Meningen

Ik was eigenlijk niet van plan om hierover iets te gaan typen, maar de film is dat zeker wel waard.

Vanaf het eerste moment zat ik in de film. Deze zit vol mooie natuurbeelden en een eveneens mooi verhaal. Wat enigszins verteld wordt op een manier die we gewend zijn uit dramafilms met een cultureel randje. Dat culturele randje is in de meeste gevallen een groot pluspunt, omdat ik al genoeg soaps en films in de westerse wereld heb gezien om me daarmee te vervelen. Azië heeft daarnaast iets fijns om naar te kijken, vind ik.

Gevoelens blijven altijd hetzelfde. Welke tijd of welke context het ook speelt. Je kan best wel wat clichés vinden in de film als je daar zin in hebt, en dat is ook de reden waarom ik hem niet de volle score ga geven. Maar van de andere kant is dat niet zo van belang omdat het verhaal zo lekker loopt.

Het decor, de kostuums en natuur mogen er zeker wezen. Fijn dat hiervoor wat budget is vrijgemaakt. Toch maken ze niet de hele film. Ook alle acteurs namen me vanaf de start mee in het verhaal. Ik vond hem erg geloofwaardig gespeeld en heb veel mooie dialogen gezien.

Ik vond het mooi om te zien hoe de spelers naar elkaar toetrokken en elkaar afstoten. Van de gewone romcom val ik daar meestal bijna van in slaap of krijg ik braakneigingen. Van drama als het niet goed wordt gebracht, of te sentimenteel is, ook. Natuurlijk heeft drama een heleboel valkuilen als het verhaal niet goed is of er niet goed gespeeld wordt. De kijker kent de gevoelens en kan best beoordelen of iets klopt of niet. Zo ook met iets als de dood. En daarbij loopt de film netjes binnen de lijntjes (en over de al bewandelde paden) misschien, maar het raakt me hier wel meer dan menig andere film.

Mooie film die ik graag nog een keer zou kijken.

4*

Wij hadden zin in iets belachelijks. En dus zijn we deze gaan kijken. De titel is al belachelijk, dus dat voorspelde al veel goeds. De voorganger hebben we trouwens niet gezien, dus we gokten op een soort b-versie van Jaws. Dat klopte aardig. Wij konden uiteraard het script per minuut voorspellen, maar dat belemmerde de lol niet. En wat deed iedereen toch weer dom. Verschrikkelijk.
Een leuk moment was met de omhoogschietende planken bij de loopbrug. Zag er flink over de top uit. Net als de visjes trouwens, lekker creepy gemaakt. En de visjes in bad (dat principe is natuurlijk weer afgekeken van wat andere films). Uiteraard waren de scenes met Doc en The Hoff ook grappig. Pluspunten ook voor de scenes die David met kleine David deed. Fijne facepalm momenten.

Waarschijnlijk zijn enkele karakters weer terug? Dat meisje die het hier overleefde en de sherrif? Ach ik heb eigenlijk niets over het acteren van iemand te vertellen, want dat boeit in deze film toch niet.
Ik vond het wel leuk om Doc weer te zien. Dat was weer een hele tijd geleden en ik zie hem nog steeds graag voorbij komen, blijkt nu. En natuurlijk The Hoff die op een gegeven moment met de hele film wegliep. Dat was maar goed ook, want anders was de film ergens daar doodgebloed. Figuurlijk of letterlijk. Whatever. David en kleine David waren goed op elkaar ingespeeld. Gelukkig dat The Hoff zichzelf niet al te serieus neemt.

Fijne foute b-film die (op de helft) gered door oude rotten uit het vak. Daarom
2,5*

Ik krijg al niet aan mezelf verkocht om er 3* voor te geven. Jammer, want dat had ik wel graag gedaan.

Om te beginnen loopt het verhaal niet helemaal lekker. Alsof de scripschrijver in hoofdstukjes heeft zitten schrijven, waarbij simpelweg dit of dat gedaan moest worden. Het kwam vrijwel allemaal ongeïnspireerd over. Mij teveel zwaardgevechten omdat dat nu eenmaal moet. En teveel onnodige zijplotjes. Ik had bijvoorbeeld best kunnen leven zonder het Gibbs-zijplotje. Maar trouwens weer niet zonder de Spanjaarden. Het had de film goed gedaan om wat korter te zijn en meer humor toe te voegen.
Het grote pluspunt van deze film, in allerlei opzichten, zijn de niet zo schattige zeemeerminnen. Helemaal mooi-Splash. Dit gedeelte van de verhaallijn was wel met wat extra passie gemaakt. Alsof ze dit helemaal perfect wilden krijgen. En dat hebben meer mensen meegekregen, zo te lezen.
Een ander pluspunt van de film was de audiëntie met de Engelse koning. Waar Jack weer even helemaal Jack was. Denk aan de debiele stoelschuiverij en het gerinkel met de kettingen. En natuurlijk het lopen over de tafel en hangen aan de touwen. De uitstraling van Griffiths, die koning speelde, was ook te leuk.

