als het niet aan bod zou komen.

Deze jongens komen over alsof ze in ieder geval vrij zelfverzekerd zijn. Gelukkig zijn het geen opscheppers. Maar wijzer word ik er niet van. Uiteraard zit er niet veel verschil van 18 jarigen van 'vroeger' en nu. Iedereen gaat in de basis dezelfde ontwikkeling door. Dat blijkt wel. Bovendien zit er niet veel verschil in de cultuur van toen ik 18 was en nu, dus ook daar weinig verassingen.

Wat wel te verwachten is, is een groep jongens die bij elkaar is gezet om te praten over wat hen bezig houdt. Ik vind het eigenlijk wel jammer dat er niet voor gekozen is om de jongens in hun eigen thuissituatie te filmen. Ookal is dat waarschijnlijk een heel gedoe met privacy en dergelijke. Het had de docu zeker boeiender gemaakt.

Wat we nu hebben is een groep die elkaar niet kent, en dus netjes en zelfverzekerd aan elkaar en de camera verteld over de gekozen onderwerpen.

Die gekozen onderwerpen krijgen allemaal wat vreemd gekozen, verheven titels die wat powerpoint-achtig worden aangekondigd. Zonder verdere opsmuk. Net alsof dit is gedaan om het verder overmatige gebruik van de zwart-wit filter wat te balanceren. Want echt mensen, ik vraag me nogal af waarom dit zovaak is gedaan. Het gaat niet om het verleden, maar het heden. Dit zijn jonge jongens. Het zijn geen zware onderwerpen. De interviews zijn ook niet zo kunstzinnig dat dit nodig was geweest. Met andere woorden, het had allemaal best gewoon in kleur gemogen.

2*

X-men en Japan. Een leuke combi. Me likey. Of toch niet?

Jawel. Toch wel. Al is het verhaal hier niet bijzonder te noemen. We volgen hier Wolverine die nog maar eens een film met zijn eigen naam heeft gekregen. Zolang dat verhaal dus enigszins vermakelijk is geschreven kan ik me meestal ook wel vermaken met de X-men.

Positief was het dat het niet alleen maar bestaat uit actie. Als je hem zou spitsen tussen scenes met en zonder actie kom je volgens mij wel enigszins gelijk uit. Het zou ook jammer zijn om daarop te steunen bij de X-men, die, vind ik sinds vroeger, best wel wat achtergrond hebben gekregen. Al valt het nu wel mee met het in het verleden van Wolverine vroeten. Maar dan heb je altijd de verschillende karakters van de X-men nog. Hoewel je dat ook kan zien als een soort boyband ding voor de verkoop, maar met X-men vreet ik dat dan toch wel.

Japan geeft weer een leuke backdrop voor dit verhaal. Ik mag hun invloed altijd wel. Of het nu alleen bestaat uit cliches of meer dan dat. Hier gaan ze niet veel verder dan wat er standaard wordt geboden als het om Japan gaat en ik vind dat eigenlijk wel jammer. Maar het voldoet net.

Dat geldt eigenlijk ook voor de rest van het verhaal met de lovestory en wat Wolverine in deze film voor taken heeft. Het voldoet net. Maar ik had graag wat boeienders gezien.

Jackman zit nog steeds lekker in zijn rol. Ik moet steeds meer moeite doen om hem los te zien van zijn karakter. Al moest ik een ander wel even uitleggen wie hij speelde in Les Mis, zodat daar ook het kwartje viel. Geen vuurwerk wat de film naar een hoger niveau had kunnen tillen. Hij leek gewoon op zijn gemak. Misschien iets te op zijn gemak.

Verder viel Fukushima me positief op. Niet alleen door haar knalrode haar, maar ze heeft wel iets en zette een prettig karakter neer in deze film.

De rest van de cast speelde op het niveau van het verhaal van deze film.

3*

Zombieseries zijn hip, maar ik volg ze niet. Ik heb dus geen idee wat voor cools ik de afgelopen jaren heb gemist en wat de evolutie is binnen het zombiegeweld.
De combinatie Pitt & zombies is volgens een snelle zoekactie in ieder geval nog niet eerder gedaan. Deze film hadden we eerder als optie voor de bios, maar op dat moment won Red 2 dat. Nu dan toch deze thuis gezien.