De acteurs kregen dus niet heel veel leuks of boeiends om mee te werken. Als ik naar de first billed op IMDB kijk, weet ik voor de helft al niet meer wat voor rol ze nu eigenlijk hadden. Het zijn voor een groot gedeelte eigenlijk meer figuranten, die je zo zou kunnen missen.
Onmisbaar zijn, natuurlijk Sparrow, Angelica, Barbossa, Syrena, King George en The Spaniard.
Depp vond ik helaas niet goed op dreef. Deed zijn moves en grapjes net niet helemaal zoals je van Jack gewend bent. Niet als iemand die steeds improviseerd, maar teveel met een 'boeiuh' houding. Zonde.
Fijn dat Angelica er was om hem een beetje te pesten. Anders was Jack al helemaal in slaap gevallen, vrees ik.
Barbossa was zoals gewoonlijk weer een leuk figuur met wat rare trekjes.
Syrena was fijn om er als meermin bij te hebben. Ik had liever die blonde meermin gehad, maar dat juist niet de bedoeling van het zijplot. met wat andere wendingen hier had de film bij mij meer punten gekregen.
King George met zijn papperige gezicht en kinderachtige trekjes duimpjes in de lucht, enzo vond ik erg grappig. Als er weer een nieuwe Pirates komt hoop ik dat hij ook het verhaal in gescheven wordt.
Die hoofdrolspelers van de Spanjaarden zagen er mooi elitair uit. Pluspunten voor de kostuums. Heerlijk gespeeld, met een air. Hun aanwezigheid was steeds prettig. Jammer dat ze iets te sullerig neergezet werden en niet echt een serieuze tegenstander.

Jammer dat de film voor deze lengte dus tekort schiet in humor en een echt boeiende verhaallijn. Volgende keer graag hier meer van en minder niet leuke karakters.
Voor deze Pirates helaas maar een 2,5*.

Voordat we deze film zijn gaan kijken heb ik recensies hier gelezen. Ons gezelschap bestond uit mensen die van veel actie hielden en mensen die hielden van een goed verhaal. Uit de recensies die ik las begreep ik dat deze film een combinatie van beiden moest zijn en daarmee perfect voor ons gezelschap. Dit klopte.
Degenen die van actie hielden konden hun hart ophalen aan de shoot outs. Ik heb nooit geweten dat dit zo heette trouwens. Wat ik bijzonder daaraan vond was dat elk soort geweerschot weer anders klonk. En dat het inderdaad leek alsof je er middenin stond. Verder vond ik het ook prettig dat de meeste shoot outs niet heel lang duurden op 1 na, die gewoon super in elkaar zat, waardoor ik het gevoel zou kunnen hebben in de zoveelste schietfilm beland te zijn.

De manier van filmen vond ik helemaal niet storend. Maar ik was dat al gewend van de Bourne trilogie, en daar vond ik het ook passend. Het maakt een film heel wat minder statisch en maakt het ook makkelijker om je in te leven in een verhaal of in een shout out. Zeker omdat ik het laatste vast nooit mee ga maken.
Ik ben ook een fan van close ups. Zeker als de acteurs karakteristieke koppen hebben. Ze hoeven van mij dan niet eens het mooiste van de wereld te zijn.

De manier waarop het verhaal van Dillinger werd verteld sprak me aan. Het is niet een film die binnen mijn toppers komt omdat hij voor mij dan weer net iets miste, maar dat ligt niet aan de acteurs. Vat mij betreft heeft de hele cast het goed gegaan. Ook iedereen met bijrollen.
Ik ben een fan van Depp en hij deed het weer erg goed. Ik vond het ook mooi om hem een keer te zien huilen. Heel even liet het karakter dit zichzelf maar toe. Ik vond het wel knap gedaan. En ik vond het ook wel komisch dat de hele cast hem maar gelijk Johnny ging noemen. Het was ook grappig om Depp te horen vragen wat hij in Indiana (geloof ik) moest doen toen hij van gevangenis moest verhuizen.

Ik ben geen fan van Bale, maar deze rol speelde hij wel zeer overtuigend. Ik geloofde beide mannen wel.
Verder las ik dat velen vonden dat de bijrollen onbelangrijk gemaakt waren, maar er toch veel emotie bij kwam kijken. Wat men niet verwachtte. Ik denk dat de manier waarop het verhaal werd verteld wel klopte met de werkelijkheid. Dillinger was waarschijnlijk iemand die niet met zijn gevoelens te koop liep, maar ze wel degelijk voor mensen had. Zo kwam het tenminste op mij over. Bovendien moest hij ook geregeld van vrienden wisselen.

Cotillard deed het hier ook goed. Zij leek net als veel dames in de film zo weggelopen te zijn uit de jaren 30. (Ze leek een beetje op mij in deze film. Al is zij mooier natuurlijk. lol.) Ik vond haar een zeer plezierige love interest. Die veel meer deed dan alleen mooi zijn. Dat is waarschijnlijk de grootste valkuil voor vrouwelijk publiek.

Verder, de jaren 30. Enkele scenes lieten overduidelijk blijken dat het in die tijd speelde. Uit andere was het veel moeilijker te halen. Het had ook nu en om de hoek kunnen zijn, bij wijze van. Ik vond dus dat ze dit nog wel wat meer door de film hadden kunnen halen.

De tijd was voorbij voordat ik er erg in had. Ik had het idee dat ik pas een uurtje zat te kijken toen hij al afgelopen was. Voor nu 3,5*.

Nummer 5 op dit moment in DE LIJST. En toch kan ik er na een aantal keren kijken nog steeds niet heel blij van worden. What's wrong with me?

Ten eerste is het 'probleem' waarschijnlijk het genre. Ik ben niet zo van de misdaad, tenzij het heel goed wordt gebracht. Misschien. Nu kan je met deze regisseur ervan opaan dat dit wel goedkomt. Maar toch.
Het maakt niet uit of ik hem nu vroeg op de avond kijk of wat later. Ik kan mijn aandacht nooit zo goed bij het begin houden. Mijn gedachten dwalen dan altijd af naar dingen die ik nog moet doen, ofzo. Of anders vallen mijn ogen half dicht. Blijkbaar vind ik het allemaal niet zo boeiend wat er daar gebeurd. Maar de scenes lopen wel prettig door en de conversaties klinken wel gemakkelijk. Te gemakkelijk? De soundtrack klinkt wel prima. Voor Girl, You'll Be a Woman Soon komt mijn aandacht altijd weer terug.
Vinden we deze film soms allemaal leuk omdat Amsterdam en Nederland veelvuldig genoemd worden?

De tweede helft doet het een stukje beter bij mij. Het niet al te snuggere vriendinnetje van Willis werkt me op mijn lachspieren. Die situatie in de kelder is opmerkelijk te noemen en Willis die steeds een ander wapen van plank pakt is ook prima gedaan.
Ook het puinruimen met karakter Wolf en Tarantino zorgt voor een glimlach hier. Als laatst worden de touwtjes mooi aan elkaar geknoopt.

Over het acteren kan ik kort zijn: de sterretjes doen het hier prima. De niet-sterretjes ook. Maar het niveau van acteren doet niets af aan mijn enigszins onverschillige houding tegenover deze film.

3*

Deze docu is vooral goed in het gooien met namen. Zowel in mensen die geïnterviewd worden als waar ze het over hebben. Ik denk dat het bijna niet mogelijk zou zijn om er nog meer namen in te smijten. Als je niet bekend bent met het hokje punk zal het je duizelen.

Het doet afbreuk aan de inhoud, die nu samen valt te vatten in zo’n zeven zinnen, als je dat zou willen. Een boek geeft meer tijd om alles eens flink uit te diepen. Maar hier stippen ze in dubbel tempo (net als de muziek) chronologisch even alles aan. Binnen ongeveer een minuut gaat het bij wijze van spreken weer over iets anders. Als dit je allemaal niet aanspreekt kun je dus beter een boek gaan lezen.

Gelukkig worden bijv. ook Siouxsie, Thurston en Pat geïnterviewd, die ik van dit stel het liefste hoor praten. Anderen praten of te snel of veel te langzaam.

Er is wel veel beeldmateriaal van de bands aanwezig. En ook de negatieve kanten van het hokje worden kort aangestipt.

3*