Van deze film hoef je geen geniaal verloop te verwachten. Alle platgetreden paden worden bewandeld, zonder geniale vondsten binnen de zombies, de dialogen of de special effecs.
Gelukkig loopt hij wel lekker door. Lang de tijd om ergens bij stil te staan wordt er niet genomen, behalve als Pitt even van zijn familie afscheid moet nemen bijvoorbeeld. Daar wordt iets langer over gedaan. Het blijft een makkelijke manier om emotie in een verhaal te stoppen, en het is hier dus ook niet op een speciale manier gescheven.
De zombies zijn hier snel. En ik hou wel van snelle zombies. Ik heb dus geen idee wat er in allerlei series is gebeurd, maar ze zien er hier wel aardig uit. Bijvoorbeeld de 'donkere' zombie achter glas zag er wel cool uit. En ook de zombie waar Pitt bij de medicijnen moeite mee had (beste scene van de film) deed het prima. Fijn trouwens dat hier echte mensen voor zijn gebruikt en ze niet totaal uit de speciale effectendoos zijn getoverd. Dat doet wonderen voor de betrouwbaarheid. Van de zombies ja, een beetje fantasie heb je natuurlijk wel nodig.
Qua actie word ik niet altijd even blij van de keuzes hier. Er is een moment in een trappenhal waarin gevochten wordt met zombies. Maar daar wordt vanuit rare en lelijke hoeken gefilmd, het is te donker en het het verloop van de actie heeft wat sulligs. Ik hou alleen van 'mooie' actie, en deze film geeft dat helaas niet.

De platgetreden paden en normale dialogen worden verder netjes gedaan door Pitt en de rest van de cast. Het script leende zich blijkbaar niet echt om meer te geven. Met afscheid nemen scoren ze niet extra.

3*

Eindelijk weer een goede animatiefilm. Ik heb hem gekocht voor mijn broer omdat hij gamer is. En uiteraard spraken het verhaal en alle verschillende games in de film hem meteen aan. Dat wist hij dus ook al voordat hij hem had gezien.

Ik vond hem dus ook erg leuk in elkaar zitten. Je moet soms even vergeten dat je volwassen bent en de paar kindergeintjes negeren. Uiteraard zitten die er in, maar is zeker genoeg gebruik gemaakt van ‘echte situaties’ om te kunnen matchen met de wereld van volwassenen.

Deze film mag het stokje wel overnemen van Finding Nemo, voor de, voor mij dan, meest gewaardeerde animatiefilm. Hij gaat in een vlot tempo door allerlei verschillende spellen en karakters heen zodat je je in ieder geval niet hoeft te vervelen. Bovendien worden de spellen en karakters daarin niet serieus genomen en dat maakt dat de film voorbij is voor je het weet.

Wel hebben we weer een ‘wijze les’, maar die stoort mij totaal niet. In tegendeel, hij is juist erg lief voor mensen die niet zoveel van zichzelf houden. Daarom past hij wel bij gamers die veelal wat escapisme in zich hebben (uiteraard met uitzonderingen).

Als je een animatiefilm maakt hoor je natuurlijk te zorgen dat het er heel goed uitziet. Dat is zeker gelukt. Elk spel heeft zijn eigen kleurgebruik en ook de karakters van elk spel zijn weer anders. In de echte wereld is ook alles netjes nagebootst.

Zelfs van de aftiteling is weer werk gemaakt (net als bij Nemo) en ook die is leuk om te bekijken.

Soundtrack vond ik ook geslaagd. Leuk om Shut up and drive voorbij te horen komen. Ik ben waarschijnlijk de enige op aarde die dat een leuk nummer vind, maar wat maakt het uit. Ook weer een match met de echte wereld, want kindvriendelijk is de tekst natuurlijk eigenlijk niet. Lol.

De karakters krijgen net genoeg achtergrond mee om de boel niet te oppervlakkig te maken en het is al makkelijk voor mij om met ze mee te leven. Kinderen zullen hier waarschijnlijk helemaal in op gaan.

Voor mij, mijn ouders en mijn broer was vooral glitch Vanellope von Schweetz een opvallend karakter. Mijn ouders keken me geregeld aan van WTF, ze lijkt (ook qua innerlijk) op jou. Zelfs haar iriskleur matcht met die van mij. Haar voice actor lijkt trouwens ook op haar, zoals gewoonlijk met animatiefilms. Ik heb er weer een nieuwe 'heldin' bij.

Een half punt eraf vanwege de kindergrapjes. Verder een ‘perfect score’ (om in game termen te blijven).

4,5*